Στους ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΝΤΑΣ..

Στους Α Γ Ι Ο Υ Σ Π Α Ν Τ Α Σ.
Το πέρασμα του ανθρώπου από τη γη είναι μία διαρκής πορεία προς τον Ουρανό.
Η Στρατευόμενη Εκκλησία διανύει το δρόμο προς την Αιωνιότητα.
Η διάβαση από τη γη στον Ουρανό, για να είναι ασφαλής, χρειάζεται σηματοδότες. Απαιτούνται φάροι τηλαυγείς, που θα φωτίζουν τη δαιδαλώδη κι επίπονη πορεία. Είναι απαραίτητοι οδοδείχτες φωτεινοί, που θα καθορίζουν το δρόμο.
Τέτοιοι οδοδείχτες, είναι οι Μάρτυρες κι οι Ομολογητές, οι Ασκητές κι οι Ιεραπόστολοι, οι στρατιές των Αγίων.
Όλες εκείνες οι ηρωικές μορφές, που βάδισαν λαμπαδηφόροι στη γη, που πρόσφεραν τη ζωή τους ολοκαύτωμα στο βωμό της Μοναδικής Αγάπης κι άφησαν ανεξίτηλα τα ίχνη στο πέρασμά τους.
Εκείνοι, οι Πυρφόροι Αγωνιστές, οι ακατάβλητοι Μαχητές, οι Τροπαιούχοι, που απαρτίζουν τη Θριαμβεύουσα Εκκλησία, μας άφησαν πολύτιμη κληρονομιά, πλούσιες εμπειρίες, για μία αλάθητη νικηφόρα πορεία.
Αυτές, τις φωτοβόλες μορφές, του πολύφωτου στερεώματος της Εκκλησίας, ανώνυμους και επώνυμους, τιμάμε, σήμερα, Κυριακή των Αγίων Πάντων.
Οι Άγιοι, Χριστοποιημένοι, Αγιοτριαδικοί κοινωνοί, έζησαν κενωτικά, βίωσαν μαρτυρικά την πίστη τους, ήταν τα αγωνιστικά μέλη της Στρατευομένης Εκκλησίας και σήμερα αποτελούν τα ενεργά μέλη της Θριαμβεύουσας Εκκλησίας. Μορφές, που βίωσαν την κάθαρση και έγιναν μέτοχοι της φωτιστικής και Θεοποιού ενέργειας του Θεού.
Πρόσωπα, που προσέγγισαν τον Θεό ένιωσαν την θαλπωρή της αγάπης Του και πρόσφεραν τη ζωή τους αντίδωρο αγάπης.

Οι Άγιοι, καταξιωμένες προσωπικότητες, που στόχευσαν και πέτυχαν τη θέωση, περνώντας μέσα από τα κανάλια της αγάπης στο Θεό και στον άνθρωπο.
Όλοι συναπαρτίζουν την Αγιόλεκτη Χορεία. Όλοι πέτυχαν το «καθ’ ομοίωσιν».
Η Ορθοδοξία απλώνεται υφηλιακά. Οι Άγιοί της είναι διεθνείς. Σ’ αυτήν την παγκόσμια απαρτία προβάλλουν εμφαντικά, μετοχικά, Άγιοι και Όσιοι, Μάρτυρες και Νεομάρτυρες, συγκροτούν την ακοίμητη πρεσβεία στον Παντάνακτα, εκεί στην αείφωτη χώρα.
Στή Θριαμβεύουσα Εκκλησία, ο Θρόνος της δόξας του Θεού δορυφορείται από αναρίθμητα πλήθη Οσίων, Αγίων, Μαρτύρων, Ομολογητῶν, Δικαίων και Αγγέλων.

΄Ολοι βιώνουν άφατη αγαλλίαση. Ο Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης λέγει: « Οι Άγιοι ζουν σ’ άλλο κόσμο κι εκεί βλέπουν με το Άγιο Πνεύμα την Θεία δόξα και την ομορφιά του προσώπου του Κυρίου. Αλλά με το ίδιο Άγιο Πνεύμα βλέπουν και τη ζωή μας και τα έργα μας. Γνωρίζουν τις θλίψεις μας κι ακούνε τις θερμές προσευχές μας», αλλά αναμένουν εναγώνια και τη δική μας παρουσία, για να γευθούν καθολικά την ατέρμονη ευφροσύνη.
Εμεῖς, που απαρτίζουμε την Στρατευομένη Εκκλησία, οι πάροικοι και παρεπίδημοι της γης, οι επιποθούντες τη μέλλουσα πόλη, πορευόμαστε με πρότυπα ζωής τούς Αγίους. Είναι οι προγενέστεροι πολίτες της Στρατευομένης Εκκλησίας, οι Αθλητές του πνευματικού στίβου, οι εκφραστές της ορθόδοξης ζωής.
Ιχνηλατούμε, ευελπιστούμε στις πρεσβείες τους και προσπαθούμε να τούς μιμηθούμε. Η μίμησή τους θα είναι και η αληθινή τιμή τους.
Αντίγραφα Χριστού, λοιπόν, ως πρόκληση και για πρόσκληση προτείνομε.
Η αγιότητα νοηματοδοτεί τη ζωή μας, σηματοδοτεί τη γήινη πορεία μας.
Η αγιότητα είναι ο αγώνας μας και η ελπίδα μας, ο στόχος μας και ο κατ’ εξοχήν προορισμός μας.
Άλλως τε προτροπή του Κυρίου είναι: «Άγιοι γίγνεσθε, ότι εγώ άγιος ειμί.» (Α΄ Πέτρου Ι, Ι6) .-

Οσιος Ιωάννης ο Ρώσος.-Το σκεύος της Θείας Χάριτος-

27.5 Ο Σ Ι Ο Σ Ι Ω Α Ν Ν Η Σ ο Ρώσος.
Το σκεύος της Θ. Χάριτος.

Ο σ ι ο ς Ι Ω Α Ν Ν Η Σ! Ο ένθεος θεράποντας Χριστού.
Ο σ ι ο ς Ι Ω Α Ν Ν Η Σ !Το σκεύος της Θείας Χάριτος.
Ο σ ι ο ς Ι Ω Α Ν Ν Η Σ ! Το βλάστημα της Ρωσίας.
Ο σ ι ο ς Ι Ω Α Ν Ν Η Σ ! Το καύχημα της Ευβοίας.
Ο σ ι ο ς Ι Ω Α Ν Ν ΗΣ ! Των Αγγέλων ο συμπολίτης.
Ο σ ι ο ς Ι Ω Α Ν Ν Η Σ ! Των ανθρώπων ο προστάτης.
Ας ενσκύψουμε ευλαβικά στη βιοτή του, αντλώντας σωστικά μηνύματα.
Γεννιέται το 1690 στη Ρωσία από ευσεβείς χριστιανούς γονείς, οι οποίοι ενσταλάζουν στην ψυχή του την πίστη στον Θεό και ανάβουν τη φλόγα της αγάπης σ’ Εκείνον.
20χρονο παλικάρι, παίρνει μέρος στον πόλεμο των Ρώσων κατά των Τούρκων. Εκεί συλλαμβάνεται αιχμάλωτος πολέμου και πωλείται δούλος σε Οθωμανό Ίππαρχο, στο Προκόπι της Μ. Ασίας.
Είναι σκλάβος στο σώμα, αλλά ελεύθερος στην ψυχή. Η καρδιά του συντονισμένη στο ρυθμό της αγάπης του Θεού, τον καθιστά πανευτυχή.
Περιποιείται ευδιάθετα τα ζώα στο στάβλο του Αγά και εδραιώνει την ταπεινοφροσύνη. Εκεί, στ’ άχυρο, γονατίζει και στέλνει πύρινες προσευχές στον Θεό. Εκεί τρέφεται λιτότατα, αγρυπνεί και ζει οσιακά.
Καθυποτάσσει τη σάρκα στο πνεύμα και αισθάνεται απελεύθερος, δέσμιος Χριστού.
Ζει για τον Χριστό, με τον Χριστό και δίνει τη μαρτυρία του Χριστού.
40 ετών, το 1730, στις 27 Μαΐου, ασθενεί και παραδίδει ειρηνικά την ψυχή του στα χέρια του Πλάστη, για αιώνιες απολαύσεις.
Το σώμα του, άφθαρτο, σκορπίζει ευωδία και θαυματουργικήΧάρη.Τοποθετείται σε λαρνακα στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου.
Το 1832, σε μία τουρκική επίθεση στρατιώτες το ρίχνουν στη φωτιά, αλλά παραμένει ανέγγιχτο κι ανακινείται μέσα στις φλόγες. Οι Τούρκοι έντρομοι φεύγουν.
Οι χριστιανοί, το 1924 με την ανταλλαγή των πληθυσμών, φέρουν τον Άγιο στο Ν. Προκόπι Εύβοιας, όπου σκορπίζει τη θαυματουργική του Χάρη, σ’ όσους με πίστη την επικαλεσθούν.
Ο Όσιος Ιωάννης ζει στη γη σαν Όσιος, κακοπαθεί σαν καλός στρατιώτης Χριστού και αξιώνεται του αφθάρτου στεφάνου της δόξης και της Επουρανίου Βασιλείας.
Πρότυπο ζωής για μας, προβάλλει μπροστά μας και μας προσκαλεί να τον μιμηθούμε. Μας καλεί σε εγρήγορση, για αγώνες νικηφόρους.
Μας αναμένει εναγώνια στον Ουρανό, για να συνευφρανθούμε αιώνια, αναφαίρετες χαρές.
Η μίμησή του θα είναι η μεγαλύτερη τιμή, από όσες του αποδίδουμε κάθε χρόνο στη μνήμη του. Μακάρι! -

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ
Χαίροις της Ευβοίας ο θησαυρός, ακένωτον ρείθρον, ιαμάτων παντοειδών. Θαυματουργίας πόλος, το λείψανον το θείον, παμμάκαρ Ι Ω Α Ν Ν Η , ημών μνημόνευε.-

Ε Ν Ο Τ Η Τ Α.

ΚΥΡ.ΑΓ.ΠΑΤΕΡΩΝ Α΄ ΟΙΚΟΥΜ. ΣΥΝΟΔΟΥ.( Ιωαν. ιζ , 1 – 13 )
ΕΝΟΤΗΤΑ.
«Πάτερ άγιε, τήρησον αυτούς εν τω ονόματί σου, ω δέδωκάς μοι, ίνα ώσιν εν καθώς ημείς». ( Ιωαν. ιζ΄ , 11).
Ο Κύριος, κατά την αρχιερατική Του προσευχή, υποβάλλει στον Θεό Πατέρα το αίτημα της διατήρησης της ενότητας των μαθητών και κατ’ επέκταση των Χριστιανών καθολικά. Ζητεί να έχουν ενότητα πίστεως στο Όνομά Του. Ζητεί να είναι ενωμένοι, ως ένας, όπως εκείνοι, «ίνα ώσιν εν καθώς ημείς».
Η Τριαδική ενότητα είναι δεδομένη. Υπάρχει αλληλοπεριχώρηση αγαπωμένων προσώπων : Του Πατέρα, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Υπάρχει αδιάσπαστη ενότητα Προσώπων, αδιάπτωτη αγάπη, αληθινή ελευθερία κάθε Προσώπου.
Η κοινωνία του ανθρώπου με τον Τριαδικό Θεό συνεπάγεται τη βίωση της Αγιοτριαδικής ενότητας.
Η κοινωνία του ανθρώπου με την Τριαδική Θεότητα εχέγγυο της γνησιότητας της ανθρώπινης ενότητας.
Άνθρωποι συνδεδεμένοι με τον Χριστό, είναι και άνθρωποι ενωμένοι μεταξύ τους.
Η αγάπη του Χριστού συνέχει άρρηκτα τους ανθρώπους.
Η ορθόδοξη ασκητική ζωή και η συμμετοχή στη λατρευτική και Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, συνιστούν ως επακόλουθο την ενότητα.
Η επίτευξη, της κάθαρσης της καρδιάς από τα πάθη, του φωτισμού του νου από τη ζόφωση, της θεωρίας του Θεού, δηλ. της Θέωσης, εξασφαλίζουν την ενότητα.
Η βίωση της άσκησης και της μετάνοιας συνεπάγεται και τη βίωση της άκτιστης ενέργειας του Θεού, της διαπροσωπικής ενότητας.
Οι Άγιοι Πατέρες έζησαν κοινά, δίδαξαν κοινά και αναδείχθηκαν γνήσιοι φορείς της Παραδόσεως, της αδιάλειπτης δηλ. ενέργειας του Παναγίου Πνεύματος στην Εκκλησία.
Ο Χριστός κοινός σύνδεσμος όλων των Αγίων, γι’ αυτό και οι διδαχές τους είναι αδιαφοροποίητες και αναλλοίωτες.
Η κοινωνία, λοιπόν, με την Αγία Τριάδα σηματοδοτεί και την πραγματική κοινωνία και ενότητα των Χριστιανών.-

Η ΑΝΑΛΗΨΗ του ΚΥΡΙΟΥ.

Η Α Ν Α Λ Η Ψ Η του Κ Υ Ρ Ι Ο Υ .

Η Ανάληψη του Χριστού είναι το επισφράγισμα του λυτρωτικού έργου Του και το θριαμβευτικό επιστέγασμα των όσων έπραξεν υπέρ των ανθρώπων
Η Ανάσταση του Κυρίου γεγονός αδιαμφισβήτητο. Οι εμφανίσεις Του στους Μαθητές Του, μετά την Ανάσταση και μέχρι την Ανάληψη, αλλεπάλληλες, αποκαλύπτοντας τα Μυστήρια της Βασιλείας του Θεού.
Σαράντα ημέρες, λοιπόν, μετά την Ανάστασή Του ο Χριστός ανέβηκε στους Ουρανούς , ευλογώντας τους. Ανέβηκε και πρόσφερε στον Πατέρα Του την ανθρώπινη σάρκα θεωμένη, καθ’ όσον ενώθηκε με την Θεία φύση Του και κάθισε στον Βασιλικό Θρόνο και στα δεξιά του Θεού Πατέρα.

«Ο Κύριος ανελήφθη εις ουρανούς,
ίνα πέμψη τον Παράκλητον τω κόσμω.
Οι ουρανοί ετοίμασαν τον θρόνον αυτού,
νεφέλαι την επίβασιν αυτού.
Άγγελοι θαυμάζουσιν,
άνθρωπον ορώντες υπεράνω αυτών.
Ο Πατήρ εκδέχεται,
ον εν κόλποις έχει συναΐδιον.
Το Πνεύμα το άγιον
κελεύει πάσι τοις αγγέλοις αυτού.
Άρατε πύλας, οι άρχοντες ημών.
Πάντα τα έθνη, κροτήσατε χείρας.
ότι ανέβη Χριστός, όπου ην το πρότερον»।

Η χαρά όμως αυτή δεν είναι μόνο χαρά για την δόξα του Χριστού। Αλλά και χαρά για την σωτηρία του ανθρώπου। Γιατί ο Κύριος ανεβαίνοντας στους ουρανούς ανεβαίνει μαζί με το σώμά Του το ανθρώπινο, με την θεωθείσαν σάρκα. Αυτήν ανεβάζει στον ουρανό και συγκαθίζει στα δεξιά του θρόνου του Θεού. Και έτσι γίνεται πρωτοπόρος του ανθρωπίνου γένους στην δόξα του ουρανού, όπως με την ανάστασή Του έγινε πρωτότοκος των νεκρών.

«Ανέβη ο Θεός εν αλαλαγμώ,
Κύριος εν φωνή σάλπιγγος,
του ανυψώσαι την πεσούσαν εικόνα του Αδάμ
και αποστείλαι Πνεύμα Παράκλητον,
του αγιάσαι τας ψυχάς ημών».
( Δοξαστ. αποστίχων Εσπερινού πλ.Β΄ ήχου)

«Κύριε, οι απόστολοι ως είδόν σε
εν νεφέλαις επαιρόμενον,
οδυρμοίς δακρύων, ζωοδότα Χριστέ,
κατηφείας πληρούμενοι, θρηνούντες έλεγον.
Δέσποτα, μη εάσης ημάς ορφανούς,
ους δι᾽ οίκτον ηγάπησας δούλους σου,
ως εύσπλαγχνος.
αλλ᾽ απόστειλον, ως υπέσχου ημίν,
το πανάγιόν σου Πνεύμα,
φωταγωγούν τας ψυχάς ημών».
(Στιχηρό Εσπερ. πλ.Β΄ )

Χαρά, λύπη, αλλά και ελπίδα। Ελπίδα, ότι ο Κύριος δεν θα αφήσει ορφανούς τους Αποστόλους και την Εκκλησία. Θα στείλει το υπεσχημένο Πνεύμα, τον Παράκλητο, για να μένει μαζί τους και μαζί μας, κατά την επαγγελία Του, μέχρι της συντελείας του αιώνος. Ότι την ένδοξο Ανάληψη θα ακολουθήσει η δυναμική παρουσία του Χριστού στον κόσμο. Ὁ Χριστός δηλαδή, που είναι Θεός μας, ανελήφθη εν δόξη, όταν σύμφωνα προς το θείο σχέδιο συμπλήρωσε και ωλοκλήρωσε τα όσα για μας έπραξε. Αυτά ένωσαν τη γη με τον ουρανό, τους ανθρώπους με τον Θεό. Η Ανάληψη δεν εσήμαινε βέβαια και χωρισμό του Κυρίου από τους αγαπημένους Του Μαθητές. Με αυτούς ο Διδάσκαλος παρέμεινεν ενωμένος σύμφωνα προς την υπόσχεσή Του: «Και ιδού εγώ μεθ ὑμῶν ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος. Αμήν» (Ματθ. 28, 20).
Τοιουτοτρόπως, η Ανάληψη του Χριστού ανήγαγε τον άνθρωπο στον Ουρανό, δηλαδή έκανε προσβάσιμο τον Ουρανό στον άνθρωπο, εφ’ όσον βέβαια ο άνθρωπος καταστεί απαρέγκλιτος τηρητής των Ευαγγελικών εντολών, απεκδυθεί την φιληδονία, την φιλοδοξία, την φιλαργυρία, ενδυθεί την αγάπη και την ταπείνωση, αποστραφεί τα κάτω και στραφεί προς τα πάνω.
Έτσι με την κάθαρση της καρδιάς και τον πλούτο της Θείας Χάριτος ο άνθρωπος θεώνεται, ζει την μέθεξη της Αναλήψεως του Χριστού και βιώνει την προσωπική του ανάληψη.
Κατά τον Αγ. Γρηγόριο Παλαμά, «όλοι θα αναστηθούν κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, δίκαιοι και αμαρτωλοί, αλλά , μόνο οι δίκαιοι θα αναληφθούν».
Ευχή μας όλοι να βιώσουμε την εμπειρία της Αναλήψεως.
Το έργο του Κυρίου μετά την Ανάληψή Του εις τους ουρανούς συνέχισε και συνεχίζει η Εκκλησία. Αυτή, με την δύναμη, που της έδωκεν ο Ιδρυτής της, διδάσκει, θαυματουργεί, αγιάζει και σώζει τους πιστούς. Οι πιστοί είναι διά της Εκκλησίας και εις την Εκκλησίαν ενωμένοι με τον Αρχηγόν τους.-

ΣΩΣΤΙΚΑ ερωτήματα.

ΚΥΡ. ΤΥΦΛΟΥ. ( Πραξ. ιστ΄ , 16 – 34 )
ΣΩΣΤΙΚΑ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ.

«Κύριοι,τι με δει ποιείν ίνα σωθώ;…….Πίστευσον επί τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, και σωθήση….»(Πραξ. ιστ. , 30 – 31 ) .
«..τι με δει ποιείν ίνα σωθώ ; », είναι η ερώτηση του δεσμοφύλακα προς τους Απ. Παύλο και Σίλα. Ο σεισμός, η ζωντανή παρουσία του Θεού, διάνοιξε τη θύρα της φυλακής, αλλά και τη θύρα της καρδιάς του φύλακα. Ο σεισμός, προκάλεσε ισχυρή δόνηση στο είναι του φύλακα.
Το υπαρξιακό ερώτημα ήταν μια κραυγή αναζήτησης της σωτηρίας.
Η απάντηση από τα φερέγγυα χείλη του Απ. Παύλου ήταν άμεση και σαφής : « Πίστευσον επί τον Κύριον Ιησούν Χριστόν. »
Η πίστη στον Ενανθρωπήσαντα, Σταυρωθέντα και Αναστάντα Κύριον, σώζει.
Μία πίστη ακράδαντη και δι’ αγάπης ενεργουμένη, εις το Θεανδρικό Πρόσωπο του Χριστού , είναι η Αποστολική πρόταση.
Πιστεύω στον Χριστό σημαίνει Τον αναγνωρίζω ως προσωπικό Σωτήρα και Λυτρωτή μου και Τον ακολουθώ με συνέπεια.
Πιστεύω στον Κύριο σημαίνει τηρώ απαρέγκλιτα τις εντολές Του.
Πιστεύω στον Ιησού σημαίνει βιώνω την ορθόδοξη ασκητική και μετέχω ενσυνείδητα στη λατρευτική και Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας.
Πιστεύω στον Θεάνθρωπο σημαίνει γρηγορώ και αντιλαμβάνομαι τις παγίδες του προσώπου σατανά, ο οποίος χρησιμοποιεί τον έπαινο και την κατηγορία, την ενθάρρυνση και την απογοήτευση, προκειμένου να πετύχει την προσωπική μας απώλεια.
Πιστεύω στον Χριστό σημαίνει Τον ακολουθώ ανεπίστροφα, Τον αναγνωρίζω αμετάκλητα και Τον καθιστώ κέντρο της ζωής μου.
Αυτή η Χριστοκεντροφόρος πορεία είναι σωστική και αυτή καλούμαστε ν’ ακολουθήσουμε.-

ΑΓ. ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ.

9. 5 Ο ΑΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ .

Βρισκόμαστε στα χρόνια της Βασιλείας του Δεκΐου. Σφοδρός διωγμός κατά των Χριστιανών εξαπολύεται. Αιχμάλωτος πολέμου ένας γιγαντόσωμος άνδρας, με άγρια όψη και σπινθηροβόλα μάτια, ο Ρέπροβος. Ψυχή ευσεβής συμπονεί τους Μάρτυρες Χριστιανούς, αλλά αδυνατεί να ελέγξει τους διώκτες. Προσεύχεται στον Κύριο, να του δώσει παρρησία. Εισακούεται, χαριτώνεται και θαρραλέα υπερασπίζεται τους Χριστιανούς. Ομολογεί την πίστη του και περιφρονεί τα είδωλα.
Ο Βασιλιάς πληροφορείται τα συμβάντα και αποστέλλει διακόσιους στρατιώτες να τον συλλάβουν. Τον συναντούν έξω από την Εκκλησία. Εκεί προσεύχεται ένθερμα και επιζητεί Θεία ενδυνάμωση. Η προσευχή του εισακούεται. Θαυμαστό σημείο, η βλαστήσασα ράβδος του. Το φρόνημα ισχυροποιείται. Δέχεται ν' ακολουθήσει τους στρατιώτες, αφού πρώτα βαπτιστεί. Οι στρατιώτες, κατάκοποι, διαφωνούν. Ο Άγιος προσεύχεται και αυξάνονται τα τρόφιμα επαρκώς, για επισιτισμό τους. Συγχρόνως παίρνει την αγγελική διαβεβαίωση, ότι ο Κύριος θα εκτελεί τις επιθυμίες του. Οι στρατιώτες, αυτόπτες μάρτυρες του θαύματος, ομολογούν πίστη στον Χριστό. Στην Αντιόχεια βαπτίζεται ο Ρέπροβος, Χριστόφορος, καθώς και οι άλλοι κι ατρόμητος παρουσιάζεται στο Δέκιο. Ο Βασιλιάς στο αντίκρυσμα του τρομοκρατείται. Ο Χριστόφορος διακηρύττει με θάρρος την πίστη του. Αμέσως τον κρεμούν από τις τρίχες της κεφαλής, δένουν βαρείες πέτρες στα πόδια, σπαθίζουν το κορμί και κατακαίνε τις μασχάλες. Ο Άγιος υποφέρει, αλλά υπομένει καρτερικά.
Ο Βασιλιάς φέρνει δύο πόρνες γυναίκες για να τον μεταπείσουν. Το τέχνασμα μένει άκαρπο. Οι γυναίκες κατηχούνται από τον Χριστόφορο, πιστεύουν, μετανοούν και μετονομάζονται Ακυλίνα και Καλλινίκη. Την επομένη δηλώνουν στο Βασιλιά την απραξία τους και τη μεταστροφή τους στην πίστη του αληθινού Θεού.
Ο Δέκιος, εξαγριωμένος διατάζει και βασανίζονται σκληρά. Τοιουτοτρόπως, παίρνουν το μαρτυρικό στεφάνι και κερδίζουν τη Βασιλεία Του. Εν τω μεταξύ καταφθάνουν οι διακόσιοι βασιλικοί στρατιώτες και δηλώνουν πίστη στον Χριστό. Ο Δέκιος, πανικόβλητος προσπαθεί να τους δελεάσει με υποσχέσεις. Δεν βρίσκει απήχηση και διατάζει να τους αποκεφαλίσουν, ενώ φυλακίζει τον Χριστόφορο. Και οι διακόσιοι σε λίγο προσφέρουν τις κεφαλές τους στο δήμιο και εισέρχονται στην Ουράνιο Βασιλεία.
Το σατανικό μυαλό του εφευρίσκει νέα βασανιστήρια. Ντύνει τον Μάρτυρα με χάλκινο υποκάμισο και τον ρίχνει στη φωτιά. Αλλ' ο Άγιος παραμένει αβλαβής. Χίλιοι άνθρωποι παρακολουθούν το θαύμα και γίνονται Χριστιανοί. Ο Χριστόφορος ευχαριστεί τον Κύριο. Τους διδάσκει, τους ενθαρρύνει και τους εμψυχώνει, για το επικείμενο μαρτύριο.
Για τον Άγιο συνεχίζονται τα βασανιστήρια। Δοκίμαζεται πολύ η πίστη του, αλλά και η Θεϊκή Χάρη επιχέεται πλούσια.Τον δένουν και τον ρίχνουν σε βαθύτατο πηγάδι. Άγγελος όμως, τον ανεβάζει αλαβή. Του φορούν χάλκινο πυρακτωμένο ένδυμα και πάλι παραμένει ανέγγιχτος. Τέλος αποκόπτουν την κεφαλή του, ενώ η ψυχή του φθάνει στο θρόνο του Πλάστη, για να συναριθμηθεί με τους Μεγαλομάρτυρες.
Το λείψανό του εκχέει πλούσια θαυματουργική Χάρη σ' όσους τον επικαλεσθούν.-

ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ ο Θεολόγος.

8/5 ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ο Θεολόγος.

Αναρίθμητοι ανά τους αιώνες οι αφοσιωμένοι οπαδοί του Ιησού. Μία μορφή όμως πάντα ξεχωρίζει. Είναι «ο μαθητής της αγάπης», ο υμνητής της αγάπης, ο εκλεκτός της Αγάπης. Είναι ο ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ. Ο μαθητής, που δίνει αγάπη πολλή στον Διδάσκαλο και παίρνει αγάπη ξέχωρη από Εκείνον.
Το παιδί του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης, που δίνει πρόθυμη καταφατική απάντηση στο προσκλητήριο κάλεσμα του Ιησού, εκεί στο ακρογιάλι της Γαλιλαίας. «… οι δε ευθέως αφέντες το πλοίον και τον πατέρα αυτών ηκολούθησαν αυτώ» (Ματθ. δ , 22).
Ο μαθητής του Θεϊκού λυχναριού, του Τιμίου Προδρόμου, εκείνος, που προσμένει εναγώνια τον Μεσσία και σκιρτάει στο αντίκρισμά Του.
«Ο γιος Της βροντής», που συνδέεται άρρηκτα με τον Χριστό και παίρνει μία διακριτική θέση δίπλα Του.
Ο Ιωάννης, που ακολουθεί πιστά τον Ιησού στη δράση, αλλά και στη σιωπή, στο μεγαλείο του Θαβώρ κατά τη Μεταμόρφωση, αλλά και στο μαρτυρικό μονοπάτι του Γολγοθά, στη Λαμπροφόρο Ανάσταση, αλλά και στην ένδοξη Ανάληψη.
Ο επιστήθιος μαθητής «ον ηγάπα ο Ιησούς» (Ιωάν. ιγ , 24), ο «επιπεσών … επί το στήθος του Ιησού…» (Ιωάν. ιγ , 25). Εκείνος στον οποίο εμπιστεύεται ο Ιησούς τη Μητέρα Του πάνω στο Σταυρό. «Ιησούς ουν ιδών την μητέρα και τον μαθητήν παρεστώτα ον ηγάπα, λέγει τη μητρί αυτού γύναι, ίδε ο υιός σου είτα λέγει τω μαθητή ίδε η μήτηρ σου…» (Ιωάν. ιθ , 26-27).
Ο εκλεκτός μαθητής, που δέχεται την επιφοίτηση του Παρακλήτου, που διακηρύττει τη Θεότητα του Λόγου, γι’ αυτό και Θεολόγος επονομάζεται. Ο εμπνευσμένος συγγραφέας του Ευαγγελίου και των τριών Καθολικών Επιστολών.
Ο Θεόπτης και Θεήκοος μαθητής, ο δέκτης των αποκαλυπτικών μηνυμάτων του Θεού, εκεί στο πενιχρό «σπήλαιο της Αποκαλύψεως» στην Πάτμο, στα χρόνια της εξορίας του.
Ο φλογερός κήρυκας του Ιησού. Ο αδιαμφισβήτητος αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας της επίγειας ζωής του Κυρίου. Το γνήσιο φερέφωνο της αγάπης του Θεού.
Στην Έφεσο μαζί με τον Πρόχορο αγωνίζεται για τη μεταστροφή των ειδωλολατρών, για τη διάσωση ανθρωπίνων ψυχών. Κι οι πρώτοι καρποί δρέπονται. Η Ρωμάνα αρνείται τα είδωλα με τη θαυματουργική ανάσταση του γιου της Δόμνου και του συζύγου της Διοσκουρίδη και όλη η οικογένεια προσέρχεται στον Χριστό.
Κηρύττει ο Ιωάννης δίπλα στο άγαλμα της Θεάς Αρτέμιδος και δέχεται καταιγίδα λίθων. Παραμένει ανέγγιχτος, ενώ οι λίθοι συντρίβουν το άγαλμα, επιστρέφουν και πληγώνουν τους λιθοβόλους. Επακολουθεί σεισμός και χάνονται διακόσιοι άνθρωποι. Έντρομοι ζητούν έλεος. Η προσευχή του Θείου Αποστόλου ανασταίνει τους νεκρούς και σύσσωμοι συντάσσονται με τον Χριστό.
Τα θαύματα πολλά. Οι προσχωρήσεις καθημερινές. Ο Σατανάς μαίνεται και εξεγείρει τον λαό εναντίον του. Παραδίδονται θεληματικά στα χέρια του. Προσέρχονται στο ναό της Αρτέμιδος, προσεύχονται κι ο ναός γκρεμίζεται αναίμακτα. Ο Άγιος Ιωάννης εξαναγκάζει το Δαίμονα σε ομολογία της πολύχρονης δράσης του στον τόπο εκείνο και προστάζει στο όνομα του Χριστού την εξαφάνισή του. Η συγκομιδή πλούσια και εκείνη την ημέρα.
Ο βασιλιάς Δομιτιανός πληροφορείται την καταπληκτική δραστηριότητά τους και διατάζει βασανιστήρια. Υποχρεώνονται να πιουν δηλητήριο, αλλά μένουν αβλαβείς. Ρίχνονται σε πιθάρια με λάδι, αλλά διατηρούνται ανέγγιχτοι. Εξορίζονται στην Πάτμο. Στο ταξίδι θαυματουργεί ο Άγιος Ιωάννης και κερδίζει τους σωματοφύλακες. Η δράση συνεχίζεται και στο νησί. Η δυναμική παρουσία του Ιωάννη προκαλεί ποικίλες αντιδράσεις. Ο μάγος Κύνωπας αγωνίζεται σθεναρά εναντίον του. Οι σατανικές δυνάμεις αντιμάχονται την παντοδυναμία του Θεού, αλλά κατατροπώνονται.
Με τις προσευχές του Αγίου ο Κύνωπας εξαφανίζεται στη θάλασσα, εκεί, που κάνει τις δαιμονικές νεκραναστάσεις.Η νίκη είναι περιφανής. Λαός και άρχοντες πιστεύουν στον Χριστό και δέχονται τα σωτήρια κηρύγματα του Ιωάννη. Τότε συγγράφει την Αποκάλυψη και ανακαλείται από την εξορία στην Έφεσο. Ζει ακόμη είκοσι έξι χρόνια και σε ηλικία 106 περίπου ετών γίνεται η μετάστασή του και η αιώνια ενδημία του στον πανευφρόσυνο χώρο του Παραδείσου. Από εκεί πρεσβεύει αδιάλειπτα για μας, που τον τιμάμε στις 26 Σεπτεμβρίου και στις 8 Μαΐου.-

Αναζητώντας ανθρώπους.

ΚΥΡ. ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ. ( Πραξ. ια΄ , 19 – 30 )
ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ανθρώπους.

«Εξήλθεν εις Ταρσόν ο Βαρνάβας αναζητήσαι Σαύλον.»( Πραξ. ια΄ , 25)
Στην κοινωνία των ανθρώπων σημειώνονται ποικίλες αναζητήσεις :
Αναζητήσεις υλικών αγαθών, αξιωμάτων, ευκαιριών προς εκμετάλλευση, ανθρώπων για «χρησιμοποίηση».
Αναζητήσεις μεταφυσικές, υπαρξιακές, πνευματικές παρατηρούνται.
Οι αναζητήσεις μας είναι εγωκεντρικές. Η φιλαυτία, που διαθέτουμε μας κατευθύνει και επικεντρώνει το ενδιαφέρον μας σε ατομικές διεκδικήσεις.
Η κεντροποίηση όμως του Θεού στη ζωή μας, θα μας φέρει στην περιφέρεια και θα μας αξιοποιήσει σωτήρια. Οι αναζητήσεις μας τότε επανατοποθετούνται σε νέα βάση και αναδεικνύονται κινήσεις σωστικές.
Η υπέρβαση της φιλαυτίας οδηγεί στην ανάπτυξη της φιλαλληλίας, με πολλές προεκτάσεις.
Η αναζήτηση ανθρώπων, με σκοπό τη γνωριμία τους με τον Θεό, είναι κίνηση αγάπης.
Η αναζήτηση ψυχών, με στόχο την κοινωνία τους με τον Θεό, αγαπητική δράση.
Η αναζήτηση προσώπων, για εκούσια συστράτευση στο στράτευμα του Ιησού, δράση ιεραποστολική.
Η αναζήτηση ανθρώπων, για τη Βασιλεία του Θεού, έκφραση ιεραποστολικού ζήλου.
Η αγωνία αυτή της αναζήτησης διακατείχε το είναι του Απ. Βαρνάβα και προσέτρεξε προς συνάντηση του Σαύλου.
Αυτός ο πόθος της ιεραποστολής απαιτείται να πυρπολεί την καρδιά μας.
Η σωτηρία μας περνάει από το κατώφλι του αδελφού μας, εφ’ όσον η αγάπη θα είναι το κριτήριό μας.
Ας είναι. λοιπόν, οι αναζητήσεις μας σωστικές, αγάπης ανταύγειες.-

Η ελεημοσύνη.

Η ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ.

«Αύτη ην πλήρης αγαθών έργων και ελεημοσυνών ω εποίει.»(Πραξ. θ΄ ,36)
Η αγάπη αποτελεί Θεϊκή εντολή προς τον άνθρωπο. Έκφραση της αγάπης είναι και η ελεημοσύνη, αυτή την οποία εκτελούσε και η Αγία Ταβιθά.
Η ελεημοσύνη εμπεριέχει έλεος, το οποίο είναι ο τρόπος ζωής του Θεού. Αυτή την ελεημοσύνη εντέλλεται και στον άνθρωπο.
Η ελεημοσύνη στην πρακτική της μορφή προϋποθέτει αγάπη Χριστού, αδελφοσύνη, καρδιακή καθαρότητα, δικαιοσύνη.
Η φλογερή αγάπη στον Χριστό πυροδοτεί το είναι του ανθρώπου και προβαίνει σε θυσιαστικές κινήσεις, απαυγάσματα της ιχνηλασίας της γήϊνης πορείας του Χριστού.
Η αγάπη στον Χριστό προεκτείνεται σε αγάπη στον άνθρωπο, εφ’ όσον νοηματοδοτείται η αδελφότητα και η φιλαυτία μετατρέπεται σε φιλαλληλία.
Η βίωση της ορθόδοξης ασκητικής, με την κάθαρση της καρδιάς από τα πάθη της φιλοδοξίας, της φιληδονίας, της φιλαργυρίας, συνεπάγεται την ελεημοσύνη.
Η αγάπη στους αδελφούς απαιτεί την εφαρμογή της δικαιοσύνης. Αγάπη και δικαιοσύνη συνυπάρχουν αναπόσπαστα.
Η ελεημοσύνη αποτελεί αρετή και εμφαίνεται πολύτροπα.
Ελεημοσύνη είναι η υλική βοήθεια και προσφορά.
Ελεημοσύνη είναι και η ηθική στήριξη.
Ελεημοσύνη αποτελεί και ο λόγος, που ενισχύει, παρηγορεί και κατευθύνει.
Ελεημοσύνη είναι και η προσευχή, που ενδυναμώνει και προκαλεί το Θεϊκό έλεος.
Ελεημοσύνη είναι «η καύσις της καρδίας υπέρ πάσης κτίσεως», κατά τον Αγ. Ισαάκ Σύρο.
Ελεημοσύνη και η ειρήνη της καρδιάς, εφ’ όσον αντικατοπτρίζεται στην κοινωνία των ανθρώπων με ειρηνιστικές προεκτάσεις.
Ελεημοσύνη και ο πόθος σωτηρίας της ανθρωπότητας, καθώς συνταυτίζεται με τον στόχο του Χριστού.
Η ενέργεια της ελεημοσύνης μας καθιστά ελεήμονες, όμοιους με τους Αγίους, οι οποίοι μας ελεούν διαρκώς και ποικιλοτρόπως.
Ελεήμονες, λοιπόν, ας επιδιώκουμε να είμαστε, ώστε να συνοικεί στην καρδιά μας ο Ελεήμονας Θεός.-

Αγιος Μεγαλομάρτυρας Γ ε ώ ρ γ ι ο ς.

23/4 Ο ΑΓ. ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ

Στη Χορεία των Μαρτύρων διακριτική θέση κατέχουν οι Μεγαλομάρτυρες. Εκείνοι, που αγάπησαν πολύ, βασανίστηκαν πολύ και χαριτώθηκαν πολύ. Ανδρείοι στο φρόνημα, αλύγιστοι στην ψυχή, θερμοί στην πίστη, φλογεροί στην αγάπη, ομολογούν και διδάσκουν, θαυματουργούν και κατατροπώνουν τον εχθρό.Το μαρτύριό τους φρικιαστικό, το ψυχικό μεγαλείο τους παραδειγματικό, μαγνητίζει και προσελκύει ψυχές στο Χριστό.
Ανάμεσά τους εξέχουσα θέση κατέχει ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ . Μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος, δίνει σκληρές μάχες και σημειώνει περιφανείς νίκες. Είναι ένας Άγιος ένδοξος και λαοφιλής.
Πατρίδα του είναι η Καππαδοκία. Οι γονείς του ευσεβείς. Σε μικρή ηλικία μένει ορφανός από πατέρα. Νέος κατατάσσεται στο στρατό. Οι επιδόσεις του είναι άριστες. Οι αναβάσεις του αλματώδεις. Καταλαμβάνει την επίζηλη θέση του στρατηλάτη.Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός τον υπερεκτιμά. Ο Γεώργιος πρώτος στους πολέμους, πρώτος και στην ειρήνη. Πολύτιμος σύμβουλος και βοηθός του Βασιλιά στο έργο του, καλείται να συνυπογράφει και να συντέλεσει στον αφανισμό του Χριστιανισμού. Η χριστιανική του συνείδηση επαναστατεί. Διαμαρτύρεται έντονα και ομολογεί απερίφραστα τη χριστιανική του ιδιότητα, την αυθεντία του Ιησού.
Ο Διοκλητιανός εξοργίζεται και διατάζει να κλεισθεί ο Γεώργιος στη φυλακή και να τοποθετηθεί βαρειά πέτρα στο στήθος του. Την επομένη ανακρίνεται και διακηρύττει το πιστεύω του στο Θεό και στην Αιωνιότητα. Το τίμημα; Δένεται σε τροχό με κοφτερά μαχαίρια και το σώμα του τεμαχίζεται. Ο Θείος Αγωνοθέτης παρακολουθεί τον πιστό Του δούλο και αποστέλνει Άγγελο εμψυχωτή, ελευθερωτή και θεραπευτή. Οι αυτόπτες μάρτυρες δοξολογούν το Θεό. Η συγκομιδή πλούσια. Δύο αξιωματικοί, Πρωτολέων και Ανατόλιος, με χίλιους στρατιώτες ομολογούν πίστη στο Χριστό και θανατώνονται.
Ο Άγιος ρίχνεται για τρεις μέρες σε λάκκο με ασβέστη και νερό. Παραμένει αβλαβής και διασαλπΐζει τη Θεϊκή δύναμη.
Εξαναγκάζεται να βαδίσει με πυρακτωμένα καρφιά στα παπούτσια. Προσεύχεται και το επιτυγχάνει. Κάθε νίκη του Χριστιανού αθλητού εξοργίζει τον ειδωλολάτρη Βασιλιά. Φυλακίζεται και μαστιγώνεται βάναυσα. Το σώμα υποφέρει, αλλά το πρόσωπο λάμπει, αντικατοπτρίζει τη θεϊκή Χάρη.
Ο Διοκλητιανός ενεργεί απεγνωσμένα. Καλεί σε βοήθεια το μάγο Αθανάσιο να επέμβει με μαγικά δραστικά φάρμακα. Η προσπάθεια μένει άκαρπη. Ο μάγος έκθαμβος πιστεύει στο Χριστό και φονεύεται.
Να και η γυναίκα του Διοκλητιανού Αλεξάνδρα. Αυθόρμητα ομολογεί πίστη στο Χριστό και φυλακίζεται. Εκεί και καθώς προσεύχεται παραδίδει την ψυχή της στα χέρια του Θεού.
Ο Άγιος και πάλι στη φυλακή. Δέχεται τώρα το μήνυμα του Χριστού, που του απονέμει το μαρτυρικό στεφάνι, αιώνιο έπαθλο.
Την επομένη μέσα στον ειδωλολατρικό ναό θρυμματίζει τα είδωλα. Επίτευγμα του αήττητου όπλου του Σταυρού.
Αυτό εξαγριώνει το Διοκλητιανό και διατάζει τον αποκεφαλισμό του. Φθάνει τροπαιούχος στο τέλος της μαρτυρικής του πορείας και εισέρχεται πανένδοξος στη χώρα του Φωτός, για ν' απολαμβάνει αιώνια την ανέκφραστη ομορφιά του Παραδείσου.-

Διάκονοι Χριστού.

ΚΥΡ. ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ.( Πραξ. στ , 1 – 7 )

ΔΙΑΚΟΝΟΙ ΧΡΙΣΤΟΥ.

«Επισκέψασθε ουν, αδελφοί, άνδρας εξ υμών, μαρτυρουμένους επτά, πλήρεις Πνεύματος Αγίου και σοφίας, ους καταστήσομεν επί της χρείας ταύτης. ( Πραξ. στ. , 2 ).
Η πρώτη Αποστολική Εκκλησία πρότυπο λειτουργίας, ευταξίας, κοινωνίας.
Όλοι οι πιστοί απαρτίζουν μια κοινωνία αγάπης, εφ’ όσον ζουν με αγάπη και διακονούν με αγάπη.
Όλοι διάκονοι Χριστού, στα ίχνη Του, στ’ αχνάρια Εκείνου, που εφόρεσε το «λέντιον».
Όλοι προσφέρουν και προσφέρονται. Όλοι οι διάκονοι «πλήρεις Πνεύματος Αγίου», φορείς της Θείας Χάριτος.
Όλοι διαθέτουν πίστη και αγάπη, ταπείνωση και σύνεση, μετάνοια και φόβο Θεού.
Όλοι καθαγιάζονται Αγιοτριαδικά και εμπνέονται Αγιοπνευματικά.
Η διακονία απαιτεί αυταπάρνηση, θυσία, ανιδιοτέλεια.
Η διακονία διακρίνεται σε υλική, ηθική και πνευματική.
Διακονία είναι η φιλανθρωπική δράση.
Διακονία είναι η ηθική συμπαράσταση.
Διακονία είναι ο λόγος, προφορικός και γραπτός.
Όλοι διάκονοι για την αγάπη του Χριστού.
Όλοι στην υπηρεσία της αγάπης των αδελφών.
Το Άγιο Πνεύμα χαριτώνει, φωτίζει, ενδυναμώνει, κατευθύνει και οδηγεί.
Διακονεί ο κλήρος. Διακονεί και ο λαός.
Όλοι στις επάλξεις της αγάπης. Όλοι κάτω από τη Σημαία του
Σταυρού του Κυρίου μας.
Ιχνηλάτες Εκείνου. Αχθοφόροι αγάπης, ας γίνουμε.-

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΚΥΡ. ΘΩΜΑ. ( Ιωαν. κ΄ , 19 – 31 )
ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ.

«Ο Κύριός μου και ο Θεός μου!»( Ιωαν. κ΄, 28 ), είναι η ομολογία πίστεως του Θωμά. Ύστερα από μια εσωτερική πάλη, για την αληθινότητα της Αναστάσεως του Κυρίου, αναφωνεί «εκ βαθέων».
Ο Απ. Θωμάς απών, κατά την εμφάνιση του Αναστημένου Νικητή του θανάτου και ελλιπής της Αγιοπνευματικής Χάριτος, δυσπιστεί. Βρίσκεται στην τροχιά της απιστίας. Η αγάπη όμως του Διδασκάλου και πάλι έκδηλη. Αυτοπροσφέρεται για ψηλάφηση και τοιουτοτρόπως προλαμβάνεται η οικτρά πτώση της απιστίας. Η καλοπροαίρεση του Θωμά τροχοπέδη στον κατήφορο της απώλειας.
Η πάλη με τον Θεό συνεχίζεται στο χώρο της ανθρωπότητας, είτε με τη μορφή της αμφισβήτησης της ύπαρξής Του, είτε με τη δίψα της συνάντησης μαζί Του. Είναι οι πολέμιοι και διώκτες Του αφ’ ενός, οι «εραστές» του Θεού, ως εκλεκτοί αφ’ ετέρου. Όλοι και οι μεν και οι δε επιζητούν τη συνάντηση με τον Θεό, αφού έμμεσα ή άμεσα αναγνωρίζουν την ύπαρξή Του.
Η συνάντηση επιζητείται, αλλ’ η οδός, που ακολουθείται είναι ακατάλληλη. Τόσο η λογική, όσο και οι αισθήσεις αποπλανούν.
Η Συνάντηση με τον Κύριο προδιαγράφεται από τον Ίδιο τον Κύριο : «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται.»( Ματθ. ε΄ , 8 ).
Ο δρόμος της Θεογνωσίας προτείνεται και από τους Αγ. Πατέρες. Είναι ο δρόμος της μετάνοιας και της άσκησης, της ταπείνωσης και της αγάπης.
Η γνώση του Θεανθρώπου είναι η σωτηρία του ανθρώπου.
Όποιος κοινωνεί με τον Θεό, γνωρίζει τον Θεό και θα δέχεται τις ακτίνες της αγάπης Του, ως Φως, που θα τον ευφραίνει αιώνια.
Όποιος όμως απομακρύνεται από Εκείνον, Τον αγνοεί και οι ακτίνες της αγάπης Του, ως φωτιά, θα τον κατακαίουν αιώνια.
Η κάθαρση της καρδιάς επιφέρει τον φωτισμό του νου και καταλήγει στην θέωση.
Όσο δεν έχομε προσωπική εμπειρία θέωσης, βρισκόμαστε στη φυλακή της αθεϊας. Η έξοδος απ’ αυτήν σηματοδοτεί την ομολογία : « Ο Κύριός μου και ο Θεός μου ! » Αὐτή την ηρωϊκή κίνηση ας διαγράφουμε όλοι μας κι αυτή την αναφώνηση ας επιγράψουμε υπαρξιακά.-

Η ΧΑΡΑ της ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ.

Η Χ Α Ρ Α ΤΗΣ Α Ν Α Σ Τ Α Σ Ε Ω Σ.

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ ! Ο Κύριος ΑΝΕΣΤΗ ΑΛΗΘΩΣ !
Είναι ο αναστάσιμος παιάνας.Ο Χριστός με την Ενανθρώπηση, τα Πάθη, τον Σταυρό και την Ανάσταση επέδειξε την άμετρη αγάπη και την άφατη ευσπλαχνία του Θεού προς τον άνθρωπο.
΄Εγινε ο Θεός άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος "κατά χάριν" Θεός. ΄Ελαβε την ανθρώπινη σάρκα για να αποθανατίσει τη σάρκα. Δέχτηκε εκούσια τον θάνατο για να νικήσει τον θάνατο. Με την σταυρική θυσία κατετρόπωσε τον Διάβολο και τον θάνατο, που ήταν συνέπεια της αμαρτίας.
Ο άνθρωπος, η εικόνα του Αρχέτυπου Υιού, με την πτώση του Αδάμ αμαυρώθηκε, αλλά με την Ανάσταση του Κυρίου ζωοποιήθηκε.
Με την Ανάσταση του Θεανθρώπου δόθηκε η δυνατότητα στον άνθρωπο να φθάσει στην θέωση. Με στόχο τη μέθεξη της Θεοποιού ενέργειας του Θεού, πορεύεται από την κάθαρση της καρδιάς στον φωτισμό του νου και εξασφαλίζει την ειρήνη.
"Ε ι ρ ή ν η υμίν ! " ΄Ηταν ο πασχάλιος χαιρετισμός του Αναστάντα Κυρίου κατά τις εμφανίσεις Του στούς Μαθητές. Μία ειρήνη εσωτερική, η οποία αντανακλάται εξωτερικά και συμβάλλει στην ευρύτερη ειρήνη.
Στον πνευματικό αγώνα κατά των παθών και στην προσπάθεια της μεταμόρφωσης του ανθρώπου σε πρόσωπο διάχυτη είναι η χ α ρ ά.
Δώρο αναφαίρετο της Αναστάσεως του Κυρίου η χ α ρ ά, εφ’ όσον "Χαίρετε ! " απηύθυνε προς τις Μυροφόρες και καρπός αγώνα.
Η Ανάσταση του Χριστού πρόσφερε, αλλά και εξασφάλισε εις το διηνεκές τη χαρά, η οποία αρχίζει από τη γήϊνη αγωνιστική πορεία και προεκτείνεται στην ανεκλάλητη ευφροσύνη της θέας της δόξας του Θεού ατελεύτητα.
Χαιρόμαστε την Θεανθρώπινη παρουσία του Θεού στη γη.
Χαιρόμαστε και αναμένουμε τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας.
Χαιρόμαστε για τη δυνατότητα της αιώνιας απόλαυσης της βασιλείας Του. Χωρίς το "Βατερλώ"του Γολγοθά και τον Θρίαμβο της Αναστάσεως ο άνθρωπος θα παρέμεινε στην πτωτική στάση.
Το ανέσπερο Φως της Αναστάσεως του Κυρίου σηματοδότησε την πορεία μας και μας πρόσφερε την αληθινή χ α ρ ά, την πραγματική ε ι ρ ή ν η, την προσωπική μας σ ω τ η ρ ί α.-

Οδοιπορικό Μ. ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ.

ΟΔΟΙΠΟΡΙΚΟ Μ. ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Σάββατο προ των Βαϊων και η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του Αγ. και δικαίου φίλου του Χριστού Λαζάρου του τετραημέρου.

Γόνος της Βιθυνίας και γυιός του Φαρισαίου Σίμωνα, ο Λάζαρος. Αδελφός της Μάρθας και της Μαρίας. Φίλος στενός του Ιησού και ένθερμος συνομιλητής και υποστηρικτής της εκ νεκρών αναστάσεως των ανθρώπων.
Προ του Πάθους του Κυρίου και για επιβεβαίωση του μυστηρίου της Αναστάσεως, αφού είχε προηγηθεί η Ανάσταση της κόρης του Ιαείρου και του γυιού της χήρας στη Ναϊν και ενώ ο Ιησούς βρίσκεται πέρα από τον Ιορδάνη, ο φίλος Του Λάζαρος αρρωσταίνει και πεθαίνει.
Ο Ιησούς ως παντογνώστης Θεός, το γνωρίζει, το ανακοινώνει στους Μαθητές Του και καταφθάνει στη Βιθυνία.Προσέρχεται στον τάφο του, δακρύζει, προσεύχεται και προστάζει: «Λάζαρε, έλα έξω.» Με το λόγο αυτό αντιστρέφει το νόμο της φθοράς του σώματος του τετραημέρου νεκρού, το αποκαθιστά υγιές και το ζωοποιεί, επαναφέροντας σ’αυτό την ψυχή. Όντως, πάραυτα ο τετραήμερος νεκρός Λάζαρος υπακούει, ανασταίνεται και επιστρέφει σπίτι του .
Με το ασύλληπτο αυτό θαύμα του Ιησού φαίνεται το μέγεθος της παντοδυναμίας Του, της Θεϊκής Του ιδιότητας, της εξουσίας Του πάνω στη ζωή, στον θάνατο και στην φθορά.
Η Ανάσταση του Λαζάρου προάγγελος, αλλά και εχέγγυο της Αναστάσεως του Χριστού, καθώς και της μελλούσης αναστάσεως όλων κατά τη Δευτέρα Παρουσία Του.
Το θαύμα της Αναστάσεως του Λαζάρου προκάλεσε τον φθόνο των Αρχιερέων και η επαπειλούμενη θανατική καταδίκη, αναγκάζουν τον Λάζαρο να διαφύγει στην Κύπρο.Εκεί παραμένει και χειροτονείται από τους Αποστόλους Επίσκοπος.Ζει θεάρεστα 30 χρόνια μετά την ανάστασή του και εκδημεί προς Κύριον ειρηνικά.
Η βιοτή του ευαρεστεί τον Θεό και του προσφέρεται η θαυματουργική Χάρη.-


Κυριακή των Βαϊων και η Εκκλησία μας τιμά την εις Ιεροσόλυμα είσοδον του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Η Ανάσταση του Λαζάρου, με την υπέρβαση των ανθρωπίνων δεδομένων, σηματοδοτεί εξελίξεις. Η ιουδαϊκή συναγωγή συνέρχεται και ενώ ευρίσκεται μπροστά στα ανεξήγητα υπέρ φύσιν γεγονότα, πανικοβάλλεται, τρομοκρατείται και αποφασίζει την θανατική καταδίκη του Ιησού.
Έξι ημέρες προ του Πάσχα ο Χριστός έρχεται στη Βιθυνία και συντρώγει με τον Λάζαρο και τις αδελφές του.
Την επόμενη εισέρχεται στα Ιεροσόλυμα καθισμένος σ’ ένα πώλο όνο. Η υποδοχή είναι πάνδημη και πανένδοξη. Η ιαχή : "Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου ", αντηχεί στην πόλη.Εκδηλώσεις λατρείας σε υπέρμετρους τόνους, γιατί προσδοκούν από τον Ιησού, ως Βασιλέα του Ισραήλ, την καθολική επίλυση των προβλημάτων τους.
Οι σημερινοί θαυμαστές και αναφωνούντες "Ὠσαννά!", θα είναι και οι αυριανοί φωνασκούντες : "ἄρον, άρον, σταύρωσον Αυτόν".
Οι αρχιερείς εξοργίζονται και συνωμοτούν τον τρόπο της εξόντωσης του Χριστού.
Ο διθύραμβος της νίκης κατά του Διαβόλου, του θανάτου και της φθοράς, ήδη αποτελεί προανάκρουσμα.-


Μ. ΔΕΥΤΕΡΑ μνείαν ποιούμεθα του παγκάλου Ιωσήφ και της υπό του Κυρίου καταρασθείσης και ξηρανθείσης συκής..

Ο Ιωσήφ προτύπωση του Χριστού. Γυιός, ο μικρότερος του Πατριάχη Ιακώβ και της Ραχήλ. Φθονείται από τα αδέλφια του και ρίχνεται σε βαθύ λάκκο αρχικά. Μετέπειτα πουλιέται σε εμπόρους Ισμαηλίτες, για τριάντα αργύρια και μεταπουλιέται στον Πετεφρή, αρχιευνούχο του βασιλιά Φαραώ της Αιγύπτου.
Ο Ιωσήφ παραμένει αδούλωτος στην ψυχή, βιώνει την εσωτερική ελευθερία με την καθαρότητα της καρδιάς από τα πάθη. Ο Ιωσήφ διακρίνεται για τη σωφροσύνη του και την αποκαλύπτει σε μία σατανική παγίδα. Στην ερωτική προκλητική επίθεση της γυναίκας του Πετεφρή διαφεύγει γυμνός στο σώμα, ενδεδυμένος όμως τη σωφροσύνη στην ψυχή.
Η συκοφαντία οδηγεί τον τροπαιούχο Ιωσήφ στη φυλακή. Ο Κύριος παρακολουθεί τα γεγονότα. Η ερμηνεία βασιλικών ονείρων από τον Ιωσήφ τον αποφυλακίζει και τον προωθεί κυρίαρχο της Αιγύπτου.Τότε καταφαίνεται και το μεγαλείο της αμνησικακίας και αγάπης, που διατρέφει για την οικογένειά του. Εφεξής ζουν μαζί του και εκδημεί, αφού ευαρεστεί καθολικά τον Θεό.
Και η καταρασθείσα συκή ξηραίνεται, ένεκα της ακαρπίας της.
Και ο Χριστιανός καλείται σε μία αγωνιστική πορεία καρποφόρα.Προσκαλείται σε μία πορεία μετανοίας και σωτηρίας, η οποία περνάει από το δρόμο της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο και της καρδιακής προσέγγισης του ανθρώπου προς τον Θεό.
Με την πίστη, λοιπόν και την αγάπη στον Θεό και με έκφραση την ασύνορη αγάπη προς τον άνθρωπο, επιτυγχάνεται η ευκαρπία.
Συμπερασματικά, η σωφροσύνη ευλογείται, ενώ η πνευματική ακαρπία τιμωρείται, όταν ενεργοποιείται η δικαιοσύνη του Θεού.-


Μ. ΤΡΙΤΗ και μνείαν ποιούμεθα της των δέκα παρθένων παραβολής,
της Μυροφόρου πόρνης και της παραβολής των ταλάντων.

Δέκα παρθένες, ο όμιλος της παραβολής του Κυρίου. Όλες αθλούνται στον αδυσώπητο αγώνα της αγνότητας. Δίνουν αίμα για να λάβουν πνεύμα.
Ο αγώνας όμως αυτός είναι σκληρός, αλλά όχι επαρκής, για την εξασφάλιση της εισόδου στη Βασιλεία του Θεού.Απαιτείται η ύπαρξη και της έμπρακτης αγάπης, της ελεημοσύνης.
Οι πέντε παρθένες εξασκούσαν και την αγάπη και πέτυχαν τον στόχο τους.
Οι άλλες πέντε παρέμειναν στην εγκράτεια και απέφυγαν κάθε αγαπητική προς τον πλησίον κίνηση. Η αποτυχία προφανής.
Η εγρήγορση στην άσκηση της αγάπης, πρωταρχικά και παράλληλα με κάθε άλλη άσκηση, είναι επιτακτική.Ο Νυμφίος έρχεται ἐν τω μέσω της νυκτός , απροσδόκητα.
Ας γρηγορούμε και ας τον αναμένουμε πανέτοιμοι, για να αναδειχθούμε κοινωνοί της χαράς της Αναστάσεως.
Τη Μ. Τρίτη εμφανής και η παρουσία της Μυροφόρου πόρνης.Μιας γυναίκας, που σιωπά, αλλά αναβλύζει δάκρυα μετανοίας. Εκζητεί συγχώρηση και όντως λαμβάνει την άφεση.
Υπόδειγμα η σωστική κίνηση της πόρνης. Πρόσκληση για μία ηρωϊκή έξοδο από την πνευματική αδράνεια και βίωση της σωτηριώδους μετάνοιας.
Η πόρνη γυναίκα είναι απεγνωσμένη δηλ. απελπισμένη για τη ζωή της. Είναι όμως και επεγνωσμένη δηλ. γνωρίζει ποιός είναι ο δρόμος της σωτηρίας.Κάποια στιγμή πυροδοτείται το είναι της σωστικά. Σημειώνει μια αλματώδη κίνηση μετανοίας και προστρέχει στον Χριστό.Με το αλάβαστρο μύρου στα χέρια βρίσκεται στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος του Ιησού.Προσφέρει την αγάπη της, την ειλικρινή μετάνοια και εξασφαλίζει την άφεση.
Η αποδέσμευση από την αμαρτία οδηγεί στην ελευθερία της Θείας Χάριτος. Η μεταστροφική της κίνηση, σε συνάρτηση της κοινωνίας με τον Χριστό, προσφέρουν την σωτηρία και την αναδεικνύουν πρότυπο ζωής.
Την Μ. Τρίτη λόγος γίνεται και για τα τάλαντα.Το χάρισμα σημεῖον αντιλεγόμενον στή ζωή μας.Το τάλαντο, δώρο του Θεού στον άνθρωπο, για αξιοποίηση και προσφορά. Ο Χριστός επιζητεί να θέσουμε τα τάλαντα, που Εκείνος μας δίδει, στην υπηρεσία του πλησίον , στη βίωση της συλλογικότητας, της φιλαδελφίας.Ο Χριστός ζητεί από εμάς, γιατί όλοι έχομε τάλαντα, να απεγκλωβιστούμε από τα γρανάζια του δικαιώματος, του ατομισμού και της αυτάρκειας.
Το χάρισμα, βέβαια, μπορεί να αποβεί παγίδα, να οδηγήσει στη βεβαιότητα της αυτάρκειας, της αυταρέσκειας, του θριάμβου του εγωϊσμού.
Η συνειδητοποίηση της προέλευσης των ταλάντων, ως Θεϊκής δωρεάς, θα επιφέρει την αίσθηση της μη κτητικότητας και συνεπώς της ταπεινής διαχείρισης των ταλάντων.
Ο μη εγκλωβισμός στον εγωϊσμό και την κενοδοξία,σηματοδοτεί την απελευθέρωση.
Η προσφορά στο σύνολο, αλλά και η αναφορά στον Θεό, συνιστά την φιλόπονο αξιοποίηση των ταλάντων και την Θεϊκή ευαρέσκεια. Τότε λαμβάνομε το αντίδωρο της αγάπης Του και εξασφαλίζομε την είσοδό μας στη χαρά Του.-


Μ. ΤΕΤΑΡΤΗ και ποιούμεθα μνεία του Ιερού Νιπτήρα.

Υπόδειγμα ταπείνωσης ο Κύριος, νίπτει τους πόδας των Μαθητών Του, διακονώντας αγαπητικά. Η κίνηση του λεντίου υπό του Κυρίου είναι προσκλητική. Είναι μία ανταύγεια της αγάπης, της ταπείνωσης, της προσφοράς και της διακονίας.
Διακονείς, όταν συγχωρείς.
Διακονείς, όταν αφουγκράζεσαι τους καημούς του άλλου.
Διακονείς, όταν δεν αυτοπροβάλλεσαι, αλλά μεταμορφώνεις το εγώ σου, το επίτευγμά σου σε θρίαμβο πολλών.
Διακονείς, όταν αγαπάς χωρίς όρια και αυτοπροσφέρεσαι με το λέντιο της θυσίας.
Η διακονία είναι αγάπη, που ελευθερώνει, η αγάπη του Σταυρού και της Αναστάσεως.
Η διακονία, ως στάση ζωής, είναι σωτήρια, γι αυτό και η βίωσή της ανάγκη επιτακτική.-


Μ. ΠΕΜΠΤΗ και ποιούμεθα μνείαν του Μυστικού Δείπνου, της προσευχής εν Γεθσημανή και της προδοσίας.

Υπόδειγμα ταπείνωσης ο Κύριος, νίπτει τους πόδας των Μαθητών, διακονώντας αγαπητικά.
Παραθέτει στη συνέχεια δείπνο αγάπης, έκφραση συμμετοχικής ομοψυχίας και κοινωνίας μαζί Του.
Παραδίδει το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και προσκαλεί σε συμμετοχή τον άνθρωπο, για ζωοποίηση και σωτηρία.
Ο Κύριος ταπεινώνεται και αυτοπροσφέρεται στον άνθρωπο.
Η βίωση της ταπείνωσης εξασφαλίζει την αληθινή ελευθερία.
Ελευθερία σημαίνει να παραιτείσαι από τα δικαιώματά σου, χάριν της αγάπης προς τον άλλον, εφ’ όσον ο άλλος είναι εκείνος για τον οποίον ο Χριστός ταπεινώνεται και σταυρώνεται. Είναι αυτός, που αγαπιέται από τον Χριστό εξίσου με σένα.
Στη Γεθσημανή κοινωνεί προσευχητικά με τον Θεό Πατέρα σ’ ένα κλίμα αγάπης, ταπείνωσης, υπακοής και ελευθερίας, αφήνοντας πρότυπο ζωής.
Ο Ιούδας, αν και ανήκε στον κύκλο των Μαθητών του Χριστού, αναστέλλει την αγαπητική κοινωνία, ενεργοποιεί την φιλαργυρία και επιτελεί την προδοσία.Το μίσος, την κορυφαία απόδειξη της διαστροφής της αγάπης βιώνει ο Ιούδας.Και παραδίδει τον Διδάσκαλό Του με συνθηματικό φἰλημα. Τοιουτοτρόπως κλείνει την πόρτα της σωτηρίας, για τριάκοντα αργύρια.
Ο Ιησούς νιώθει σιωπηλή πίκρα για το κατάντημα του Μαθητού του, ο οποίος, αν και έχει τυφλωμένη την καρδιά του από την απληστία και τη φιλαργυρία, δεν παύει να είναι εικόνα Θεού, για την οποία ο Χριστός θυσιάστηκε.
Ταπείνωση, λοιπόν, αγάπη, προσευχητική κοινωνία με τον Θεό, είναι τα μηνύματα της Μ. Πέμπτης.-



Μ.ΠΑΡΑΣΚΕΥΗκαι ποιούμεθα μνείαν των σωτηρίων και φρικτών Παθών του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών ΙησούΧριστού.

Ο Κύριος αυτοπροσφέρεται αγαπητικά, βασανίζεται εξευτελιστικά, κινείται λυτρωτικά, για τον άνθρωπο.Πάνω στο λόφο του Γολγοθά δίνει τη νικηφόρα μάχη, με κορύφωμα την Θυσία, αφού διαγράφει μία προσωπική κίνηση υπέρβασης.
Η Σταύρωση του Χριστού σηματοδοτεί την σταύρωση των παθών του ανθρώπου και οδηγεί καταληκτικά στην ανάσταση των αρετών, στην ελευθερία. Ελευθερία δε νοείται χωρίς θυσία. Η Θυσία στο λόφο του Γολγοθά είναι άρνηση της βιολογικής επιβίωσης της ανθρωπίνης φύσεως , αλλά και κατάφαση της ζωής. Πεθαίνοντας ο Χριστός προσφέρει το αίμα Του για τη λύτρωσή μας από την αμαρτία και το θάνατο.
Ο σταυρικός Του θάνατος νοηματοδοτεί αληθινά την ύπαρξή μας, πλημμυρίζει το είναι μας από πίστη και αγάπη για τον Χριστό. και τον συνάνθρωπο.-


Μ. Σάββατο και μνείαν ποιούμεθα της Ταφής και της εις Άδην κάθοδον του Κυρίου και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.

Ο θάνατος του Χριστού σηματοδοτεί νίκη κατά του θανάτου.Η υπέρβαση του θανάτου βιώνεται μέσα από την ορθόδοξη Ασκητική, με τη βαθιά ταπείνωση, καρπό μιας αυστηρής αυτομεμψίας και την αδιάκριτη αγάπη, ως έκφραση, πρώτιστα της ανεξικακίας.
Η μεταμόρφωση των παθών σε αρετές δηλοποιεί τη διάβαση από τον θάνατο στη ζωή, τη βίωση της αληθινής ελευθερίας.
Στην τραγωδία του Πάθους του Κυρίου, μία μορφή, ανάμεσα σε πολλές άλλες, διαδραματίζει το ρόλο της. Είναι ο Ιωσήφ από Αριμαθαίας, ο ευσχήμων Βουλευτής, ο οποίος τολμά να ζητήσει το σώμα του Ιησού προς ενταφιασμό. Η κίνησή του είναι μία μαρτυρία, μία γνήσια ανταπόκριση στον Εσταυρωμένο Αγαπημένο.
Εισέρχεται το Σώμα στον Τάφο και η Θεϊκή Φύση απελεύθερη κατέρχεται στον Άδη, στο βασίλειο του θανάτου, για να συνεχίσει το σωτηριώδες έργο Του.
Την κάθοδο του Χριστού στον Άδη δεν αντέχει ο Άδης, αδυνατεί να θανατώσει τη Ζωή, γι’ αυτό αυτοθανατώνεται. Τοιουτοτρόπως καταστρέφεται η εξουσία του θανάτου επάνω στους ανθρώπους, οι νεκροί ανασταίνονται και ο Άδης ερημώνει.
Ο θάνατος της Ζωής, του Χριστού, μετατρέπεται σε θάνατο του θανάτου, σε μεταμόρφωση της θλίψεως του Πάθους σε χαρά αναστάσιμη. Η δυνατότητα της ανάστασης πλέον είναι προσωπική μας κίνηση, καθ’ όσον ο Χριστός έχει κάνει ήδη την αρχή. Η υπακοή στο θέλημά Του, ο αγώνας εναντίον της αμαρτίας, σηματοδοτεί την απελευθέρωση από τα δεσμά του θανάτου και την προσδοκία της συνάντησης με τον Σωτήρα και προσωπικό Λυτρωτή μας, τον Χριστό, που μας αγαπάει και Τον αγαπούμε.-


ΚΥΡΙΑΚΗ του ΠΑΣΧΑ και εορτάζομεν την Ζωηφόρον Ανάστασιν του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού.

Η Ανάσταση του Χριστού κατατροπώνει τον θάνατο, συντρίβει τον Διάβολο και λυτρώνει τον άνθρωπο.Ο άνθρωπος ανακτά τη δυνατότητα της θέωσης.
Η Ανάσταση του Θεανθρώπου σηματοδοτεί την ανακαίνιση της δημιουργίας.
Ο Αναστημένος Χριστός προσωπικός Λυτρωτής κάθε ανθρώπινης ύπαρξης.
Ο Χριστός, Θριαμβευτής του θανάτου, εμφανίζεται στους Μαθητές Του και μεταστρέφει κάθε λύπη σε ανείπωτη χαρά.
Η Ανάστασή Του σηματοδοτεί την απαρχή της όγδοης ημέρας, της κοινωνίας δηλ. και πάλι με τον Θεό.
Η Ανάσταση του Ιησού δίνει τη δυνατότητα να γίνουμε όλοι μας τέκνα Φωτός , απαρχή μιας άλλης βιοτής, της αιωνίου.
Η Ανάσταση του Χριστού ορόσημο στην ανατολή της προοπτικής του Παραδείσου.
Ο Παράδεισος ήδη είναι ανοικτός και μας αναμένει. Αρκεί να γίνουμε κοινωνοί της Αναστάσεως του Κυρίου.
Στο πανευφρόσυνο πανηγύρι της Αναστάσεως καλούνται να τρυφήσουν οι πάντες , να κοινωνήσουν της άφατης ακένωτης χαράς , που πηγάζει από τον Ζωοδόχο Τάφο.-

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου.

25.3 ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ της ΘΕΟΤΟΚΟΥ.

25 Μαρτίου ! Το προαιώνιο Θεϊκό σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου αρχίζει να εφαρμόζεται. Η ευαγγελία ανακοινώνεται σ’ Εκείνη, που είχε τη θεοποιό Χάρη κατά μετοχή, την Παναγία.
Και η καταφατική της απάντηση στο άγγελμα του Αρχαγγέλου αποκαλύπτει την υπακοή της στο Θεό, μέσα από μία ελεύθερη επιλογή, την απάρνηση του ιδίου θελήματος και την αποδοχή του θελήματος του Θεού. Περνάει από την κάθαρση και το φωτισμό, με την ησυχαστική Θεοκοινωνία και φθάνει στη θέωση, κατά τον Ευαγγελισμό.
Τοιουτοτρόπως με την επίτευξη της Eνανθρώπησης του Λόγου εξασφαλίζεται η δυνατότητα της θέωσης κάθε ανθρώπου και πραγματοποιείται ο σκοπός της δημιουργίας.-