ΑΓΙΑ ΘΕΟΦΑΝΩ η Βασίλισσα.

16/12    ΑΓ.  Θ Ε Ο Φ Α Ν Ω, η Βασίλισσα.

-Στην υπηρεσία  της   αγάπης. –

*****************************************

«Τι γαρ ωφελήσει άνθρωπον εάν κερδήση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού;ή τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;»(Μαρκ. η΄36). Αμύθητη η αξία της ψυχής. Ανύπαρκτο το υλικό αντάλλαγμά της. Μοναδικό, για την εξαγορά της, τίμημα το Αίμα του Θεανθρώπου. Ενδόμυχος πόθος των Χριστιανών η σωτηρία της. Στόχος των αγώνων τους η διαφύλαξή της.Η δόξα περιφρονείται, ο πλούτος διασκορπίζεται, το σώμα θυσιάζεται προκειμένου να επιτευχθεί η διάσωσή της.Ολόκληρη η περίλαμπρη Χορεία των Αγίων θεωρεί τα πάντα«σκύβαλα» και  έτσι σώζει την ψυχή και κερδίζει το Χριστό.

Και η Αγία Θεοφανώ υπακούει στο προσκλητήριο σάλπισμα του Κυρίου: «Όστις θέλει οπίσω μου ακολουθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού, και ακολουθείτω μοι» (Μαρκ. η΄ ,34).Απαρνείται καθολικά, σηκώνει ολοκληρωτικά  το Σταυρό του Χριστού και συμπορεύεται μαζί Του. Πατρίδα της η Κων/πολη. Εκεί γεννιέται κι ανατρέφεται. Η καταγωγή της βασιλική. Γονείς της ο Κω ν/νος και η Άννα. Πιστοί Χριστιανοί, ευσεβείς, αλλ' άτεκνοι. Οι ικεσίες τους θερμές προς τον Κύριο. Οι δεήσεις τους επίμονες προς τη Θεοτόκο. Πόθος τους η απόκτηση ενός  παιδιού. Οι προσευχές τους εισακούονται. Η πίστη τους βραβεύεται. Γεννιέται η Θεοφανώ. Οι γονείς πανευτυχείς. Οι ευχαριστίες τους στο Θεό ένθερμες. Η φροντίδα τους, για την ψυχική μόρφωση της μονάκριβης κόρης, αμέριστη. Η πίστη και η αγάπη στο Χριστό εμφυτεύονται στην αθώα παιδική ύπαρξη. Οι αρετές της εμφανείς. Ο χαρακτήρας της αδαμάντινος. Και ο βασιλιάς Βασίλειος ο Μακεδόνας την εκλέγει για σύζυγο του γυιού του, Λέοντος του Σοφού. Στην Κων/πολη η ευφροσύνη για το γάμο τους πάνδημη. Ο σατανάς φθονεί την ευτυχία τους. Ενσπείρει συκοφαντικούς λόγους και ο πατέρας φυλακίζει το ζεύγος, για τρία χρόνια. Στα εγκαίνια όμως του Προφήτη Ηλιού συμφιλιώνονται πατέρας και γυιός και  συνεορτάζουν.

Αργότερα ανακηρύσσεται αυτοκράτορας ο Λέων. Η Θεοφανώ χρίζεται Βασίλισσα, αλλά παραμένει ασυγκίνητη από τη γήϊνη δόξα. Μέλημά της επιτακτικό η σωτηρία της ψυχής της. Ρίχνεται με ενθουσιασμό και αποφασιστικότητα στον αγώνα της ασκήσεως. Όπλο της ακαταμάχητο η αδιάλειπτη,  δακρύβρεχτη  προσευχή.  Τροφή της  πνευματική  οι ψαλμοί. Νηστεύει αυστηρά. Αγρυπνεί συχνά. Τρέφεται λιτά. Καταπονεί τη σάρκα με τα τρίχινα εσώρουχα και την εδαφιαία κατάκλιση. Κυριαρχεί στις αισθήσεις. Παραδίδεται στην εξουσία του Θεού. Παραδίδει τον πλούτο της στα χέρια των  πτωχών, χηρών,  ορφανών,  αναξιοπαθούντων. Ελεεί αφειδώλευτα και ελεείται πλουσιοπάροχα. Βοηθεί ασκητές. Φροντίζει δούλους. Παρηγορεί θλιμμένους. Ενισχύει αδικημένους. Στηρίζει δειλούς. Συμπάσχει με πονεμένους. Βιώνει έμπρακτα και πολύπλευρα την αγάπη στο συνάνθρωπο. Ζει συνειδητά και έντονα την αγάπη στο Θεό. Απαρνείται τα πάντα και κερδίζει τα πάντα. Χαριτώνεται πλούσια και προγνωρίζει το τέλος της. Στις 16 Δεκεμβρίου παραδίδεται ειρηνικά στα χέρια του Δικαιοκρίτη Κυρίου, για να λάβει τον άφθαρτο  στέφανο.

Το λείψανό της βρίσκεται αλώβητο στο Πατριαρχείο Κων/πόλεως και θαυματουργεί.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

****************

΄Εζησας βασίλισσα ευλαβώς, άσκησιν ασκήσασα, ω θεόφρον  Θεοφανώ. Διάκονος αγάπης, δούλη πιστή Κυρίου, εδείχθης μακαρία, και χαίροις πάνσεμνε.-

Οσιος Παύλος ο Λατρινός.

15/2  ΟΣΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ο Λατρινός

***********************************

Η ισάγγελη Μοναχική πολιτεία στίβος πνευματικών αγώνων,αρένα θαυμαστών επιδόσεων, στάδιο υψηλών αναβάσεων, είναι.

Ο Μοναχισμός «υπέρ φύσιν» ζωή, καθώς είναι, προσελκύει ανέκαθεν μυριάδες εκλεκτές ψυχές.

Η αγάπη στον  Θεό πυρπολεί καρδιές, που μηδενίζουν τα πάντα και κερδίζουν τα πάντα.

Μια τέτοια φλεγόμενη από την αγάπη του Χριστού καρδιά είναι και ο Όσιος Παύλος  ο  νέος.

820 μ.Χ. και στην Ελαία της Περγάμου της Μ. Ασίας γεννιέται ο Παύλος, μικρότερος   αδελφός   του   Βασιλείου.  Γονείς  τα ου  ο   Αντίοχος,  ανώτερος

αξιωματικός του αυτοκρατορικού στόλου και η Ευδοκία. Και οι δυό ευσεβείς φροντίζουν να μεταδώσουν, τη ζέση της πίστεως, τη φλόγα της αγάπης στον Θεό, στα παιδιά τους.

Σε μικρή ηλικία, ενώ είναι ο Παύλος, φονεύεται ο πατέρας του σε μια ναυμαχία με τους Αγαρηνούς, κοντά στη Χίο. Η μητέρα του τότε αναλαμβάνει ολοκληρωτικά την ανατροφή των παιδιών. Μετοικούν στο Μαρκάτο της Φρυγίας, για τη μόρφωσή τους στο σχολείο της Ι. Μ. Αγ. Στεφάνου. Εκεί διακρίνονται για τις επιδόσεις τους στον τομέα των γνώσεων, αλλά και των αρετών.

Ο Βασίλειος αναχωρεί στο όρος Λάτρος όπου και ασκητεύει. Κι όταν ο Παύλος είναι 17ετης, πυρίφλεκτος από αγάπη για τον Θεό, πηγαίνει μαζί του και υποτάσσεται στον ενάρετο ασκητή Πέτρο.

Εκεί διακρίνεται για την τέλεια υπακοή, την επίμονη άσκηση, την αδιάλειπτη προσευχή, την αυστηρή εγκράτεια, την πολύωρη αγρυπνία. Η εκτίμηση της Αδελφότητας έκδηλη, αφού προκρίνεται για την ηγουμενική θέση, μετά την εκδημία του Ηγουμένου. Το βάρος της ευθύνης αναλογίζεται και τον πόθο της ασκήσεως έχει, γι’ αυτό και αναχωρεί κρυφά από τη Μονή και κατευθύνεται στην έρημο.

Η ασκητική του όμως ακτινοβολία προσελκύει πλήθη πιστών για κατεύθυνση και στήριξη. Η ποθητή ησυχία τώρα ανεπίτευκτη. Και η μετακίνηση αναπόφευκτη.

Όμως και στο νέο ασκητήριο φτάνει η φήμη του και τον κυκλώνουν πλήθη. Έτσι αναζητεί πάλι μακρινό τόπο ησυχίας. Κι οι Σάμιοι Μοναχοί στο όρος Λάτρος, Νικόδημος και Κοσμάς, προτείνουν το όρος Κέρκη της Σάμου, όπου υπάρχει το σπήλαιο του φιλοσόφου Πυθαγόρα. Έτσι φεύγει κρυφά για το καταπράσινο Αιγαιοπελαγίτικο νησί, την Σάμο. Εκεί συναντά συμπτωματικά τον άρχοντα Θεοφάνη, σαν κυνηγό και τον οδηγεί στο δυσπρόσιτο σπήλαιο. Ο Όσιος κατενθουσιασμένος παραμένει κι ασκείται εντατικά κι απολαμβάνει «Θαβώρειες» στιγμές. Οι αγώνες του ανένδοτοι επισκιάζονται από πλούσια θεϊκή Χάρη.

Η αγιότητά του ακτινοβολεί. Οι Σάμιοι προστρέχουν με λαχτάρα κοντά του. Η ενίσχυση που δέχονται είναι πολύτιμη. Τότε επανιδρύονται τα ερειπωμένα τρία Μοναστήρια με Σαμίους Μοναχούς. Η αγαλλίαση όλων είναι άφατη. Οι ψαλμωδίες αντιλαλούν κι οι καμπάνες αντηχούν ευφρόσυνα. Η Λαύρα  του Κέρκη και πάλι σ’ όλο της το μεγαλείο. Η ευλογία του Θεού εμφανής.

Οι Μοναχοί του Λάτρους όμως έχασαν τον Άγιο και άριστο χειραγωγό τους και τον αναζητούν επίμονα και σε κάθε απόκρημνη σπηλιά. Πληροφορούνται τη διαφυγή του στην Σάμο, τον ανευρίσκουν και τον πείθουν να τους ακολουθήσει. Στο Λάτρος παραμένει αρκετά νουθετώντας και ενισχύοντας.

Αλλά η Σάμος τον θέλγει και τη νοσταλγεί. Κρυφά λοιπόν και με δυό Μοναχούς, τον Συμεών κι έναν Πρεσβύτερο, φθάνουν και πάλι στον Κέρκη, όπου κατά Θεία προσταγή τους αναμένει στο λιμάνι οδηγός με δυό ζώα.

Τώρα το έργο του είναι ιεραποστολικό. Οργώνει την Σάμο σπέρνοντας τον λόγο του Θεού. Η καρποφορία πλούσια.

15 Δεκεμβρίου 896μ.Χ. και μετά από ολιγοήμερη ασθένεια εκδημεί για τις Ουράνιες Μονές, για πανευφρόσυνες, άληκτες απολαύσεις.

Οι πρεσβείες του πολύτιμες για το Σαμιακό λαό είναι. Οι επικλήσεις μας προς τον Όσιό μας θερμές, ας είναι.-

                                ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

                               ********************

Χαίροις των Οσίων ο γλυκασμός, Περγάμου ο γόνος, και του Λάτρους τερπνός βλαστός. Χαίροις των Σαμίων, το καύχημα και κλέος, πιστών θερμός προστάτης, Παύλε μακάριε.-

Ανατροπή.

ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

***************

Περίπατος  στην  κοιλάδα  του       

                              κλαυθμώνα.

Πτώσεις…Πτώσεις…Πτώσεις…

Αλυσίδα πτωτική.

Οδεύομε στην καταστροφή.

Αλαζονεία, υποκρισία, φιλαυτία,

απαρτίζουν  μία  κίβδηλη  κοινωνία.

Ζητείται  ευκαιρία,

ανατροπής  συνεργασία.

Ταπείνωση και  ειλικρίνεια,

φιλαλληλία και μετάνοια,

πίστη και αγάπη.

Τα κλειδιά της σωτηρίας.

Μόνη λύση, λοιπόν, η ανατροπή.-

                        Από την ποιητική Συλλογή

                             ΄΄ΣΚΙΡΤΗΜΑΤΑ΄΄

                                     Ελ.Α.Κλ.

Ουρανοπολίτες.

ΚΥΡ.  Ι΄, ΛΟΥΚΑ. ( Γαλ.  δ΄, 22 – 27 )

ΟΥΡΑΝΟΠΟΛΙΤΕΣ.

                

« Η  δε  άνω  Ιερουσαλήμ  ελευθέρα   εστίν,  ήτις   εστί   μήτηρ  πάντων  ημών. »  ( Γαλ. δ΄,26 ).

Ο άνθρωπος πλασμένος «κατ’ εικόνα» του  Θεού Λόγου, αλλά και με προορισμό το «καθ’ ομοίωσιν.»

Η πτώση του Αδάμ του στέρησε τη δυνατότητα της θέωσης , αλλά η εκούσια σταυρική  Θυσία  και    Ανάσταση  του   νέου   Αδάμ,  του   Θεανθρώπου,  τον  αποκατέστησε  στην προπτωτική  του  θέση.     

Ο Υιός Λόγος ενανθρώπισε εθελούσια, με την ευδοκία του Πατέρα και  τη συνέργεια του Αγίου Πνεύματος και κατέστησε συγκληρονόμους της Βασιλείας Του  κάθε Άγιο.

Όλοι οι άνθρωποι έχομε το προνόμιο της υιοθεσίας, αλλά και της αγιότητας.

Όλοι έχομε τη δυνατότητα να γίνουμε Άγιοι, αφού αυτός είναι ο προορισμός μας.

Όλοι έχομε πολιτογραφηθεί στην άνω Ιερουσαλήμ, με τη σύνταξή  μας  στο στράτευμα του Ιησού, κατά το Άγιο Βάπτισμα.

Όλοι μπορούμε να θεωθούμε, αν πιστεύουμε ακράδαντα και ενεργά στον Τριαδικό Θεό, αν αγωνιζόμαστε ισόβια για την κάθαρση της καρδιάς, το   φωτισμό του νου, αν συμμετέχομε ενσυνείδητα στη Λατρευτική και Μυστηριακή  ζωή  της Εκκλησίας.

Όλοι Ουρανοπολίτες Άγιοι θα αξιωθούμε, αν βιώνουμε την αγάπη και την ταπείνωση, τη μετάνοια και την υπακοή στον Νόμο Του.

 Όλοι θα φθάσουμε απελεύθεροι στην ελεύθερη άνω Ιερουσαλήμ, η οποία είναι και μητέρα όλων μας. ΑΜΗΝ.-