ΚΥΡ. ΤΕΛΩΝΟΥ & ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ.

ΚΥΡ. ΤΕΛΩΝΟΥ & ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ. ( Λουκ.  ιη΄ , 10  - 14 )

Η Φαρισαϊκή  αυτοδικαίωση & ο ΤΕΛΩΝΙΚΟΣ ΣΤΕΝΑΓΜΟΣ.

<<Ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων…ο Θεός  ιλάσθητί μοι τω  αμαρτωλώ.»      ( Λουκ. ιη΄ , 13 ).

            Φαρισαίος και Τελώνης!Δύο εκ διαμέτρου αντίθετες παρουσίες. Η έκφραση μιας δαιμονιώδους πνευματικότητας και μιας πνευματικής ευεξίας.

            Στην ατμόσφαιρα της προσευχής εκτυλίσσεται η εσωτερικότητα δύο ανθρώπινων τύπων : Του Φαρισαίου, με μία κομπορρήμονα προσευχή και του Τελώνη, με μία δακρύ-βρεχτη ικεσία.

            Η πρώτη εκδήλωση ευσεβιστική, με τάση προβλητική.

            Η δεύτερη κίνηση ευσέβειας,ενέργεια Αγιοτριαδική,με στόχο μεταστροφικό.

            Ο Φαρισαίος κινείται στα πλαίσια μιας «αυτόνομης ηθικής δεοντολογίας».

            Ο Τελώνης βιώνει το μυστήριο της μετανοίας.

 Ο Φαρισαίος αυτοδικαιώνεται  με βάση τις καλές πράξεις.

 Ο Τελώνης επιζητεί τη δικαίωση, με τη ρύθμιση της σχέσης του με τον Χριστό.

            Ο Φαρισαίος πράττει ανθρώπινα.

            Ο Τελώνης δρα Θεανθρώπινα.

            Ο Φαρισαίος καυχησιολογεί υπεροπτικά.

            Ο Τελώνης εκζητεί  έλεος  υπαρκτικά.

            Ο Φαρισαίος ζει καθημερινά την αυτοδικαίωση.

            Ο Τελώνης βιώνει αδιάλειπτα την αυτομεμψία.

Η αυτοκατάκριση, καρπός αυτογνωσίας, οδηγεί στη μετάνοια. Στο κλίμα της μετανοίας ζώντας ο Τελώνης γνωρίζει την ταπείνωση, το θεμέλιο των αρετών.

Η ταπείνωση αποτελεί το βάθρο για την προσευχητική εκτόξευση στα κράσπεδα του Θρόνου του Θεού.

Η προσευχή του Φαρισαίου παραμένει άκαρπη, γιατί υψηλοφρονεί.

Η προσευχή του Τελώνη προκαλεί την Θεαρέσκεια, γιατί ταπεινοφρονεί:«Ο  Θεός  ιλάσθητί   μοι  τω  αμαρτωλώ.» ( Λουκ. ιη΄ , 13 ).

            Ο Φαρισαίος αυτοδιαφημίζεται με τα «καλά» έργα του και αυτοδικαιώνεται.

            Ο Τελώνης αφήνει το αλέτρι της μετάνοιας να οργώσει το «γεώργιον» της καρδιάς του και χειραγωγείται στην ταπείνωση και στην προσευχή.

            Αδελφοί μου!  «Μη προσευξώμεθα φαρισαϊκώς», αλλά «ταπεινωθώμεν τελωνικώς».

            Ας «φύγωμεν την υψηγορίαν του Φαρισαίου» και ας «μάθωμεν την ταπείνωσιν του Τελώνου».

            Ας «μισήσωμεν την υπερήφανον φωνήν του Φαρισαίου» και ας «ζηλώσωμεν την ευκατάνυκτον ευχήν του Τελώνου», ώστε να επιτύχομε την ποθεινή σωτηρία.-

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ ΑΡ.Φ. 83 ΙΑΝ.- ΦΕΒΡ. 2018

Ο Μέγας Αντώνιος. Οσίων η κορωνίς.

17/1 Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
-Οσίων η κορωνίς –

Ο δρόμος προς την τελειότητα περνάει από την απάρνηση του πλούτου, της δόξας και του ιδίου θελήματος.
Αυτό υλοποιεί ο Μέγας Αντώνιος, αφού πληγώνεται από τα βέλη της αγάπης του Θεού της Αγάπης.
Στο βάθος της ερήμου ανέρχεται στο ύψος της αγιότητας, αφού κατέρχεται στο βάθος του εαυτού του, βιώνει τη μηδαμινότητά του και ταπεινώνεται, ενώ ταυτόχρονα υψώνεται από το Θεό και τους ανθρώπους.
Αγώνας και Θεία Χάρη συνεργάζονται και 105 χρονών εισέρχεται τροπαιοφόρος στη χώρα την αείφωτη.-

Δίπτυχο ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΩΝ 2017

ΑΓΙΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΛΛΥΡΙΚΟΥ

ΑΓΙΟΣ ΣΠΥΡΙΔΩΝ ο Θαυματουργός.

12/12    ΑΓΙΟΣ  ΣΠΥΡΙΔΩΝ.

            Κύπρος  η  αγιόλεκτος πατρίδα του  Αγίου  Σπυρίδωνα. Γεννημένος από ποιμενικούς γονείς,  δέχεται  απλά, αλλά  πειστικά τους λόγους της πίστεως. Τσοπανόπουλο και ο ίδιος αγωνίζεται για τη  βίωση  των  Ευαγγελικών  αρχών   και τη  μετάδοση της  χριστιανικής  του φλόγας.

            Αποκτά  οικογένεια και φροντίζει με επιμέλεια  το φυτώριο, που ο Θεός του εμπιστεύεται. Η πρόωρη  χηρεία  του τον οδηγεί, κατόπιν πολλών  πιέσεων, στην ιερατική  χορεία.

            Υπόδειγμα  ζωής και δράσης δίνει το ΄΄παρών΄΄ καθολικά. Ασκείται και διδάσκει, φιλοξενεί  και  ευεργετεί, ενισχύει και κατευθύνει  το ποίμνιό του, αλλά και τα παιδιά του.

            Ομόφωνα, λαός και κλήρος, τον προωθούν στον  Επισκοπικό Θρόνο Τριμυθούντος.  Η ποιμαντική του  διακονία είναι αξιόλογη και θεάρεστη.  Η θαυματουργική του Χάρη  επισφραγίζει  το  ταπεινό φρόνημα και το φίδι μετατρέπεται σε χρυσό, για φιλανθρωπική ανάγκη.

Η μετοχή  του στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νικαίας είναι σημαντική και η παρρησία του αξιόλογη. Υπερασπίζεται σθεναρά την Ορθόδοξη Πίστη και κατατροπώνει τους αρειανούς.

Χαρακτηριστική είναι η απόδειξη της Τριαδικής Θεότητας. Επικαλείται τη βοήθεια του Σταυρού, κρατά στο αριστερό του χέρι ένα κεραμίδι και λέγει:   Εις  το Όνομα του Πατρός  καί αμέσως εμφαίνεται επάνω από το κεραμίδι φωτιά, διά της οποίας αυτό ψήνεται. Συνεχίζει:  και του Υιού  καί ρέει νερό, διά του οποίου ζυμώθηκε το χώμα του κεραμιδού. Και προσθέτει:  και του Αγίου Πνεύματος  καί επιδεικνύει το χώμα, που παρέμεινε στη χούφτα του. Τοιουτοτρόπως διακηρύττεται ο Τριαδικός  Θεός.

            Ειρηνικά, το 350 μ.Χ., εισέρχεται στα Ουράνια Σκηνώματα νικηφόρος  Άγιος.-

Ο.Π.ΝΟΕΜ.-ΔΕΚ. 2017 Αρ.Φ 82

ΟΣΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ ΤΣΑΛΙΚΗΣ ο νέος Ασκητής

ΟΣΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ  ΤΣΑΛΙΚΗΣ

ο   νέος Ασκητής 

              

              

Στον πάνσεπτο Χορό των Οσίων ευδιάκριτη θέση κατέχει ο μιμητής των Αγγέλων Ιάκωβος.Αστέρας μεγίστου βεληνεκούς ο Γέροντας Ιάκωβος Τσαλίκης.

Σκεύος εκλογής του Θεού Πατέρα, απεσταλμένος του Κυρίου για παραμυθία του λαού  Του.

Η ζωή του έλαμψε με αχτίδες απλότητας, αστραπές καλοσύνης, προτυπώδη ισάγγελη πολιτεία, πολλαπλές θαυματουργικές επεμβάσεις.

Βλαστός της Μικρασιάτισσας μητέρας του Θεοδώρας και του Ρόδιου Σταύρου πατέρα του. Οι γονείς του θεοσεβείς έφεραν στη γη, στις 5 Νοεμβρίου 1920 τον Ιάκωβο. Συνεργάτες ενσυνείδητοι του Θεού στο σωτήριο έργο Του ενσταλάζουν στο γεώργιο της καρδιάς του τέκνου τους τον σπόρο της Αληθείας και πυροδοτούν το είναι του με την αγάπη σ' Εκείνον.

Το 1922 ο πατέρας του συλλαμβάνεται αιχμάλωτος από τους Τούρκους και οδηγείται στα βάθη της Ανατολίας. Έρχεται κατόπιν και η Μικρασιατική καταστροφή, οπότε η οικογένειά του βιώνει την επώδυνη προσφυγιά και μεταφέρεται στην Ιτέα, με εγκατάσταση στην Άμφισσα. Εκεί τους ανευρίσκει ο πατέρας του και μετακινούνται στη Φαλάκρα της Ευβοϊκής γης.

Το 1927 ο Ιάκωβος φοιτά στο Δημοτικό Σχολείο, αφού ήδη έχει αποστηθίσει τη Θεία Λειτουργία, έκφραση έκδηλη του λατρευτικού του ζήλου και σημειώνει άριστες επιδόσεις.

Σκεύος εκλογής του Θεού ο Ιάκωβος χαριτώνεται και η εμφάνιση της Αγίας Παρασκευής ακτίνα τονωτική της πίστεώς του.Η προσευχή βρίσκεται στα χείλη του και με τη δύναμή της θεραπεύει ασθενείς. Σημείο εμφανές κι αυτό της μελλοντικής του ευάρεστης στο Θεό πορείας του.

Η μόρφωσή του όμως αναστέλλεται και δεν προχωρεί στο Γυμνάσιο, λόγω οικονομικής δυσχέρειας, αλλά εργάζεται χειρωνακτικά.

ΚΥΡ. Ε΄ ΛΟΥΚΑ. ( Λουκ. ιστ΄ , 19 – 31 ) ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ πλούτου.

ΚΥΡ.  Ε΄  ΛΟΥΚΑ. ( Λουκ. ιστ΄ , 19 – 31 )

ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ  πλούτου.

<<ανθρωπός  τις  ην   πλούσιος  …πτωχός   δε  τις  ονόματι  Λάζαρος…»

( Λουκ. ιστ΄ , 19 – 20 ).

 Οι σύγχρονες κοινωνίες μαστίζονται από ένα  σοβαρώτατο κοινωνικό πρόβλημα, αυτό της ανισότητας.

Η άνιση κατανομή των αγαθών στους ανθρώπους του πλανήτη μας είναι

ζήτημα πολυδιάστατο. Η πνευματική του πλευρά είναι κυρίαρχη, ως προς τους τρόπους λύσης του προβλήματος.

Η αλλαγή στην κοινωνική δομή της κοινωνίας, προϋποθέτει ανθρώπους, που έχουν μεταμορφωθεί, Χριστοποιηθεί.

         

       Η οριζόντια διάσταση του ανθρώπου είναι συνάρτηση της κάθετης διάστασης. Οι επικοινωνιακές σχέσεις του ανθρώπου με τον Θεό, ρυθμίζουν τις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων μεταξύ τους.

        Συνεπώς η λύση του προβλήματος βρίσκεται στην κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό.

          Ο πλούσιος της παραβολής έχει απολέσει την ταυτότητα του προσώπου του, εφ’ όσον έχει αναδείξει σε πρόσωπο τον πλούτο.

          Ο πτωχός Λάζαρος, μέσα στην  φτώχεια του, παραμένει πρόσωπο.

       Η κακή χρήση του πλούτου επέφερε την προσωπική αλλοτρίωση του πλουσίου, αύξησε την σκληροκαρδία, δυνάμωσε την αναλγησία.

          Η φτώχεια του Λαζάρου σφυρηλάτησε την υπομονή, διατήρησε το φρόνημα ταπεινό και την ελπίδα άσβεστη. 

          Η ανισότητα αυτή στη γη προσμετρείται με αντίστροφη ανισότητα στον Ουρανό.

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ

ΑΓΙΟΣ  ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ.

            Θεσσαλονίκη η γενέτειρα  του  Αγίου  Δημητρίου. Αξιωματικός του στρατού γενναίος, αλλά και στρατιώτης Χριστού πανένδοξος.  Πιστεύει   στον  Χριστό,  αγαπά τον Χριστό  και διδάσκει για  τον  Χριστό.  Η δράση του απλώνεται σ’ όλη την πόλη. Η γνωστοποίησή της στον Αυτοκράτορα Διοκλητιανό προκαλεί οργή. Καλείται προς  απολογία.  Η δήλωσή του είναι θαρραλέα και  κατηγορηματική. Φυλακίζεται άμεσα.

            Στούς αγώνες, που διεξάγονται τότε, οι ειδωλολάτρες  προκαλούν   τους Χριστιανούς με έναν γιγαντόσωμο άνδρα τον  Λυαίο.  Ο Νέστορας, νέος και ωραίος, έρχεται  στη  φυλακή, στον  γνωστό  του Δημήτριο  και επιζητεί τις προσευχές του. Ο Δημήτριος τον ασφαλίζει με το σημείο του  Σταυρού  και τις  προσευχές του  και προσέρχεται στο στίβο.

            Ο  μικρόσωμος Νέστορας  τολμά να  αναμετρηθεί  με  τον γιγαντόσωμο Λυαίο. «Θεέ του Δημητρίου, βοήθει μοι !» αναφωνεί  και  ορμά ακάθεκτος  εναντίον του. Με ένα  χτύπημα καίριο τον αφήνει νεκρό. Ο Διοκλητιανός ωρύεται. Διατάζει αμέσως τον αποκεφαλισμό  τους.

            Δύο  Μάρτυρες  Χριστού  προσφέρουν τη ζωή τους στον Κύριο.-