Οσιομάρτυρας ΠΑΦΝΟΥΤΙΟΣ και οι συν αυτώ 546 μαρτυρήσαντες.

25/9 Ο ΟΣΙΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΠΑΦΝΟΥΤΙΟΣ
ο αναχωρητής και οι συν αυτώ
546 μαρτυρήσαντες.

Η έρημος της Αιγύπτου ο στίβος του Αθλητή του Πνεύματος, Παφνουτίου.
Ζει στους χρόνους του Διοκλητιανού.
Βιώνει την ισάγγελη πολιτεία θεάρεστα. Πορεύεται οσιακά, στα ίχνη των Μεγάλων Ασκητών της Αιγυπτιακής ερήμου.
Παράλληλα με την κατεργασία της προσωπικής του σωτηρίας, αγωνιά και για την σωτηρία των συνανθρώπων του.
Η πύρινη κάθετη αγάπη προς τον Θεό, μεταφράζεται και εκφράζεται, ως διάπυρη οριζόντια αγάπη.
Τοιουτοτρόπως,συχνά-πυκνά, κατεβαίνει από το Θαβώρ, την ησυχαστική απόλαυση, στην πεδιάδα του κλαυθμώνος , στις πόλεις, για να συναντήσει τον πλησίον του, να τον διδάξει, να αφουγκραστεί τον πόνο του, να τον καθοδηγήσει Θεόσοφα, να τον στηρίξει δυναμικά.
Τα πλήθη κατακλύζουν και το ασκητήριό του, για ενίσχυση Χριστοκεντρική.
Την εποχή εκείνη εξαπολύονται και διωγμοί. Ο Παφνούτιος είναι στόχος και καταζητείται. Το πληροφορείται, αλλά δεν σκέπτεται τη φυγή, ούτε την αναμονή. Φλογερός στο φρόνημα παρουσιάζεται αυτόκλητα και αγέρωχα στον έπαρχο Αρριανό. Πάλλευκος Γέροντας, ισχνός, αλλά πανίσχυρος, εξαπολύει αμείλικτο ΄΄κατηγορώ΄΄.
Όλοι μένουν άναυδοι.Η οργή ανεξέλεγκτη. Οι απειλές θανάτου εξαπολύονται. Αποκρούονται με φαιδρότητα. Φυλακίζεται. Ο ιεραποστολικός του ζήλος αμείωτος. Εκχριστιανίζει τους δεσμώτες.
Επανακρίνεται, κοντά τον Νείλο ποταμό και με το φλογερό κήρυγμά του μεταστρέφει πολυάριθμους ψαράδες.
Αλλά και 546 στρατιώτες, μαζί με τον αρχηγό τους Ευσέβιο, πιστεύουν, ομολογούν και πάραυτα αποκεφαλίζονται.
Ο Παφνούτιος, κατηγορείται ως υπεύθυνος της αθρόας μεταστροφής ειδωλολατρών και βασανίζεται άγρια. Τελικά σταυρώνεται πάνω σε φοίνικα και παραδίδει την ψυχή του, λουσμένη στο αίμα του μαρτυρίου, στον στεφοδότη Κύριο.-

ΚΑΥΧΗΜΑ ΣΤΑΥΡΙΚΟ.

ΚΥΡ. ΠΡΟ ΥΨΩΣΕΩΣ (Γαλ. 6, 11-8)
ΚΑΥΧΗΜΑ ΣΤΑΥΡΙΚΟ

΄΄Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δι’ού εμοί κόσμος εσταύρωται καγώ τω κόσμω.΄΄ (Γαλ. στ΄ 14). Η μοναδική καύχηση του Απ. Παύλου ο Σταυρός του Χριστού, το Ξύλο της σωτηρίας. Από την στιγμή, που πάνω του απλώθηκε το πανάχραντο Σώμα του Κυρίου και ποτίσθηκε με το πανάγιο Αίμα Του, το Ξύλο καθαγιάστηκε. Η λυτρωτική Θυσία του Χριστού πάνω στον Σταυρό , τον ανέδειξε όπλο αήττητο, ασπίδα απυρόβλητη, δύναμη ακαταμάχητη.

Ο Σταυρός του Κυρίου ο πανσεβάσμιος τείχος απόρθητο, δαιμόνων αλεξιτήριο, ζωηφόρος πηγή.

Ο Σταυρός του Χριστού σκήπτρο σεπτό, βακτηρία αδυνάτων, εξολοθρευτής παθών. Ο Σταυρός του Ιησού προστασία κραταιά, παράκληση θλιβομένων, φυλακτήριο πανίσχυρο.

Ο Σταυρός του Υιού του Θεού παμμακάριστος, ελπίδα των πιστών, ρώση των ασθενών, σημείο λυτρωτικό.

Αυτόν τον Σταυρό προσκυνούμε, Αυτόν τιμούμε, σ’ Αυτόν προσβλέπουμε , σ’ Αυτόν καταφεύγουμε.

Αυτόν τον Σταυρό σήκωσε ο Ιησούς, σηκώνοντας το βάρος των αμαρτιών της πανανθρωπότητας, για να επέλθει η καταλλαγή ανθρώπων και Θεού, για να δοθεί η δυνατότητα στον άνθρωπο να θεωθεί, να είναι κοινωνός των ενεργειών του Θεού και μέτοχος της επουρανίου Βασιλείας Του. Ο Κύριος δέχθηκε εκούσια τον διά Σταυρού θάνατο. Έγινε ο Πρώτος Σταυροφόρος.

Κι εμείς, αν θέλουμε να είμασθε πιστοί ακόλουθοί Του, να γίνουμε και γνήσιοι μιμητές Του, ακριβείς ιχνηλάτες Του. Να σηκώσουμε κι εμείς τον σταυρό, που ο Κύριος εναποθέτει στους ώμους μας, με οποιδήποτε μορφή, θλίψεως, ασθενείας, δυσχερείας, κινδύνου και απειλής, να τον φέρουμε πασίχαρα, εκούσια, δοξολογικά, λυτρωτικά, υπομονετικά, αφού ΄΄η θλίψις υπομονήν κατεργάζεται.΄΄( Ρωμ. ε΄ , 3 ) και διά της υπομονής επιτυγχάνεται η σωτηρία. ΄΄εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών. ΄΄( Λουκ. κα΄ , 19 ).

Ο σταυρός του καθενός μας κατασκευασμένος στα μέτρα μας, ευκαιρίες, που απαιτείται να αξιοποιήσουμε και να εκμεταλλευθούμε σωστικά.

Οι σταυροί δοκιμασίες επιτρεπτές από τον Θεό ΄΄ κατ’ ευδοκία ΄΄ για τη σωτηρία μας και τόσες όσες έχουμε τη δύναμη να υποστούμε. Με την πίστη στην αγάπη του Θεού Πατέρα και την ελπίδα στην αμέριστη ενέργειά Του, συνεργούμε θετικά και φθάνουμε νικηφόρα από την σταύρωση στη λαμπροφόρα ανάσταση.

Καυχώμαι για τον ζωηφόρο Σταυρό του Κυρίου μου σημαίνει δέχομαι ευχαριστιακά ονειδισμούς για την πίστη μου σ’ Εκείνον, ομολογώ παρρησιακά, ζω μαρτυρικά, θυσιάζομαι καθολικά, κινούμαι αυταπαρνητικά, υποφέρω υπομονετικά, βιώνω το μαρτύριο του αόρατου πολέμου κατά του σατανά, του ανένδοτου αγώνα κατά των παθών, δίνω την καθημερινή μαρτυρία Χριστού.

Σταυρώνομαι για τον κόσμο σημαίνει σταυρώνω τον παλαιό άνθρωπο, αγωνίζομαι ακατάπαυστα για την μεταμόρφωση των παθών σε αρετές, για την ανακαίνιση του είναι μου, για υλοποίηση του « καθ’ ομοίωσιν », για επίτευξη της θέωσης. Σταυρώνομαι για τον κόσμο σημαίνει μάχομαι τον κόσμο της κακίας, της αμαρτίας, μηδενίζω τον «κόσμο», εδραιώνω την ειρήνη της καρδιάς, κοινωνώ με τον Θεό, αγαπώ χωρίς όρια τους αδελφούς μου, προσφέρομαι αδιάκριτα, ενδιαφέρομαι ειλικρινά, θυσιάζομαι ανιδιοτελικά.

Αν ζω κατ’ αυτόν τον τρόπο δικαιωματικά μπορώ ν’ αναφωνώ μαζί με τον Απ. Παύλο: ΄΄Εμοί δε μοι γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δι’ ού εμοί κόσμος εσταύρωται, καγώ τω κόσμω΄΄.( Γαλ. στ΄ ,14 ).-

10/9 ΜΗΝΟΔΩΡΑ, ΜΗΤΡΟΔΩΡΑ, ΝΥΜΦΟΔΩΡΑ. Τρεις αδελφές στο δρόμο της ΘΕΩΣΗΣ.

10/9 ΤΡΕΙΣ ΑΓΙΕΣ ΑΔΕΛΦΕΣ:
ΜΗΝΟΔΩΡΑ - ΜΗΤΡΟΔΩΡΑ- ΝΥΜΦΟΔΩΡΑ,
-ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΘΕΩΣΗΣ-.

«...τα άνω ζητείτε,... τα άνω φρονείτε, μη τα επί της γης» (Κολ. Γ΄ 1-2), σαλπίζει ο διαπρύσιος κήρυκας του Ευαγγελίου Απ. Παύλος.
Σάλπισμα εγερτήριο οι λόγοι του, μήνυμα αγωνιστικό, σύνθημα προτρεπτικό αντηχεί στις καρδιές των αθλητών του Χριστού, συναρπάζει τις ψυχές των Ομολογητών της πίστεως.
Τα γήινα εγκαταλείπονται. Τα ουράνια επιδιώκονται. Τα φθαρτά απαρνούνται. Τ’ άφθαρτα στοχεύονται. Τα πρόσκαιρα περιφρονούνται. Τα αιώνια ποθούνται. Τα πάντα θεωρούνται «σκύβαλα» για να κερδίσουν το Χριστό.
Και οι τρεις αδελφές: ΜΗΝΟΔΩΡΑ - ΜΗΤΡΟΔΩΡΑ - ΝΥΜΦΟΔΩΡΑ εγκαταλείπουν τα πάντα και βρίσκουν το παν. Ομόγνωμες κι ομόφρονες ακολουθούν πιστά τον Κύριο. Τον συναντούν στο Θαβώρ της ερήμου κι ευφραίνονται. Συμπορεύονται στο Γολγοθά του Μαρτυρίου κι αγάλλονται. Τρεις αδελφές ζουν με το Χριστό και θυσιάζονται για το Χριστό. Ας τις γνωρίσουμε.
Πατρίδα τους είναι η Βιθυνία. Ζουν τον 4ο μ.Χ. αιώνα, στους χρόνους του Βασιλιά Μαξιμιανού. Ανατρέφονται με της πίστεως τα νάματα. Γαλουχούνται με του Ευαγγελίου την αλήθεια. Στο σώμα πανέμορφες. Στην ψυχή ασύγκριτες. Στην πίστη αταλάντευτες. Στην αγάπη φλογερές. Στην αυταπάρνηση ηρωικές.
Εγκαταλείπουν την πατρίδα τους κι ανέρχονται στα βουνά. Αφήνουν τη βοή της κοινωνίας και φθάνουν στη σιωπή της ερήμου. Εκεί ρίχνονται στην αγκαλιά του Θεού, στο πέλαγος της ευσπλαγχνίας Του, στο στίβο των πνευματικών αγώνων. Ασκούνται στην προσευχή και στη νηστεία, στην αγρυπνία και στην εγκράτεια, στην κακοπάθεια και στην απάθεια. Εργάζονται την αυτογνωσία κι επιτυγχάνουν τη Θεογνωσία. Γίνονται δοχεία της Θείας Χάριτος, Κατοικητήρια του Αγίου Πνεύματος. Η αγιότητά τους ακτινοβολεί. Η θεοσέβεια τους προσελκύει. Ασθενείς θεραπεύουν. Δαιμόνια εκδιώκουν. Θλιμμένους παρηγορούν. Αδυνάτους στηρίζουν.
Η αγάπη τους στο Θεό εκδηλώνεται ποικιλότροπα στον άνθρωπο. Η ζωή τους ανταύγεια της αγάπης του Θεού.
Ο ηγεμόνας Φρόντων πληροφορείται τη δράση των τριών αδελφών κι εξοργίζεται. Η αποστολή ανακριτή με στρατιωτική συνοδεία είναι άμεση. Η κατάπληξη φανερή. Η φρόνηση περισσή. Η σύνεση θαυμαστή. Η ομολογία παρρησιακή. Η αφοβία προκλητική. Η αντίδραση πάραυτη.
Η πρώτη αδελφή Μηνοδώρα δέχεται τη λυσσαλέα επίθεση. Το σώμα γυμνώνεται. Η σάρκα καταξέεται. Η πρόσκληση για θυσία συνεχίζεται. Η άρνηση επαναλαμβάνεται. Οι ραβδισμοί ακολουθούν. Τα κόκκαλα τρίβονται. Η λιποθυμία έρχεται. Η ψυχή παραδίδεται. Το μαρτυρκό στεφάνι κερδίζεται. Η πρώτη πρέσβειρα στον Ουρανό φθάνει.
Οι δήμιοι συνεχίζουν το απαίσιο έργο τους. Οι δύο αδελφές δέχονται εκφοβισμούς. Παραμένουν ανένδοτες. Διατηρούνται ανδρείες. Κρέμονται και κατακαίονται. Υπομένουν και προσεύχονται. Τα σώματα συνθλίβονται. Οι ψυχές προσέρχονται προς το Νυμφίο τους Χριστό.
Οι Ουράνιοι θάλαμοι δέχονται τις τρεις μακάριες αδελφές. Η τρυφή του Παραδείσου αιώνιο έπαθλό τους. Τα λείψανα των Μαρτύρων ρίχνονται στο καμίνι. Αστραπές, βροντές και βροχή επακολουθούν. Οι δικαστής κατακαίεται. Η φωτιά σβήνει. Τά λείψανα διαφυλάσσονται αβλαβή κι ενταφιάζονται τιμητικά.
Οι τρεις Μάρτυρες αδελφές τιμούνται από τη Στρατευόμενη Εκκλησία στις 10 Σεπτεμβρίου.-

Το εν Χώναις θαύμα του ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ.

6/9 ΘΑΥΜΑ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ εν Χώναις.

΄΄Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις και Αρχαγγέλοις Αυτού΄΄. Ο Αρχιστράτηγος \Μ Ι Χ Α Η Λ στη Φρυγία προσφέρει αγιασμένο, ιαματικό νερό. Ενας περικαλλής Ναός πάνω στο αγίασμα, που αναβλύζει, το αντίδωρο ευγνωμοσύνης των πιστών.
Εκεῖ, πολλά χρόνια αργότερα, βιώνει την ασκητική ζωή ο Άρχιππος. Οι ειδωλολάτρες αντιδρούν στην παρουσία του. Επιχειροῦν την καταστροφή του Ναού. Η τιμωρία άμεση : Παράλυση των άκρων.
Συνεχίζουν με εκτροπή ποταμού προς το Ναό. Η αντιστροφή της πορείας του ορατή.
Ενώνουν άλλους δύο ποταμούς.
Εδῶ επεμβαίνει προσωπικά ο Αρχάγγελος Μιχαήλ. Ο Άρχιππος εξέρχεται του Ναού,
καθ ὑπόδειξή του και διά της σταυροειδούς κινήσεως τα νερά των ποταμών χωνεύονται στη γη, μέχρι σήμερα, γι’ αυτό και Χώναις ο τόπος.-

Με το ΘΑΝΑΤΟ η ΖΩΗ.

ΜΕ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ Η ΖΩΗ.

(Β΄Κορ. δ΄,6-15)

΄΄Ο μεν θάνατος εν ημίν ενεργείται, η δε ζωή εν υμίν΄΄.( Β΄ Κορ. 4, 12 ).
Οι Απόστολοι καθημερινά βίωναν τον θάνατο για τον Ιησού. Η δοκιμασία δεινή. Η θλίψη βαθιά. Ο πόνος πολύς. Ο θάνατος αναμενόμενος, αλλά και ποθητός. Ο θάνατος επις φράγιση μιας πορείας τεθλιμμένης για την αγάπη των αδελφών.
Ο θάνατος των Αποστόλων σε συμπλοκή με τη ζωή των αδελφών του Χριστού.
Ο θάνατος του «παλαιού εαυτού», ο αγώνας μεταμόρφωσης, η ζωή ανταύγεια της πίστεως, η συνεπής βιοτή στ’ αχνάρια του Ιησού, είναι πλέον στάση και τρόπος ζωής, πρότυπο για τους αδελφούς.
Ο θάνατος του Κυρίου ζωή για τον άνθρωπο.
Ο θάνατος των Αποστόλων ζωοποιός για τους αδελφούς.
Για την αγάπη του Χριστού κάθε αγωνιστής Χριστιανός, με τις ποικίλες δοκιμασίες, βιώνει τη νέκρωση, αλλά και την ανάσταση, παίρνει χάρη και ζωή.
Για την αγάπη των αδελφών χρειάζεται να προβαίνομε σε θυσιαστικές πράξεις, σε αυταπαρνητικές κινήσεις, σε ζωοποιές μεταγγίσεις.
Απαιτείται να υποστούμε περιπέτειες και θυσίες πολλές, ώστε οι άλλοι να έχουν μία γνωριμία με το Χριστό.
Είναι ανάγκη ο καθένας μας να γίνει «επιστολή Χριστού», ευανάγνωστη, γνήσιο αντίγραφο Ιησού.
Ο θάνατος, κάθε μέρα, για κάθε επιθυμία, είναι προσφορά ζωής για τους άλλους.
Μία καθαρή, από πάθη, καρδιά, ένας φωτισμένος νους, ακτινοβολούν χάρη σε όσους γίνονται κοινωνοί.
Θανατούμεθα όλη μέρα και ζωοποιούμεθα καθολικά.
Θάνατος και ζωή ! Αλληλοεξαρτώμενα γεγονότα.
Ο θάνατος συνεπάγεται τη ζωή.Η ζωή επακόλουθο του θανάτου.
Ο θάνατος ο δικός μας προανάκρουσμα ζωής για τους άλλους. Μία προσφορά προσωπική για μια αγάπη αδελφική, σωστική.-

Η αποτομη της ΚΕΦΑΛΗΣ του ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ.

29/8 Η Α Π Ο Τ Ο Μ Η της Κ Ε Φ Α Λ Η Σ
του Τ Ι Μ Ι Ο Υ Π Ρ Ο Δ Ρ Ο Μ Ο Υ.

Ι Ω Α Ν Ν Η Σ Π Ρ Ο Δ Ρ Ο Μ Ο Σ !
Το Θεϊκό λυχνάρι.
Ο ανένδοτος Αγωνιστής της Αλήθειας.
Ο άτεγκτος ελεγκτής της παρανομίας.
Και ο Βασιλέας Ηρώδης Αντίπας παρανομεί. Έχει σύζυγό του τη γυναίκα του αδελφού του Φιλίππου, την Ηρωδιάδα. Ο έλεγχος προκαλεί συνειδησιακές κρίσεις, εκδικητικές κινήσεις.
Η κεφαλή του Τιμίου Προδρόμου ζητείται ἐπί πίνακι μεθοδικά. Η χορευτική ικανότητα της Σαλώμης, κόρης της Ηρωδιάδας, δεσμεύει τον Ηρώδη να εκτελέσει οποιαδήποτε επιθυμία της. Και είναι αυτή ο αποκεφαλισμός του Ιωάννη.
Ο τελευταίος Προφήτης του Θεού εισέρχεται τροπαιούχος στην Αιωνιότητα.

Πρότυπο για τούς αγωνιστές της επικράτησης της Ευαγγελικής Αλήθειας.-

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ

Μνήμη δικαίου μετ'εγκωμίων, σοι δε αρκέσει η μαρτυρία του Κυρίου Πρόδρομε῾ ανεδείχθης γαρ όντως και Προφητών σεβασμιώτερος, ότι και εν ρείθροις βαπτίσαι κατηξιώθης τον κηρυττόμενον. Όθεν της αληθείας υπεραθλήσας, χαίρων ευηγγελήσω και τοις εν άδη Θεόν φανερωθέντα εν σαρκί, τον αίροντα την αμαρτίαν του κόσμου,και παρέχοντα ημίν το μέγα έλεος.-

Οσιος ΝΙΚΟΛΑΟΣ ο Σικελιώτης.

23/8 ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ο Σικελιώτης.

«Τοις ερημικοίς άπαυστος ο Θείος πόθος εγγίνεται, κόσμου ούσι του ματαίου εκτός». (Αναβαθμός αντιφ. Α΄, ήχου Α΄). Η σιωπή της ερήμου εξασφαλίζει ακριβέστερα την κοινωνία με τον Θεό και διασφαλίζει επιτυχέστερα τη σωτηρία του ανθρώπου.
Η φθαρτότητα και προσκαιρότητα του κόσμου μηδενοποιείται και ταυτόχρονα αγιοποιείται κάτω από το πρίσμα της Αιωνιότητας. Η αμέριμνη ζωή γίνεται σωστικά εμμέριμνη. Ο αγώνας επικεντρώνεται στην εμπάθεια και στοχεύεται η απάθεια.
Η θέωση είναι το καταληκτικό επίτευγμα, με την ενέργεια του Θεού και τη συνέργεια του ανθρώπου. Οι κλητοί του Θεού γίνονται και εκλεκτοί Του, αν το ποθήσουν και το επιδιώξουν.
Και ο Όσιος ΝΙΚΟΛΑΟΣ είναι ο εκλεκτός του Θεού. Ας ιδούμε όμως πώς το πέτυχε. Ποιά ήταν η παλαίστρα του, ώστε να γίνει το βλάστημα της Σικελίας καύχημα της Ευβοίας, κλέαρ Νεοτάκου, αστέρας φαεινός, δείκτης εγκρατείας, Διδάσκαλος απαθείας, οδηγός Μοναχών, ιατρός των πιστών.
Γεννιέται τη ΙΒ ἑκατονταετηρίδα στη Σικελία. Δέχεται χριστιανική αγωγή. Τρέφεται με το άδολο γάλα της Ορθόδοξου πίστεως και εμφυτεύεται από βρεφικής ηλικίας η αγάπη στο Θεό.
Οι βιογραφικές αφηγήσεις των Αγίων Πατέρων και Ασκητών της Ορθοδοξίας θέλγουν τον Νικόλαο, ελκύουν την προσοχή του, πυροδοτούν την καρδιά του, κινητοποιούν το είναι του. Διακαής πόθος του τώρα η αφιέρωσή του στο Θεό, η κατάταξή του στο Μοναχικό στράτευμα του Χριστού, στα Λ.Ο.Κ. της Ορθοδοξίας. Την ισάγγελη πολιτεία επιποθεί κι αυτή αποφασίζει ανεπίστροφα να βιώσει.
Εγκαταλείπει πάραυτα τα θέλγητρα του απατηλού κόσμου, την πρόσκαιρη γήινη πατρίδα του και μεταναστεύει. Έρχεται στην Εύβοια και αναζητεί τόπο άσκησης. Ανευρίσκει ένα δύσβατο χώρο, τη Χαράδρα, κοντά σε θάλασσα κι ένα Μοναστήρι της Θεοτόκου. Προσέρχεται ικετευτικά στον Ηγούμενο κι επιζητεί την παραμονή του. Ο πόθος του έντονος και έκδηλος αποβαίνει εχέγγυο και η είσοδός του στη Μονή πραγματοποιείται.
Η παραμονή του όμως εκεί είναι μικρή. Ο ησυχαστικός του πόθος πυρπολεί την καρδιά του και η επιθυμία του για εντατικότερους πνευματικούς αγώνες και υψηλότερες ασκητικές επιδόσεις εμφανής. Ζητεί την άδεια του Ηγουμένου, παίρνει την ευλογία του και αναχωρεί. Έρχεται στο όρος Νεότακος, σημερινή Σκοτεινή της Εύβοιας, στο Μετόχι Δίρφυος, τόπο δύσβατο και φαραγγώδη για να κτίσει την παλαίστρα του. Το σχέδιό του γίνεται αίτημα προσευχής.
Μια φωτοφάνεια του υποδεικνύει τον τόπο ανέγερσης του Ι. Ναού προς τιμή του Αγίου Νικολάου, Αρχιεπισκόπου Μύρων, του Θαυματουργού. Σοβαρό όμως πρόβλημα προκύπτει. Ο τόπος, αν και βρίσκεται πάνω από ποτάμι, δεν έχει νερό. Ο Όσιος προσκαρτερεί δεόμενος και το θαύμα επιτελείται. Κτυπάει την πέτρα, όπως ο Μωυσής στην Π. Διαθήκη και αναβλύζει άφθονο νερό, προς δόξα Θεού. Αψευδής μαρτυρία η μέχρι σήμερα ροή του.
Περιχαρής ο Όσιος αναπέμπει εκτενείς δοξολογίες προς τον Κύριο και αμέσως φεύγει για το Μοναστήρι στη Χαράδρα. Επιζητεί τη βοήθεια των Μοναχών και όλοι μαζί ξεκινούν την ανέγερση του Ναού. Σύντομα κτίζονται κελιά και συμπληρώνουν το Μοναστηριακό συγκρότημα.
Παράλληλα η αρετή του ακτινοβολεί. Η ασκητική του φυσιογνωμία και η ισάγγελη πολιτεία του προσελκύουν πλήθος Μοναχών. Η πρώτη Μοναστική Αδελφότητα συγκροτείται. Ο Όσιος αναλαμβάνει τη χειραγωγία της ποίμνης, που ο Κύριος του αναθέτει. Με πατρική στοργή διδάσκει πρακτικά, οδηγεί θεόσοφα, στηρίζει δυναμικά, ενισχύει αποτελεσματικά, κατευθύνει σωτήρια τους αδελφούς του Χριστού, εκλεκτούς συναγωνιστές του.
Ο ίδιος υποβάλλεται σε ανυποχώρητη σκληραγωγία, ολονύκτια αγρυπνία, αδιάλει-πτη προσευχή, αυστηρή νηστεία και δουλαγωγεί το σώμα και ελευθερώνει το νου και καθαρίζει την καρδιά. Νήφει και γρηγορεί. Επαγρυπνεί στις αισθήσεις και αυτοασφαλίζεται. Άβατη καθιστά τη Μονή για τις γυναίκες και διασφαλίζει την αγιότητα. Μάχεται κατά των Δαιμόνων και σημειώνει περιφανείς νίκες.
Αγαπά και φροντίζει και μεριμνά για τη σωτηρία του κάθε ανθρώπου, με δακρύβρεχτες προσευχές και έμπρακτες εκδηλώσεις. Δέχεται τη θεοποιό ενέργεια του Παναγίου Πνεύματος. Ζει τη μέθεξη του Τριαδικού Θεού. Κινείται ως ασώματος, αφού απόκτησε την απάθεια και έγινε κατοικητήριο της Θείας Χάριτος. Προγεύεται την ανεκλάλητη ευφροσύνη του Παραδείσου, αφού έφτασε στη θέωση. Πέτυχε το «καθ’ ομοίωσιν», που στόχευε από την παιδική του ηλικία.
Δόξασε το Θεό με την αγωνιστική και ησυχαστική βιοτή του και ο Θεός τον αντιδόξασε με τη θαυματουργική Χάρη.
Χαρακτηριστικό το θαύμα, που μαρτυρείται υπαρκτά και έκδηλα μέχρι σήμερα. Ενώ καθόταν ο Όσιος πάνω στην πηγή, που θαυματουργικά υπήρχε και έστελνε εναγώνια μηνύματα στον Ουράνιο Πατέρα, ένα πτηνό από την Κοιλάδα προξενούσε ενοχλητικές παρεμβάσεις. Το επετίμησε με το σημείο του Σταυρού και πάραυτα μεταβλήθηκε σε πέτρα.
Αξιοσημείωτο είναι το εξής θαύμα: Κάποτε Μωαμεθανοί Άραβες πειρατές προσάραξαν στην Εύβοια, κοντά στη Μονή Νεοτάκου, συνέλαβαν τον Όσιο μαζί με άλλους, τους απήγαγαν βίαια και τους οδήγησαν στο πλοίο προς αιχμαλωσία. Σφοδρή τρικυμία τότε άρχισε και ο κίνδυνος καταποντισμού ήταν άμεσος. Συνάμα αφόρητη δίψα μάστιζε το πλήρωμα, αφού το νερό εξαντλήθηκε. Ο Όσιος παρακολουθεί τα συμβάντα και αποκαλύπτει την ανεξικακία του έμπρακτα σ’ ένα διάχυτο παροξυσμό αγάπης.
Γονυπετής προσεύχεται ένθερμα και επίμονα. Και η απάντηση έρχεται θεαματικά. Η τρικυμία κοπάζει κι απλώνεται εξαίσια γαλήνη. Το θαλάσσιο δε αλμυρό νερό μεταβάλλεται σε γλυκύτατο εύγευστο, πόσιμο νερό, που κατασβήνει τη δίψα και προσφέρει ανάψυξη και αναψυχή.
Οι πειρατές έντρομοι βλέπουν τα παράδοξα θαύματα και μένουν κατάπληκτοι. Αναγνωρίζουν την αρετή του Οσίου και έμφοβοι επιστρέφουν τάχιστα στη Μονή, αφού απελευθερώνουν τον Όσιο και τους συναιχμαλώτους του.
Οι Ευβοείς είναι αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες και συχνοί δέκτες πολλαπλών θαυματουργικών ευεργεσιών του Οσίου. Πλήθη ανδρών επισκέπτονται τη Μονή και ακούουν λόγο σωτήριο και παίρνουν ευλογία πλούσια.
23 Αυγούστου και ο Όσιος, αφού πολιτεύτηκε θεάρεστα και ποίμανε θεοφιλέστατα και κατάρτισε υποδειγματικά τους Μοναχούς και εβίωσε θεωρίες του ακτίστου Φωτός, αναχώρησε για τις Ουράνιες Μονές, τα υπερκόσμια Σκηνώματα, εκεί, που ηχεί ακατάπαυστα ο παναρμόνιος ύμνος των Αγγέλων και των Αγίων.
Συναριθμήθηκε στον πανίερο Χορό των Οσίων και συναγάλλεται ατελεύτητα. Το ιερό του λείψανο ενταφιάστηκε στο δεξιό μέρος του Ναού, όπως ιδιόχειρα έγραψε στον κώδικα της Μονής: «Αδελφοί και Πατέρες, εάν μη εκστήτε των ώδε, ουκ αναχωρώ καγώ, ούτε εν τω νυν αιώνι, ούτε εν τω μέλλοντι».
Μετά από πολλούς χρόνους ο Ναός ερειπώνεται και ο τάφος του Οσίου αγνοείται. Αργότερα, ένα παιδί από το χωριό Γλυφάδα οραματίζεται σχετικά με τον τάφο του Οσίου. Έρχεται στο Μετόχι της Δίρφυος, υποδεικνύει τον τάφο και ανευρίσκονται τεμάχια του ιερού λειψάνου του Οσίου, όπου το 1853 επανοικοδομείται ο Ναός του Αγίου Νικολάου και φυλάσσονται ως πολύτιμος θησαυρός.
Οι πιστοί τιμούν και σήμερα στις 23 Αυγούστου τον Όσιο Νικόλαο τον Σικελιώτη και δέχονται τη θαυματουργική του Χάρη.
Η Εύβοια ιδιαίτερα, που είχε την ευλογία να κρατήσει στην ιερή και φιλόξενη γη της τον Αθλητή της Ορθοδοξίας και δείκτη της άσκησης, πανηγυρίζει περίλαμπρα τον πάροικο του Νεοτάκου και οικιστή του Παραδείσου, Νικόλαο.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

Χαίροις Σικελίας βλαστός τερπνός, ωράισμα Ευβοίας, ενδιαίτημα αρετών. ΝΙΚΟΛΑΕ παμμάκαρ, θησαύρισμα αγάπης, ημών των Ευβοέων, Πάτερ μνημόνευε.-

Η ΑΓ. ΒΑΣΣΑ με τα ΤΕΚΝΑ της.

21/8 ΑΓΙΑ ΒΑΣΣΑ μετά των ΤΕΚΝΩΝ της.

Μακάριες οι μητέρες, που ενσταλάζουν στις παιδικές ψυχές το ροδόσταγμα της πίστεως.
Αξιοζήλευτες οι μάνες, που εμφυτεύουν και μεταλαμπαδεύουν στις καρδιές των παιδιών τους την αγάπη στον Εσταυρωμένο.
Αξιέπαινες οι μητέρες, που καθοδηγούν τα παιδικά βήματα στο δρόμο της αρετής.
Μια τέτοια μάνα, που πυρπολεί τις ψυχές των παιδιών της και τα παροτρύνει στη θυσία, είναι η ΑΓΙΑ ΒΑΣΣΑ.
Κατάγεται από την Έδεσσα και ζει το 280 μ.Χ.
Παντρεύεται τον Ουαλλέριο, ιερέα ειδωλολάτρη και αποκτά τρεις γυιούς, τον Θεόγνιο, τον Αγάπιο και τον Πιστό.
Φροντίζει, να μεταδώσει στα παιδιά της το πιστεύω της και την ευσέβεια στο Θεό. Ανάβει στα στήθη τους την πυρκαϊά της Θεϊκής αγάπης και θεμελιώνει γερά την πίστη στον αληθινό Θεό.
Έτσι, όταν διαβάλλεται από τον άνδρα της και καλείται να παρουσιαστεί μπροστά στον Ανθύπατο Βικάριο, είναι πανέτοιμη. Έχει επιτελέσει την υψηλή αποστολή της. Έχει νουθετήσει πλήρως τους γυιούς της. Με ανείπωτη χαρά, μάνα και παιδιά εμφανίζονται μπροστά στον ανθύπατο και με θαυμαστή παρρησία ομολογούν την πίστη τους στο Χριστό. Η μάνα φυλακίζεται. Τον Θεόγνιο τον κρεμούν και τον ξεσχίζουν. Τον Αγάπιο τον χτυπούν αλύπητα, του γδέρνουν το δέρμα. Κι ενώ η μητέρα του τον ενθαρρύνει, ο ίδιος ο γενναίος αθλητής του Χριστού αναφωνεί: «Ουδέν γλυκύτερον του υπέρ Χριστού πάσχειν» και μέσα σε φρικτούς πόνους παραδίδει το πνεύμα του στο Χριστό. Ο Πιστός, αφού ομολογεί θαρρετά την πίστη του, βασανίζεται σκληρά και δέχεται την αποκεφάλιση με ξίφος.
Έτσι και οι τρεις νεανικές ψυχές πετούν πάλλευκες στο Θρόνο του Κυρίου, για να λάβουν το μαρτυρικό στεφάνι.
Η ηρωϊδα μάνα παρακολουθεί περήφανα τη θυσία των παιδιών και δοξάζει το Θεό, που την αξιώνει να προσφέρει τα βλαστάρια της θυσία σ' Εκείνον.
Και η θεϊκή ανταμοιβή έρχεται. Άγγελος Κυρίου την επισκέπτεται στη φυλακή, της δίνει τροφή και την δυναμώνει.
Στη συνέχεια την αναγκάζουν ν' ακολουθήσει τον ανθύπατο στη Μακεδονία, να θυσιάσει στα είδωλα και την λιθοβολούν.
Η Αγία παραμένει αβλαβής. Κι όταν την οδηγούν στο ναό, σείει το είδωλο του Δία και το συντρίβει. Ρίχνεται στα θηρία, αλλά την αφήνουν ανέγγιχτη. Τη ρίχνουν στη θάλασσα και τότε φαίνεται η Αγία να κάθεται σε θρόνο, που κρατούν τρεις άνδρες ολόλαμπροι, πιθανόν οι τρεις Μάρτυρες γυιοί της και την βάζουν σε πλοίο. Μετά οκτώ μέρες φαίνεται σε νησί του Ελλησπόντου. Το πληροφορείται ο ανθύπατος και ειδοποιεί τον έπαρχο Ελλησπόντου να την συλλάβει. Και πράγματι, βρίσκει τη Μάρτυρα και την προσκαλεί να θυσιάσει στα είδωλα.
Η Αγία αρνείται επιτακτικά και δηλώνει απερίφραστα την πίστη της. Την αλυσοδένουν, της συντρίβουν τα μέλη, ενώ η ψυχή της φτερουγίζει στο Θρόνο του Πλάστη και κατατάσσεται στη Χορεία των Μαρτύρων.
Την Αγία Βάσσα και τα τέκνα της τιμά η Εκκλησία μας στις 21 Αυγούστου.-

Στην ΚΟΙΜΗΣΗ της ΘΕΟΤΟΚΟΥ.

15/8. Στην ΚΟΙΜΗΣΗ της ΘΕΟΤΟΚΟΥ.

Μ Α Ρ Ι Α!
Η Μητέρα του Θεού.
Η τροφός της ζωής.
Η Βασίλισσα τ’ Ουρανού.
Προγνωρίζει την αναχώρησή της από τη γη τρεις ημέρες πριν.
Προσεύχεται στη Γεθσημανή, προετοιμάζεται, δέχεται την Αποστολική ομήγυρη από τα πέρατα της γης, που ευρίσκονται και κοιμάται ειρηνικά.
Μετά τρεις ημέρες εμφαίνεται η θαυματουργική μετάστασή της στον Θρόνο του Υιού της. Από εκεί, μεσιτεύει, αδιάλειπτα, για μας.
Π Α Ν Α Γ Ι Α!
Η Κυρία των Αγγέλων.
Η Κυρία Θεοτόκος.
Η Υπέρμαχος Στρατηγός.
Είναι ό,τι καλύτερο διαθέτει, ανά τους αιώνες, το ανθρώπινο γένος.
Είναι η προσφορά της ανθρωπότητας προς τον Θεό.
Είναι η Κεχαριτωμένη, το Δοχείο της Θείας Χάριτος, το Σκεύος της εκλογής του Θεού.
Είναι η Πρώτη.
Είναι Εκείνη, που πρόσφερε τη συνέργειά της στο σωστικό έργο του Θεού. Η καταφατική απάντησή της στην κλήση του Θεού, για την αποστολή της Θεϊκής Μητρότητας, έδωκε το έναυσμα, για την Ενανθρώπηση του Χριστού. Από την ευλογημένη εκείνη στιγμή, η Παναγία, γίνεται Μητέρα του Χριστού, αλλά και Μητέρα κάθε ανθρώπου.
Η αγάπη της διάχυτη.
Η στοργή της έκδηλη.
Το ενδιαφέρον της αδιάπτωτο.
Η φροντίδα της αμέριστη.
Οι ρόλοι της πολλαπλοί.
Γίνεται η Προστασία των ευρισκομένων σε ανάγκη, η Σκέπη των διωκομένων, η Καταφυγή των απελπισμένων, η Βακτηρία των αδυνάτων, η Ελπίδα των θλιμμένων, η Μεσίτρια του κόσμου.
΄΄..Εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε... ΄΄, τονίζει ο υμνωδός.
Πρέσβειρα ακοίμητος.
Μεσίτρια ακάματος προς τον Φιλάνθρωπο Θεό, η Παναγία μας.
Μεσιτεύει αδιάλειπτα, για τη σωτηρία μας.
Ικετεύει τον Υιό της, για κάθε αμαρτωλό.
Διαμεσολαβεί, για καταλλαγή αμαρτωλού με τον Θεό.
Παρεμβαίνει λυτρωτικά.
Επεμβαίνει σωστικά.
Θεραπεύει αφειδώλευτα.
Φρουρεί άγρυπνα.
Ενισχύει δυναμικά.
Αγαπά στοργικά.
Είναι η ένστοργη Μητέρα μας, γι’ αυτό και δεσπόζει στον χώρο της καρδιάς μας.
Οι αναρίθμητοι Ναοί, εικόνες και προσωνύμια το αποδεικνύουν.
Η προσφυγή μας στη θερμή της αγκάλη το φανερώνει.
Η παρουσία της εκδιώκει τη θλίψη, αποδιώκει την εγκατάλειψη, απομακρύνει τη μοναξιά, προσφέρει την ίαση.
Η Παναγία δεν μας εγκαταλείπει ποτέ.
Ας Την εμπιστευόμαστε απόλυτα.
Ας Την τιμάμε έμπρακτα, γιατί Της αξίζει. Τιμώντας την Παναγία τιμάμε στο πρόσωπό της και τον Υιό της και Λυτρωτή μας.
Ας μην το ξεχνούμε και ας Την επικαλούμαστε διαρκώς:
Υ Π Ε Ρ Α Γ Ι Α Θ Ε Ο Τ Ο Κ Ε πρέσβευε υπέρ ημών.-

ΑΓ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ.

8/8 ΑΓΙΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ ο ναύτης.

«Προωρώμην τον Κύριο ενώπιόν μου δια παντός, ότι εκ δεξιών μου έστιν ίνα μη σαλευθώ» (Ψαλμ. 15, 8), λέγει ο ψαλμωδός Προφητάναξ Δαβίδ.
Κι οι λόγοι του αποτελούν ασφαλιστική δικλείδα για τους αγωνιστές του Πνεύματος. Η αίσθηση της παρουσίας του Κυρίου στον αγώνα ενισχύει, ενδυναμώνει και αποτρέπει παρεκτροπές. Ο Χριστιανός, που ζει και κινείται κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Κυρίου αυτοπροασπίζεται και ασφαλίζει αποτελεσματικά τα βήματά του, σημειώνοντας περιφανείς νίκες κατά της αμαρτίας.
Κι ο Αγ. Τριαντάφυλλος, που η Εκκλησία μας τιμά στις 8 Αυγούστου ζει έντονα την παρουσία του Κυρίου και παραμένει άτρωτος από τα βέλη του εχθρού.
Τριαντάφυλλος! Ένα ακόμη αστέρι φωτεινό στην ουράνια ομήγυρη των Νεομαρτύρων.
Τριαντάφυλλος! Ένα όντως τριαντάφυλλο, αγνό λουλούδι ο καλλίνικος πρωταθλητής της αγνότητας και της πίστεως, στον ουράνιο λειμώνα.
Τριαντάφυλλος! Ο εφάμιλλος και ισοστάσιος των Μαρτύρων. Το αγλάισμα των Νεομαρτύρων. Το περιφανές ωράισμα της Εκκλησίας. Το καύχημα πιστών. Το ίνδαλμα των αγωνιστών. Ο νέος αθλοφόρος του Χριστού.
Στη ζωή του, λοιπόν, ας εντρυφήσωμεν και στα ίχνη τους ας βαδίσουμε.
Ο ένδοξος Νεομάρτυρας του Χριστού Τριαντάφυλλος βλέπει το φως του ήλιου στο πανέμορφο χωριό του Πηλίου, τη Ζαγορά, το 1663 μ.Χ.
Εκεί γνωρίζει και τον Ήλιο της δικαιοσύνης τον Χριστό, από μικρής ηλικίας. Οι φτωχοί μεν, αλλ’ ευσεβείς γονείς του μεταλαμπαδεύουν την αγάπη τους στον Χριστό στην άδολη καρδιά του παιδιού τους. Οι θεοσεβείς γονείς εμφυτεύουν τη χριστιανική πίστη στο γόνιμο έδαφος της παιδικής ψυχής του γυιού τους.
Κι ο σπόρος βλαστάνει κι η πίστη μεγαλώνει με την ενδιάθετη προσπάθεια και επαγρύπνηση του Τριαντάφυλλου.
Ζει έμπρακτα το πιστεύω του. Διακρίνεται για τη χρηστότητα του ήθους, την καθαρότητα της ζωής, την αγνότητα των σκέψεων, την εντιμότητα των πράξεων. Ευθύς και ενάρετος, φιλότιμος κι εργατικός προσλαμβάνεται σ’ ένα πλοίο ως ναύτης.
Κι εκεί διαφυλάττει αλώβητο τον πολύτιμο θησαυρό της χριστιανικής πίστεως, διατηρεί άσβεστη την ουράνια φλόγα της αγάπης προς τον Χριστό, κρατεί αμείωτη την επαφή με τον Ουρανό. Η όψη του λάμπει. Η αρετή του ακτινοβολεί. Στην παρουσία του Κυρίου ζει και κινείται με ασφάλεια. Οι συνάδελφοί του ναυτικοί τον θαυμάζουν. Ο αρχέκακος Διάβολος όμως φθονεί το ζήλο του, ζηλοτυπεί την πρόοδό του. Κι η ώρα της σκληρής δοκιμασίας δεν αργεί.
Δεκαεπτάχρονο παλικάρι ο Τριαντάφυλλος, θύμα συνωμοσίας των Τούρκων. Πρωταρχικός σκοπός τους η αλλαξοπιστία του ένθερμου Χριστιανού. Προκλητικές προτάσεις γίνονται. Δελεαστικές υποσχέσεις δίδονται. Όμως όλα αντικρούονται με θάρρος αήττητο και σθένος ακαταμάχητο. Με το φρόνημα ακμαίο, την πίστη εδραία και την ψυχή αδούλωτη κατατροπώνει τους εχθρούς. Με την παρρησιακή του ομολογία καταπλήσσει τους αντιπάλους του. -«Χριστιανός είμαι. Τον Χριστό αγαπώ και λατρεύω. Δεν τον αρνούμαι με τίποτε». Καταπέλτης οι δηλώσεις του. Σκληρά βασανιστήρια αναμένουν τον θαρραλέο Ομολογητή.
Με θώρακα τη θερμή πίστη, ασπίδα την ένθεη αγάπη και δόρυ την αδιάλειπτη προσευχή, ενδεδυμένος την ουράνια πανοπλία κατέρχεται στο μαρτυρικό στίβο. Αντιμετωπίζει με υπομονή και καρτερία, ανδρεία και δοξολογία τις μαστιγώσεις και τα φρικτά κολαστήρια. Με το βλέμμα στραμμένο στον Ουρανό ατενίζει τον Κύριο και θέλει κι επιποθεί να Τον συναντήσει. Οι πόνοι είναι πρόσκαιροι, αλλ’ η απόλαυση θα ’ναι αιώνια.
Η αγέρωχη στάση του καταισχύνει τους ασεβείς.
8 Αυγούστου 1680. Η τιμία κεφαλή του πολύαθλου Μάρτυρα αποκόπτεται. Η αγία και φωτοειδής ψυχή του προσέρχεται στον στεφοδότη Κύριο και παραλαμβάνει το άφθαρτο στέφος του μαρτυρίου.
Ο ουρανός κερδίζει έναν ακόμη περιφανή Νεομάρτυρα. Η γη διαθέτει έναν ακόμη θερμό πρεσβευτή κι ακοίμητο φρουρό των αγωνιζομένων πιστών.
Τριαντάφυλλος! Ένας Άγιος, κόσμημα της Εκκλησίας και υπόδειγμα των Χριστιανών.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ
Αμάραντον άνθος της Ζαγοράς, και Νεομαρτύρων ο καλλίνικος Αθλητής. Πίστεως ο φύλαξ, αγνότητος το δείγμα, ρητής ομολογίας, χαίροις ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΕ.

Οι επτά Μακκαβαίοι.

1/8 ΟΙ ΕΠΤΑ ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΙ -ΜΙΑ ΖΗΛΕΥΤΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ-

Όταν βρεθούμε σ' ένα στάδιο, που διεξάγονται αγώνες, παρακολουθούμε μ' ενδιαφέρον την έκβαση του αγώνα. Θαυμάζουμε τη σωματική δύναμη κι αντοχή των αθλητών.
Βρισκόμενοι μπροστά στο στάδιο της αρετής δεν έχομε παρά ν' ατενίσουμε άναυδοι το μεγαλείο των αγωνιστών. Υποκλινόμαστε βαθειά μπροστά στο θάρρος των γερόντων, στην αυτοθυσία των νέων, στην ψυχική αντοχή των γυναικών, στην ορμητικότητα των παιδιών.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας απαρτίζουν τη φάλαγγα των Μαρτύρων και Ομολογητών της Ορθοδόξου πίστεώς μας. Εκλεκτές, γενναίες ψυχές, προσφέρουν τον εαυτό τους ολοκαύτωμα στο βωμό της Μοναδικής Αγάπης.
Στη στρατιά αυτή των ηρώων ξεχωρίζει μια διαλεκτή οικογένεια, που όλα τα μέλη της ομολογούν με θάρρος την πίστη τους στο Θεό. Είναι οι ΕΠΤΑ ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΙ με τη μητέρα τους ΣΟΛΟΜΟΝΗ και τον πνευματικό τους Πατέρα ΕΛΕΑΖΑΡΟ.
Βρισκόμαστε στο 160 π.Χ. Στο Ισραήλ επικρατεί ειδωλολατρεία. Έχουν λησμονήσει τον αληθινό Θεό και προσκυνούν τα είδωλα. Τότε βρίσκονται γενναίοι άνδρες, οι Μακκαβαίοι, που αψηφούν τον κίνδυνο και διακηρύττουν την επιστροφή στο Θεό. Πλήθος πολύ λαού ακούει το προσκλητήριο σάλπισμα και δίνει το παρόν στο συναγερμό. Επαναστατικό ρεύμα διαχύνεται εναντίον του τυραννικού καθεστώτος. Θαρραλέα εκφράζουν την αμετάκλητη απόφαση, να λατρεύουν ελεύθερα τον αληθινό Θεό. Αυτή την εξέγερση έρχεται να καταστείλει ο ειδωλολάτρης Βασιλιάς Αντίοχος, ο Επιφανής. Καταφθάνει ορμητικός, με πολύ στρατό, για να πάρει εκδίκηση για το ξεσηκωμό, για την πρωτοφανή διαμαρτυρία της λαϊκής μάζας. Είναι αποφασισμένος να επιβάλλει την τάξη στο λαό, έστω και με τη βία. Πιστεύει στη δύναμή του κι ελπίζει, ότι η τρομακτική στρατιωτική παρουσία του, θα σκορπίσει πανικό και πολλοί θα θυσιάσουν στα είδωλα.
Αλλά και οι πιστοί άνθρωποι του Θεού είναι αποφασισμένοι για όλα. Τη ζωή τους, το ακριβότερο τίμημα, είναι έτοιμοι να το δώσουν. Κι είναι θαυμαστός ο αριθμός των ηρωικών Ομολογητών. 80.000 Ιουδαίοι ποτίζουν με το αίμα τους το δένδρο της πίστεως. Θρίαμβος του αληθινού Θεού και καταισχύνη των ειδώλων.
Ανάμεσα σ' αυτή τη Χορεία των Μαρτύρων ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί η ολοπρόθυμη προσφορά της μητέρας Σολομονής. Επτά βλαστάρια, επτά λουλούδια προσφέρει στον Πλάστη. Επτά δώρα, απ' τα δώρα Του, χαρίζει σ' Εκείνον. Τα επτά σπλάχνα της, τα επτά λατρευτά της παιδιά ατενίζει περήφανα να πεθαίνουν.
Προπορεύεται ο πνευματικός τους Πατέρας, ο γέροντας Ιερέας Ελεάζαρος. Κατάλευκος, με κυρτωμένους τους ώμους από το βάρος των 90 χρόνων, αλλά αλύγιστη την ψυχή, ανακρίνεται πρώτος. Ομολογεί με θάρρος την πίστη του κι αρνιέται να θυσιάσει στα είδωλα. Το μαστίγιο διαπέρνά το γέρικο κορμί του, αλλά η ψυχή του αδούλωτη, ενθαρρύνει τα νειάτα. Το παράδειγμά του, η ηρωϊκή στάση του, δίνει θάρρος στη μητέρα με τα επτά παιδιά.
Όλοι στέκονταν θαρραλέα μπροστά στον τύρρανο κι η στάση κι η λεβεντιά τους προκάλεσε το θαυμασμό του. Με δελεαστικά λόγια ο Αντίοχος προσπαθεί να παρασύρει τους νέους. Βρίσκει όμως την ομόφωνη και σταθερή άρνησή τους. Χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να κερδίσει έστω και έναν.
Αρχίζει το μαρτύριο από το μεγαλύτερο προς το μικρότερο, για να εκφοβίσει και να επηρεάσει την παιδική ψυχή. Καθένας όμως που πεθαίνει, με το παράδειγμά του, τονώνει τους άλλους, ανοίγει το δρόμο του μαρτυρίου, το δρόμο τ’ Ουρανού. Προσθέτει θαρρος στο θάρρος τους, δύναμη στη δύναμή τους.
Κι έτσι ο τελευταίος αδελφός, ο μικρότερος, που περιμένει κανείς πιο εύκολα να δειλιάσει, έχει οπλισθεί με τόση ορμή, που περιφρονεί εντελώς τον τύραννο, ομολογεί την πίστη του και μόνος ορμά στη φωτιά και γίνεται ολοκαύτωμα.
Σ' όλες αυτές τις ηρωικές, μαρτυρικές σκηνές, θεατής η ηρωΐδα μάνα Σολομονή. Κι όχι απλός θεατής, αλλά και εμψυχωτής των παιδιών της. Τα ενθαρρύνει και τα παροτρύνει στο μαρτύριο. Δεν θέλει ν' αντικρίσει, ούτε ένα παιδί της λιποτάκτη του Θεού. Αντλεί δύναμη από την Πηγή της Δυνάμεως, το Θεό και με υψηλό φρόνημα, αφού προσφέρει τα παιδιά της σ' Εκείνον, θυσιάζει και τον εαυτό της. Υπογράφει με το αίμα της το δωρητήριο συμβόλαιο. Χαρίζει ολόκληρη την οικογένειά της στο Θεό. Οι Άγγελοι πανηγυρίζουν και καταγράφουν στους καταλόγους τ' Ουρανού την Αγία αυτή οικογένεια. Οι άνθρωποι στη γη έχουν ένα φωτεινό υπόδειγμα μιας ηρωικής οικογενείας.
Όλοι, μητέρες, νέοι, παιδιά, γέροντες, έχουν πρόσκληση για να μιμηθούν τη θαρραλέα ομολογία τους. Να θέσουν το Θεό πάνω από κάθε προσφιλές πρόσωπο.
Η Εκκλησία μας προβάλλει τα γενναία τέκνα της και τα τιμά την 1η Αυγούστου.-

ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ.

27/7 Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

Η Εκκλησία του Χριστού, είναι ποτισμένη με το αίμα εκατομμυρίων ηρώων και Μαρτύρων. Το γλυκύτατο όνομα του Ιησού, ανέκαθεν, ηλέκτριζε τις ανθρώπινες ψυχές. Χάριν Εκείνου, γίνονται αγώνες και ασκήσεις, θυσίες και μαρτύρια.
Στη Χορεία των εκλεκτών του Θεού, των Αγίων φίλων Του, διακρίνoνται οι Μεγαλομάρτυρες. Ένας Μεγαλομάρτυρας της πίστεώς μας, είναι κι ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ.
Βρισκόμαστε στη Νικομήδεια της Μ. Ασίας, το 304 μ.Χ., όπου γεννιέται, από τον ειδωλολάτρη Ευστόργιο και τη Χριστιανή Ευβούλη, ένα χαριτωμένο αγόρι, ο Παντολέων. Η μητέρα του, φροντίζει να το γαλουχήσει με το ροδόσταγμα της πίστεως. Σπέρνει στην εύπλαστη παιδική ψυχή του το σπόρο της πίστεως και πεθαίνει. Ο Παντολέων μένει ορφανός, στην προστασία του πατέρα του, ο οποίος αναθέτει στον άριστο γιατρό Ευφρόσυνο, να του μάθει την ιατρική επιστήμη.
Μία μέρα ο σεβάσμιος γέροντας, Ιερέας Ερμόλαος συναντά τον Παντολέωνα. Του συνιστά να γνωρίσει ένα παντοδύναμο γιατρό, τον Ιησού. Μέσα του ξυπνούν παλαιές αναμνήσεις, ζεστές συζητήσεις για το Χριστό, που είχε κάνει με τη μητέρα του. Μυείται στην πίστη από το φλογερό γέροντα, γίνεται αυτόπτης μάρτυρας σωτηρίας παιδιού, που το δαγκώνει οχιά, πιστεύει στο Χριστό και βαπτίζεται.
Η φλόγα του πρώτου ενθουσιασμού ανάβει στη καρδιά του νεοβαπτισθέντος. Πρωταρχικός του στόχος η μεταστροφή τοι πατέρα του. Κι ο Κύριος παρουσιάζει την ευκαιρία. Ένας τυφλός θεραπεύεται κι ο ψυχικά τυφλός πατέρας του γίνεται Χριστιανός. Η φήμη του άριστου γιατρού απλώνεται παντού. Αυτό γίνεται αφορμή, να τον φθονήσουν οι άλλοι ειδωλολάτρες συνάδελφοί του και να καταγγείλουν την δράση του στον αυτοκράτορα Διοκλητιανό.
Ο Παντολέων ομολογεί με παρρησία το Χριστό. Κηρύττει με θάρρος τον Ένα και Μόνο Αληθινό Θεό. Θεραπεύει, ενώπιον του αυτοκράτορα, παράλυτο. Και δέχεται με αγαλλίαση την καταδικαστική απόφαση.
Ξεσχίζουν με σιδερένια νύχια τις σάρκες του και κατακαίνε τις πληγές του. Το αίμα τρέχει ακατάσχετα, ενώ πύρινες ικεσίες στέλνει στον Κύριο. Κι ο Ιησούς παρουσιάζεται και του αναγγέλλει τη συνεχή συμπαράστασή του στο μαρτύριο. Τον ρίχνουν σ' ένα καζάνι με μολύβι, αλλά ο Χριστός επεμβαίνει και σβήνει τη φωτιά. Του δένουν πέτρα στο λαιμό και τον ρίχνουν στη θάλασσα, αλλ' ο Άγιος περπατεί στην επιφάνεια. Τον βάζουν ανάμεσα σε θηρία και αυτά όχι μόνο δεν τον εγγίζουν, αλλά τον προσκυνούν. Τον δένουν σε τροχό και ο μεν Άγιος λύνεται, ο δε τροχός πέφτει πάνω στους άπιστους. Ο Άγιος με ακμαίο το φρόνημα, ολόρθη την ψυχή, αντιμετωπίζει όλα τα μαρτύρια.
Τέλος, εξωργισμένος ο αυτοκράτορας, διατάζει να τον αποκεφαλίσουν. Και πάλι γίνεται θαύμα και λυγίζει το σπαθί, ενώ λυγίζουν και οι καρδιές των δημίων και πιστεύουν στο Χριστό.
Τότε ακούγεται φωνή από τον ουρανό. «Παντολέων, από τώρα θα ονομάζεσαι Παντελεήμων και πολλούς θα ελεείς και θα σώζεις».
Ο Άγιος ενθαρρύνει τους στρατιώτες να τον αποκεφαλίσουν. Έτσι ο γενναίος Μάρτυρας στις 27 Ιουλίου παραδίδει την ψυχή του στον Κύριο, για να συμβασιλεύσει στην Ουράνια Βασιλεία Του.-

Η ΟΣΙΑ ΕΥΠΡΑΞΙΑ.

25/7. ΟΣΙΑ ΕΥΠΡΑΞΙΑ, η αρρενόφρων.

«Θέλω δε υμάς αμέριμνους είναι. Ο άγαμος μεριμνά τα του Κυρίου, πως αρέσει τω Κυρίω» (Α΄ , Κορ. ζ΄ , 32), δηλώνει προτρεπτικά ο Απ. Παύλος. Η θεαρέσκεια, της όλης ζωής των αγάμων είναι μέριμνα καθημερινή. Μία μέριμνα, που αποβλέπει στην απόλυτη συστοίχηση και εναρμόνιση Θείου και ανθρωπίνου θελήματος. Μία μέριμνα όμως, που εξασφαλίζει την αμεριμνησία, που διασφαλίζει τις διαπροσωπικές σχέσεις Θεού και ανθρώπου, που οδηγεί ασφαλέστερα στη Βασιλεία του Θεού.
Και οι βιωτές της Παύλειας προτροπής το βεβαιώνουν. Είναι οι αναρίθμητες μορφές των Οσίων.
Ανάμεσά τους και η Ο σ ί α Ε Υ Π Ρ ΑΞΙΑ. Πατρίδα της είναι η Κων/λη. Πατέρας της ο πλούσιος συγκλητικός, ο έμπειρος πολιτικός, ο συγγενής του Αυτοκράτορα Μ. Θεοδοσίου, ο ευσεβής Χριστιανός, ο ενάρετος άνδρας, ο Αντίγονος. Μητέρα της η πλούσια, ευγενής, θεοσεσεβής και χρηστή γυναίκα, η Ευπραξία.
Το ζευγάρι ομόφρονο και ομόψυχο διαχειρίζεται θεάρεστα τον πλούτο. Σκορπίζει αφειδώλευτα και καλύπτει σημαντικά ελλείψεις φτωχών. Και η πλούσια φιλανθρωπία προκαλεί την πλούσια Θεϊκή ευλογία. Ένα χαριτωμένο κορίτσι, δώρο κι αυτό του Θεού, προξενεί ανέκφραστη χαρά και ευφροσύνη στους ευλαβείς γονείς. Ευπραξία το ονομάζει ο πατέρας για να 'ναι πιστό αντίγραφο της ενάρετης μητέρας. Στόχος τους η αντιπροσφορά στο Θεό της Ευπραξίας, ως Αγίας.
Οι ίδιοι αποφασίζουν ομόφωνα άσκηση τέλειας εγκράτειας, εσωτερική καλλιέργεια, φιλανθρωπική δράση.
Μία οικογένεια τρισευτυχισμένη, ευλογημένη. Ο Αντίγονος, ένα χρόνο μετά και αφού ευαρέστησε τον Κύριο, προσέρχεται στη Βασιλεία Του για να ευφραίνεται αιώνια.
Η μητέρα νιώθει έντονα την απουσία του συνοδοιπόρου της, αισθάνεται ζωηρά το βάρος της θυγατρικής αποκατάστασης. Προσφεύγει στον Αυτοκράτορα και ζητεί ανθρώπινη συμπαράσταση παράλληλα με τη Θεϊκή, που ήδη είχε ζητήσει. Η απάντηση είναι θετική και η Ευπραξία, εξάχρονη μόλις, μνηστεύεται μ' έναν πλούσιο, ευγενή και ωραίο νέο. Παράλληλα δέχεται χριστιανική αγωγή από τη μητέρα της.
Η μητέρα Ευπραξία σηκώνει το σταυρό της χηρείας αγόγγυστα και άμεμπτα. Ο Διάβολος τη φθονεί και εμβάλλει πόθο λυσσώδη σ' έναν αξιωματούχο, που χρησιμοποιεί τη Βασίλισσα για μεσίτρια.
Η σεμνή Ευπραξία όμως τιμά επάξια τη μνήμη του συζύγου της και απορρίπτει την πρόταση. Προς αποφυγή δε ενοχλήσεων αναχωρεί με την κόρη της στην Αίγυπτο, όπου έχει αξιόλογο κτήμα. Εκεί απερίσπαστη επιδίδεται στη Χριστοκεντρική μόρφωση, του μονάκριβου παιδιού της. Μητέρα και κόρη σημειώνουν πρόοδο πνευματική, επιδεικνύουν δραστηριότητα φιλανθρωπική. Οι Ναοί και οι Μονές προσελκύουν τις ευεργεσίες τους. Οι παντοειδώς αναξιοπαθούντες δέχονται αμέριστη τη βοήθειά τους.
Η αγάπη προς το Θεό εκφράζεται με μία πλατιά αγάπη προς τον πλησίον. Και το ασκητήριο των 130 Ασκητριών της Θηβαΐδας τους γνωστοποιείται και ευεργετείται. Οι επισκέψεις είναι συχνές και ο θαυμασμός πολύς. Η ασκητικότητά τους φωταγωγεί. Η σιωπή τους διδάσκει. Η απλότητα τους παραδειγματΐζει. Η όλη ζωή τους μαγνητίζει.
Η κόρη Ευπραξία ποθεί τη Μοναχική Πολιτεία και το δηλώνει στην Ηγουμένη. Η μνηστεία την κρατά ασυγκίνητη, αφού ποτέ δεν είδε το μνηστήρα και τη θεωρεί διαλυμένη. Η μητέρα ακούει με ευχαρίστηση τους λόγους της 7χρονης κόρης της. Η Ευπραξία αμετάκλητα παίρνει την απόφαση να μείνει για πάντα στη Μονή. Οι αποδιώξεις της Ηγουμένης, οι εκφοβισμοί και η σκληρότητα της ασκητικής ζωής δεν την αποθαρρύνουν, αλλά εδραιώνουν τον πόθο της.
Η μητέρα της βαθιά συγκινημένη την οδηγεί μπροστά στην εικόνα του Χριστού και δέεται θερμώς και την προσφέρει οικειοθελώς. Ικετεύει για τη διαφύλαξή της. Παρακαλεί για το φωτισμό της. Αγωνιά για τον αγιασμό της. Νουθετεί την ίδια και της εμφυτεύει το φόβο του Θεού, το θεμέλιο της κατά Θεόν ζωής. Την παραδίδει τέλος στην Ηγουμένη για χειραγωγία στην ισάγγελη πολιτεία. Το Μοναχικό Σχήμα ντύνεται. Ολοκληρωτικά στον Κύριο αφιερώνεται.
Η μητέρα της μετά από μικρό χρονικό διάστημα απέρχεται προς την ποθητή Πατρίδα, αφού θεάρεστα έζησε στη γη. Ο αυτοκράτορας πληροφορείται την εκδημία της και εκδηλώνει την υποστήριξη του προς την Ευπραξία. Κι εκείνη του ανακοινώνει τη Μοναχική της ιδιότητα και του αναθέτει τη διάθεση της πατρικής περιουσίας της στην Πόλη σε φιλανθρωπικά ιδρύματα.
Η Μοναχή Ευπραξία τώρα απερίσπαστα επιδίδεται σε ασκητικούς αγώνες. Διακρίνεται για την ταπεινοφροσύνη και την εγκράτεια, την αγάπη και τη λιτότητα. Εκτελεί και τα ευτελέστερα διακονήματα και σημειώνει τελεία υπακοή. Στις πειρασμικές επιθέσεις απαντάει με υπομονή και θάρρος, με επιμονή και προσευχή. Δουλαγωγεί το σώμα και ελευθερώνει την ψυχή.
Η αγιότητά της εμφανής. Η σύνεση ευδιάκριτη. Η διάκριση φανερή. Πλήθη ανθρώπων καταφεύγουν στην Οσία για να βρουν λύση στο πρόβλημά τους, για να λάβουν κατευθυντήρια γραμμή, για να ζητήσουν τη συμβουλή της, για ν' ακούσουν τη θεόσοφη ομιλία της, για να δεχθούν τη χρηματική της ενίσχυση. Όλοι κάτι έχουν να πάρουν κι αποχωρούν ενισχυμένοι στην πίστη και στην αγάπη, στην υπομονή και στην ελπίδα.
Οι άνθρωποι την ευγνωμονούν. Ο Θεός την ευλογεί. Και θαύματα αξιώνεται να κάνει για τη δόξα του Θεού.
30 μόλις χρονών κι έχει φθάσει στη θέωση. Ο Κύριος προαναγγέλλει την εκδημία της στην Ηγουμένη. Την καλεί κοντά Του για ν' απολαμβάνει τις άρρητες ομορφιές του Ουράνιου Νυμφώνα.
25 Ιουλίου! Μία ακόμη Οσία, η Ευπραξία, πλαισιώνει τον πανίερο Χορό των Οσίων.-

ΗΛΙΑΣ ο Προφητης.

20/7.ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ.

ΗΛΙΑΣ ! Προφήτης μεγαλώνυμος.
ΗΛΙΑΣ ! Ο ένσαρκος Άγγελος.
ΗΛΙΑΣ ! Η κρηπίς των Προφητών.
ΗΛΙΑΣ! Ο δεύτερος Πρόδρομος της παρουσίας Χριστού.
ΗΛΙΑΣ ! Προφήτης πανένδοξος.
Γυιός του Σωβάκ και βλαστός της Θέσβης και οικιστής Γαλαάδ,ο Προφήτης Ηλίας.
Ο πατέρας του Σωβάκ, κατά τη γέννησή του, βλέπει οπτασία προφητική : Λευκοντυμένοι άνδρες τον ονομάζουν Ηλία, που σημαίνει Θεός, τον σπαργανώνουν με πυρ και πυρ τον τροφοδοτούν.
Οι ιερείς της Ιερουσαλήμ αποκαλύπτουν εις τον πατέρα την σημασία της οπτασίας, ότι δηλ. το τέκνο θα είναι κατοικητήριο του Φωτός, ο λόγος του απόφαση, η ζωή του κατά Θεόν, ο ζήλος του θεάρεστος και η κρίση του για το Ισραήλ θα είναι διά πυρός και μαχαίρας.
Όντως, αναδεικνύεται Προφήτης Με-γας και προφητεύει επί 25 έτη.
Ζει προ της ελεύσεως του Χριστού, 816 έτη.
Δραστήριος και δυναμικός, φλογερός και τολμηρός, γνήσιο φερέφωνο Θεού.
Καταβιβάζει πυρ από τον Ουρανό.
Επιτυγχάνει δια της γλώσσης του υπερτριετή ανομβρία.
Ζωοποιεί το νεκρό γυιό της χήρας Σεραφθίας.
Κατακαίει 100 ανθρώπους του βασιλιά Οχοζίου και τον γυιό του, διά πυρός, που καταβιβάζει εξ Ουρανού.
Ατενίζει τον Θεό στο όρος Χωρήβ.
Διασχίζει τον Ιορδάνη ποταμό και διαπερνά με τον μαθητή του Ελισσαίο.
Τότε αιφνιδίως υφαρπάζεται από πύρινη άμαξα και μετατίθεται ζωντανός εκεί, που ο Θεός γνωρίζει, όπως και ο Ενώχ, αφήνοντας τη μηλωτή του στον Ελισσαίο.
Είναι παρών στο Θαβώρ κατά την Μεταμόρφωση του Χριστού.
Ο Προφήτης Ηλίας , ασκητικός χαρακτήρας, ζηλωτής, ενδεδυμένος μηλωτή (δέρμα προβάτου) και ζώνη δερμάτινη, διατρέφεται με τροφή, την οποία του προσκομίζει κόρακας, κατά προσταγή του Θεού και όταν κρύπτεται πλησίον του χειμάρρου Χορράθ.
Η βιοτή του ευαρεστεί τον Θεό και χαριτώνεται θαυματουργικά.
Καταβιβάζει πυρ εξ Ουρανού εις το Καρμήλιον όρος και κατακαίει την προς τον Θεόν θυσία του, ενώπιον πλήθους λαού και αποδεικνύει την αληθινότητα του Θεού.
Κατασφάζει εις τον χείμαρρο Κισσών 450 ψευδοπροφήτες ειδωλολάτρες ιερείς.
Δέχεται τροφή από Άγγελο και ενδυναμώνεται και περιπατεί 40 ημερονύκτια.
Πύρινος ο λόγος του, πύρινη η παρουσία του, υπηρετεί τον Θεό, ο πύρινος Προφήτης Ηλίας.-

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΗΡΥΚΟΣ και ΙΟΥΛΙΤΤΑ.

15.7 ΟΙ ΑΓΙΟΙ: ΚΗΡΥΚΟΣ και ΙΟΥΛΙΤΤΑ

Στην πνευματική πανδαισία του εορτολογίου της Εκκλησίας μας διακρίνονται αναρίθμητα πρόσωπα Αγίων. Ξεχωρίζουν άνθρωποι, που στην επίγεια πορεία τους ιεραρχούν την αγάπη και δίνουν τα πρωτεία στο Θεό. Η αγάπη γίνεται η κινητήρια δύναμη, που κατευθύνει όλες τις ανθρώπινες ενέργειες, όλες τις μεγάλες αποφάσεις. Μπροστά στην αγάπη για το Θεό όλες οι άλλες αγάπες υποβαθμίζονται και παραχωρούν το προβάδισμα στην πρώτη Μεγάλη Αγάπη.
Ναι, όλοι οι Άγιοι και Μάρτυρες της πίστεώς μας «αγάπησαν πολύ», γι’ αυτό και δοξάσθηκαν πολύ.
Φωτεινό παράδειγμα για μίμηση η μορφή μιας ηρωίδας μητέρας και ενός νηπίου.
Βρισκόμαστε στη δοξασμένη γη της Μ. Ασίας, το Ικόνιο. Εκεί ζει η ΙΟΥΛΙΤΤΑ με το τρυφερό βλαστάρι της, το τριετές νήπιο Κ Η Ρ Υ Κ Ο.
Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός εξαπολύει άγριους διωγμούς κατά των Χριστιανών. Η Ιουλίττα παίρνει το παιδί της και φεύγει στη Σελεύκεια της Συρίας για περισσότερη ασφάλεια. Συναντά όμως κι εκεί διωγμούς και καταλήγει στην Ταρσό της Κιλικίας. Παλεύουν μέσα της δύο αισθήματα: Η αγάπη στο παιδί της και η αγάπη στο Χριστό. Η μητρική στοργή συνεπάγεται την προδοσία. Η λατρεία του Θεού έχει σαν επακόλουθο τη θυσία του παιδιού της. Τελικά, επικρατεί η αγάπη στο Θεό.
Μία μέρα συλλαμβάνονται μάνα και παιδί και φυλακίζονται. Πλησιάζει η ώρα, που θα πληρώσει με το αίμα της την εκλογή της.
Οδηγείται, με το παιδί στην αγκαλιά, μπροστά στον αιμοχαρή ηγεμόνα. Προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τα μητρικά αισθήματα, να τη δελεάσει και ν' αρνηθεί το Χριστό. Αλλά η Ιουλίττα παραμένει ακλόνητη κι ομολογεί θαρρετά και αμετάκλητα την πίστη της στον Ιησού.
Θυμωμένος ο ηγεμόνας παίρνει στα χέρια του το μικρό Κήρυκο και προσπαθεί να τον προσελκύσει. Ο μικρός όμως έχει αποστρέψει το πρόσωπό του από τον ηγεμόνα κι ατενίζει τη μητέρα του, ενώ τα χείλη του ψελλίζουν: «Χριστέ μου, ελέησε». «ΧΡΙΣΤΟΣ» είναι η λέξη, που έχει μάθει από τη μητέρα του. «ΧΡΙΣΤΟΣ» είναι γραμμένο στην παιδική καρδιά. Αυτόν φωνάζει σε κάθε δύσκολη στιγμή. Κι αυτή η ώρα είναι φοβερή. Σε μία στιγμή φωνάζει: «Εγώ το Χριστό αγαπώ» και δίνει μία κλωτσιά στην κοιλιά του ηγεμόνα. Εκείνος εξαγριωμένος τον ρίχνει με μανία στα μαρμάρινα σκαλοπάτια, κτυπά στο κεφάλι και μένει ο μικρός Κήρυκος νεκρός, ενώ η ψυχή του φτερουγίζει κοντά στο Χριστό.
Η ηρωϊδα μάνα Ιουλίττα παρακολουθεί ευτυχισμένη το μαρτυρικό, αλλά σωτήριο τέλος του παιδιού της.
Ο ηγεμόνας, ταπεινωμένος από την ομολογία ενός νηπίου, διατάζει και βασανίζουν ανηλεώς τη μάνα. Η Ιουλίττα αντιμετωπίζει αλύγιστη τα μαρτύρια, ενώ επαναλαμβάνει ακατάπαυστα: «Είμαι Χριστιανή». Μετά από λίγο το σπαθί του δημίου την αποκεφαλίζει, για να πετάξει η ψυχή της κοντά στο Θεό και να λάβει το στεφάνι του μαρτυρίου.
Τη μάνα Ιουλίττα και το νήπιο Κήρυκο η Εκκλησία μας τιμά σαν Μάρτυρες, στις 15 Ιουλίου.-