ΑΓ. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ.

10/2 Ο ΑΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ

Το δένδρο της Ορθοδοξίας είναι ποτισμένο με άφθονο αίμα. Αίμα ηρώων και Μαρτύρων. Αίμα ανθρώπων, που έπαιξαν τη ζωή τους «κορώνα γράμματα», αψήφησαν κινδύνους, αντίκρυσαν αλύγιστοι βασανιστήρια κι έγραψαν τα ονόματά τους με ανεξίτηλα γράμματα στην Επουράνιο Βίβλο.
Μία τέτοια φλογερή ύπαρξη ζει τον 2ο αιώνα, στα γραφικά παράλια της Μ. Ασίας, στη Μαγνησία. Είναι ο κατάλευκος γέροντας ιερέας, ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ. Σηκώνει στους κυρτωμένους ώμους του, μια ζωή 113 χρόνων. Μια ζωή γεμάτη δράση. Μάχεται με ακατάβλητη δύναμη. Δίνει το παρόν σε κάθε δυσκολία. Ανακουφίζει τους πονεμένους, βοηθά τους φτωχούς, προστατεύει τα ορφανά, ενισχύει τους ολιγόπιστους, ενθαρρύνει τους απογοητευμένους, διδάσκει τους πλανεμένους. Γίνεται ο προστάτης των πάντων, το καύχημα των χριστιανών και ειδωλολατρών. Η φήμη του απλώνεται παντού. Πολλοί τον θαυμάζουν, αλλά και αρκετοί τον φθονούν.
Πρώτος ο έπαρχος της Μαγνησίας, Λουκιανός. Δεν αντέχει ν' ακούει επαινετικά λόγια για τον άξιο ιερέα του Θεού, Χαράλαμπο. Και παίρνει την απόφαση να τον τιμωρήσει παραδειγματικά. Ο Άγιος συλλαμβάνεται κι οδηγείται μπροστά του. Το ύφος του θαρραλέο, το βλέμμα του γαλήνιο. Ατενίζει το αιμοβόρο θηρίο, τον έπαρχο. Ομολογεί με παρρησία τον Ένα και Μόνο αληθινό Θεό και ετοιμάζεται να δώσει την μαρτυρία του Χριστού με το αίμα του. Απτόητος μπροστά στις απειλές του Λουκιανού, είναι έτοιμος να θυσιαστεί για τον Χριστό.
Τα βασανιστήρια αρχίζουν. Οι στρατιώτες γδέρνουν το σώμα του. Ο Άγιος στέλνει θερμή ικεσία στον Κύριο, να τον ενισχύσει στο μαρτύριο. Τα χείλη του ψελλίζουν ακατάπαυστα ύμνους σ' Εκείνον. Οι κάτοικοι μαθαίνουν την άτιμη ενέργεια του επάρχου και διαμαρτύρονται έντονα. Οι δήμιοι, Πορφύριος και Βάπτος, που ζουν και παρακολουθούν το δράμα, θαυμάζουν την αντοχή και την πίστη του γέροντα λευΐτη. Σταματούν το άχαρο έργο τους και ομολογούν την πίστη τους στον Χριστό. Ο έπαρχος αφρίζει από το κακό του. Ρίχνει τους λιποτάκτες των ψεύτικων θεών, αλλά ήρωες του αληθινού Θεού, στη φυλακή και τους θανατώνει, τον δε γέροντα Χαράλαμπο, διατάζει και τον σέρνουν στους δρόμους της πόλεως. Οι πολίτες όμως ξεσηκώνονται, ζητούν τον στοργικό τους πατέρα. Κι ο έπαρχος, νικημένος, τους τον παραδίδει. Ο Άγιος σώζεται και συνεχίζει το έργο του.
Το τέλος του, όμως, δεν αργεί να φθάσει. Όταν έρχεται ο Αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος στη Μαγνησία, με την κόρη του Γαλήνη, συναντά τον Άγιο, προσπαθεί να τον μεταπείσει, αλλ' αδυνατεί και δίδει εντολή να τον αποκεφαλίσουν, ενώ η ίδια η κόρη του ομολογεί την πίστη της στον Χριστό.
Ο Κύριος παραλαμβάνει την αγία ψυχή του, προτού τον εγγίσει το ξίφος του δημίου. Εκεί, στη μακαρία χώρα του Αιωνίου Φωτός, ζει και απολαμβάνει άρρητες ομορφιές. Το πέρασμά του από τη γη αποτέλεσε φωτεινό παράδειγμα για μίμηση. Η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του στις 10 Φεβρουαρίου.-

ΑΓ. ΘΕΟΔΩΡΟΣ ο Στρατηλάτης,

8/2 Ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ο Στρατηλάτης.

«Και ηγούμαι σκύβαλα είναι ίνα Χριστόν κερδήσω» (Φιλιπ. γ΄, 8), αναφωνεί ο Πυρφόρος Απόστολος Παύλος.
Αυτό ενστερνίζονται κι αυτό διασαλπίζουν οι θαρραλέοι Μάρτυρες του Χριστού. Θυσιάζουν ηγετικές θέσεις, προκειμένου να κερδίσουν το Χριστό. Αυτό το μήνυμα υλοποιεί κι ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ o Στρατηλάτης.
Πατρίδα του τα Ευχάϊτα Γαλατίας. Διαμονή του η Ηράκλεια. Στο παράστημα αγέρωχος. Στο ήθος άφθαστος. Στο ψυχικό μεγαλείο ασυναγώνιστος. Στη φρόνηση καταπληκτικός. Στη ρητορική δεινότητα ανεπανάληπτος. Όλοι τον θαυμάζουν.
Ο βασιλιάς Λικίνιος τον ανακηρύσσει αρχιστράτηγο και εξουσιαστή της Ηράκλειας. Ανοίγεται ευρύ πεδίο δράσεως στον Χριστιανό αξιωματούχο. Γίνεται διαπρύσιος κήρυκας Ιησού. Μεταλαμπαδεύει τη φλόγα του. Διακηρύσσει την πίστη του. Συντονίζει τους παλμούς του λαού στη συχνότητα τ’ ουρανού. Πλήθος ανθρώπων γίνονται Χριστιανοί.
Ο Λικίνιος πληροφορείται τη δράση, ανησυχεί και με επιστολή τον καλεί να παρουσιασθεί στη Νικομήδεια, για να θυσιάσει στους θεούς. Ο Θεόδωρος διαβλέπει το μαρτυρικό του τέλος. Ποθεί να μαρτυρήσει στην πατρίδα του, γι' αυτό και απαντά προκλητικά, πειστικά, αλλά παραπλανητικά. Ο Λικίνιος παίρνει 8. 000 στρατό, χρυσά αγάλματα θεών και έρχεται στην Ηράκλεια. Ο Θεόδωρος τον υποδέχεται και δέχεται να θυσιάσει, αφού πρώτα του δοθούν τα αγάλματα των θεών, για ιδιωτική θυσία.
Η πρότασή του ευπρόσδεκτη. Τα χρυσά αγάλματα, του παραδίδονται. Τη νύκτα τα τεμαχίζει και τα μοιράζει στους πτωχούς.
Ο εκατόνταρχος Μαξέντιος ενημερώνει τον βασιλιά, για την ενέργεια του Θεοδώρου. Εξωργισμένος τον καλεί να θυσιάσει. Ο Θεόδωρος βεβαιώνει και αιτιολογεί την πράξη του. Αποκαλύπτει συγχρόνως τη χριστιανική του ιδιότητα, διακηρύσσει με παρρησία την πίστη του και δέχεται με ευχαρίστηση εξουθενωτικά, φρικτά βασανιστήρια. Μαστιγώνεται ανελέητα. Οι σάρκες κατασχίζονται. Οι πληγές κατακαίονται. Αιμόφυρτος φυλακίζεται. Η ψυχή του ολόρθη δοξολογεί τον Κύριο.
Ο Λικίνιος συνεχίζει τη μεταπειστική του προσπάθεια. Ο γενναίος στρατιώτης του Χριστού, με το φρόνημα αδούλωτο, εμμένει σθεναρά στην πίστη του. Καταδίκη του, είναι ο σταυρικός θάνατος. Το δέχεται καρτερικά, ενώ πονεί αφόρητα. Πύρινες ικεσίες αναπέμπει στον Κύριο, για συμπαράσταση. Κι ο Ιησούς επεμβαίνει αμέσως. Άγγελος τον ελευθερώνει, τον θεραπεύει, τον ενδυναμώνει. Ο Άγιος ανυμνεί τον Θεό.
Ο βασιλιάς, βέβαιος για το θάνατο του Θεοδώρου, αποστέλνει τον Αντίοχο και τον Πατρίκιο, για να εξαφανίσουν το σώμα του.
Αντικρίζοντας τον Άγιο υγιή, αναφωνούν: «Μέγας ο Θεός των Χριστιανών» και πιστεύουν μαζί με άλλους ογδόντα πέντε. Ο Λικίνιος το πληροφορείται και στέλνει τον ανθύπατο Κέστη με τριακόσιους στρατιώτες για να τον θανατώσουν.Η θαυμαστή σωτηρία του Αγίου τους μεταστρέφει και πιστεύουν όλοι, καθώς και πλήθος λαού.
Ο Λικίνιος εξωργισμένος δίνει εντολή να τον αποκεφαλίσουν. Η ψυχή του, φτερουγίζει στα Ουράνια Σκηνώματα, για να γίνει κληρονόμος της Βασιλείας Του. Το σώμα του θάπτεται στα Ευχάϊτα. Τον τιμάμε στις 8 Φεβρουαρίου.-

Η εν ΧΡΙΣΤΩ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

ΚΥΡ. ΑΠΟΚΡΕΩ. (Α΄Κορ. η΄, - θ΄, 2 )

΄΄Η εν ΧΡΙΣΤΩ ελευθερία΄΄.

«Ουκ ειμί ελεύθερος ;ουχί Ιησούν Χριστόν τον Κύριον ημών εώρακα ;»(Α΄Κορ.θ΄1)
Ο άνθρωπος είναι πλασμένος «κατ’ εικόνα» με προορισμό το «καθ’ ομοίωσιν».
Η πτώση των Πρωτοπλάστων επέφερε την φθαρτότητα, την θνητότητα στον άνθρωπο. Η πτωτική τάση του μεταπτωτικού ανθρώπου είχε ως αποτέλεσμα και τη μετάπτωση του ανθρώπου – πρόσωπο, σε άνθρωπο - άτομο.
Η ποικιλόμορφη υποδούλωση του ανθρώπου είναι πλέον γεγονός αναμφισβήτητο. Η έντονη αναζήτηση της ελευθερίας πόθος διακαής και αγώνας εκτενής.
Η μαζοποίηση του ανθρώπου, η νουμεροποίησή του, η υπαγωγή του στον όχλο, η μηδενοποίηση της ανθρώπινης αξίας του, η υποτίμηση της προσωπικότητάς του, η φιληδονική αντικειμενοποίησή του, η υποδούλωσή του στο φάσμα του θανάτου, η περικύκλωσή του από τα πάθη, είναι εκφράσεις δουλείας.
Δούλος ο άνθρωπος, δούλος ανελεύθερος. Αναζητεί την ελευθερία του. Επιζητεί την αποδέσμευσή του. Επιθυμεί την αποκάλυψη του προσώπου του. Θέλει να βιώσει την ελευθερία του προσώπου. Η εκπλήρωση αυτού του ενδόμυχου πόθου βρίσκεται στην ένωση με τον Χριστό.
ΟΑπ.Παύλος δηλώνει ελεύθερος μετά την θέα τουΧριστού και την κοινωνία μαζίΤου
Η βίωση της ασκητικής και Μυστηριακής ζωής της Εκκλησίας επιφέρει την κάθαρση της καρδιάς. Εκεί σ’ αυτόν τον χώρο εδρεύει η Παναγία Τριάδα και καθιστά τον άνθρωπο πρόσωπο αληθινά ελεύθερο. Τότε νιώθει ελεύθερος, όταν βιώσει την υπέρβαση του θανάτου, όταν αιωνοποιήσει τον χρόνο, όταν διαρρήξει τον ασφυκτικό κλοιό της ατομικότητας, όταν απαρνηθεί την φιλαυτία και βιώσει την φιλοθεϊα και φιλαλληλία.
Η ελευθερία εκφράζεται ως αγάπη και η αγάπη σέβεται την ελευθερία.
Η ελευθερία, λοιπόν, καρπός άσκησης, για απελευθέρωση από τυρρανίες, για αποτίναξη ζυγών δουλείας, για επίτευξη ελευθερίας προσώπου.
Η «εν Χριστώ» ελευθερία, εκφράζεται στην απάθεια και στην αγάπη και επιτυγχάνεται με την επίτευξη του «καθ’ ομοίωσιν».
Η αληθινή ελευθερία του ανθρώπου – προσώπου ενυπάρχει στην «εν Χριστώ» ελευθερία.-

Η ΑΓ. ΑΓΑΘΗ.

5/2 Η ΑΓΙΑ ΑΓΑΘΗ

Στην ένδοξη στρατιά των Μαρτύρων του Χριστού, συγκαταλέγεται και η ΑΓΙΑ ΑΓΑΘΗ.
Μία νεανική μορφή, που περιφρονεί πλούτη, ομορφιά και εφήμερες δόξες και διακηρύττει θαρραλέα την πίστη της στο Χριστό.
Ο Χριστός ηλεκτρίζει την ψυχή της. Για Εκείνον ζει η 15χρονη κόρη.
Κατάνη της Σικελίας είναι η Πατρίδα της. Άρχοντες πλούσιοι οι γονείς της. Στολισμένη με πολλή ομορφιά, αλλά και πολλά ψυχικά χαρίσματα.
Ηγεμόνας της Σικελίας ο Κυντιανός. Σκληρός κι απάνθρωπος, σαρκολάτρης και φιλάργυρος, πειθήνιο όργανο του Αυτοκράτορα Δεκίου. Σκοπός του, η τέλεια έξόντωση των Χριστιανών. Στόχος του τώρα η Αγάθη. Διακαής επιθυμία του η οικειοποίηση της ομορφιάς, του πλούτου, της ευγενούς καταγωγής της. Γι αυτό και προστάζει να την φέρουν μπροστά του.
Προσπαθεί να τη δελεάσει με υποσχέσεις, να τη σαγήνευσει με τιμές και αξιώματα. Το άκαμπτο φρόνημά της τον εκπλήσσει. Καταστρώνει σατανικό σχέδιο και το θέτει σε εφαρμογή. Την αναθέτει σε ανήθικη γυναίκα, για να την παρασύρει στην αμαρτία.
Επί ένα μήνα δέχεται προκλητικές επιθέσεις. Η καρδιά της χτυπάει για το Χριστό. Αγωνίζεται να παραμείνει αγνή. Η θέλησή της πανίσχυρη. Η θεία Χάρη αμέριστη. Εξέρχεται νικήτρια και ο άρχοντας εξοργίζεται. Προσπαθεί, απεγνωσμένα, να την πείσει, να θυσιάσει στους θεούς. Η Αγία δηλώνει την πίστη της στον αληθινό Θεό και την προθυμία της να μαρτυρήσει, για χάρη Του.
Αμέσως φυλακίζεται και την επομένη βασανίζεται. Δέχεται βάναυσα κτυπήματα στο γυμνό κορμί της. Υπομένει όμως πασίχαρη.
Διατάζει να της κόψουν τους μαστούς. Οι πόνοι είναι φρικτοί. Η αιμορραγία ακατάσχετη. Η προσευχή της πύρινη φτάνει στο Θρόνο του Θεού.
Ρίχνεται στη φυλακή και εκεί έρχεται η Θεϊκή συμπαράσταση. Μέσα σε λαμπρό φως παρουσιάζεται ο Απ. Πέτρος με τον Άγγελο Φύλακα της ψυχής της για να γιατρέψει τις πληγές. Η Αγία δε δέχεται βοήθεια. Ποθεί το μαρτύριο. Πιστεύει στην Παντοδύναμη Θεϊκή επέμβαση. Τότε αποκαλύπτει την ταυτότητά του ο Απ. Πέτρος και εξαφανίζεται, αφού η Αγία θεραπεύεται και δοξολογεί τον Κύριο.
Την επομένη βρίσκεται μπροστά στον άρχοντα και ομολογεί την Θεϊκή θεραπεία της. Αμέσως διατάζει και τη ρίχνουν σε αναμμένα κάρβουνα και σιδερένια αγκάθια. Η Αγία μέσα στις φλόγες δροσίζεται, ενώ φοβερός σεισμός συνταράσσει την πόλη. Ο λαός τρομάζει, διαμαρτύρεται και ζητά από τον άρχοντα τη διακοπή των βασανιστηρίων.
Ρίχνεται πάλι στη φυλακή. Εκεί προσεύχεται στον Κύριο να τη δεχτεί κοντά Του. Η προσευχή της γίνεται ευπρόσδεκτη και τελειώνοντας παραδίδει την ψυχή της στον Ουράνιο Νυμφίο της, για ν' απολαύσει την ανέκφραστη δόξα Του.
Ενταφιάζεται από τους συμπολίτες της, ενώ Άγγελοι συμμετέχουν και εναποθέτουν στον τάφο της γραμμένη μαρμάρινη πλάκα: «Νους όσιος αυτοπροαίρετος, τιμή εκ Θεού και Πατρίδος λύτρωσις.»
Την Αγία Αγάθη τιμούμε στις 5 Φεβρουαρίου.-

Αγιοι:Σταμάτιος-Νικόλαος-Ιωάννης.

3/2 ΑΓΙΟΙ: ΣΤΑΜΑΤΙΟΣ – ΝΙΚΟΛΑΟΣ - ΙΩΑΝΝΗΣ
-Θησαυροφύλακες της πίστεως-

«Άλλαι μεν βουλαί ανθρώπων, άλλα δε Θεός κελεύει». Πρόσκαιρα αγαθά επιζητούμε. Αιώνια αγαθά μας προσφέρει ο Θεός.
«Ως θαυμαστά τα έργα Σου Κύριε, και οι οδοί Σου ανεξιχνίαστοι».
Η ζωή των αυταδέλφων ΣΤΑΜΑΤΙΟΥ και ΙΩΑΝΝΟΥ και του ΝΙΚΟΛΑΟΥ απόδειξης της σωτήριας επέμβασης του Θεού.
Ας τους παρακολουθήσουμε. Πατρίδα τους είναι οι Σπέτσες. Γονείς τους ο Θεόδωρος Γκίνης και η Ανέζω. Γρήγορα ορφανεύουν από πατέρα και ρίχνονται στη βιοπάλη. Εμπορεύονται κι επιδιώκουν την αύξηση των υλικών αγαθών.
Το πλοίο τους με το φορτίο λαδιού από την κακοκαιρία προσαράζει απέναντι από τη Χίο, στον Τσεσμέ της Μ. Ασίας. Εξέρχονται στη ξηρά. Αποκαλύπτονται σ’ έναν Χριστιανό κι επιζητούν τη βοήθειά του. Τροφές κι επιδιόρθωση του πλοίου θέλουν και πληρώνουν ανάλογα. Η υπόσχεση είναι θετική, αλλά αθετείται σύντομα. Τους προδίδει στον Αγά και συλλαμβάνονται. Από τους επτά ναυαγούς οι δύο προσπαθούν να διαφύγουν και θανατώνονται, οι άλλοι δύο πέφτουν στη θάλασσα και ο πλοίαρχος Νικόλαος με τους δύο αδελφούς, Σταμάτιο και Ιωάννη συλλαμβάνονται και οδηγούνται στη Χίο στον πασά.
26 Ιανουαρίου 1822! Εξετάζονται και καταδικάζονται, τα μεν δύο αδέλφια σε φυλάκιση, ο δε Νικόλαος σε αποκεφαλισμό. Με την ομολογία της πίστεως στα χείλη εισέρχεται πρώτος στο Χορό των Μαρτύρων τροπαιούχος.
Οι δυό αδελφοί στη φυλακή χαίρονται, που υποφέρουν για την αγάπη του Χριστού.
Ο πασάς αποστέλλει δύο ανθρώπους ιδικούς τους για να τους μεταπείσουν. Οι αφειδώλευτες υποσχέσεις δωρεών διαδέχονται τις απειλές σκληρών τιμωριών. Οι δύο νέοι όμως παραμένουν εδραίοι στην πίστη, ανένδοτοι στις πιέσεις. Ο πασάς πληροφορείται την αδιαλλαξία τους και εξοργίζεται. Ο Θεός παρακολουθεί την εξέλιξη των πραγμάτων κι αποκαλύπτει τους Μάρτυρες την ημέρα της τελικής φάσης του αγώνα.
Η χαρά είναι έκδηλη. Η προετοιμασία επείγουσα. Στέλνουν κρυφά γραπτή εξομολόγηση στον Αρχιερέα Χίου και ζητούν να κοινωνήσουν των Αχράντων Μυστηρίων. Η απάντηση φθάνει. Η Φράγκα, γυναίκα ενός φυλακισμένου, γίνεται κομίστρια της Θ. Κοινωνίας και των Αρχιερατικών μηνυμάτων.
«Προσευχή και θάρρος, παιδιά. Η δόξα τ’ Ουρανού σας αναμένει» συνιστά ο Αρχιερέας και συνεύχεται.
Σύσσωμοι και σύναιμοι του Χριστού τώρα, υμνολογούν τον Θεό, παρακαλούν την Θεοτόκο, και παίρνουν δύναμη ακατάβλητη, Χάρη θεϊκή.
Σε λίγο αποφυλακίζονται, ανακρίνονται και διακηρύττουν σθεναρά τη χριστιανική τους πίστη. «Χριστιανοί είμαστε και πεθαίνουμε για τον Χριστό. Ποτέ δεν θα Τον αρνηθούμε».
Ο πασάς προστάζει έξαλλος τον αποκεφαλισμό τους.
Παρευθύς δυό γυμνά σπαθιά προβάλλουν για εκφοβισμό. Ο Ιωάννης στο αντίκρισμά τους ωχριά. Ο Σταμάτιος όμως αμέσως τον στηρίζει, τον ενθαρρύνει. Ο Ιωάννης συνέρχεται κι επανέρχεται στον μαρτυρικό του ζήλο. Και οι δύο αυτάδελφοι βαδίζουν τώρα θριαμβευτικά το δρόμο του μαρτυρίου. «Χριστιανοί είμαστε! Δεν αλλαξοπιστούμε. Κύριε, μνήσθητι ημών εν τη Βασιλεία Σου», διαδηλώνουν εκφώνως κι επιδέχονται την αποκεφάλιση. Οι ψυχές φθάνουν στον Θρόνο του Αθλοθέτη Κυρίου και παίρνουν το νόμιμο άφθαρτο στέφος. Τα σώματα ρίχνονται στη θάλασσα. Σύντομα όμως περισυλλέγονται κι ενταφιάζονται.
Ο δεκαπεντάχρονος Σταμάτιος και ο εικοσιδυάχρονος Ιωάννης, καλλίνικοι Μάρτυρες, κοσμούν την ομήγυρη των Νεομαρτύρων και μας προσκαλούν να τους μιμηθούμε στον αγώνα της πίστεως.-

Η Υπαπαντή του ΚΥΡΙΟΥ.

2/2 Υ Π Α Π Α Ν Τ Η του Κ Υ Ρ Ι Ο Υ

Ακριβής τηρητής του Νόμου ο Ιησούς, 40ημερο Βρέφος, εισέρχεται στο Ναό. Προσφέρεται, ως άνθρωπος, αφιερωτικά στο Θεό και ταυτόχρονα εκπληρώνει το διακαή πόθο του γέροντα Συμεών να δεχθεί αγαπητικά τον Θεάνθρωπο.
Ο Χριστός παντοτινός επιζητητής της καρδιάς μας. Του ανοίγομε τη θύρα εγκάρδια ; Τον αναμένομε εναγώνια ;
Αν Τον ποθήσουμε, αναμφίβολα θα γευθούμε την άρρητη χαρά της Υψηλής επίσκεψης.-

ΑΓ. ΤΡΥΦΩΝΑΣ ο πτηνοτρόφος.

1/2 ΑΓΙΟΣ ΤΡΥΦΩΝΑΣ ο πτηνοτρόφος

«Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» (Ματθ. ε΄ , 8).
Ευτυχισμένοι όσοι διατηρούν την καθαρότητα της καρδίας, διότι αυτοί θα ιδούν το πρόσωπο του Θεού, δηλώνει ο Κύριος.
Οι απλοϊκοί άνθρωποι, οι καθαρές καρδιές, οι αγνές ψυχές γίνονται κατοικητήρια του Αγίου Πνεύματος, δέκτες της Χάριτος του Θεού.
Κι ο ΑΓΙΟΣ ΤΡΥΦΩΝΑΣ είναι ένα θεϊκό λουλούδι, ένας διαλεκτός οικείος του Θεού, ένας προσφιλής Άγιος των ανθρώπων του μόχθου.
Πατρίδα του είναι η Λάμψακος της Φρυγίας. Οι γονείς του διακρίνονται για την ευσέβεια. Μεταδίδουν τον χριστιανικό παλμό και στο νεαρό βλαστάρι τους. Κι ο Τρύφωνας χαριτώνεται και θαυματουργεί. Η αγιότητά του ακτινοβολεί. Η φήμη του απλώνεται κι ο Θεός δοξάζεται. Ο ίδιος παραμένει ο απλοϊκός πτηνοτρόφος, ο ταπεινός υπηρέτης του Θεού.
Ο Βασιλέας της Ρώμης Γορδιανός έχει τη μονάκριβη κόρη του δαιμονισμένη. Ο δαίμονας αποκαλύπτει τον διώκτη του: «Μόνο ο Τρύφωνας μπορεί να με διώξει», αναφωνεί. Ο βασιλέας πάραυτα στέλνει στρατιώτες προς αναζήτηση του Τρύφωνα. Σύντομα συναντούν το 17χρονο βοσκόπουλο. Αμέσως τον οδηγούν στη Ρώμη. Τρεις μέρες πριν φτάσουν, το δαιμόνιο φανερώνει τον ερχομό του Τρύφωνα και ουρλιάζοντας φεύγει. Το κορίτσι ελευθερώνεται. Οι γονείς πανηγυρίζουν και υποδέχονται ευγνώμονα τον Τρύφωνα. Τον παρακαλούν να δείξει το πρόσωπο του δαίμονα και να ρωτήσει, γιατί μπήκε στην κόρη. Ο Άγιος νηστεύει έξι μέρες, προσεύχεται θερμά και στο Όνομα του Χριστού τον προσκαλεί να φανεί ενώπιον όλων. Παρευθύς εμφανίζεται σαν ένας μαύρος σκύλος, άσχημος με πύρινα μάτια. Ο Άγιος ρωτάει: -«Ποιός σε πρόσταξε να βασανίσεις το κορίτσι;» - «Ο αρχηγός μου ο Σατανάς», απαντάει. -«Και ποιά εξουσία έχετε στα παιδιά του Θεού;» -«Εμείς δεν εξουσιάζουμε τους πιστούς οπαδούς του Θεού, αλλά όσους καταπατούν το θέλημά Του και μας ακολουθούν», αποκρίνεται. Ο Άγιος τον επιτιμά κι εξαφανίζεται. Όλοι θαυμάζουν, πολλοί πιστεύουν στον Χριστό κι ο βασιλέας ανταμείβει πλούσια τον ευεργέτη του. Ο Τρύφωνας όμως μοιράζει τα χρήματα στους φτωχούς και επιστρέφει στη Λάμψακο συνεχίζοντας το τίμιο διακόνημά του.
Το Γορδιανό διαδέχονται άλλοι κι ο Δέκιος, σκληρός διώκτης των χριστιανών. Ο δημοφιλής Τρύφωνας συλλαμβάνεται και οδηγείται μπροστά στον έπαρχο. Δίνει τα προσωπικά του στοιχεία, δηλώνει παρρησιακά τη χριστιανική του ιδιότητα κι ελέγχει. Διατάζεται το κρέμασμα και το σπάθισμα. Οι πόνοι φρικτοί. Το αίμα ακατάσχετο. Ο Άγιος ακλόνητος διακηρύττει τη μοναδικότητα του Θεού και προσκαλεί στον Χριστό. Ο έπαρχος εξαγριώνεται. Ο Άγιος δένεται και σύρεται στους δρόμους. Φυλακίζεται, επανακρίνεται κι ομολογεί αλύγιστα. Καρφώνονται στα πόδια σίδερα, μαστιγώνεται, πυρακτώνεται, αλλά δοξολογεί τον Θεό. Πληγωμένο το σώμα, αλλά άτρωτη η ψυχή. Η θεία Χάρη τον ενισχύει. Ο ένθεος έρωτας κορυφώνεται. Το ηθικό ακμαίο. Το φρόνημα πανίσχυρο. Ο Μάρτυρας αήττητος. Ο αποκεφαλισμός η τελεσίδικη απόφαση. Αλλ’ ο Κύριος, τιμητικά, παραλαμβάνει την ψυχή του πριν το αγγίξει ο δήμιος. Το τίμιο λείψανο του Αθλοφόρου Τρύφωνα, θησαυρός πολύτιμος, μεταφέρεται στη Λάμψακο της Μ. Ασίας και τιμάται την 1η Φεβρουαρίου.-

ΟΣΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ ο εν Πάρω.

31.1 ΟΣΙΟΣ ΑΡΣΕΝΙΟΣ ο εν Πάρω.

Την ισάγγελη πολιτεία εβίωσε, την ουράνια πολιτεία απήλαυσε, ο αστέρας ο φαεινός των νεωτέρων χρόνων, ΑΡΣΕΝΙΟΣ, ο Όσιος Πατέρας της Εκκλησίας μας.
«Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» (Εβρ. ιγ΄ , 8). Και οι εις το «καθ’ ομοίωσιν» φθάσαντες Άγιοι ακατάπαυστα συνεχίζονται.
Ανάμεσά τους και ο Όσιος ΑΡΣΕΝΙΟΣ, το καύχημα της Πάρου.
Πατρίδα του είναι τα Ιωάννινα. Το 1800 γεννιέται από ευσεβείς γονείς και βαπτίζεται Αθανάσιος. Σύντομα μένει ορφανός και τον αναλαμβάνει ο Μεγάλος Πατέρας, ο Θεός. Κατευθύνεται από την αγάπη Του στις Κυδωνίες της Μ. Ασίας, στον Ιερομόναχο Δ/ντη της Εκπ/κης Σχολής Γρηγόριο. Το 9χρονο ενάρετο παιδί εκτιμάται ιδιαίτερα και διακρίνεται ξέχωρα στις 5ετεις σπουδές του. Τότε συμπίπτει και ο ερχομός του εκλεκτού Πνευματικού Πατέρα Γέροντα Δανιήλ από τη Ζαγορά. Αυτόν ακολουθεί και μαζί του μεταβαίνει στο Άγιο Όρος 15χρονο παλικάρι.
Η ματαιότητα των επιγείων τον απωθούσε. Η αιωνιότητα των ουρανίων τον προσείλκυε. Και ο πόθος του για την ισάγγελη πολιτεία διάπυρος. Οι επίμονες εκκλήσεις εισακούονται και το της μετανοίας μοναχικό ένδυμα του επιδίδεται. Χειραγωγείται έντεχνα στο μοναχικό ιδεώδες και στο τρίπτυχο: Εκκοπή θελήματος – ταπείνωση - υπακοή και σημειώνει αλματώδη πρόοδο. Έτσι επάξια δέχεται την κουρά του Μεγάλου Αγγελικού Σχήματος και επισημοποιείται η αφιέρωσή του και επονομάζεται ΑΡΣΕΝΙΟΣ.
Επιδίδεται σε 6χρονο ασκητικό αγώνα και αναχωρεί με τον Γέροντά του, εξ αιτίας συκοφαντικών επιθέσεων, για την Ι. Μ. Πεντέλης. Η Επανάσταση όμως άρχισε και ο λεηλατικός κίνδυνος επαπειλούσε τη Μονή. Έτσι φθάνουν στην Πάρο, στην Ι. Μ. Λογγομβάρδας. Ο Γέροντας Φιλόθεος, λόγω δυσμενών καταστάσεων, τους προτείνει την Ι. Μ. Αγ. Αντωνίου, στον Ιεραπόστολο Κύριλλο. Αλλά και από εκεί φεύγουν για τη Σίκινο και στη συνέχεια για Φολέγανδρο. Εδώ τον Αρσένιο χειροτονούν Διάκονο και του αναθέτουν την εκπαίδευση των παιδιών, αλλά και την ηθική τους διάπλαση. Η ιεραποστολική τους δράση καρποφορεί, αφού σύσσωμος ο λαός του νησιού εμπεδώνει την αγάπη στον Θεό και στον άνθρωπο.
Ο Γέροντας όμως Δανιήλ εκδημεί προς τις Ουράνιες Μονές και η θλίψη του Αρσενίου είναι βαθιά. Παραμένει δύο χρόνια εκεί, εκτελεί την ανακομιδή των λειψάνων του Γέροντά του και φεύγει για το Αγ.Όρος. Περνάει όμως από την Πάρο και συναντάει τον Γέροντα Φιλόθεο της Ι. Μ. Λογγομβάρδας. Ο Γέροντας Κύριλλος της Ι. Μ. Αγ. Γεωργίου έχει εκδημήσει και προσκυνεί τον τάφο του. Ο διάδοχός του όμως π. Ηλίας τον πείθει να παραμείνει εκεί. Έτσι, ανάμεσα σε φλογερούς συναγωνιστές αδελφούς, ασκείται εντατικά, με προσευχή αδιάλειπτη, με νηστεία αυστηρή, με συνεχή εντρύφηση στο λόγο του Θεού, με αγρυπνία καθημερινή. Η ταπείνωση, η πραότητα, η ανεξικακία, η αγάπη, γίνονται διακριτικά γνωρίσματα και ακτινοβολούν. Η χειροτονία του σε ιερέα και Πνευματικό γίνεται από τον Μητροπολίτη Κυκλάδων Δανιήλ, παρά τη διαφωνία του.
Ο αγώνας τώρα εντείνεται. Τα έργα του προπορεύονται των λόγων του και επιδρά αποτελεσματικά και δοξάζεται ο Θεός. Ιερουργεί κατανυκτικά και ζει ζωηρά το Μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας. Θησαυροφυλάκιο των αρετών ο ίδιος αποκαλύπτεται ακούσια σ’ όσους τον πλησιάζουν. Πλήθος ανθρώπων αμαρτωλών προστρέχουν κοντά του και δέχονται τη Θ. Χάρη και μετανοούν και μεταστρέφονται και σώζονται, αφού η παρουσία του είναι αντίγραφο του φιλεύσπλαχνου Θεού. Αγωνιά για τη σωτηρία των ανθρώπων και κάνει τα πάντα για την επίτευξή της.

H εκδημία του Πατέρα Ηλία τον φέρει στον Ηγουμενικό θρόνο. Η προσευχή όμως και η Εξομολόγηση τον συναρπάζουν, γι’ αυτό αφήνει τα πολλαπλά καθήκοντα του Ηγουμένου και αφοσιώνεται στην υπόθεση της σωτηρίας. Εξομολογεί με φόβο Θεού, αλλά και εξομολογείται ο ίδιος με συντριβή. Ζει στη σιωπή και προσομιλεί με τον Κύριό Του και ακηλίδωτο έσοπτρο αναδεικνύεται ο νους του. Νήφει και κατατροπώνει τον νοητό εχθρό. Θεοχαρίτωτος ο Αρσένιος, ακριβής ιχνηλάτης των Πατέρων της Ορθόδοξης Παράδοσης κλείνει θεάρεστα την επίγεια οδοιπορία του στις 31 Ιανουαρίου 1877.
Η θαυματουργική του Χάρη επισφραγίζει τη θεοφιλή γήινη πορεία και αποκαλύπτει την παρρησία του στο Θρόνο του Θεού.-

ΝΕΚΡΩΣΗ και ΖΩΗ.

ΚΥΡ. ΑΣΩΤΟΥ.( Λουκ. ιε΄ , 11 – 32 )

ΝΕΚΡΩΣΗ και ΖΩΗ.

«Ούτος ο υιός μου νεκρός ην και ανέζησε.»( Λουκ. ιε΄ , 24 ).
Στην παραβολή του « ασώτου υιού » υπάρχουν δύο κύρια σημεία αναφοράς :

Η ασωτία και η επιστροφή.
Η απομάκρυνση από την πατρική θαλπωρή συνεπάγεται την ασωτία, τη νέκρωση.
Η επιστροφή στην πατρική ουσία σηματοδοτεί τη ζωή.
Η ζωή έξω από τη Ζωή, που είναι ο Θεός, αποτελεί νέκρωση.
Ο Θεός είναι η ενυπόστατη Ζωή. «Εγώ ειμί η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή.» ( Ιωαν. ιδ΄ ,6 ), δηλώνει ο Υιός και Λόγος του Θεού.
Το σώμα χωρίς την ψυχή είναι νεκρό.

Η ψυχή χωρίς το Πανάγιο Πνεύμα είναι νεκρή.
Η αμαρτία συνεπάγεται τον θάνατο της ψυχής.
Η μετάνοια και επιστροφή στον Θεό Πατέρα δίνει το έναυσμα για μια πανευτυχή βιοτή.
Η αμαρτία απομάκρυνε τους Πρωτόπλαστους από τον Παράδεισο, από τον Θεό, αφού απέβαλλαν τον χιτώνα της Θείας Χάριτος και φόρεσαν το δερμάτινο χιτώνα της φθαρτότητας και θνητότητας.
Η απώλεια της κοινωνίας με τον Θεό σηματοδότησε και την απώλεια της δυνατότητας της θέωσης.
Η Eνανθρώπηση όμως του Χριστού επαναδίδει στον μετανοούντα άσωτο τη δυνατότητα της μέθεξης του Θεού. Πραγματοποιείται η επιστροφή στην οικία και η αγαπητική υποδοχή του Πατέρα. Εκεί, στην οικία, στην Εκκλησία, δίδεται το δακτυλίδι, το εχέγγυο της υιοθεσίας, ενδύεται την στολή του Αγίου Πνεύματος, διά του Αγίου Βαπτίσματος, τρέφεται με το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, κατά την Θεία Ευχαριστία και πανηγυρίζει πανευφρόσυνα.
Ο άσωτος υιός δέχεται την Αγιοτριαδική πρόσκληση επιστροφής και ζωοποιείται και απολαύει της διάπυρης αγάπης του Θεού.
Τοιουτοτρόπως η Εκκλησία του Χριστού απαρτίζεται από αμαρτωλούς, που μετανοούν και βιώνουν πλησμονή ζωής και αγάπης.
Η ασωτία πραγματοποιείται με την έξοδο του νου από την καρδιά και τη μνήμη του Θεού και την στροφή σε επιθυμίες εμπαθείς. Τότε ο νους αποχαριτώνεται.
Η επάνοδος του νου στην καρδιά και η επαναπόκτηση της μνήμης του Θεού ζωοποιεί τον νου και βιώνει ο άνθρωπος την άκτιστη Χάρη του Θεού.
Μιμητές, λοιπόν, του ασώτου υιού, ας γίνουμε, όχι μόνο στην ασωτία, την αμαρτία, αλλά και στην επιστροφή, στη μετάνοια.-

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ:Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ΝΑΖΙΑΝΖΗΝΟΣ, ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ.

30/1. ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΙΕΡΑΡΧΕΣ:
Μ. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ο Θεολόγος,
ΑΓ.ΙΩΑΝΝΗΣ ο Χρυσόστομος.

Τρεις πολύφωτοι αστέρες.
Τρεις πολύεδροι αδάμαντες.
Τρεις ανένδοτοι Αγωνιστές.
Τρεις διαπρύσιοι κήρυκες.
Τρεις σοφοί, αλλά ταπεινοί.
Τρεις γίγαντες του πνεύματος.
Τρεις αληθινά Μεγάλοι.
Συνδυάζουν τη σοφία με την πίστη, τον Ελληνισμό με τήνΟρθοδοξία.
Ας τους γνωρίσουμε όμως τον καθένα χωριστά και βέβαια συνοπτικά.
Ο ΜΕΓΑΣ Β Α Σ Ι Λ Ε Ι Ο Σ γεννιέται στην Καισάρεια της Καππαδοκίας. Δέχεται τα νάματα της πίστεως από τη μητέρα του Εμμέλεια.
Εύστροφος νους μορφώνεται πολύπλευρα. Η πολυμάθεια των γνώσεων, η ασκητική ζωή και η αγιότητα του προσώπου, δρουν συντελεστικά στην άνοδό του στον Αρχιερατικό Θρόνο.
Ορθοδοξεί και ορθοφρονεί και μάχεται ρητορικά και γενναία για την πίστη του Χριστού.
Κατατροπώνει τους κακοδόξους και αναπτερώνει τους Ορθοδόξους.
Προβαίνει σε ένσοφες μεταρρυθμιστικές προτάσεις για τον Μοναχισμό.
Δίνει πνοή στη φιλανθρωπία, με το συγκρότημα της Βασιλειάδας ,των ποικίλων

δηλαδή ευαγών ιδρυμάτων.
Η ποιμαντορία του αρίστη.
Στα 50 όμως χρόνια γήϊνης ζωής αναχωρεί για τη χώρα του Φωτός.
Έζησε λίγα χρόνια, αλλά άφησε στην ανθρωπότητα τεράστιο πνευματικό έργο.
Ο ΑΓ. Γ Ρ Η Γ Ο Ρ Ι Ο Σ γεννιέται στην Αριανζό της Καππαδοκίας.
Δέχεται χριστιανική ανατροφή από τη θεοσεβή μητέρα του Νόννα.
Σπουδάζει ρητορική στην Αθήνα και συνδέεται άρρηκτα με το Μ. Βασίλειο.
Χειροτονείται Πρεσβύτερος από τον Επίσκοπο πατέρα του, αλλά αναχωρεί για την έρημο του Πόντου, μαζί με το Μ. Βασίλειο, για αγώνες ασκητικούς.
Οι παρακλήσεις όμως των οικείων του τον επαναφέρουν στην πατρίδα. Τότε βιώνει τη θλίψη των αλλεπάλληλων εκδημιών αδελφών και γονέων.
Ο Θεός οδηγεί κατόπιν τα βήματά του στην Κων/λη, όπου κατακεραυνώνει τους Αρειανούς και αναδεικνύεται Πατριάρχης Κων/λεως.
Αντιδραστικές όμως κινήσεις αντιπάλων Επισκόπων τον αναγκάζουν σε παραίτηση.
Αναχωρεί, έτσι, για την Αριανζό, όπου συνεχίζει το συγγραφικό έργο και εκδημεί ειρηνικά, αφού έζησε και έδρασε θεάρεστα.
Ο ΑΓ. Ι Ω Α Ν Ν Η Σ ο Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ είναι γόνος της Αντιοχείας. Πατέρας του ο στρατηγός Σεκούνδος και μητέρα του η ευσεβής Ανθούσα, από την οποία δέχεται χριστιανική γαλουχία.
Πτυχιούχος πολλών επιστημών, αλλά οικιστής της ερήμου εκούσιος.
Εισέρχεται στην ιερατική οικογένεια και χειροτονείται Πατριάρχης Κων/λεως.
Δεινός ερμηνευτής της Αγίας Γραφής.
Αδυσώπητος ελεγκτής της παρανομίας, εξορίζεται, τρεις φορές, από την αυτοκράτειρα Ευδοξία.
Τελικά στην Κουκουσό της Αρμενίας τερμαρτίζει τη γήϊνη πορεία του, αφού αφήνει τεράστιο συγγραφικό έργο.
ΜΕΓΑΣ Β Α Σ Ι Λ Ε Ι Ο Σ, ΑΓΙΟΣ Γ Ρ Η Γ Ο Ρ Ι Ο Σ , ΑΓΙΟΣ Ι Ω Α Ν Ν Η Σ

ο Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ !
Τρεις αναμορφωτές της Οικουμένης.
Τρεις διαχρονικοί Οδηγητές των ανθρώπων προς τη Βασιλεία του Θεού.-

ΑΓΙΟΙ:ΣΑΡΒΗΛΟΣ και ΒΕΒΑΙΑ.

29/1 ΑΓ. ΣΑΡΒΗΛΟΣ και Η ΑΓ. ΒΕΒΑΙΑ, τα αδέλφια.
- ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΧΑΡΙΤΟΣ -

«...ου δε επλεόνασεν η αμαρτία υπερεπερίσσευσεν η χάρις» (Ρωμ. ε΄, 20).
Ο Θεός με τη Χάρη Του αλλοιώνει υπάρξεις, μεταστρέφει ἀνθρώπους, μεταμορφώνει

πρόσωπα, διασώζει ψυχές. Συναντάει έναν τελώνη και τον κάνει Απόστολο. Παίρνει έναν ληστή και τον καθιστά πρώτο οικιστή του Παραδείσου. Βρίσκει μια πόρνη και της δίνει άφεση. Αρπάζει ένα διώκτη και τον ανακηρύσσει φλογερό κήρυκα του Ευαγγελίου. Δέχεται απλοϊκούς ανθρώπους και τους αναδεικνύει σοφούς. Λαμβάνει αμαρτωλούς και παραδίδει Αγίους.
Η Θεία Χάρη πραγματοποιεί «τα αδύνατα παρ' ανθρώποις».
Και οι Άγιοι: ΣΑΡΒΗΛΟΣ και ΒΕΒΑΙΑ είναι επιτεύγματα της Θείας Χάριτος. Ζουν το 110 μ.Χ. στους χρόνους του Βασιλιά Τραϊανού. Πατρίδα τους η Έδεσσα. Ιερέας των ειδώλων ο Σάρβηλος, πιστός εκτελεστής των θυσιών, πειθήνιο όργανο του Σατανά. Η ομορφιά περισσή. Η δόξα πολλή. Το χρήμα άφθονο. Η πολυτέλεια πασιφανής. Οι τιμές βασιλικές. Οι υποδοχές θεϊκές. Ο εγωισμός υπέρμετρος. Η πλάνη οφθαλμοφανής.
Ο Άγιος Βαρσιμαίος, Επίσκοπος Έδεσσας, παρακολουθεί το πλανεμένο παιδί του Θεού και πονεί. Βλέπει το απολωλός πρόβατο της ποίμνης του Ιησού και αγωνιά. Προβαίνει σε διαβήματα επίμονα. Ελέγχει δριμύτατα. Νουθετεί πατρικά. Κατηχεί υπομονετικά. Οι προσβάσεις παραμένουν άκαρπες.
Ο Σάρβηλος εξακολουθεί το σατανικό του έργο. Οι απώλειες ψυχών σημαντικές. Ο Άγιος Βαρσιμαίος πολιορκεί τον Σάρβηλο με τις προσευχές του. Και το θαύμα συντελείται. Η Θεία Χάρη επισκιάζει τον ειδωλολάτρη ιερέα. Η ψυχή κατανύσσεται. Ο νους μεταστρέφεται. Η καρδιά φλογίζεται. Ο Σάρβηλος επιστρέφει στο Χριστό και βαπτίζεται μαζί με την αδελφή του Βεβαία.
Ο Επίσκοπος αγάλλεται. Οι Ουρανοί πανηγυρίζουν. Ο Χριστός χαίρεται. Δυό ψυχές κερδίζονται. Ο φανατικός ειδωλολάτρης ιερέας γίνεται θερμός χριστιανός. Πωλεί τα υπάρχοντά του, διαμοιράζει τα χρήματα στους φτωχούς κι ακολουθεί τον Ιησού. Συνοδοιπορεί με τον Άγιο Βαρσιμαίο οριστικά κι αμετάκλητα.
Ο ηγεμόνας Λυσίας το πληροφορείται και προστάζει την ανάκριση του Σάρβηλου.
Η ομολογία ευθαρσής. Η μαστίγωση επακολουθεί. Το κατηγορητήριο του Μάρτυρα δριμύ. Ο ηγεμόνας έξαλλος. Οι ραβδισμοί επαναλαμβάνονται επτάκις. Η σάρκα κατασχίζεται με σίδερο. Το σώμα κατακαίεται με λαμπάδες. Οι πόνοι φρικτοί. Οι ικεσίες στο Θεό για ενδυνάμωση πύρινες. Η συμπαράσταση άμεση.
Ο Λυσίας θαυμάζει την υπομονή και το ανδρείο φρόνημα του Αγίου. Διατάζει καρφιά να μπουν στην κεφαλή, πριόνια να τεμαχίσουν το σώμα.
Ο Άγιος διαφυλάσσεται αβλαβής με επέμβαση του Θεού και καταπλήσσει τους πάντες.
Η αδελφή του Αγίου, Βεβαία, αυτόκλητα παρουσιάζεται στον ηγεμόνα και διαδηλώνει την πίστη της. Μαστιγώνεται άμεσα και φυλακίζεται.
Ο Σάρβηλος δέχεται αλλεπάλληλα κτυπήματα, σχίζεται το πρόσωπο, κρεμάται το σώμα, κατακαίονται τα μέλη, εκδέρνεται το δέρμα. Τέλος αποκεφαλίζονται και τα δυό αδέλφια και προσέρχονται νικηφόρα στη Βασιλεία του Θεού. Εκεί οι ψυχές τους αγάλλονται πανευφρόσυνα κι αιώνια. Από εκεί πρεσβεύουν διαρκώς για μας, που τους τιμάμε στίς 29 Ιανουαρίου.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ
Θαύματα της Χάριτος του Θεού, ΣΑΡΒΗΛΕ, ΒΕΒΑΙΑ, των Μαρτύρων συνόμιλοι. Αυτάδελφος δυάς, αγλάϊσμα Αγίων, πρεσβεύσατε απαύστως προς την Θεότητα.-

ΟΣΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ο Σύρος.

28/1 ΟΣΙΟΣ ΕΦΡΑΙΜ ο Σύρος,
ο κρατήρας της κατανύξεως.

«Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα υμών τον εν τοις Ουρανοίς» (Ματθ. ε΄ , 16).
Η ένθεη ζωή των Αγίων, η ολόφωτη βιοτή τους, πρόσκληση για μίμηση, αλλά και πρόκληση για δοξολογική ευχαριστία προς τον Θεό.
Φερέφωνα της αγάπης του Θεού οι Άγιοι, ζουν στην αφάνεια και δρουν στην αφάνεια.
Η παρουσία τους τώρα στο χώρο της Θριαμβεύουσας Εκκλησίας περιθωριοποιεί τους ενδοιασμούς για υπερηφανειακές πτώσεις και επιτρέπει την προβλητική σκιαγράφηση του θεωμένου πλέον προσώπου τους.
Η αγιογνωσία τιμά το Xορό των Αγίων, ευαρεστεί τον Αγωνοθέτη Κύριο, προβληματίζει τον αγωνιστή άνθρωπο.
Ουραγοί εμείς των Θεοφόρων Πατέρων εντρυφούμε στις εμπειρίες τους, ιχνηλατούμε με ασφάλεια.
Σε περίβλεπη θέση της Αγιολογικής πινακοθήκης βρίσκεται ο ΟΣIOΣ ΕΦΡΑΙΜ ο Σύρος.
Μία νηπτική μορφή με κοινωνική διάσταση και παγκόσμια ακτινοβολία. Ένας μύστης της Θεϊκής σοφίας, σκεύος του Παναγίου Πνεύματος, δέκτης της Θείας Χάριτος.Ο επίγειος Άγγελος, ο Ουράνιος άνθρωπος,ο χειραγωγός γενεών και γενεών.
Η γνωριμία μαζί του απόλυτα επωφελής. Βρισκόμαστε, λοιπόν, στις αρχές του 4ου αιώνα και στη Νίσιβη της Συρίας βλέπει το ηλιακό φως ο Εφραίμ. Οι γονείς του θεοσεβείς του μεταδίδουν τη ζέση της πίστεως, τη φλόγα της αγάπης στο Θεό. Ο δάσκαλός του Επίσκοπος Ιάκωβος, γενναίος μαχητής της Ορθοδοξίας, ένθερμος συστρατιώτης του Μ. Αθανασίου, του μεταδίδει τον παλμό και το ζήλο του. Δέχεται τη Χριστοκεντρική παιδεία και εδραιώνεται η πίστη. Εντρυφά στις Θείες Γραφές και πυρπολείται η καρδιά του από Θεία αγάπη. Η ισάγγελη πολιτεία είναι ο μύχιος πόθος του. Και η αυτοασφάλιση από ομήλικες επιδράσεις άγρυπνη.
Η έμφυτη ευφυΐα, η επίκτητη ευσέβεια, ο έμφλογος ζήλος, η δυναμική πένα, η δεινή ευγλωττία, τον καθιστούν αξιόλογο. Και ο Επίσκοπος Ιάκωβος τον χειροτονεί Διάκονο, τον τοποθετεί Δάσκαλο της Θεολογικής Σχολής της Νισίβης, τον παίρνει ακόλουθό του στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο της Νίκαιας.
Στη ζωή του απλός. Στη βιοτή του ασκητικός. Στον εαυτό του αυστηρός. Νηστεύει και αγρυπνεί, προσεύχεται και εγκρατεύεται. Ζει την ακτημοσύνη. Βιώνει την ταπεινοφροσύνη. Αντανακλά την πραότητα. Ενστερνίζεται τη μηδενική αυτοσυνειδησία. Συνειδητοποιεί τη φρίκη της αμαρτίας. Κατανύσσεται εκτενώς. Αποκαθαίρεται με πλήθη σωτηριωδών δακρύων.
Μιλάει με το παράδειγμά του. Παραδειγματίζει με τις ρητορικές του ομιλίες. Οι λόγοι του θέλγουν, αλλά και συγκινούν, ενθουσιάζουν, αλλά και διεγείρουν συνειδήσεις.
Οι ομιλίες του δονούν καρδιές, μεταστρέφουν ψυχές, οδηγούν στη μετάνοια, κατευθύνουν στη σωτηρία.
Τα συγγράμματά του πολύπλευρα καταπολεμούν αιρέσεις, υπερασπίζουν την Ορθοδοξία, καθοδηγούν σωστικά, αφυπνίζουν αποτελεσματικά, φωτοδοτούν παντοτινά.
Η αγωνία του είναι η σωτηρία ψυχών. Προς τούτο χρησιμοποιεί κάθε μέσο: φαντασία και κρίση, πολυμάθεια και πειστικότητα.
Ζει ερημικά, αλλά κινείται κοινωνικά. Περιοδεύει για να ωφελήσει και ωφεληθεί ψυχικά.
Επισκέπτεται την Έδεσσα, συναντά μία πόρνη, στιχομυθεί και ωφελείται. «Διατί τολμάς και παρατηρείς, ω γύναι, με αναισχυντία και δεν εντρέπεσαι;» -«Αλλ' εις εμέ αρμόζει να σε θεωρώ τοιουτοτρόπως, επειδή εκ της πλευράς σου επλάσθην παρά του Κυρίου· συ όμως πρέπει να θεωρείς την γην εξ ης ελήφθης και ουχί εμέ». Η ανέλπιστη απάντηση ωφελεί τον Όσιο και ευχαριστεί τον Κύριο.
Τον συναντά πάλι μια πόρνη και με τους λόγους και την αρετή του Οσίου μεταστρέφεται η γυναίκα και σώζεται.
Φθάνει στην Καισαρεία και συναντά τον Μ. Βασίλειο. Η ευφροσύνη αμοιβαία. Η πνευματική ωφέλεια βέβαιη.
Μετέρχεται την Αίγυπτο κι επισκέπτεται φημισμένες Οσιακές μορφές. Στηρίζει και στηρίζεται.
Ο Όσιος Εφραίμ, ζηλωτής και μιμητής Ιησού, ασκεί εκούσια πτωχεία, αποφεύγει επαίνους, επιδιώκει τη φιλοξενία, υλική και ψυχική, ελεεί πτωχούς.
Πρόμαχος της Ορθοδοξίας, υποκρίνεται και αχρηστεύει τα βιβλία του αιρετικού Απολλιναρίου με τη συγκόλληση των σελίδων τους και διαλύει το φθοροποιό του έργο.
Η όλη ζωή του εκτυλίσσεται ενάρετα και θαυμαστά. Οι προσωπικοί του προθανάτιοι λόγοι σκιαγραφούν τους αγώνες του: «Ουδέποτε καθ' όλην μου την ζωήν ωλιγόρησα προς τον Κύριον, ούτε τινά ελοιδόρησα, ούτε εξήλθεν άφρων λόγος εκ των χειλέων μου, ούτε τινά κατηράσθην, ούτε μετά των πιστών ήλθον εις διενέξεις».
379 μ.Χ. Η Οσιακή λεύκη πέφτει. Ειρηνικά παραδίδει την ψυχή του στον Λατρευτό του Κύριο κι απέριττα ενταφιάζεται, κατ' επιθυμία του.
Η θαυματουργία του επιβεβαιώνει την Αγιότητά του και προσδίδεται δόξα στον Θεό.
Οι Άγιοι: Ιωάννης ο Χρυσόστομος και Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός τον εγκωμιάζουν επάξια. Κι ολόκληρη η Στρατευομένη Εκκλησία τον ευγνωμονεί και τον τιμά στις 28 Ιανουαρίου.-

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ Ήχος γ΄ ( Θείας πίστεως..)
Ρείθρον άυλον, εν τη ψυχή σου, τον ζωήρρυτον, πλουτήσας φόβον, κατανύξεως κρατήρ αναδέδειξαι. όθεν ημάς προς ηθών τελειότητα, τοις ιεροίς σου ρυθμίζεις διδάγμασιν. ΕΦΡΑΙΜ Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ
Σάλπιγξ μετανοίας η Θεϊκή, εδείχθης Θεορρήμων, κατανύξεως ο κρατήρ. Προς θέωσιν προτρέπεις, εν λόγοις και εν έργοις, τους σους πιστούς οικέτας, ΕΦΡΑΙΜ θεόσοφε.-

ΟΣΙΟΣ ΞΕΝΟΦΩΝ μετά της συζύγου και τέκνων του.

26/1 Ο ΟΣΙΟΣ ΞΕΝΟΦΩΝ μετά της οικογενείας αυτού.

ΕΠΙΓΕΙΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ

Στο στερέωμα της Θριαμβεύουσας Εκκλησίας μας λάμπουν φωτεινά αστέρια, αλλά και πολύφωτοι αστερισμοί. Οικογένειες, που δόθηκαν ολόκληρες κι ολοκληρωτικά στην υπηρεσία του Κυρίου. Οικογένειες, που έγιναν φυτώρια Αγγέλων στη γη και πρόσφεραν τη ζωή τους ολοκαύτωμα στο βωμό της Μοναδικής Αγάπης.
Τέτοιο υπόδειγμα, αγγελικής οικογενείας, έχει να παρουσιάσει ο ΟΣΙΟΣ ΞΕΝΟΦΩΝ. Ο Άγιος Ξενοφών ζει στην Κων/λη το 520 μ.Χ., τότε που Αυτοκράτορας είναι ο Ιουστινιανός. Κατέχει εξέχουσα κοινωνική θέση. Είναι συγκλητικός στα Βυζαντινά ανάκτορα. Διαθέτει πολύ πλούτο, αλλά και βαθειά ευσέβεια. Είναι ταπεινός και ειλικρινής, φιλακόλουθος και φιλάνθρωπος, φιλόξενος και άκακος. Αγωνίζεται να ζήσει στην πράξη τις εντολές του Θεού. Ο ίδιος και η σύζυγός του Μαρία ζουν ενάρετα και αγωνιστικά, με εγκράτεια και φόβο Θεού Ζουν στην παρουσία του Θεού και κινούνται στη Θεία Χάρη Του. Ανατρέφουν τα δυό παιδιά τους, Αρκάδιο και Ιωάννη, με το ροδόσταγμα της πίστεως, με το γάλα της ευσέβειας, με το νέκταρ της αγάπης στο Θεό.
Κι όταν ο Ξενοφών αρρωσταίνει βαρειά και πλησιάζει στο θάνατο, καλεί τα παιδιά του για να δώσει τις τελευταίες νουθεσίες. Οι παιδικές όμως παρακλήσεις, για ανάγκη πατρικής συμπαραστάσεως, αλλάζουν τα σχέδια του Θεού κι ο Ξενοφών ξαναβρίσκει την υγεία του και συνεχίζει το πολύμοχθο έργο του.
Τα δυό παιδιά, πηγαίνοντας για σπουδές στη Βηρυττό, ναυαγούν. Παλεύουν στα κύματα και στέλνουν το S.O.S. στο Θρόνο του Θεού Πατέρα. Το θαύμα γίνεται. Τα παιδιά βγαίνουν αβλαβή στη στεριά, αλλά σε διαφορετικό τόπο.
Ο μεν Ιωάννης, δοξολογώντας το Θεό για τη σωτηρία του και βλέποντας τη ματαιότητα της πρόσκαιρης γήινης ζωής, αποφασίζει να γίνει Μοναχός στο πλησιέστερο Μοναστήρι. Ντύνεται το αγγελικό σχήμα και ζει με συνέπεια και ακρίβεια τη Μοναχική Πολιτεία. Η μόνη σκιά στη ζωή του είναι η βαθειά λύπη του για την τύχη του αδελφού του.
Ο δε Αρκάδιος, μόλις βρίσκεται στη στεριά, στέλνει ευχαριστήριες προσευχές στο Σωτήρα Θεό του. Κι ο Θεός, τον καθησυχάζει. Βλέπει στον ύπνο του τον αδελφό του Ιωάννη και τον πληροφορεί, ότι ζει. Έτσι ήσυχος σκέπτεται κι αποφασίζει ν' ακολουθήσει την πορεία για τον Ουρανό. Θα ακολουθήσει τη Μοναχική αγγελική ζωή. Πηγαίνει στα Ιεροσόλυμα για να προσκυνήσει τους Αγίους Τόπους, εκεί που βάδισε και έζησε ο Θεάνθρωπος, ο Λατρευτός της καρδιάς του. Επισκέπτεται πολλά Μοναστήρια και στη συνάντηση ενός Αγίου Γέροντα, με προορατικό χάρισμα, μαθαίνει, ότι ζει ο αδελφός του. Αμέριμνος πια, ζητά να γίνει Μοναχός. Παίρνει το αγγελικό σχήμα και ζει με ένθερμο ζήλο τη μοναχική ζωή, εκτελώντας πιστά τις εντολές του Γέροντά του.
Κάποιοι όμως πίσω στην Κων/λη ανησυχούν. Είναι οι γονείς, Ξενοφών και Μαρία, που έχουν χάσει τα ίχνη των παιδιών τους. Αδημονούν, αλλά κι ελπίζουν στο έλεος του Θεού. Κι όταν ο απεσταλμένος τους πληροφορεί, ότι πνίγηκαν τα παιδιά τους, δέχονται τη δοκιμασία ηρωϊκά, ευλογούν το Όνομα του Θεού και υποτάσσονται στο θέλημά Του. Αλλά και η πολιορκία του Ουρανού συνεχίζεται. Άγρυπνοι, όλη τη νύχτα στέλνουν πύρινες προσευχές σ' Εκείνον, για να πάρουν θετική πληροφορία για τα βλαστάρια τους. Κι η απάντηση φθάνει. Βλέπουν στον ύπνο τους τα παιδιά τους να στέκονται μπροστά στο Χριστό με λαμπρά στεφάνια στα κεφάλια. Ξυπνούν κι είναι αποφασισμένοι να πάνε στα Ιεροσόλυμα να τα συναντήσουν.
Φθάνοντας εκεί συναντούν τον Γέροντα του Αρκαδίου, που τους αποκαλύπτει προορατικά, ότι θα ιδούν τα παιδιά τους. Τον ίδιο Γέροντα βρίσκει και ο Ιωάννης στο Γολγοθά και μαθαίνει για τον αδελφό του Αρκάδιο. Εκεί έρχεται να προσκυνήσει κι ο Αρκάδιος και συναντά τον Γέροντά του με τον αδελφό του Ιωάννη. Οι προσευχές ενώνουν τα δυό χαμένα αδέλφια. Μετά από δυό μέρες βρίσκονται κι οι γονείς. Ο Άγιος Γέροντας γίνεται ο συνδετικός κρίκος της οικογενείας. Ξαναβρίσκονται όλοι μαζί και μέσα σε ανέκφραστη βαθειά συγκίνηση στέλνουν ευχαριστήριες δοξολογίες στο Θεό. Σαν δώρο στο Μεγάλο Πατέρα, προσφέρονται στη λατρεία Του κι ο Ξενοφών και η Μαρία. Γίνονται Μοναχοί, αφού μοιράζουν σε φτωχούς και σε ιδρύματα την τεράστια περιουσία τους.
Ολόκληρη η οικογένεια του Ξενοφώντος προσφέρεται θυσία στο Θεό. Ζουν κι αγωνίζονται ο καθένας στο στίβο του.
Καταξιώνονται θείων και μεγάλων χαρισμάτων. Οι ψυχές τους παραδίδονται στα χέρια του αθλοθέτη Κυρίου, για να λάβουν τα στεφάνια της νίκης.
Τη μυρίπνοη αυτή οικογενειακή ανθοδέσμη του Αγίου Ξενοφώντος τιμά η

Εκκλησία μας στις 26 Ιανουαρίου.-

Απολυτίκιον. Ήχος δ΄. (Ο υψωθείς εν τω Σταυρώ).

Ως γενεά ευλογητή τω Κυρίω, της ουρανίου ηξιώθησαν δόξης, ασκητικώς δοξάζοντες Χριστόν επί της γης, ΞΕΝΟΦΩΝ ο Όσιος, και η τούτου συμβία συν τοις αρι-στεύσασιν, ιεροίς αυτοίς τέκνοις· ους ευφημούντες είπωμεν φαιδρώς· χαίροις Οσίων, Χορεία τετράριθμε.-

ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ο Θεολόγος.

25/1 ΑΓ. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ.

Νους βαθύς, καρδιά ευαίσθητη ο βλαστός της Αριανζού ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ.
Μορφώνεται πλατιά, συνδέεται με τον Μ. Βασίλειο στενά, αγαπά τον Θεό βαθιά και αναχωρεί για τον Πόντο ζώντας ησυχαστικά.
Ενδίδει στις γονικές παρακλήσεις και επιστρέφει. Η ρομφαία του πόνου διασχίζει το είναι του, αφού αποχωρίζεται τέσσερα προσφιλέστατα συγγενικά πρόσωπα.
Η ενεργός δράση στο χώρο της Εκκλησίας τον απορροφά. Αθλεί γενναία ο φλογερός υπερασπιστής της Ορθοδοξίας. Ανέρχεται επάξια στον πατριαρχικό θρόνο Κωνσταντινουπόλεως. Ο φθόνος των αντιπάλων τον αναγκάζει σε παραίτηση και τελικά εκδημεί ειρηνικά.-

ΟΣΙΑ ΞΕΝΗ.

24.1 ΟΣΙΑ ΞΕΝΗ, η ξενότροπη.

***************************************

«Η αμνάς Σου Ιησού, κράζει μεγάλη τη φωνή, Σε Νυμφίε μου ποθώ, και Σε ζητούσα αθλώ...», διατυπώνει υμνολογικά η Εκκλησία μας. Είναι η γοερή κραυγή μιάς φλεγόμενης από αγάπη καρδίας, μιάς αφοσιωμένης στον Κύριο ψυχής. Είναι η φωνή μιάς αφιερωμένης στον Ιησού υπάρξεως. Είναι η επωδός κάθε επίμονης αναζήτησης του Λατρευτού Νυμφίου.
Κι είναι αναρίθμητες οι ψυχές που δονούνται από λατρευτικά αισθήματα προς τον Κύριο.
Ανάμεσά τους ευδιάκριτη και η Οσία ΞΕΝΗ. Η όντως ξένη για την αγάπη του Χριστού. Ξένη από πατρίδα, ξένη για τον κόσμο, ξένη στα πάθη και σαν ξένη ζει στη γη. Ξένη και η προσωνυμία της και προσωπική της η επιλογή. Αποξενώνεται εκούσια από τα θέλγητρα του κόσμου, για να οικειοποιηθεί με ασφάλεια τον Κύριο του κόσμου.
ΞΕΝΗ! Μία ακόμη οσιακή μορφή.
Ρώμη είναι η πατρίδα της. Ευγενείς και πλούσιοι οι γονείς της. Αρχοντοπούλα, λοιπόν, η Ευσεβία, όπως ήταν το βαπτιστικό της όνομα. Διακριτικά προσόντα της η αρετή, η ομορφιά, τα πλούτη, η αρχοντική καταγωγή, η μόρφωση. Πάνω απ' όλα όμως διαθέτει βαθιά πίστη και πολλή αγάπη για το Θεό. Οι γονείς της αποφασίζουν για το γάμο της, χωρίς τη συγκατάθεσή της. Ανένδοτοι στην επιλογή τους, παραγνωρίζουν τη θρησκευτική διαφωνία των μελλονύμφων. Η κόρη περιθωριοποιείται στις αποφάσεις του μέλλοντος της προσωπικής της ζωής, φαινομενικά. Η ίδια είναι κυρίαρχη τοι πιστεύω της και των αισθημάτων της. Γνωρίζει η πιστή κόρη, ότι δικαιούται και επιβάλλεται ν' απορρίψει κάθε συζυγικό δεσμό παρακωλυτικό της χριστιανικής της ζωής. Το Αγιογραφικό: «πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» (Πραξ. ε΄ 29) θέτει άμεσα σε εφαρμογή. Παίρνει τις δυό υπηρέτριές της, ντύνονται με ανδρική στολή και φεύγουν κρυφά από το σπίτι. «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού, φώτισε και οδήγησέ μας στο δρόμο της σωτηρίας», είναι η επίμονη, ικετευτική κραυγή τους. Πόθος τους ν' αφιερωθούν στον Κύριο. Παίρνουν το καράβι και κατευθύνονται στην Αλεξάνδρεια. Από εκεί φθάνουν στην Κω. Εκεί σταθμεύουν. Άγνωστες είναι. Άγνωστη σκοπεύουν να κρατήσουν την ταυτότητά τους. Την αληθινή «ξενιτεία» επιθυμούν να ζήσουν. Ξένη μετονομάζεται Ευσεβία. Ξένη για τον Κύριο, που έζησε στη γη ξένος.
Εκεί, στο νησί εγκαταβιώνουν. Η Ξένη νουθετεί και στηρίζει τις δυό ψυχές, που ο Κύριος της εμπιστεύθηκε. Ταπεινή στο φρόνημα επιθυμεί και η ίδια κάποιον απλανή οδηγό, έναν Πνευματικό για υποταγή σωτήρια. Κι ο Θεός εισακούει και εμφανίζει το Γέροντα Παύλο, Ηγούμενο σε Μονή της Μύλασσας της Καριάς. Αναλαμβάνει τη χειραγωγία τους και μεταβαίνουν σε ασκητήριο, κοντά στο Μοναστήρι του. Αργότερα κτίζει η Οσία Ξένη Μονή του Πρωτομάρτυρα Στεφάνου και πολλές ψυχές βρίσκουν καταφύγιο και καθοδήγηση. Ο Γέροντας Παύλος γίνεται Επίσκοπος και η Οσία Ξένη τιμάται με το αξίωμα της Διακόνισσας, παρά τις αντιρρήσεις της. Ζει ασκητικότατα. Η νηστεία, η αγρυπνία, η προσευχή, η νήψη, εδραιώνουν την ταπείνωση, επαυξάνουν την πραότητα, επιτυγχάνουν την κάθαρση, επιτυγχάνουν το δρόμο προς τη θέωση. Η Μονή ακτινοβολεί Φως Χριστού. Η Οσία με την αγάπη και την αγιότητα προσφέρει πολύτιμες υπηρεσίες σε κάθε ψυχή, που την πλησιάζει. Η Αδελφότητα κατέχει έναν επίγειο Άγγελο.
Η γήινη πορεία όμως είναι προς το τέλος. Το προγνωρίζει και το ανακοινώνει στις αδελφές την ημέρα της γιορτής του Οσίου Εφραίμ. Επιζητεί τις προσευχές τους, τις στηρίζει, τις παρηγορεί, τις νουθετεί. Εύχεται διακαώς για τη σωτηρία όλων στο κελλί της και παραδίδεται στο Λυτρωτή της. Εκεί τη βρίσκουν οι Μοναχές, μέσα σε μία άρρητη ευωδία και σ' ένα άπλετο Ουράνιο Φως. Ο Θεός δέχεται με ευαρέσκεια την αγωνίστρια και νικήτρια δούλη Του. Το διαδηλώνει σημειακά με την εμφάνιση στον Ουρανό στεφάνου με αστέρια και αστεροειδή Σταυρό στη μέση. Αυτό βλέπει και ο Επίσκοπος Παύλος, που απουσιάζει και σπεύδει για τον ενταφιασμό της Οσίας. Ο λαός θρηνεί και δέχεται τη θεραπευτική της Χάρη.
24 Ιανουαρίου. Το λείψανο της ενταφιάζεται και ο αστεροειδής στέφανος εξαφανίζεται.
Η Οσία Ξένη βρίσκεται πλέον στη χώρα του Παραδείσου κι απολαμβάνει πανευφρόσυνα τη θέα της γλυκύτατης Παρουσίας και Αγάπης του Θεού.-

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ Ήχος γ΄ ( Θείας πίστεως )
Ξένην ήνυσας, ζωήν εν κόσμω, ξένην έσχηκας προσηγορίαν, υπεμφαίνουσαν τη κλήσει τον τρόπον σου · συ γαρ νυμφίον λιπούσα τον πρόσκαιρον, τω αθανάτω οσίως νενύμφευσαι. ΞΕΝΗ ένδοξε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ
Ηγάπησας Νυμφίου περικαλλή, την πρόσκαιρον τρυφήν τε, απορρίψασα αυθωρεί. Βιοτήν την ξένην, εβίωσας ενθέρμως, προσώνυμε της ξένης, ΞΕΝΗ Θεόνυμφε.-

Η φαρισαϊκή αυτοδικαίωση και ο τελωνικός στεναγμός.

ΚΥΡ. ΤΕΛΩΝΟΥ και ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ ( Λουκ. ιη΄ , 10 - 14 )

Η Φαρισαϊκή αυτοδικαίωση και ο ΤΕΛΩΝΙΚΟΣ ΣΤΕΝΑΓΜΟΣ.

«Ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων…ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ.»( Λουκ. ιη΄ , 13 ).
Φαρισαίος και Τελώνης ! Δύο εκ διαμέτρου αντίθετες παρουσίες. Η έκφραση μιας δαιμονιώδους πνευματικότητας και μιας πνευματικής ευεξίας.
Στην ατμόσφαιρα της προσευχής εκτυλίσσεται η εσωτερικότητα δύο ανθρώπινων τύπων : Του Φαρισαίου, με μία κομπορρήμονα προσευχή και του Τελώνη, με μία δακρύβρεχτη ικεσία.
Η πρώτη εκδήλωση ευσεβιστική, με τάση προβλητική.
Η δεύτερη κίνηση ευσέβειας, ενέργεια Αγιοτριαδική, με στόχο μεταστροφικό.
Ο Φαρισαίος κινείται στα πλαίσια μιας «αυτόνομης ηθικής δεοντολογίας».
Ο Τελώνης βιώνει το μυστήριο της μετανοίας.
Ο Φαρισαίος αυτοδικαιώνεται. με βάση τις καλές πράξεις.
Ο Τελώνης επιζητεί τη δικαίωση, με τη ρύθμιση της σχέσης του με τον Χριστό.
Ο Φαρισαίος πράττει ανθρώπινα.
Ο Τελώνης δρα Θεανθρώπινα.
Ο Φαρισαίος καυχησιολογεί υπεροπτικά.
Ο Τελώνης εκζητεί έλεος υπαρκτικά.
Ο Φαρισαίος ζει καθημερινά την αυτοδικαίωση.
Ο Τελώνης βιώνει αδιάλειπτα την αυτομεμψία.
Η αυτοκατάκριση, καρπός αυτογνωσίας, οδηγεί στη μετάνοια. Στο κλίμα της
μετανοίας ζώντας ο Τελώνης γνωρίζει την ταπείνωση, το θεμέλιο των αρετών.
Η ταπείνωση αποτελεί το βάθρο για την προσευχητική εκτόξευση στα κράσπεδα του Θρόνου του Θεού.
Η προσευχή του Φαρισαίου παραμένει άκαρπη, γιατί υψηλοφρονεί.
Η προσευχή του Τελώνη προκαλεί την Θεαρέσκεια, γιατί ταπεινοφρονεί:
«Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ». ( Λουκ. ιη΄ , 13 ).
Ο Φαρισαίος αυτοδιαφημίζεται με τα «καλά»έργα του και αυτοδικαιώνεται.
Ο Τελώνης αφήνει το αλέτρι της μετάνοιας να οργώσει το «γεώργιον» της καρδιάς του και χειραγωγείται στην ταπείνωση και στην προσευχή.
Αδελφοί μου!«Μη προσευξώμεθα φαρισαϊκώς»,αλλά «ταπεινωθώμεν τελωνικώς.
Ας «φύγωμεν την υψηγορίαν του Φαρισαίου» και ας «μάθωμεν την ταπείνωσιν του Τελώνου».
Ας «μισήσωμεν την υπερήφανον φωνήν του Φαρισαίου»και ας «ζηλώσωμεν την ευκατάνυκτον ευχήν του Τελώνου», ώστε να επιτύχομε την ποθεινή σωτηρία.-

Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ.

17/1 ΟΣΙΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ, ο Πατήρ των Πατέρων.

΄΄Τοις ερημικοίς άπαυστος ο Θείος πόθος εγγίνεται, κόσμου ούσι του ματαίου εκτός΄΄ (Α΄ Αντίφωνον Αναβαθμών Α΄ ἤχου).
Η έρημος, το Πανεπιστήμιο των Οσίων, ο στίβος των πρωταθλητών, ο λειμώνας των εραστών του Θεού.
Η έρημος βάση εκτόξευσης διάπυρων πυραύλων προς το Θρόνο του Θεού, αρένα πολύμοχθων πνευματικών αγώνων, τόπος καθαγιασμένος.
Οι οικιστές της ερήμου πολυπληθείς. Ζηλωτές και φλογεροί, ανδρείοι και μαχητικοί, δοχεία της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος.
Ανάμεσά τους ο Πατριάρχης της ερήμου, ο Πατήρ των Πατέρων, ο ΑΝΤΩΝΙΟΣ ο Μέγας.
Το καύχημα των Οσίων, το εγκαλλώπισμα της Εκκλησίας, ο χειραγωγός των Μοναχών, ο φωστήρας των Ασκητών.
Αντώνιος ο Μέγας! Το κλέος της Οικουμένης, ο συνόμιλος των Αγγέλων, το αγλάισμα των Αγίων, ο ποδηγέτης των αγωνιστών.
Ας εντρυφήσουμε στη ζωή του. Η πείρα του θησαυρός πολύτιμος για μας.
251 μ.Χ. Στην Αίγυπτο γεννιέται ο Αντώνιος. Οι γονείς του πλούσιοι, ενάρετοι, ευσεβείς. Εμφυτεύουν στην εύπλαστη παιδική ψυχή του τη θερμή πίστη στο Θεό, την άδολη αγάπη στον Κύριο.
Περιθωριοποιούν την κατά κόσμο μόρφωση.Επικεντρώνουν τη χριστιανική αγωγή.
Πόθος τους το παιδί τους να κατακτήσει τον Παράδεισο.
Ο Αντώνιος ενστερνίζεται τα Θεία νάματα. Διέρχεται την παιδική ηλικία με έκδηλη τάση προς τα Ουράνια. Φθάνει στην εφηβική ηλικία με σταθερή την πυξίδα προς την Αιωνιότητα.
Εικοσάχρονο παλικάρι μένει ορφανός. Οι γονείς του εκδημούν στην ποθητή Πατρίδα. Η παρουσία τους στη γη στέφεται με επιτυχία. Η απουσία τους στον Ουρανό θλίβει και προβληματίζει τον Αντώνιο.
Η ματαιότητα του κόσμου εμφαίνεται καθαρά, διδάσκει δυναμικά. Τα πλούτη που κληρονομεί τον αφήνουν ασυγκίνητο. Κυρίαρχος του εαυτού του, διαφεντευτής του νου και της καρδίας,κρατεί το βλέμμα στραμμένο στονΚύριο.
Κι Εκείνος τον προσκαλεί μεθοδικά: «Ει θέλεις τέλειος είναι, υπάγε, πώλησόν σου τα υπάρχοντα και δος πτωχοίς, και έξεις θησαυρόν εν Ουρανώ και δεύρο ακολούθει μοι» (Ματθ. ιθ΄, 21) είναι η άμεση απάντησή Του στον πλούσιο νεανίσκο του Ευαγγελίου και η έμμεση πρόσκληση προς τον Αντώνιο. Και οι κεραίες του Θεοσεβούς νέου συλλαμβάνουν το μήνυμα, οικειοποιούνται τα Θεϊκά λόγια, εκτελούν τη σωτήρια υπόδειξη.
Η απόφαση τελεσίδικη. Η εκτέλεση της εντολής άμεση. Η περιουσία ρευστοποιείται. Το χρυσάφι περνάει στα χέρια των πτωχών. Κι ο ίδιος απελεύθερος των γηϊνων δεσμών, με την επίκτητη αμεριμνησία εφόδιο, αναχωρεί πάραυτα, εκούσια, ενδιάθετα.
Η έρημος ο τόπος της εκλογής του, ο στίβος των αγώνων του. Κι η αυλαία ανοίγει.Ο ζηλωτής Αντώνιος στο προσκήνιο. Η εκκίνηση δίδεται. Η αδυσώπητη πάλη αρχίζει. Και «ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα, αλλά προς τας αρχάς, προς τας εξουσίας, προς τους κοσμοκράτορας του σκότους του αιώώνος τούτου» (Εφ. 6΄, 12) δηλώνει ο Απ. Παύλος. Κι ο Αντώνιος το γνωρίζει καλά κι εξοπλίζεται άριστα. Επιδίδεται σε επίμονη σκληραγωγία, σε πολύωρη άγρυπνία, σε αυστηρή νηστεία, σε επίπονη άσκηση. Δουλαγωγεί τη σάρκα κι ελευθερώνει την ψυχή. Ο νους ηγεμονεύει. Η καρδιά αναφλέγεται. Η ψυχή αναπτερώνεται. Ο ένθεος πόθος κορυφώνεται.
Με τη βακτηρία του Σταυρού ο εχθρός κατατροπώνεται, τα βέλη του συντρίβονται, οι ενέδρες του δηλοποιούνται. Η αδιάλειπτη ευχή του Ιησού γίνεται αλεξιτήριο των δαιμονικών τόξων. Οι επιθέσεις σφοδρές. Οι μάχες σκληρές. Η Θεϊκή συμπαράσταση αμέριστη. Οι νίκες περιφανείς.
Ο διαυγής φωστήρας, ο φλογερός μαχητής, αναδεικνύεται και βαθύς ριζοτόμος των παθών. Διατηρεί αλώβητο το «κατ' εικόνα». Προσεγγίζει το «καθ’ ομοίωσιν». Πληρούται ένθεων χαρισμάτων. Κοσμείται κορυφαίων αρετών. Ακτινοβολεί η ζωή του. Ελκύει τ' όνομά του. Η προσέλευση ανθρώπων αθρόα. Η αναζήτηση συμβουλών καθημερινή. Η ίαση ασθενών συχνή. Η αγάπη διάχυτη. Εγγράμματοι και αγράμματοι, λαϊκοί και Μοναχοί, απλοϊκοί και Βασιλείς προστρέχουν στο φωτοειδή στύλο των αρετών, στο Θεοχαρίτωτο σκεύος της ερήμου. Διδάσκονται τις εφόδους των Δαιμόνων, την απτόητη αντιμετώπισή τους, την αρωγή του Ιησού.Τα προβλήματα λύνονται.Η ψυχή τους γαληνεύει. Η καρδιά τους ευφραίνεται. Στην πίστη στηρίζονται.
Είκοσι χιλιάδες Μοναχοί χειραγωγούνται άριστα, νουθετούνται αλάθητα στο δρόμο της άσκησης και της θέωσης.
Ο Όσιος Αντώνιος στην ησυχία και στη μόνωση, με υπομονή και επιμονή, με αυτοπειθαρχία και αυτοκριτική, περνάει από την αυτογνωσία στη Θεογνωσία. Δέχεται Θεϊκές ελλάμψεις κι ο αγράμματος Όσιος αποκρούει εύστροφα φιλοσόφους, κατατροπώνει εύστοχα αιρετικούς, υπερασπίζεται δυναμικά την πίστη. Γίνεται καθηγητής της ερήμου, αλλά και εργάτης της κοινωνίας, πρόκριτος των Μοναστών, αλλά και κανόνας αρετής της Οικουμένης.
356 μ.Χ. Ο Όσιος Αντώνιος τερματίζει τη γήινη, αγωνιστική, νικηφόρα πορεία του. Σε ηλικία 105 χρονών ο πολιστής της ερήμου γίνεται οικιστής της Βασιλείας των Ουρανών.
Εκεί ευφραίνεται άληκτα και εντυγχάνει αδιαλείπτως πρεσβειών υπέρ ημών προς την Αγία Τριάδα.-

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ

Τον ζηλωτήν Ηλίαν τοις τρόποις μιμούμενος, τω Βαπτιστή ευθείαις ταις τρίβοις επόμενος, Πάτερ ΑΝΤΩΝΙΕ, της ερήμου γέγονας οικιστής, και την οικουμένην εστήριξας ευχαίς σου. Διο πρέσβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.


ΠΡΟΣΟΜΟΙΟΝ ( Ήχος Α΄ . Των ουρανίων ταγμάτων)

Χορός Οσίων Πατέρων, συνεπαγάλλεται, ΑΝΤΩΝΙΟΝ τον Μέγαν, οικιστήν της ερήμου. Πολέμιον Βελίαρ του μοχθηρού, Αθλητήν, γενναιότατον. Τον μιμητήν του Προφήτου του Ηλιού, του Προδρόμου τον επόμενον.


ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

Όσιε Οσίων η κορωνίς, Πρόκριτε ερήμου, πολεμήτορ του Σατανά. Πρόσχες τη δεήσει, ΑΝΤΩΝΙΕ παμμάκαρ, και λύτρωσαι κινδύνων και περιστάσεων.-

Προσωπική Συνάντηση με τον ΧΡΙΣΤΟ.

ΚΥΡ. ΙΕ. ΛΟΥΚΑ. ( Λουκ. ιθ , 1 – 10 )

Προσωπική ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ με τον ΧΡΙΣΤΟ.

΄΄Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι. »( Λουκ. ιθ΄ , 5 ).Η Ενανθρώπηση του Υιού Λόγου αποτελεί μία κορυφαία αγαπητική εκδήλωση του Τριαδικού Θεού προς τον άνθρωπο. Ο Υιός του Θεού κατεβαίνει από τον Ουρανό στη γη, για να συναντήσει προσωπικά τον άνθρωπο και να πετύχει τη σωτηρία του.
Και ο Ζακχαίος, πρόσωπο ανήσυχο, με μεταφυσικές αναζητήσεις, ανεβαίνει από τη γη στο δένδρο,για να αντικρίσει το πρόσωπο τουΧριστού και ν’ακούσει
τον Θείο Λόγο Του.
Ενδόμυχα ο Ζακχαίος επιθυμεί μια προσωπική συνάντηση με τον Ιησού.
Ο Χριστός είναι Πρόσωπο και διαλέγεται προσωπικά με τον κάθε άνθρωπο. Η γνωριμία με τον Θεάνθρωπο βιώνεται στα όρια της προσωπικής σχέσης.
Έκφραση αυτής της προσωπικής κοινωνίας και η χρήση του ονόματός του προσώπου : «Ζακχαίε, σπεύσας κατάβηθι.» Καλείται ο Ζακχαίος με τ’ όνομά του να κάνει άλμα κατάβασης, για να πραγματοποιηθεί η «συνάντηση» και κατά συνέπεια η σωτηρία του.
Η συνάντηση και γνωριμία με τον Κύριο είναι γεγονός απολύτως προσωπικό. Για την επίτευξή του απαιτείται μία προσωπική , ηρωϊκή έξοδος.
Για μία ενσυνείδητη προσέγγιση του Κυρίου χρειάζεται ο άνθρωπος να απαγκιστρωθεί από τα γρανάζια της καθημερινότητας, να αφανίσει την ψευδαίσθηση της πληρότητας, να αποβάλλει την αυτάρκεια, να υπερνικήσει την στάση του κοινωνικού χώρου, που κυκλώνει ασφυκτικά, να υπερβεί τον εγωκεντρισμό.
Η αλματώδης αυτή κίνηση προϋποθέτει τόλμη και αποφασιστικότητα.
Η «μεγάλη Συνάντηση» με τον Χριστό διεξάγεται στο χώρο της Εκκλησίας, που είναι το Σώμα Του και κοινωνία προσώπων.
Εκεί, η Θεία Χάρη μας ενώνει με τον Χριστό, σηματοδοτεί τη μεταστροφή μας, με μία ισόβια κίνηση μετανοίας, υπαρξιακής αλλαγής, ανακαίνισης του είναι και εξασφαλίζει τη σωτηρία.
Η Εκκλησία, κιβωτός σωτηρίας για μας, μας αναμένει για να αρχίσουμε την προσωπική Γνωριμία με τον Κύριο, να αγωνισθούμε ανένδοτα και ισόβια, για την επέκτασή της, ώστε με τη Χάρη του Θεού να βρεθούμε στη μερίδα των «σεσωσμένων», στη Xορεία των εκλεκτών και Αγίων του Θεού και να γευόμαστε άληκτη ευφροσύνη, στο ανέσπερο Φως της Παρουσίας του Τριαδικού Θεού.-

ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ο Καλυβίτης.

15/1 ΟΣ. ΙΩΑΝΝΗΣ ο Καλυβίτης.

Ιησούς, ο Αιώνιος Κατακτητής. Ιησούς, ο Μεγάλος Πυρπολητής. Ιησούς, ο Μπουρλοτιέρης των ψυχών. Εκατοντάδες καρδιές συντονίζουν τους παλμούς τους με Εκείνον.
Μυριάδες ανθρώπινες υπάρξεις δέχονται το προσκλητήριο μήνυμα στ' ακρογιάλι της Γαλιλαίας τους.
Αναρίθμητοι οι πιστοί ακόλουθοι του Ιησού. Ποικιλόμορφοι και ιδιόμορφοι κοσμούν το πολύφωτο στερέωμα της Εκκλησίας.
Στη δράση και στην αφάνεια, στο κήρυγμα και στη σιωπή, γίνονται μάρτυρες Χριστού, πρακτικοί μεταφραστές του Ευαγγελίου, φλογεροί εραστές του Θείου Διδασκάλου. Μία μορφή, συνηρπασμένη από το Θείο έρωτα, είναι και ο ΟΣΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ο ΚΑΛΥΒΙΤΗΣ.
Η Κωνσταντινούπολη είναι η πατρίδα του. Ευτρόπιος συγκλητικός και Θεοδώρα, οι γονείς του. Τον ανατρέφουν πλούσια, αλλά χριστιανικά.
Είναι 12 ετών, όταν ο Κύριος χτυπά την πόρτα της καρδιάς του. Η συνάντηση του μ' έναν ζηλωτή Μοναχό, της Μονής Ακοιμήτων, ανάβει πυρκαϊά στα στήθη του. Το μοναδικό ιδεώδες ποθεί να βιώσει. Να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στον Κύριο επιθυμεί. Και ικετεύει τον Μοναχό να τον πάρει μαζί του, επιστρέφοντας από τα Ιεροσόλυμα.
Οι γονείς καμαρώνουν το ενάρετο παιδί τους. Δώρο τους πολύτιμο, ένα ολόχρυσο χειρόγραφο Ευαγγέλιο, στον Ιωάννη. Αλλά ο Ιωάννης θέτει πάνω από την στοργή των γονέων του την αγάπη στο Θεό. Γι’ αυτό και η απόφασή του είναι αμετάκλητη.
Ο Μοναχός επιστρέφει και τον συναντά. Ετοιμάζεται και φεύγουν κρυφά.
Οι γονείς θρηνούν το χαμό του. Τον αναζητούν επίμονα, αλλά μάταια. Μετά τρεις μέρες το πλοίο φθάνει στο Μοναστήρι. Ζητεί να γίνει Μοναχός. Το νεαρό της ηλικίας του καθιστά δύσπιστο τον έμπειρο Γέροντα. Οι θερμές παρακλήσεις όμως και ο ένθεος ζήλος του Ιωάννη εχεγγυούν και αφοπλίζουν τον Ηγούμενο. Η είσοδός του γίνεται αποδεκτή. Ο Ιωάννης κείρεται Μοναχός.
Επί έξι χρόνια γιγαντομαχεί. Επιδίδεται σε αυστηρές νηστείες, σε αδιάλειπτες προσευχές, σε αγρυπνίες και εξουθενώσεις. Εργάζεται διαρκώς. Υπακούει αναντίρρητα. Υπομένει ταπεινά. Αγωνίζεται ακατάπαυστα. Αλλά, ο μισόκαλος Διάβολος φθονεί την πρόοδό του και του ενσπείρει λογισμούς ενθυμήσεως των γονέων του. Η καρδιά του φλογίζεται. Το κορμί του λυώνει. Ο Ηγούμενος, με βαθειά λύπη, του επιτρέπει να επισκεφθεί τους γονείς του. Φεύγει, αλλά με την σθεναρή απόφαση να μην αποκαλυφθεί. Ικετευτικές κραυγές στέλνει στο Κύριο για συμπαράσταση.
Βρίσκεται, ήδη, μπροστά στο αρχοντόσπιτο του πατέρα του. Η τελική μάχη αρχίζει. Ένας ρακένδυτος, σκελετωμένος ζητιάνος, ζητεί καλύβα στο κήπο του άρχοντα Ευτροπίου. Η δίψα του προκαλεί τον οίκτο και γίνεται δεκτό το αίτημά του. Η καλύβα γίνεται η έπαλξη, που κονταροχτυπιέται ο Ιωάννης με το Διάβολο, επί τρία χρόνια. Παραμένει άγνωστος, άγριος ζητιάνος, στα μάτια της μητέρας του.
Ο Κύριος βλέπει τον αγώνα του και προαναγγέλλει την αναχώρησή του για τον Ουρανό. Τώρα μπορεί ν' αποκαλυφθεί στους γονείς του. Το Ευαγγέλιο, δώρο δικό τους, πιστοποιεί την ταυτότητά του. Οι γονείς, άναυδοι, αντικρύζουν το χαμένο, λατρευτό παιδί τους. Χαίρονται, που το βρίσκουν. Θρηνούν, που το χάνουν. Στις 15 Ιανουαρίου παραδίδει την ψυχή του, πάλλευκη, στον Κύριο, για να λάβει το στεφάνι της νίκης.
Το σώμα του, ντυμένο με τ' ασκητικά ρούχα, κατ' επιθυμία του, θάπτεται με θρήνους και ευλάβεια στο πεδίο της μάχης, στην καλύβα, ενώ την ίδια ώρα θαυματουργεί.
Τιμούν, πανηγυρικά, τη μνήμη του, στο φερώνυμο γραφικό Μοναστήρι της Εύ-βοιας.-

Απολυτίκιον. Ήχος δ΄ (Ταχύ προκατάλαβε).

Εκ βρέφους τον Κύριον, επιποθήσας θερμώς, τον κόσμον κατέλιπες, και τα εν κόσμω τερπνά, και ήσκησας άριστα, έπηξας την καλύβην, προ πυλών σων γονέων έθραυσας των δαιμόνων, τας ενέδρας παμμάκαρ· διό σε, ΙΩΑΝΝΗ, ο Χριστός αξίως εδόξασε.-

ΑΓΙΑ ΘΩΜΑΪΔΑ η Αθλήτρια της υπομονής.

14/1 ΑΓΙΑ ΘΩΜΑΪΔΑ η Αθλήτρια της υπομονής.

«Μακάριος ανήρ ος υπομένει πειρασμόν· ότι δόκιμος γενόμενος λήψεται τον στέφανο της ζωής, ον επηγγείλατο ο Κύριος τοις αγαπώσιν αυτόν» (Ιακ. α΄,12). Ο Απ. Ιάκωβος μακαρίζει εκείνον, που υπομένει πειρασμό και θλίψη και στενοχωρία, γιατί γνωρίζει, ότι τοιουτοτρόπως εξασφαλίζει άφθαρτο στέφανο και αποκομίζει αιώνιο κέρδος, κατά την υπόσχεση του Κυρίου.
Το μυστικό, λοιπόν, της νίκης η υπομονή. «Υπομονής χρείαν έχομε» τονίζουν οι Αγ. Πατέρες. Υπομονής εμπειρίες προβάλλουν όλοι οι Άγιοι. Υπομονή! Συνιστά με τη βιοτή της και η Αγία ΘΩΜΑΪΔΑ. Ας τη γνωρίσουμε και ας αντλήσουμε δύναμη από το παράδειγμά της.
Πατρίδα της είναι η Λέσβος. Γονείς της ο Μιχαήλ και η Καλή. Ευδιάκριτοι για τον πλούτο τον υλικό, αλλά και για τον ψυχικό. Τη μακαριότητα όμως επισκιάζει η ατεκνία. Ο πόνος είναι βαθύς, η θλίψη εμφανής, αλλά και η προσευχή επίμονη και η ελπίδα άσβεστη.
Η απάντηση του Θεού έρχεται καταφατική. Η Παναγία, Μεσίτρια στον Γυιό της, γίνεται και αγγελιαφόρος προς την πονεμένη μάνα. Με όνειρο της αποκαλύπτει την απόκτηση χαρισματούχου παιδιού. Και όντως γεννιέται ένα χαριτωμένο κορίτσι, καρπός προσευχής, αλλά και αιτία ένθερμης δοξολογίας προς τον Κύριο. Βαπτίζεται με το όνομα Θωμαϊδα και παίρνει τη Θεϊκή Χάρη. Η πίστη στον αληθινό Θεό μεταλαμπαδεύεται στην παιδική ψυχή. Η αύξηση της ηλικίας αποκαλύπτει και τα σωματικά και ψυχικά χαρίσματά της. Οι άνθρωποι μιλούν κολακευτικά γι’ αυτήν. Οι γονείς ονειρεύονται τη Θωμαΐδα μέσα σε μία ευτυχισμένη οικογένεια. Έτσι παρεμβαίνουν δυναμικά στη ζωή της, καταπνίγουν τον μοναστικό της πόθο και την εξαναγκάζουν σε ηλικία 24 χρονών να παντρευτεί τον Στέφανο. Τότε αρχίζει μία μαρτυρική πορεία. Η συζυγική συμπεριφορά βάναυση, πληγώνει βαθιά και καθημερινά την ευαίσθητη ψυχή της. Το σώμα της δέχεται ανηλέητα χτυπήματα κι οι πληγές είναι διαρκείς. Όμως παραμένει εδραία στην πίστη, σταθερή στο φρόνημα, αποφασιστική στην στάση.
Αντιμετωπίζει την κατάσταση με πολλή προσευχή και πολλή υπομονή. Δέχεται καρτερικά τα πάντα. Υπομένει αγόγγυστα τα πάνδεινα.
Εγκαταλείπουν τη Μυτιλήνη και εγκαθίστανται στην Κων/πολη. Οι γονείς της αφήνουν ολόκληρη την περιουσία τους και ακολουθούν την κόρη τους για συμπαράσταση στις δύσκολες μέρες, που περνάει.
Σύντομα ο πατέρας της αναχωρεί για τον Ουρανό και η μητέρα της γίνεται Μοναχή και αργότερα Ηγουμένη.
Η μαρτυρική όμως ζωή της Θωμαϊδας συνεχίζεται αμείωτα. Μοναδική της διέξοδος η φιλανθρωπία. Ντύνει γυμνούς υφαίνοντας και ράβοντας. Προσφέρει τροφή σε πεινασμένους. Μεταφράζει σε πράξη την εντολή της αγάπης. Γίνεται παράδειγμα για μίμηση.
Ο Θεός παρακολουθεί την αγωνιστική της πορεία, την έντονη προσπάθεια, την ηρωική αντιμετώπιση και την αξιώνει θαυματουργικού χαρίσματος. Οι προσευχές της εισακούονται και ασθενείς θεραπεύονται.
3 Ιανουαρίου της τρίτης δεκαετίας του 10ου αιώνα. Η ώρα της λήξης του αγώνα σημαίνει. Μετά από δεκατρία χρόνια μαρτυρικής συζυγικής ζωής και σε ηλικία 38 χρονών εκδημεί προς Κύριον. Τότε σηματοδοτείται και η αρχή μιας ατελεύτητης αγαλλίασης. Η παρουσία του Θεού και η αγάπη Του θα είναι Φως, που θα φωτίζει αιώνια και θα ευφραίνει άληκτα την Αθλήτρια της υπομονής.
Ο τάφος της ορίζεται στο Μοναστήρι, που αναπαυόταν και η μητέρα της. Το πάνσεπτο λείψανό της σκορπίζει πλούσια τη θαυματουργική Χάρη, αφού και ο δαιμονισθείς σύζυγός της θεραπεύεται.
Έτσι ο Θεός αντιδοξάζεται από τους Αγίους, που Τον δοξάζουν.-