Ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ

Ο   ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ

Ὀρθοδοξία   εἶναι  ἡ  'Εκκλησία, τό  Σῶμα,  τοῦ    Θεανθρώπου    Χριστοῦ. Ὀρθοδοξία  εἶναι πίστη στόν Τριαδικό  Θεό : Τόν ἀγέννητο Πατέρα, τόν γεννητό Υἱό, τό ἐκπορευτό Ἅγιον Πνεῦμα. Τρία Πρόσωπα, τρεῖς ὑποστάσεις, κοινή οὐσία. Καί τά τρία Πρόσωπα δημιουργικά, ζωοποιά, σοφοποιά ἐνεργοῦν καί ἐκφράζονται συμμετοχικά.

Ὁ Πατέρας ἀποστέλλει τόν Υἱό Του στόν κόσμο καί γίνεται ἄνθρωπος μέ τήν συνέργεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος. Ὁ Λόγος ἐνανθρωπίζει, ἀφοῦ καί ἡ Παρθένος Μαρία ἀποδέχεται τήν συμμετοχή στό Μυστήριο τῆς Θείας Οἰκονομίας  καί γίνεται  Θεοτόκος. Ὁ Λόγος συλλαμβάνεται μέ τή δημιουργική ἐνέργεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος.

ΚΥΡ. ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ ( Ιωαν. δ΄, 5 – 42 ) ΥΔΩΡ ΖΩΗΣ.

ΚΥΡ. ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ ( Ιωαν. δ΄, 5 – 42 )

ΥΔΩΡ  ΖΩΗΣ.

<< ος  δ’ αν πίη εκ του ύδατος ου εγώ δώσω αυτώ, ου μη διψήση εις τον αιώνα, αλλά το ύδωρ ο εγώ δώσω αυτώ, γενήσεται εν αυτώ πηγή ύδατος αλλομένου εις ζωήν αιώνιον».  ( Ιωαν. δ΄, 14 ).

Ο άνθρωπος είναι πλασμένος για τη ζωή και αυτή αναζητεί. Διψάει να πιεί νερό αθανασίας.

Οι πηγές όμως στις οποίες ανατρέχει για κατάσβεση της δίψας, είναι οικτρά απατηλές. Η προσφορά τους είναι φαινομενική. Τα αποτελέσματα απελπιστικά. Η προσπάθεια άκαρπη. Η αποτυχία εμφανής.

Το «ύδωρ  το ζων» το παρέχει Εκείνος, που είναι η ΖΩΗ. «Εγώ ειμί η ΟΔΟΣ και η ΑΛΗΘΕΙΑ και η ΖΩΗ»(Ιωαν. ιδ΄, 6 )

ΚΥΡ. ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ. ΑΓΓΕΛΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ.

ΚΥΡ.  ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ.( Μαρκ.  ιε΄, 43 – ιστ΄ , 8 )

ΑΓΓΕΛΙΚΟ  ΜΗΝΥΜΑ.

          <<Ιησούν  ζητείτε τον Ναζαρηνόν τον εσταυρωμένον` ηγέρθη, ουκ έστιν ώδε`…»    ( Μαρκ.  ιστ΄, 6 ).

          «Ο Κύριος  αναστήθηκε!», ήταν το χαρμόσυνο αγγελικό μήνυμα προς τις γυναίκες Μυροφόρες.

          Οι Μυροφόρες γυναίκες διέθεταν ανδρεία και τόλμη, θάρρος και παρρησία, τα οποία πηγάζουν από τη βαθιά πίστη στον Θεό, τη φλογερή αγάπη σ’ Εκείνον, την ακατανίκητη ελπίδα στη Θεϊκή ευσπλαχνία.

          Οι Μυροφόρες γυναίκες απέρριψαν τη λογική, που πελαγίζει και δειλιάζει και επέρριψαν το βάρος στην καρδιά, που αγαπάει και προχωρεί.

          Οι Μυροφόρες γυναίκες τόλμησαν να φθάσουν μέχρι τον Τάφο του Διδασκάλου και αμείφθηκαν μοναδικά και ανεπανάληπτα. Έγιναν οι Πρώτες Μάρτυρες της Αναστάσεως του Χριστού.

          Οι γυναίκες εκείνες προσέτρεξαν στον Τάφο, για να προσφέρουν το μύρο της αγάπης τους σ’ Εκείνον. Η ανταμοιβή  των  Μυροφόρων  γυναικών, για  την αγαπητική τους αυτή κίνηση, ήταν να δεχθούν μονίμως στην καρδιά τους τον Χριστό, μύρο ακένωτο και η Χάρη Του να περιλούσει το είναι τους.

          Μυροφόροι όλοι ο Άγιοι, οι αγωνιστές της μεταμόρφωσης των παθών σε αρετές, οι μαχητές «των  γονάτων», της αδιάλειπτης προσευχής.

          Μυροφόροι όλοι έχομε τη δυνατότητα να γίνουμε, εφ’ όσον κατεργαζόμαστε την κάθαρση της καρδιάς, απεργαζόμαστε τον φωτισμό του νου και στοχεύομε την Θέωση.-

                                                                                   Ελ. Α. Κλ.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΠΙΣΤΕΩΣ.

ΟΜΟΛΟΓΙΑ  ΠΙΣΤΕΩΣ.

          <<ο Κύριός  μου και ο Θεός  μου!»( Ιωαν. κ΄, 28 ), είναι η ομολογία πίστεως του Θωμά.΄Υστερα από μια εσωτερική πάλη, για την αληθινότητα της Αναστάσεως του Κυρίου, αναφωνεί «εκ βαθέων».

          Ο Απ. Θωμάς  απών, κατά την εμφάνιση του Αναστημένου Νικητή του θανάτου και ελλιπής της Αγιοπνευματικής  Χάριτος,  δυσπιστεί. Βρίσκεται  στην τροχιά της απιστίας. Η αγάπη όμως του Διδασκάλου και πάλι έκδηλη. Αυτοπροσφέρεται για ψηλάφηση και τοιουτοτρόπως προλαμβάνεται η οικτρά πτώση της απιστίας. Η καλοπροαίρεση του Θωμά τροχοπέδη στον κατήφορο της απώλειας.

<<ο Κύριός  μου και ο Θεός  μου!»( Ιωαν. κ΄, 28 ).Ομολογία σωστική!!!

                                                                                   Ελ. Α. Κλ.

ΚΥΡ. ΤΥΡΙΝΗΣ. Η ΑΦΕΣΗ.

ΚΥΡ.  ΤΥΡΙΝΗΣ( Ματθ.  στ΄, 14 – 21 )

Η  ΑΦΕΣΗ.

          <<Εάν  γάρ ἀφῆτε τοῖς ἀνθρώποις τά παραπτώματα αὐτῶν, ἀφήσει καί ὑμῖν ὁ πατήρ ὑμῶν ὁ οὐράνιος.»(Ματθ. στ΄14)

            Ἡ ἀγάπη χαρακτηριστικό γνώρισμα τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

 Μία ἀγάπη πολυδιάστατη, πολυποίκιλα ἐκφρασμένη καί ἀναμφίβολα δεδομένη.

 Ἀγάπη καθολική ἀπαιτεῖ καί ἀπό τόν ἄνθρωπο ὁ Θεός.

 Μία ἀγάπη ἔκδηλη, ἔμπρακτη, φλογερή, δυνατή καί μοναδική.

       Μία ἀγάπη, πού θά πηγάζει ἀπό μία πυρίφλεκτη καρδιά, ἀπό μία ὕπαρξη ἐνδιάθετη γιά ὁλοκαυτωματικές, ἀγαπητικές ἐκφράσεις.

Μία τέτοια ἀγάπη πρός τόν Θεό θά μεταφράζεται καί σέ μία ἀληθινή ἀγάπη καί πρός τόν συνάνθρωπο.

Μία γνήσια ἀγάπη πρός τόν ἀδελφό σηματοδοτεῖ τή βοήθεια, τή συμπαράσταση, τήν ἀνοχή, τήν  συγχωρητικότητα.

ΚΥΡ. ΑΠΟΚΡΕΩ.( Ματθ. κε΄, 31 – 46 ) Η ΑΙΩΝΙΟΣ ΖΩΗ.

ΚΥΡ.   ΑΠΟΚΡΕΩ.( Ματθ.  κε΄, 31 – 46 )

Η  ΑΙΩΝΙΟΣ  ΖΩΗ.

<<Δεῦτε  οἱ  εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τήν ἡτοιμασμένην   ὑμῖν   Βασιλείαν…» (Ματθ. κε΄, 34)

Ἡ  Εὐαγγελική περικοπή τῆς Κρίσεως τρομοκρατεῖ τούς ἀμετανόητους ἁμαρτωλούς  καί  χαροποιεῖ  τούς  μετανοοῦντες  δικαίους.

Οἱ μέν πορεύονται εἰς Κόλαση αἰώνιο, οἱ δέ εἰσέρχονται εἰς τόν Παράδεισο, εἰς ζωή αἰώνιο.

Καί οἱ δυό κατηγορίες ἀνθρώπων ζοῦν ὅ,τι ἐπέλεξαν ἀπό τήν παροῦσα ζωή, καθ’ ὅτι ἡ  αἰώνιος ζωή δέν εἶναι ἔξοδος ἀπό χρονικά ὅρια, δέν εἶναι μελλοντική κατάσταση, ἀλλά παροῦσα πραγματικότητα, ἡ «ἐν Χριστῷ» ζωή. Ὁ Κύριος  καθορίζει  ἐμφαντικά τήν αἰώνιο ζωή : «Αὕτή δέ  ἐστιν ἡ αἰώνιος ζωή, ἵνα γινώσκωσί  σέ  τόν μόνον ἀληθινόν Θεόν καί  ὅν  ἀπέστειλας   Ἰησοῦν   Χριστόν. »( Ἰωαν. ιζ΄, 3 ).

       Ἡ αἰώνιος ζωή βιώνεται ἀπό τήν παροῦσα ζωή. Ἡ βίωση τοῦ αἰωνίου συνεπάγεται τήν ὀρθή ἐπίλυοη τοῦ παρόντος.

    Ἡ ἀπόλαυση τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ ὡς Φωτός, πού εὐφραίνει, ἤ ὡς Φωτός, πού κατακαίει ἀτελεύτητα, ἀμφότερα, εἶναι ἐπιλογή προσωπική μέ συνέργεια Θεϊκή.-

                                                                      

                                                                                                         Ελ. Α. Κλ.

ΚΥΡΙΑΚΗ του ΑΣΩΤΟΥ. ΝΕΚΡΩΣΗ καί ΖΩΗ.

ΚΥΡΙΑΚΗ    του  ΑΣΩΤΟΥ.

( Λουκ.  ιε΄, 11 – 32 )

ΝΕΚΡΩΣΗ  καί ΖΩΗ.

          <<Οὗτος  ὁ υἱός μου νεκρός ἦν καί ἀνέζησε.»( Λουκ. ιε΄, 24 ).

            Στήν   παραβολή   τοῦ  « ἀσώτου υἱοῦ » ὑπάρχουν  δύο  κύρια  σημεῖα ἀναφορᾶς : 

Ἡ ἀσωτία καί ἡ ἐπιστροφή.

            Ἡ ἀπομάκρυνση ἀπό τήν πατρική θαλπωρή συνεπάγεται τήν ἀσωτία, τή νέκρωση. Ἡ ἐπιστροφή στήν πατρική οὐσία σηματοδοτεῖ τή ζωή.

            Ἡ ζωή ἔξω ἀπό τή Ζωή, πού εἶναι ὁ Θεός, ἀποτελεῖ νέκρωση.

           Ὁ Θεός εἶναι ἡ ἐνυπόστατη Ζωή.  «Ἐγώ εἰμι ἡ Ὁδός καί ἡ Ἀλήθεια καί ἡ Ζωή.»( Ἰωαν. ιδ΄,6 ), δηλώνει ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Θεοῦ.

            Τό σῶμα χωρίς τήν ψυχή εἶναι νεκρό.Ἡ ψυχή χωρίς τό Πανάγιο Πνεῦμα εἶναι νεκρή.

Ἡ ἁμαρτία συνεπάγεται τόν θάνατο τῆς ψυχῆς.

Ἡ μετάνοια καί ἐπιστροφή στόν Θεό Πατέρα δίνει τό ἔναυσμα γιά μιά πανευτυχή  βιοτή.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΑΓΙΩΝ ΠΑΝΤΩΝ. Ο Μ Ο Λ Ο Γ Ι Α

ΚΥΡΙΑΚΗ    ΑΓΙΩΝ   ΠΑΝΤΩΝ

Ο Μ Ο Λ Ο Γ Ι Α

<<Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοί ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγώ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς».(Ματθ.ι΄,32).

Ὅλοι οἱ Ἅγιοι ἔχουν κοινό σημεῖο ἀναφορᾶς τόν Χριστό καί Ἐκεῖνον βιώνουν «ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι».Ἡ βίωση αὐτή συνεπάγεται τήν ὁμολογία.

 Ὁμολογία «διά Χριστοῦ» καί «ἐν Χριστῷ».

 Ὁμολογία ὕστερα ἀπό τήν κοινωνία μέ τόν Χριστό καί μέ τή δύναμή Του.

Ἡ ὁμολογία τῶν Ἁγίων ἀπαύγασμα τῆς  Χριστοποίησή τους. Δέκτες οἱ ἴδιοι  τοῦ  Θεοῦ Λόγου, ἀναδεικνύονται καί προβολεῖς τοῦ Θείου Φωτός.

Οἱ Ἅγιοι ὁμολόγησαν Χριστόν καί τοῦτον Ἐσταυρωμένον καί Ἀναστημένον.

Μέ τήν πίστη ἑδραία, μέ τήν καρδιά πυρακτωμένη ἔδιναν  τή μαρτυρία τοῦ Χριστοῦ ἀκατάπαυστα.

Οἱ Μάρτυρες μέ τήν παρρησιακή ὁμολογία τους, προκαλοῦσαν τά  ἀνήλεα μαρτύρια καί σφράγιζαν μέ τό αἷμα τους τήν ἀγωνιστική τους πορεία.

Ἡ ὁμολογία τους θά ἐξασφαλίσει καί τήν ὁμολογία τοῦ Χριστοῦ. Ἡ ἐνοίκηση τοῦ Χριστοῦ ἐντός τους θά δώσει τή μαρτυρία τῆς γνησιότητας στόν Πατέρα.

Ὁ Θεός Πατέρας, πού ἀγαπᾶ τόν Υἱό θά ἐπιδείξει ἀγάπη καί στόν ἄνθρωπο, πού συνδέεται μέ τόν Χριστό. Δηλ. ἡ ἕνωσή μας μέ τόν Χριστό ἐχέγγυο καί τῆς ἀπόδοσης τῆς πατρικῆς ἀγάπης, ἕνεκεν τοῦ Υἱοῦ.

Συνεπῶς κατά τή Δευτέρα Παρουσία ὁ Λόγος θά μαρτυρήσει γιά τούς Ἁγίους.

Ἡ ὁμολογία μας στή γήϊνη ζωή θά διασφαλίσει  τήν  ὁμολογία τοῦ Κυρίου, γιά τήν κληρονομία τῆς αἰώνιας ζωῆς.

Ἀνένδοτος ἀγώνας, λοιπόν, γιά Χριστοποίηση καί ὁμολογία.-

ΚΥΡ. ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ. ΥΔΩΡ ΖΩΗΣ.

ΚΥΡ. ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ ( Ἰωαν. δ΄, 5 – 42 )

ΥΔΩΡ  ΖΩΗΣ.

 ος  δ’ ἄν πίῃ ἐκ τοῦ ὕδατος οὗ ἐγώ δώσω αὐτῷ, οὐ μή διψήσῃ εἰς τόν αἰῶνα, ἀλλά τό ὕδωρ ὅ ἐγώ δώσω αὐτῷ, γενήσεται ἐν αὐτῷ πηγή ὕδατος ἁλλο-μένου εἰς ζωήν αἰώνιον».( Ἰωαν. δ΄, 14 ).

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι πλασμένος γιά τή ζωή καί αὐτή ἀναζητεῖ. Διψάει νά πιεῖ νερό ἀθανασίας. Οἱ πηγές ὅμως στίς ὁποῖες ἀνατρέχει γιά κατάσβεση τῆς δίψας, εἶναι οἰκτρά ἀπατηλές. Ἡ προσφορά τους εἶναι φαινομενική. Τά ἀποτε-λέσματα ἀπελπιστικά. Ἡ προσπάθεια ἄκαρπη. Ἡ ἀποτυχία ἐμφανής.

Τό «ὕδωρ  τό ζῶν» τό παρέχει Ἐκεῖνος, πού εἶναι ἡ ΖΩΗ. «Ἐγώ εἰμι ἡ ΟΔΟΣ καί ἡ ΑΛΗΘΕΙΑ καί ἡ ΖΩΗ» ( Ἰωαν. ιδ΄, 6 ). Ἡ  Συνάντηση μέ τόν Χριστό, λοιπόν, προσφέρει καί τήν παροχή «ὕδατος». Τό νερό, πού ὁ Χριστός δίνει ἐξασφαλίζει αἰώνια κάλυψη. Ἡ δίψα παύει νά εἶναι σημεῖο ἀναφορᾶς τοῦ ἀνθρώπου.Ἡ κοινωνία μέ τόν Χριστό, ἐπιλύει τίς μεταφυσικές ἀναζητήσεις. Ὁ Θεός, πού εἶναι τό ζητούμενο, ἐνοικεῖ στόν ἄνθρωπο, πού Τοῦ προσφέρεται καί κάνει θρόνο τήν καρδιά του. Τοιουτοτρόπως ὁ ἄνθρωπος εἰρηνεύει καί εἰρηνοποιεῖ.

            Ἡ Γνωριμία μέ τόν Χριστό ἀπαντᾶ θετικά καί στίς λυτρωτικές ἀναζητήσεις. Ἡ δίψα γιά λύτρωση ἀπό τά δεινά δεσμά τῆς ἁμαρτίας κατασβήνει ὁριστικά.Ὁ Χριστός παρέχει τό «ὕδωρ», πού ἀστείρευτα παρέχει πληρότητα, συγχωρητικότητα, εὐφροσύνη. Τό «ὕδωρ», πού ὁ Ἰησοῦς δίνει εἶναι ζωηφόρο, φέρει ζωή αἰώνια.Τό «ὕδωρ  τό  ζῶν» εἶναι ὁ Ἴδιος ὁ Χριστός, ὁ Θεός καί εἶναι ὅ,τι πολυτιμότερο γιά τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη.

            Αὐτό τό «ὕδωρ»πρόσφερε καί στή Σαμαρείτιδα καί ἄρδευσε τό εἶναι της καί πυροδότησε ὁ λόγος τοῦ Λόγου τήν καρδιά της καί ἀναδείχθηκε πυρφόρος Ἱεραπόστολος, ἡ Ἰσαπόστολος Ἁγία Φωτεινή.

            Αὐτό τό «ὕδωρ» διαθέτει καί ἐπιδίδει ἀφειδώλευτα καί παντοτινά ὁ Χριστός. Ὅποιος δεχθεῖ τήν προσφορά ζωοποιεῖται καί ἀθανατοποιεῖται, ἐφ’ ὄσον τό «ὕδωρ  τό  ζῶν» εἶναι ὁ Χριστός καί ὁ Χριστός εἶναι ἡ Ζωή ἡ αἰώνια.-

 

                      

ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ. ΑΓΓΕΛΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ.

ΚΥΡΙΑΚΗ  ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ ( Μαρκ.  ιε΄, 43 – ιστ΄ , 8 ).

ΑΓΓΕΛΙΚΟ  ΜΗΝΥΜΑ.

            <<Ιησοῦν  ζητεῖτε τόν Ναζαρηνόν τόν ἐσταυρωμένον` ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε`…» ( Μαρκ.  ιστ΄, 6 ).«Ὁ Κύριος ἀναστήθηκε!», ἦταν τό χαρμόσυνο ἀγγελικό μήνυμα πρός τίς γυναῖκες Μυροφόρες.

            Τόν Ἀδάμ πρώτη τόν εἶδε ἡ Εὔα, εὐθύς μετά τή δημιουργία της. Καί τόν νέο Ἀδάμ, τόν Χριστό Ἀναστάντα, Τόν πρωτοαντίκρισαν οἱ Μυροφόρες γυναῖκες.

       Ἡ Εὔα ἔφερε τό μήνυμα τῆς πτώσης στόν Ἀδάμ, τόν ἄνδρα. Καί οἱ Μυροφόρες γυναῖκες ἔφεραν τό μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως στούς Ἀποστόλους, τούς ἄνδρες.

ΚΥΡΙΑΚΗ του ΘΩΜΑ. Ομολογία πίστεως.

          

ΚΥΡΙΑΚΗ  του  ΘΩΜΑ.  ΟΜΟΛΟΓΙΑ  ΠΙΣΤΕΩΣ

              <<Ο Κύριός  μου καί ὁ Θεός  μου!»( Ἰωαν. κ΄, 28 ), εἶναι ἡ ὁμολογία πίστεως τοῦ Θωμᾶ. Ὕστερα ἀπό μιά ἐσωτερική πάλη, γιά τήν ἀληθινότητα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ἀναφωνεῖ «ἐκ βαθέων».

            Ὁ Ἀπ. Θωμᾶς ἀπών, κατά τήν ἐμφάνιση τοῦ Ἀναστημένου Νικητή τοῦ θανάτου καί ἐλλιπής τῆς Ἁγιοπνευματικῆς  Χάριτος,  δυσπιστεῖ. Βρίσκεται  στήν τροχιά τῆς ἀπιστίας. Ἡ ἀγάπη ὅμως τοῦ Διδασκάλου καί πάλι ἔκδηλη. Αὐτοπροσφέρεται γιά ψηλάφηση καί τοιουτοτρόπως προλαμβάνεται ἡ οἰκτρά πτώση τῆς ἀπιστίας. Ἡ καλοπροαίρεση τοῦ Θωμᾶ τροχοπέδη στόν κατήφορο τῆς ἀπώλειας.

Κυρ.Β΄Λουκά. ΠΥΡΟΔΟΤΕΣ ΑΓΑΠΗΣ

ΚΥΡ. Β΄  ΛΟΥΚΑ ( Λουκ.  στ΄ , 31 – 36 )

ΠΥΡΟΔΟΤΕΣ  ΑΓΑΠΗΣ.

 <<Αγαπάτε  τους  εχθρούς  υμών και αγαθοποιείτε.» (Λουκά  στ΄ , 35 ).

Ο άνθρωπος, κοινωνικό ον, κοινωνικοποιείται από τα πρώτα βήματα της ζωής του.

Για να κρατηθούν ισόρροπες οι διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων απαιτείται να εφαρμοσθεί επακριβώς ο καταστατικός χάρτης της ιδανικής πολιτείας. Ο κώδικας αυτός της καινής ζωής ενυπάρχει στην «επί του όρους» ομιλία του Ιησού.

Εκεί θα ανακαλύψουμε τον «χρυσό κανόνα», που με το «σπαθί της αγάπης» καταλύει  « Γόρδιους  δεσμούς » στις  σχέσεις των ανθρώπων και επιλύει δυσεπίλυτα προβλήματα. «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμέίς ποιείτε αυτοίς ομοίως.»( Λουκ. στ΄ , 31 ).

ΚΥΡ. ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ.ΚΛΗΣΗ για ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ και ΣΤΑΥΡΟ.

ΚΥΡΙΑΚΗ  ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ (Μαρκ. η΄,34 – θ΄,1)

ΚΛΗΣΗ για ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ και  ΣΤΑΥΡΟ.

            <<Όστις  θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω  εαυτόν και αράτω τον σταυρόν  αυτού  και  ακολουθείτω  μοι. »( Μαρκ. η΄, 34 ).

             Ο Ιησούς απευθύνει προσωπικές προσκλήσεις, για κατάταξη εκούσια στο στράτευμά  Του.

        Εθελοντές οι στρατιώτες του Χριστού. Ο Ίδιος Πρώτος Σταυροφόρος απαιτεί σταυροφόροι να είναι και οι ακόλουθοί Του, αφ’ ενός, αλλά και αφ’ ετέρου να επιδείξουν αυταπάρνηση.

            Αυταπάρνηση σημαίνει να απαρνηθείς τον εαυτό σου. Η αυταπάρνηση συνεπάγεται την απάρνηση κάθε ηδονής, κάθε εφάμαρτης επιθυμίας, κάθε αμαρτωλής πράξεως, κάθε πάθους.

Η αυταπάρνηση σηματοδοτεί τον αγώνα για κάθαρση καρδιάς από τα πάθη, ώστε να επέλθει ο φωτισμός του νου και να επιτευχθεί η Θέωση.

            Η αυταπάρνηση απαιτεί την απάρνηση του ιδίου θελήματος και την αποδοχή του θελήματος του Θεού.

            Η αυταπάρνηση πρώτος και βασικός όρος της εκούσιας στρατολόγησης στη συνοδεία του Ιησού.

Κυρ. Απόκρεω. Η ΑΙΩΝΙΟΣ ΖΩΗ.

ΚΥΡ.   ΑΠΟΚΡΕΩ. (Ματθ.κε΄,31 – 46)

Η  ΑΙΩΝΙΟΣ  ΖΩΗ.

<<Δεύτε  οι  ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμα-σμένην   υμίν   Βασιλείαν…»

Η  Ευαγγελική περικοπή της Κρίσεως τρομοκρατεί τους αμετανόητους αμαρτωλούς και χαροποιεί τους μετανοούντες δικαίους.

Οι μεν πορεύονται εις Κόλαση αιώνιο, οι δε εισέρχονται εις τον Παράδεισο, εις ζωή αιώνιο.

Και οι δυό κατηγορίες ανθρώπων ζουν ό,τι επέλεξαν από την παρούσα ζωή, καθ’ ότι η  αιώνιος ζωή δεν είναι έξοδος από χρονικά όρια, δεν είναι μελλοντική κατάσταση, αλλά παρούσα πραγματικότητα η «εν Χριστώ» ζωή. Ο Κύριος  καθορίζει  εμφαντικά την αιώνιο  ζωή : «Αύτή δε  εστιν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσί  σε  τον μόνον αληθινόν Θεόν και  ον  απέστειλας   Ιησούν Χριστόν.»(Ιωαν.ιζ΄,3).Η γνώση, λοιπόν, του Θεού συνίσταται στην προσωπική σχέση μαζί Του και προϋποθέτει τη βίωση της αγάπης και στους εχθρούς, κατά τον Αγ. Σιλουανό.

Κυρ. Ασώτου. Νέκρωση και ζωή.

ΚΥΡ.  ΑΣΩΤΟΥ  ( Λουκ.  ιε΄, 11 – 32 )

ΝΕΚΡΩΣΗ  και ΖΩΗ.

            <<Ούτος  ο υιός μου νεκρός ην και ανέζησε.»( Λουκ. ιε΄ , 24 ).

            Στην παραβολή του «ασώτου υιού» υπάρχουν δύο κύρια σημεία αναφοράς : Η ασωτία και η επιστροφή.

            Η απομάκρυνση από την πατρική θαλπωρή συνεπάγεται την ασωτία, τη νέκρωση. Η επιστροφή στην πατρική ουσία σηματοδοτεί τη ζωή.

            Η ζωή έξω από τη Ζωή, που είναι ο Θεός, αποτελεί νέκρωση.

           Ο Θεός είναι η ενυπόστατη Ζωή.  «Εγώ ειμι η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή.»( Ιωαν. ιδ΄ ,6 ), δηλώνει ο Υιός και Λόγος του Θεού.

Το σώμα χωρίς την ψυχή είναι νεκρό. Η ψυχή χωρίς το Πανάγιο Πνεύμα είναι νεκρή.

Η αμαρτία συνεπάγεται τον θάνατο της ψυχής.

Η μετάνοια και επιστροφή στον Θεό Πατέρα δίνει το έναυσμα για μια πανευτυχή  βιοτή.

Η αμαρτία απομάκρυνε τους Πρωτόπλαστους από τον Παράδεισο, από τον Θεό, αφού απέβαλλαν τον χιτώνα της Θείας Χάριτος και φόρεσαν το δερμάτινο χιτώνα της φθαρτότητας και θνητότητας.

Η απώλεια της κοινωνίας με τον Θεό σηματοδότησε και την απώλεια της δυνατότητας της Θέωσης.

           Η ενανθρώπηση όμως τουΧριστού επαναδίδει στον μετανοούντα άσωτο τη δυνατότητα της μέθεξης του Θεού. Πραγματοποιείται η επιστροφή στην οικία και η αγαπητική υποδοχή του Πατέρα. Εκεί, στην οικία, στην Εκκλησία, δίδεται το δακτυλίδι, το εχέγγυο της υιοθεσίας, ενδύεται την στολή του Αγίου Πνεύματος, διά του Αγίου Βαπτίσματος, τρέφεται με το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, κατά την Θεία Ευχαριστία και πανηγυρίζει πανευφρόσυνα.

Ο άσωτος υιός δέχεται την Αγιοτριαδική πρόσκληση επιστροφής και ζωοποιείται και απολαύει της διάπυρης αγάπης του Θεού.

Τοιουτοτρόπως η Εκκλησία του Χριστού απαρτίζεται από αμαρτωλούς, που μετανοούν και βιώνουν πλησμονή ζωής και αγάπης.

Η ασωτία πραγματοποιείται με την έξοδο του νου από την καρδιά και τη μνήμη του Θεού και την στροφή σε επιθυμίες εμπαθείς.

Τότε ο νους αποχαριτώνεται. Η επάνοδος του νου στην καρδιά και η επαναπόκτηση της μνήμης του Θεού ζωοποιεί τον  νου και βιώνει ο άνθρωπος την άκτιστη Χάρη του Θεού.

Μιμητές, λοιπόν, του ασώτου υιού, ας γίνουμε, όχι μόνο στην ασωτία, την αμαρτία, αλλά και στην επιστροφή, στη μετάνοια.-

ΚΥΡ. ΤΕΛΩΝΟΥ & ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ.

ΚΥΡ. ΤΕΛΩΝΟΥ & ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ. ( Λουκ.  ιη΄ , 10  - 14 )

Η Φαρισαϊκή  αυτοδικαίωση & ο ΤΕΛΩΝΙΚΟΣ ΣΤΕΝΑΓΜΟΣ.

<<Ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων…ο Θεός  ιλάσθητί μοι τω  αμαρτωλώ.»      ( Λουκ. ιη΄ , 13 ).

            Φαρισαίος και Τελώνης!Δύο εκ διαμέτρου αντίθετες παρουσίες. Η έκφραση μιας δαιμονιώδους πνευματικότητας και μιας πνευματικής ευεξίας.

            Στην ατμόσφαιρα της προσευχής εκτυλίσσεται η εσωτερικότητα δύο ανθρώπινων τύπων : Του Φαρισαίου, με μία κομπορρήμονα προσευχή και του Τελώνη, με μία δακρύ-βρεχτη ικεσία.

            Η πρώτη εκδήλωση ευσεβιστική, με τάση προβλητική.

            Η δεύτερη κίνηση ευσέβειας,ενέργεια Αγιοτριαδική,με στόχο μεταστροφικό.

            Ο Φαρισαίος κινείται στα πλαίσια μιας «αυτόνομης ηθικής δεοντολογίας».

            Ο Τελώνης βιώνει το μυστήριο της μετανοίας.

 Ο Φαρισαίος αυτοδικαιώνεται  με βάση τις καλές πράξεις.

 Ο Τελώνης επιζητεί τη δικαίωση, με τη ρύθμιση της σχέσης του με τον Χριστό.

            Ο Φαρισαίος πράττει ανθρώπινα.

            Ο Τελώνης δρα Θεανθρώπινα.

            Ο Φαρισαίος καυχησιολογεί υπεροπτικά.

            Ο Τελώνης εκζητεί  έλεος  υπαρκτικά.

            Ο Φαρισαίος ζει καθημερινά την αυτοδικαίωση.

            Ο Τελώνης βιώνει αδιάλειπτα την αυτομεμψία.

Η αυτοκατάκριση, καρπός αυτογνωσίας, οδηγεί στη μετάνοια. Στο κλίμα της μετανοίας ζώντας ο Τελώνης γνωρίζει την ταπείνωση, το θεμέλιο των αρετών.

Η ταπείνωση αποτελεί το βάθρο για την προσευχητική εκτόξευση στα κράσπεδα του Θρόνου του Θεού.

Η προσευχή του Φαρισαίου παραμένει άκαρπη, γιατί υψηλοφρονεί.

Η προσευχή του Τελώνη προκαλεί την Θεαρέσκεια, γιατί ταπεινοφρονεί:«Ο  Θεός  ιλάσθητί   μοι  τω  αμαρτωλώ.» ( Λουκ. ιη΄ , 13 ).

            Ο Φαρισαίος αυτοδιαφημίζεται με τα «καλά» έργα του και αυτοδικαιώνεται.

            Ο Τελώνης αφήνει το αλέτρι της μετάνοιας να οργώσει το «γεώργιον» της καρδιάς του και χειραγωγείται στην ταπείνωση και στην προσευχή.

            Αδελφοί μου!  «Μη προσευξώμεθα φαρισαϊκώς», αλλά «ταπεινωθώμεν τελωνικώς».

            Ας «φύγωμεν την υψηγορίαν του Φαρισαίου» και ας «μάθωμεν την ταπείνωσιν του Τελώνου».

            Ας «μισήσωμεν την υπερήφανον φωνήν του Φαρισαίου» και ας «ζηλώσωμεν την ευκατάνυκτον ευχήν του Τελώνου», ώστε να επιτύχομε την ποθεινή σωτηρία.-