΄΄Χαίρε, οσμή της Χριστού ευωδίας...΄΄ Στάσις Δ΄.

«Χαίρε, οσμή  της Χριστού ευωδίας·

Χαίρε, ζωή μυστικής ευωχίας».

( Στάσις Δ΄Φ6 )

Η Θεοτόκος, κρατώντας στα σπλάχνα της τον Χριστό, Χριστοποιήθηκε και η παρουσία της ανάδινε ευωδία Χριστού.

Οι ενέργειές της, οι κινήσεις της, εμπεριείχαν την οσμή του Χριστού.

Οι πράξεις της έφεραν την σφραγίδα του Χριστού.

Η όλη βιοτή της ήταν συνυφασμένη με τον Χριστό.

Η ύπαρξή της πλημμυρισμένη από ζωή, εφ’ όσον άφθονη  Θεϊκή Χάρη  την τροφοδοτούσε.

Ζωντανό Συμπόσιο η Θεοτόκος, γλυκυτάτη και πανευφρόσυνη, μυστική ευωχία, αφού το Σώμα και το Αίμα της Θείας Ευχαριστίας Εκείνη το έδωκε σ’Αυτόν, τον Κύριο.

Προσεγγίζοντας, επομένως, τη ζώσα ευωχία,  την   Θεοτόκο, λαμβάνεις   Χάρη Θεϊκή, Χριστοποιείσαι και συ, ζεις ΄΄κατά μέθεξη΄΄, στιγμές  Παρα-δείσου.

Η συμπόρευση με την Παναγία αποτελεί εγγύηση, για μια πορεία σωστική, νικηφόρα.

Εκείνη  δεν μας εγκαταλείπει ποτέ κι εμείς ας προσκολληθούμε, για  πάντα, κοντά της.

΄           ΄Χαίρε, λοιπόν, συ, η οποία αναδίδεις  την ευωδία του Χριστού· χαίρε, συ, η οποία είσαι η ζωή,  που τροφοδοτείται από μυστικό Συμπόσιο΄΄.-

Νέφος Μαρτύρων.

ΚΥΡ.  ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ. ( Εβρ. ια΄ , 24 –26  και 32 –40 )

ΝΕΦΟΣ   ΜΑΡΤΥΡΩΝ.

« Και ούτοι πάντες μαρτυρηθέντες διά της πίστεως, ουκ εκομίσαντο την επαγγελίαν, του  Θεού περί ημών κρείττον τε προβλεψαμένου, ίνα μη χωρίς ημών τελειωθώσιν.»( Εβρ. ια΄ , 40 ).

Η πίστη των Ορθοδόξων πέτυχε περιφανείς νίκες. Τα κατορθώματα των δικαίων, Αγίων Μαρτύρων πολυσήμαντα.

Η πίστη «δι’ έργων ενεργουμένη», η και αληθινή, έχει αναφορά διαχρονική. Αναρίθμητοι οι Μάρτυρες της πίστεώς μας. Με τα πολυποίκιλα μαρτύριά τους εσφράγισαν τη γήϊνη πορεία τους.

Ο χριστιανός Μάρτυρας έδωκε τη μαρτυρία του Χριστού με την σθεναρή ομολογία του, την θαυμαστή καρτερία του, τη διάπυρη αγάπη του προς τον Θεό, αλλά και προς τους δημίους του.

Ο χριστιανός Μάρτυρας στοχεύει σωστικά.

Ο Μάρτυρας με το μαρτύριό του επιθυμεί την σωτηρία του αντιπάλου του και ποτέ την εξόντωσή του.

Υποβάλλει αλήθειες και δεν επιβάλλει αντιλήψεις.

Επιποθεί να κερδίσει αθάνατες ψυχές και ποτέ να συντρίψει υπάρξεις εχθρικές.

Πιστεύει ακράδαντα, ότι η σωτηρία του εξαρτάται από την αγαπητική κίνηση προς τους εχθρούς και συνεπώς αγωνίζεται και για την σωτηρία των άλλων.

Σιωπηλοί Μάρτυρες και οι Μοναχοί, βιώνουν ισόβια αυτό το μαρτύριο της αγάπης. Η ανθρωπότητα είναι για εκείνους μια απέραντη αδελφότητα. Συμπάσχουν και αγωνιούν για την σωτηρία τους. Αυτό είναι  ένα αληθινό μαρτύριο. Δρουν στην  αφάνεια. Συναπαρτίζουν «το νέφος» των Μαρτύρων.

Όλοι οι χριστιανοί αγωνιστές «τρέχουν  δι’  υπομονής  τον προκείμενον αγώνα, αφορώντες εις τον της πίστεως αρχηγόν και τελειωτήν Ιησούν.»

Ο Χριστός, ο Πρώτος Μάρτυρας στο βωμό της αγάπης. Εμείς ακριβείς ιχνηλάτες, ας είμασθε.-

ΣΤΑΥΡΟΣ, όπλο το αήττητο.

ΣΤΑΥΡΟΣ, ΟΠΛΟ το ΑΗΤΤΗΤΟ.Οι μάχες εξαρτώνται από την υπεροχή των όπλων. Οι πνευματικές μάχες καθορίζονται κυριολεκτικά από την ορθή χρήση των όπλων. Οι νίκες στον αόρατο πόλεμο κατά του Διαβόλου και των παθών είναι επίτευγμα ενός διαχρονικά υπερσύγχρονου όπλου. Το αήττητο αυτό όπλο είναι ο ΣΤΑΥΡΟΣ του Κυρίου μας.
Ο Σταυρός, από την στιγμή, που υψώθηκε πάνω στο λόφο του Γολγοθά και προσηλώθηκε πάνω του το πανάχραντο Σώμα του Χριστού, καθαγιάστηκε. Με την εκούσια θυσιαστική του πράξη ο Ιησούς επάνω στον Σταυρό έδωκε τη μάχη κατά του Διαβόλου , κατά του θανάτου, κατά της αμαρτίας και σημείωσε παγκόσμιο ρεκόρ νίκης.
Η παντοδυναμία του Θεού Λόγου διαπορθμεύτηκε στο Ξύλο και το Σημείο του Σταυρού και το ανέδειξε αήττητο.
΄Εκτοτε διά της δυνάμεως του Σταυρού οι Χριστιανοί σημειώνουν περιφανείς νίκες. Αντιμετωπίζουν την άρση του προσωπικού σωστικού Σταυρού ελπιδοφόρα. Αποκρούουν τις πειρασμικές επιθέσεις νικηφόρα. Ασφαλίζουν τα διαβήματά τους αποτελεσματικά. Πορεύονται με ασφάλεια. Ατενίζουν το μέλλον αισιόδοξα. Είναι μικροί Σταυροφόροι, αφού σηκώνουν τον αναλογούντα Σταυρό τους, σημειώνονται διά του Σταυρού και χρησιμοποιούν τον Σταυρό, ως όπλο κυρίαρχο και παν-όπλο.
Με τον Σταυρό του Χριστού κερδήθηκε η κυριαρχία του Θεού επί του Διαβόλου, η κατατρόπωση του θανάτου και η επικράτηση της αθανασίας στον άνθρωπο, η παρόπλιση της αμαρτίας, η καταλλαγή του ανθρώπου με τον Θεό, η δυνατότητα της Θέωσης του ανθρώπου, η μέθεξη της δόξας του Θεού.
Ο Σταυρός του Κυρίου   αλεξιτήριο παντοειδές, αντίδοτο πολυποίκιλο, φρέαρ εύελπι, σημείο φερέγγυο.
Ο Σταυρός του Κυρίου δείκτης  ουράνιος, σημείο  αναφοράς πρόσφορο, βοηθός  ασυναγώνιστος, φύλα-   κας ακατάβλητος.
Στον Σταυρό του Κυρίου μας προσβλέπουμε με εμπιστοσύνη και ελπίδα, από Εκείνον αντλούμε θάρρος και ανδρεία, τόλμη και ηρωϊσμό.
Ο Σταυρός του Κυρίου μας είναι η ασπίδα μας, η ασφαλιστική δικλείδα στον πολύπλευρο αγώνα μας.
Ο Κύριος διά του Σταυρού Του εκχέει θαυματουργική Χάρη, ιαματική δύναμη, ζωοποιό ενέργεια.
Ο Σταυρός  καύχημα των πιστών, στήριγμα των Χριστιανών, όπλο των αγωνιστών. Ο Σταυρός δόξα των Αγγέλων. Ο Σταυρός πανσεβάσμιος και παμπόθητος. Ο Σταυρός του Κυρίου μας καύχημα και κραταίωμα   παν-χριστιανικό.
"Σταυρέ του Κυρίου, βοήθει  μοι! ", η προσφιλής και διαρκής επίκληση των πιστών.
Ο Σταυρός, ας είναι η καταφυγή μας, η αψευδής ελπίδα μας, η κραταιά προστασία μας.-

Κυρ.Τυρινής. Η κατάκριση.

ΚΥΡ. ΤΥΡΙΝΗΣ. ( Ρωμ. ιγ΄, 11 – ιδ΄ , 4 )

Η   ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ.

«Συ  τις ει ο κρίνων αλλότριον οικέτην; » ( Ρωμ. ιδ΄ , 4 ) .

Ο μεταπτωτικός άνθρωπος έχει τη δυνατότητα της θέωσης, χωρίς να υπάρχει και η ευκολία της επίτευξης αυτής. Απαιτείται αγώνας ανένδοτος και  εγρήγορση διαρκής. Η εξωστρέφεια υπαρκτή, ενώ η εσωστρέφεια ανύπαρκτη.

Ο άνθρωπος παρατηρεί, κρίνει και επικρίνει, κατακρίνει και καταδικάζει τις ενέργειες των άλλων. Οι προσωπικές πράξεις τον αφήνουν αδιάφορο. Χρονοτριβεί ερευνώντας επιφανειακά τις πράξεις των συνανθρώπων. Κατακρίνει, ενώ αγνοεί την προαίρεση. Καταδικάζει, ενώ δεν γνωρίζει την πιθανότητα της μετάνοιας. Επισκοπεί τους άλλους και δεν ενδοσκοπεί.

Η αυτοκριτική συνεπάγεται την αυτομεμψία, οδηγεί στην  αυτογνωσία και καταλήγει στην Θεογνωσία.

Η αυτομεμψία προκαλεί τη μετάνοια, η οποία σηματοδοτεί την σωτηρία.

«...συ τις  ει ο κρίνων αλλότριον οικέτην ; »Ποιός είσαι συ, που κρίνεις  ξένον υπηρέτην ;   Ο Χριστός είναι ο Κύριος. Εκείνος θα τον κρίνει αμερόληπτα. Ναι. Κριτής αδέκαστος ο Κύριος, αφού είναι Παντογνώστης και γνωρίζει λογισμούς και προαιρέσεις, αισθήματα και διαθέσεις. Η δική μας αξιολόγηση είναι ελλιπής, μεροληπτική και αναξιόπιστη, καθ’ όσον δεν διαθέτει πάντοτε αποδεικτικά στοιχεία έγκυρα.

Η κατάκριση των άλλων είναι κίνηση κλεπτική, εφ’ όσον «το κρίνειν» είναι δικαίωμα μοναδικό του Χριστού.

Η καταλαλιά αποδεικνύει και την έλλειψη αγαπητικών αισθημάτων για τον αδελφό μας.

Η καταδίκη των άλλων συνεπάγεται και την προσωπική μας καταδίκη.

Το μέτρο της κρίσης μας θα είναι και μέτρο κρίσης του Χριστού για μας.

Η κατάκριση, συνεπώς, είναι ενέργεια πανωλεθρική και συνιστάται η άμεση αποφυγή της.

Η τάση της κρίσης ας στραφεί στον εαυτό μας, ώστε να εξασφαλίσουμε την ευμενή κρίση του Χριστού.

Ας αυξηθεί η αγάπη για να  εξαφανισθεί η κατάκριση.

Αν κρίνουμε τον αδελφό μας να τον κρίνουμε σωστικά.

Αν μιλήσουμε για τους άλλους να εκφρασθούμε επαινετικά και ποτέ  επιτιμητικά.

Οι ενέργειές μας πάντοτε με αγάπη, από αγάπη και για την ΑΓΑΠΗ.-

Κυριακή Ασώτου.Μετάνοια οδός σωτηρίας.

ΚΥΡΙΑΚΗ  ΑΣΩΤΟΥ.

ΜΕΤΑΝΟΙΑ  οδός   ΣΩΤΗΡΙΑΣ

  

Μια αναδρομική ματιά στη βιοτή των Πρωτοπλάστων θα μας δώσει την εικόνα της στιγμιαίας πτωτικής τους κίνησης. Θα επισημάνουμε τη δικαιολογητική τους απάντηση προς  τον  Θεό.

           Άμεση η δικαιολογία: Η αυτοδικαίωση, η ετεροκατάκριση. Η δικαιολογία   απομάκρυνε την Θεϊκή Χάρη, εφ' όσον η μετάνοια αποκλείστηκε και η απογύμνωσή τους επακολούθησε. 

      Εφ'  εξής ο  μεταπτωτικός  άνθρωπος  ρέπει  προς  την  αυτοδικαίωση   για να ικανοποιήσει τις  φιλαυτικές  του  επιδιώξεις.

      Η κάλυψη προσωπικών ολισθήσεων: πράξεων, ενεργειών, λογισμών, σκέψεων, αποτελεί στοιχείο της  καθημερινότητας.

          Η μετατόπιση  των ευθυνών και η καταδίκη των άλλων αποκαλύπτουν  την  εγωπάθεια  και   την  παντελή  απουσία της αγάπης  προς "τον πλησίον."

         Η ανυπαρξία της αυτοκριτικής και η εμφανής  επιείκεια περιθωριοποιούν  τη μετάνοια και αποκλείουν την σωτηρία. 

        Απαιτείται έξοδος από τον εφησυχασμό και πορεία αγωνιστική, σωστική. Ο  αποκλεισμός  της αυτοδικαίωσης προωθεί την αυτομεμψία δηλαδή την αυτομομφή, την αυτοκατάκριση, την αυτοενοχοποίηση. Καταδικάζοντας τον εαυτό μας αφοπλίζουμε τα φραστικά βέλη του αδελφού μας, παρα8μένουμε άτρωτοι και βιώνουμε εκούσια την "κατά Θεόν" λύπη, τη μετάνοια.

Κυρ.Τελώνου και Φαρισαίου.Η αυτοδικαίωση του Φαρισαίου και ο στεναγμός του Τελώνη.

ΚΥΡΙΑΚΗ   ΤΕΛΩΝΟΥ  και  ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ.( Λουκ.  ιη΄ , 10  - 14 )

Η αυτοδικαίωση του Φαρισαίου και  ο στεναγμός του Τελώνη.

« Ουκ ειμί  ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων…ο Θεός  ιλάσθητί   μοι  τω αμαρτωλώ.»     ( Λουκ. ιη΄ , 13 ).

Φαρισαίος και Τελώνης ! Δύο εκ διαμέτρου αντίθετες παρουσίες. Η έκφραση μιας δαιμονιώδους πνευματικότητας και μιας πνευματικής ευεξίας.

Στην ατμόσφαιρα της προσευχής εκτυλίσσεται η εσωτερικότητα δύο ανθρώπινων τύπων : Του Φαρισαίου, με μία κομπορρήμονα προσευχή και του Τελώνη, με μία δακρύβρεχτη ικεσία.

Η πρώτη εκδήλωση ευσεβιστική, με τάση προβλητική.

Η δεύτερη κίνηση ευσέβειας, ενέργεια Αγιοτριαδική, με στόχο μεταστροφικό.

Ο Φαρισαίος κινείται στα πλαίσια μιας «αυτόνομης ηθικής δεοντολογίας».

Ο Τελώνης βιώνει το μυστήριο της μετανοίας.

Ο Φαρισαίος αυτοδικαιώνεται, με βάση τις καλές πράξεις.

Ο Τελώνης επιζητεί τη δικαίωση, με τη ρύθμιση της  σχέσης του με τον Χριστό.

Ο Φαρισαίος πράττει ανθρώπινα.

Ο Τελώνης δρα Θεανθρώπινα.

Ο Φαρισαίος καυχησιολογεί υπεροπτικά.

Ο Τελώνης εκζητεί  έλεος  υπαρκτικά.

Ο Φαρισαίος ζει καθημερινά την αυτοδικαίωση.

Ο Τελώνης βιώνει αδιάλειπτα την αυτομεμψία.

Η  αυτοκατάκριση, καρπός  αυτογνωσίας, οδηγεί  στη  μετάνοια. Στο κλίμα  της μετανοίας ζώντας ο Τελώνης γνωρίζει την ταπείνωση, το θεμέλιο των αρετών.

Η ταπείνωση αποτελεί το βάθρο για την προσευχητική εκτόξευση στα κράσπεδα του Θρόνου του Θεού.

Η προσευχή του Φαρισαίου παραμένει άκαρπη, γιατί υψηλοφρονεί.

      Η προσευχή του Τελώνη προκαλεί την Θεαρέσκεια, γιατί ταπεινοφρονεί: «Ο  Θεός  ιλάσθητί  μοι  τω  αμαρτωλώ». ( Λουκ. ιη΄ , 13 ).

Ο Φαρισαίος αυτοδιαφημίζεται με τα «καλά»έργα του και αυτοδικαιώνεται.

Ο Τελώνης αφήνει το αλέτρι της μετάνοιας να οργώσει το «γεώργιον» της καρδιάς του και χειραγωγείται στην ταπείνωση και στην προσευχή.

Αδελφοί μου! «Μη προσευξώμεθα φαρισαϊκώς», αλλά «ταπεινωθώμεν τελωνικώς.

Ας «φύγωμεν την υψηγορίαν του Φαρισαίου» και ας «μάθωμεν την ταπείνωσιν  του Τελώνου».

Ας «μισήσωμεν την υπερήφανον φωνήν του Φαρισαίου»και ας «ζηλώσωμεν την ευκατάνυκτον ευχήν του Τελώνου», ώστε να πετύχουμε την ποθητή σωτηρία και να απολαμβάνουμε άληκτα την πανευφροσύνη της θέας και της αγάπης του Θεού.-

Ο.Π. Αρ. Φ.71 ΙΑΝ. - ΦΕΒΡ. 2016.

ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ - ΕΙΡΗΝΙΚΟ -ΚΑΡΠΟΦΟΡΟ  το  2016!!!

ΟΡΘΟΔΟΞΗ  ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ

ΔΙΜΗΝΙΑΙΑ   ΕΚΔΟΣΗ   ΑΡ.Φ. 71   ΙΑΝ. – ΦΕΒΡ.  2016 /  Διανέμεται  δωρεάν.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΥΡΣΟΣ.Γράφει και επιμελείται(ΔυνάμειΘεού)ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Α.ΚΛΕΙΔΩΝΙΑΡΗ Εκπ/κος 

ΤΗΛ.-FAX: 22210-29549  Κ.Τ. 6936773200

 e-mail:  eklidoniari@gmail. com    καί    elklidon@hotmail.com

Ἡ ἱστοσελίδα μου: www.antilaloiorthodoxias. blogspot. .com

***************************************************************

Ζ Ω Η Φ Ο Ρ Α    Ρ Η Μ Α Τ Α

               ΟΡΘΟΔΟΞΗ  ΑΣΚΗΤΙΚΗ. ( Μαρκ.θ΄, 17 – 31 )

«τούτο το γένος εν ουδενί δύναται εξελθείν ει μη εν προσευχή και νηστεία.» ( Μαρκ. θ΄, 29 ).

Η Ορθοδοξία διαθέτει τη δυνατότητα στον  άνθρωπο να θεωθεί και τον εξοπλίζει με ακαταμάχητα όπλα, που είναι η νηστεία και η προσευχή.

Με τη νηστεία χαλιναγωγείται το σώμα και σημειώνεται καταστολή των επαναστατικών εξεγέρσεων.

Με τη νηστεία βιώνουμε την προπτωτική κατάσταση και το δράμα της πτώσεως των Πρωτοπλάστων, αλλά και καταστάσεις εσχατολογικές.

Με την προσευχή κατευνάζονται οι λογισμοί, που διεγείρουν τα πάθη.

Με την προσευχή έχουμε άμεση κοινωνία με τον Χριστό. Με την προσευχή  ζούμε την αγάπη του Θεού.

Και τα δυό αυτά μέσα απαραίτητα για τη Θέωσή μας.

Και η νηστεία και η προσευχή κατορθωτά από όλους τους Αθλητές της πίστεως.

Και τα δυό εντάσσονται στην ασκητική ζωή και φανερώνουν ορθόδοξο ήθος.

Με την,«εν χάριτι»Θεού,άσκηση αποκτάται και διατηρείται η ελευθερία.

Με την άσκηση σημειώνεται μεταστροφή του ανθρώπου και υπέρβαση του «εγώ».

Τοιουτοτρόπως ο αγωνιστής χριστιανός, ελεύθερος από τη φιλαυτία ζει την αδελφότητα με τους αδελφούς και για τους αδελφούς.

Και η συνάντηση όλων κορυφώνεται στο Μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας.

Εκεί, όλοι γίνονται σύσσωμοι και σύναιμοι Χριστού, αλλά και με κοινή ζωή, κοινή χαρά, κοινή λύπη, κοινή πίστη, κοινή ελπίδα, ασύνορη αγάπη, σε μια κοινωνία αγάπης.

            Η ορθόδοξη κίνηση επιτελείται γύρω από τον Θεάνθρωπο.

           Το ορθόδοξο πνεύμα, λοιπόν, ασκητικό, κοινοτικό, Θεανθρωποκεντρικό.

          Αυτό  το  πνεύμα  καλούμαστε  όλοι  να  εγκολπωθούμε, να το κάνουμε πράξη ζωής, ζωής  αγάπης.