25η Μαρτίου:Ορόσημο Χριστιανοσύνης - Ρωμιοσύνης.

25η Μαρτίου : ΟΡΟΣΗΜΟ

ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣΥΝΗΣ – ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ.

                        

Διπλή γιορτή, διπλή χαρά είναι η 25η Μαρτίου.

Γιορτάζει κάθε τι ζωντανό η άψυχο, που ανήκει στη δοξασμένη αυτή χώρα.

Χίλιοι ψίθυροι, μυριάδες φωνές  ακούονται από άπειρα στόματα για να υμνήσουν, να δοξάσουν και να χαρούν τη μεγάλη αυτή γιορτή της Θρησκείας και της Πατρίδας.

Χαρμόσυνα χτυπούν οι καμπάνες της εκκλησίας της Χριστιανοσύνης, για να διαλαλήσουν το ευχάριστο μήνυμα, το οποίο Άγγελος Κυρίου έφερε στη σεμνή Κόρη της Ναζαρέτ, την Παρθένο Μαρία: «Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία ο Κύριος μετά σου.Ευλογημένη  συ εν γυναιξί και ευλογημένος ο καρπός της κοιλίας σου»(Λουκ. α΄,28).

Ο Πανάγαθος Θεός, ο Πάνσοφος Δημιουργός, ο Πλάστης πάντων των ορατών και αοράτων, θα έστελνε στον κόσμο τον Μονογενή Υιό Του, τον Χριστό, που είναι η πηγή της χαράς, το Φως της Αλήθειας, ο Χορηγός της Ζωής , ο ωκεανός της Αγάπης, το παράδειγμα της αυταπάρνησης και της Θυσίας. Η Θεϊκή φωνή υποσχέθηκε τον ερχομό του Σωτήρα, για να λυτρώσει τον άνθρωπο  από  την  αμαρτία, τη φθορά και τον θάνατο και να χαρίσει στην ανθρωπότητα την αθανασία, την ειρήνη, την αγάπη και την ελευθερία.

Το προαιώνιο Θεϊκό σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου αρχίζει να εφαρμόζεται με την καταφατική απάντηση της Μαριάμ στο άγγελμα του Αρχαγγέλου, με την υπακοή της στο Θεό, μέσα από μια ελεύθερη επιλογή, με την απάρνηση του ιδίου θελήματος και την αποδοχή του θελήματος του Θεού. 

Αυτή τη γιορτή πανηγυρίζουμε την 25η Μαρτίου, σαν Χριστιανοί.

            Αλλά μαζί με το ανεκλάλητο αυτό άγγελμα της ενσάρκωσης του Κυρίου, το ελληνικό Έθνος, οι κάμποι και τα βουνά, οι θάλασσες και τ’ ακρογιάλια, λάμπουν και χαίρονται και τραγουδούν και για μια άλλη γιορτή.

Είναι η γιορτή της ανάστασης του Γένους , είναι η χαρά της ελευθερίας, το τραγούδι  της λύτρωσης. Σε  κάθε  βρύση και κάθε βουνοκορφή αντιλαλεί το τραγούδι το κλέφτικο και θυμίζει ανδρεία και μεγαλείο.

Κυριακή Ασώτου.Μετάνοια οδός σωτηρίας.

ΚΥΡΙΑΚΗ  ΑΣΩΤΟΥ.

ΜΕΤΑΝΟΙΑ  οδός   ΣΩΤΗΡΙΑΣ

  

Μια αναδρομική ματιά στη βιοτή των Πρωτοπλάστων θα μας δώσει την εικόνα της στιγμιαίας πτωτικής τους κίνησης. Θα επισημάνουμε τη δικαιολογητική τους απάντηση προς  τον  Θεό.

           Άμεση η δικαιολογία: Η αυτοδικαίωση, η ετεροκατάκριση. Η δικαιολογία   απομάκρυνε την Θεϊκή Χάρη, εφ' όσον η μετάνοια αποκλείστηκε και η απογύμνωσή τους επακολούθησε. 

      Εφ'  εξής ο  μεταπτωτικός  άνθρωπος  ρέπει  προς  την  αυτοδικαίωση   για να ικανοποιήσει τις  φιλαυτικές  του  επιδιώξεις.

      Η κάλυψη προσωπικών ολισθήσεων: πράξεων, ενεργειών, λογισμών, σκέψεων, αποτελεί στοιχείο της  καθημερινότητας.

          Η μετατόπιση  των ευθυνών και η καταδίκη των άλλων αποκαλύπτουν  την  εγωπάθεια  και   την  παντελή  απουσία της αγάπης  προς "τον πλησίον."

         Η ανυπαρξία της αυτοκριτικής και η εμφανής  επιείκεια περιθωριοποιούν  τη μετάνοια και αποκλείουν την σωτηρία. 

        Απαιτείται έξοδος από τον εφησυχασμό και πορεία αγωνιστική, σωστική. Ο  αποκλεισμός  της αυτοδικαίωσης προωθεί την αυτομεμψία δηλαδή την αυτομομφή, την αυτοκατάκριση, την αυτοενοχοποίηση. Καταδικάζοντας τον εαυτό μας αφοπλίζουμε τα φραστικά βέλη του αδελφού μας, παρα8μένουμε άτρωτοι και βιώνουμε εκούσια την "κατά Θεόν" λύπη, τη μετάνοια.

ΥΠΕΡΒΑΣΗ ΧΡΟΝΟΥ.

"Εξαγοραζόμενοι τον καιρόν ότι αι ημέραι πονηραί εισι."( Εφεσ. ε, 16) είναι η Παύλεια προτροπή.
Ο χρόνος είναι δημιούργημα του Θεού. Ο άνθρωπος έχει τη δυνατότητα να αξιοποιήσει τον χρόνο και μέσα στο χώρο να Θεωθεί.
Η βίωση της ζωής και της παρουσίας του Θεού μέσα στο χρόνο συνιστά την Αιωνιότητα. Ο Θεός είναι η Αιωνιότητα.
Η κοινωνία του ανθρώπου με τον Θεό μέσα στο χρόνο, οι αποκαλύψεις του Θεού μέσα στον άνθρωπο, αποτελούν εμπειρίες Αιωνιότητας.
Η αναφορά του χρόνου στο Χριστό εξαγιάζει και μεταμορφώνει τον χρόνο.
Η συμμετοχή του Χριστιανού στο Μυστήριο της Θείας Λειτουργίας αποτελεί πρόγευση της αιώνιας ζωής και υπέρβαση του χρόνου.
Η συντριβή κατά την μετάνοια, με την έκφραση μιας έντονης καρδιακής προσευχής, η Μυστηριακή και Ασκητικη ζωή της Εκκλησίας, συνιστούν υπέρβαση του χρόνου.
Ο άνθρωπος με την προσευχή, ως στάση ζωής, υπερβαίνει τον χρόνο, απελευθερώνεται από την τυραννία του, τον εξαγιάζει και εξαγιάζεται μέσα σ' αυτόν.
Ο χρόνος μας εξασφαλίζει την σωτηρία μας ή την αιώνια καταδίκη μας. Η αξιοποίησή του τον καθιστά σωτηριώδη.
Η κάθε ενέργειά μας, όταν παίρνει προσευχητική μορφή, τότε και αιωνοποιείται.
Η απώλεια του χρόνου συνιστά την ατελεύτητη καταδίκη μας.
Ο Χριστιανός, πουβιώνει το αιώνιο, επιλύει τα προβλήματα του παρόντος και τα αντιμετωπίζει πολυδιάστατα.
Η προσφορά και η θυσία, η μαρτυρία και το μαρτύριο, η εργασία και η ψυχαγωγία, μέσα στον χρόνο και με αναφορά στον Χριστό, εναγιοποιούνται, αφού πραγματοποιούνται στο παρόν και ανάγονται στο μέλλον το αιώνιο.
Ο χρόνος, λοιπόν, ευλογία Θεού στον άνθρωπο, εξαγοράζεται και εξαγοράζει την άληκτη ευφροσύνη της θέας της αγάπης του Θεού.
Ο χρόνος όμως και παρέρχεται ανεπίστροφα. Ας τον εκμεταλλευθούμε σωτήρια.
Η ανατολή του νέου έτους, ας είναι σωτηριώδης αφετηρία.-

Τα ΠΡΟΤΥΠΑ μας.

ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΜΑΣ.
Η πορεία του ανθρώπου στη γη πορεία δύσκολη και ακανθώδης. Χρειάζεται πυξίδα για ορθή πλεύση, για αποφυγή υφάλων, για πορεία σωστική. Απαιτούνται ιδανικά πρότυπα για να βαδίσεις στ' αχνάρια τους με σιγουριά και ασφάλεια. Κυκλοφορούν στην εποχή μας και προβάλλονται πολλά, αλλά κίβδηλα. ΄Ολα αυτά ελκύουν, θέλγουν, αλλά παραπλανούν οικτρά, αποπροσανατολίζουν καθοριστικά. Είναι κατεπείγουσα ανάγκη να αναζητηθούν αληθινά πρότυπα ζωής, που εκφράζουν τη ζωή και οδηγούν στη ζωή. Αυτά βρίσκονται και μόνο στο χώρο της Ορθοδοξίας.
Είναι οι Άγιοι, οι δικοί μας άνθρωποι, που τώρα βρίσκονται στον Ουρανό, στρατιές ολόκληρες.
Είναι οι αγωνιστικές εκείνες μορφές, που βίωσαν την Ορθόδοξη Ασκητική, δηλαδή μετείχαν στη Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, ζούσαν σε διαρκή άσκηση και εφαρμογή των Θεϊκών παραγγελμάτων.
Είναι οι βιαστές εκείνοι, που άρπαξαν τη Βασιλεία του Θεού, αφού " έδωσαν αίμα και έλαβαν πνεύμα. " Είναι οι αγωνιστές του πνεύματος, που υπέταξαν την σάρκα στο πνεύμα και αναδείχθηκαν απελεύθεροι.
Ελεύθεροι, λοιπόν, από τα δεσμά των παθών, δούλοι Χριστού γνήσιοι, μαχητές ανένδοτοι, κοινωνοί Θεού, πέτυχαν τη μεταμόρφωση του είναι τους και έφθασαν στο "καθ' ομοίωσιν", αφού πέρασαν από την κάθαρση της καρδιάς στον φωτισμό του νου.
Οι Άγιοι αγάπησαν πολύ τον Θεο, αφού αγαπήθηκαν πολύ από τον Θεό. Πυρπολημένοι από την θεϊκή αγάπη υπηρέτησαν θυσιαστικά τον άνθρωπο και ανέπτυξαν μια πλατιά κοινωνία αγάπης.΄Ολη η κτίση ήταν στο πλάνο της αγαπητικής τους δράσης.
Ο Θεός ήταν η προτεραιότητά τους.
Με πολυπληθείς εμπειρίες, από ένα αστείρευτο οπλοστάσιο, με το ακαταμάχητο όπλο του Σταυρού μπροστά, προβάλλουν νικηφόρα οι Άγιοι.
Καθένας και μια ιδιάζουσα περίπτωση δείχνει το μονοπάτι, που οδηγεί στην θέωση.
Με την "κατά φύσιν" έγγαμη ζωή ή με την "υπέρ φύσιν" μοναχική ζωή πέτυχαν την σωτηρία.
Με τη μαρτυρία ζωής και με το μαρτύριο επισφράγισμα αναδείχθηκαν οι Μάρτυρες της πίστεώς μας.
"........έκαστος εν τη κλήσει η εκλήθη, εν ταύτη μενέτω." (Α΄, Κορ. ζ΄, 20). Ο καθένας από εκεί, που τον τοποθέτησε το χέρι του Θεού ας αγωνισθεί.
Ανιχνεύοντας το πρότυπό του ας ιχνηλατήσει πιστά. Στ' αχνάρια του απαρέγκλιτα ας βαδίσει.
Οι πρόδρομοι υπάρχουν.
Η πορεία είναι ευκολότερη και ασφαλέστερη.
Π ί σ τ η δυνατή χρειάζεται. Α γ ά π η πλατιά απαιτείται. Τ α π ε ί ν ω σ η βαθιά είναι αναγκαία για μια αγωνιστική πορεία.
Με την ενέργεια του Θεού και την συνέργεια του ανθρώπου η νίκη είναι βέβαιη.
Ακολουθώντας τον Πρώτο Σταυροφόρο, τον Κύριο, προσβλέποντας στους μιμητές Του και πρεσβευτές μας Αγίους και στη Μεγάλη Μάνα μας, την Κυρία Θεοτόκο, ο αγώνας είναι στεφηφόρος.
Συμπολίτες εμείς των Αγίων, θα αναδειχθούμε αναμφίβολα Ουρανοπολίτες και οικείοι του Θεού, οικήτορες του Παραδείσου μόνιμοι.
Ας ελπίζουμε, αλλά ας μην επαναπαυόμαστε. "Ας μετανοούμε αλλά ας μην εφησυχάζουμε.
"Κράτα το νου σου στον άδη και μην απελπίζεσαι.", είπε ο Κύριος στον ΄Οσιο Σιλουανό. Φ ό β ο ς, ε λ π ί δ α, ε π α γ ρ ύ π ν η σ η. Με την άγκυρα στον Ουρανό, με ουρανοδείκτες τούς Αγίους, ας πορευόμαστε ανεπίστροφα για την ποθητή Πατρίδα, εκεί, που η ευφροσύνη από τη θέα της παρουσίας και της αγάπης του Θεού της αγάπης, είναι άληκτη.
Πόθος μας και ευχή μας η επίτευξη αυτού του στόχου απ' όλους μας, ώστε να συνευφραινόμαστε ατελεύτητα.-

25η ΜΑΡΤΙΟΥ:Ορόσημο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣΥΝΗΣ και ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ.

25η Μ α ρ τ ί ο υ: Ορόσημο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣΥΝΗΣ και ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ.

25η Μαρτίου!ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ της ΘΕΟΤΟΚΟΥ! Το προαιώνιο Θεϊκό σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου αρχίζει να εφαρμόζεται. Η ευαγγελία ανακοινώνεται σ΄Εκείνη, που είχε την θεοποιό Χάρη κατά μετοχή, την Παναγία.
Και η καταφατική της απάντηση στο άγγελμα του Αρχαγγέλου αποκαλύπτει την υπακοή της στον Θεό, μέσα από μία ελεύθερη επιλογή, την απάρνηση του ιδίου θελήματος και την αποδοχή του θελήματος του Θεού. Περνάει από την κάθαρση και τον φωτισμό, με την ησυχαστική Θεοκοινωνία και φθάνει στην θέωση, κατά τον Ευαγγελισμό.
Τοιουτοτρόπως, με την επίτευξη της Ενανθρώπησης του Λόγου, εξασφαλίζεται η δυνατότητα της θέωσης κάθε ανθρώπου και πραγματοποιείται ο σκοπός της δημιουργίας.
25η Μαρτίου! ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ! Μαζί με το ανεκλάλητο άγγελμα της Ενσάρκωσης του Κυρίου, το ελληνικό Έθνος πανηγυρίζει και την ανάσταση του Γένους, τη χαρά της ελευθερίας.
Γιορτάζουμε το μεγάλο, το αθάνατο ΄21, τη θύμιση ενός υπέροχου μεγαλείου, μιας υπέρλογης τόλμης, ενός υποδειγματικού θάρρους.
Γιορτάζομε ένα θαύμα, ένα μεγαλούργημα, γιατί το ’21 είναι πάνω από τη λογική, είναι ενθουσιασμός, είναι φωτιά και καταιγίδα. Είναι η επανάσταση ενός λαού, που γέννησε και έθρεψε την ελευθερία, ενός λαού, που ξέρει να ζει περήφανα, χωρίς τυράννους, εξευτελισμούς και ταπεινώσεις, αλλά και που ξέρει να πεθαίνει, για να υπερασπίζει αξίες και ιδανικά.
΄΄Και ακαρτέρει και ακαρτέρει
φιλελεύθερη λαλιά
ένα κτύπαε το άλλο χέρι
από την απελπισιά.΄΄
Η αδούλωτη ελληνική ψυχή παρέμεινε ευλαβικά προσηλωμένη στην Πίστη του Χριστού και στην Ιδέα της Πατρίδας.Ο πόθος και η ελπίδα της ελευθερίας άναψε και θέριεψε κι έγινε φωτιά κι αστροπελέκι.
΄΄Καλύτερα μιας ώρας
ελεύθερη ζωή,
παρά σαράντα χρόνια
σκλαβιά και φυλακή΄΄
τραγουδούν μαζί με τον Ρήγα Φεραίο οι Έλληνες.
Το εγερτήριο σάλπισμα ΄΄ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ή ΘΑΝΑΤΟΣ΄΄ αντιλάλησε στις βουνοκορφές και στ’ακρογιάλια κι έδωσε το σύνθημα του ξεσηκωμού κι έγιναν μάχες φοβερές και γράφτηκαν σελίδες αθάνατες, σελίδες δόξας, ηρωϊσμού και μεγαλείου.
Κι έγιναν σύμβολα πανανθρώπινα οι υπεράνθρωποι του Μεσολογγίου.
Κι έγραψε η φουστανέλλα σελίδες ένδοξες, στη Ρούμελη και στο Μωρηά, στα Δερβενάκια και στην Αλαμάνα, στο Μανιάκι και στο Χάνι της Γραβιάς.
Παπαφλέσσας, Κανάρης, Κολοκοτρώνης, Καραϊσκάκης, Αθανάσιος Διάκος, Μπουμπουλίνα και μία ατέλειωτη φάλαγγα επωνύμων και ανωνύμων ηρώων, πρόσφεραν τη ζωή τους για να μας χαρίσουν το πολύτιμο αγαθό της ελευθερίας.
Γιορτάζοντες σήμερα τα ΄΄ελευθέρια΄΄ ενθυμούμαστε τους αγωνιστές της εθνεγερσίας, αναβαπτιζόμαστε στη θύμιση της προσφοράς τους και εκφράζομε τον θαυμασμό μας στους γιγαντομάχους του 1821.
25η Μαρτίου! Ορόσημο ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣΥΝΗΣ και ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ!

To ΘΕΜΕΛΙΟ των ΑΡΕΤΩΝ.

ΤΟ Θ Ε Μ Ε Λ Ι Ο ΤΩΝ Α Ρ Ε Τ Ω Ν.
Ο άνθρωπος προπτωτικά κατείχε το αρχέτυπο κάλλος, ζούσε τη μακαριότητα κι απολάμβανε την τρυφή του Παραδείσου, αφού βίωνε το στάδιο του φωτισμού και της Θέωσης. Η καρδιά του καθαρή από πάθη, βρισκόταν στη φυσική της κατάσταση, την απάθεια, γι’ αυτό και ζούσε τη θεωρία. Η Θεογνωσία είχε επιτευχθεί και οι σχέσεις ανθρώπων και Θεού ήταν αρμονικές. Και ήρθε ο αντίδικος Εωσφόρος και ενέσπειρε λογισμούς υπερηφανείας και έγιναν συνδυασμοί και επιτεύχθηκε συγκατάθεση και οδηγήθηκε ο άνθρωπος στην πράξη της παρακοής.
Η υπερηφάνεια εξουδετέρωσε την ταπείνωση και στάθηκε ικανή να προκαλέσει την έξωση του ανθρώπου από τη Βασιλεία του Θεού, να διαταράξει τις σχέσεις ανθρώπων και Θεού, να καταδικάσει τον άνθρωπο στην εμπάθεια. Από τότε η υπερηφάνεια αποτελεί πρωταρχικό παράγοντα στον χώρο των πτώσεων. Το αντίδοτό της, την ταπείνωση, την πρόσφερε υποδειγματικά στον άνθρωπο ο ίδιος ο Θεός, με την κενωτική κίνηση της ενανθρώπησής Του και την κορυφαία πράξη της Σταυρικής Του Θυσίας.
Έτσι δικλείδα σωτηρίας πλέον είναι ταπείνωση, η οποία είναι έκφραση της ταπεινοφροσύνης.
Ταπεινοφρονώ, λοιπόν, και δεν ταπεινολογώ, που σημαίνει νιώθω την αμαρτωλότητά μου, τη μηδαμινότητά μου σαν πρόσωπο, αλλά και σε σχέση με όλους τούς ανθρώπους και με όλη την κτίση.
Ταπεινοφρονώ, δηλαδή αποδέχομαι κάθε συνάνθρωπό μου σαν αδελφό μου και τον αναγνωρίζω και τον υπολογίζω και τον σέβομαι.
Ταπεινοφρονώ και δέχομαι κρίσεις και ύβρεις και περιφρονήσεις, πρόθυμα και πρόσχαρα.
Ταπεινοφρονώ και νιώθω βασική μου υποχρέωση να εκφράζω έμπρακτα, θυσιαστικά την αγάπη μου προς όλους και όλα.
Ταπεινοφρονώ, όταν ζω στην αυτογνωσία και προχωρώ στην αδελφογνωσία και καταλήγω στην Θεογνωσία.
Ταπεινοφρονώ, όταν βιώνω την αυτομεμψία.
Ταπεινοφρονώ, όταν διαθέτω αυτοκυριαρχία και αυτοθυσία και αυταπάρνηση.
Ταπεινοφρονώ, όταν αποφεύγω την φιλαυτία, την φιλοδοξία, την φιληδονία και την φιλαρχία.
Ταπεινοφρονώ και δεν περιαυτολογώ, δεν αργολογώ, αλλά Θεολογώ, δηλαδή προσεύχομαι τελωνικά.
Ταπεινοφρονώ και δεν κατακρίνω, δεν περιθωριοποιώ τούς άλλους, αλλά αξιοποιώ τις δυνάμεις τους και τα χαρίσματά τους.
Ταπεινοφρονώ, όταν αποδεσμευθώ από τη δουλεία ανωφελών λόγων και έργων, όταν απελευθερωθώ από την τυραννία των παθών.
Η ταπεινοφροσύνη προηγείται και υπερέχει των αρετών · είναι το θεμέλιο των αρετών.
Η ταπεινοφροσύνη, που εκφράζεται με την ταπείνωση και τη μετάνοια, την αγάπη και τη δικαιοσύνη.
Η ταπείνωση διατηρεί την αγάπη και η αγάπη εμπνέει την ταπείνωση.
Η ταπείνωση το μήνυμα της Φάτνης και του Σταυρού.
Η ταπείνωση η αχίλλεια πτέρνα του Διαβόλου και το όπλο του ανθρώπου.
Η ταπείνωση αφοπλίζει τον εχθρό και ευαρεστεί τον Θεό.
Η ταπείνωση χαριτώνει τον άνθρωπο και η ανυπαρξία της τον θηριοποιεί.
Η ταπείνωση συντελεί στην ανάπτυξη άριστων διαπροσωπικών σχέσεων και προσελκύει το έλεος του Θεού.
Η ταπείνωση τελικά και κύρια σώζει και οδηγεί τον άνθρωπο στον ποθητό Παράδεισο.
Η ταπείνωση η κορωνίδα των αρετών.
Η ταπείνωση το βάθρο κάθε πνευματικού ανεβάσματος.
Η ταπείνωση σκάλα, που σε κατεβάζει σε απύθμενα βάθη συναίσθησης της αμαρτωλότητας, αλλά και σ' ανεβάζει στα απροσπέλαστα ύψη τ' Ουρανού.
Η ταπείνωση σε προσγειώνει στη συναίσθηση της ενοχής, ενώ συγχρόνως σε απογειώνει στα ουράνια δώματα.
«Πας ο υψών εαυτόν ταπεινωθήσεται, ο δε ταπεινών εαυτόν υψωθήσεται» (Λουκ. 18,14) τονίζει ο Χριστός.
Ο ταπεινός είναι ο αληθινά μεγάλος. Είναι εκείνος, που δε ζητάει πρωτοκαθεδρίες, αλλά του παραχωρούνται.Είναι ο αφανής ήρωας, που αποφεύγει τους ανθρώπινους επαίνους, αλλά δοξάζεται από το Θεό.Είναι ο ανιχνευτής του εσωτερικού του κόσμου. Είναι ο άνθρωπος, που ερευνά σε βάθος, διαπιστώνει τα λάθη του, θλίβεται για τις πτώσεις του, θρηνεί για το κατάντημά του, μετανοεί ειλικρινά, επιστρέφει και σώζεται.
Ταπείνωση, η αρχή της αγιότητας.
Ταπείνωση το παράσημο του Αγίου.
«Ο Κύριος υπερηφάνοις αντιτάσσεται, ταπεινοίς δε δίδωσι χάριν» (Ιακ.4,6).
Με ευμένεια βλέπει ο Θεός τους ταπεινούς. Τους καμαρώνει και στέλνει πλούσια τη χάρη Του.
Βλέπει ο Κύριος την ταπείνωση της Αγνής Κόρης της Ναζαρέτ, της Μαρίας και την αναδεικνύει σκεύος εκλογής, Μητέρα του Γυιού Του.
Ακούει την ταπεινή, αλλά γοερή κραυγή του Τελώνη, «Ο Θεός ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ» (Λουκ. 18,13) και τον δικαιώνει.
Διαπιστώνει την ταπείνωση εκλεκτών αγωνιστών της Στρατευομένης Εκκλησίας και τους καθιστά κληρονόμους της Βασιλείας Του.
Την υπερηφάνεια απεχθάνονται οι άνθρωποι και βδελύσσεται ο Θεός. Εξαιτίας της υπερηφάνειας, το 10ο τάγμα των Αγγέλων, πέφτει και γίνεται το τάγμα των Διαβόλων. Κι είναι από τότε η Αχίλλεια πτέρνα του Διαβόλου, η ταπείνωση. Το μοναδικό σημείο, που δεν μπορεί να πετύχει.
Τη σκάλα του εγωισμού και της υπερηφάνειας ανεβαίνει ο Φαρισαίος και δε μπορεί να φθάσει στον Ουρανό, να απολαύσει τα μεγαλεία του. Η προσευχή του δεν γίνεται δεκτή από το Θεό.
Η υπερηφάνεια, από οπουδήποτε και αν προήλθε και οποτεδήποτε και αν διαπιστώθηκε, προκάλεσε την οργή του Θεού. Αγανακτεί ο Θεός στο αντίκρισμα υπερήφανων πράξεων, εγωιστικών σκέψεων και λογισμών. Δυσανασχετεί, γιατί το γνώρισμά Του είναι η ταπείνωση.
Ταπεινά κι αθόρυβα έρχεται στη γη ο Χριστός. «Αλλ' εαυτόν εκένωσε μορφήν δούλου λαβών, εν ομοιώματι ανθρώπων γενόμενος» (Φιλ. 2,7). Στην αφάνεια ζει τα περισσότερα χρόνια της ζωής Του. Ταπεινώσεις κι εξευτελισμούς δέχεται από το ανθρώπινο γένος και πεθαίνει με τον πιο ταπεινωτικό θάνατο, το θάνατο του Σταυρού. «...εταπείνωσεν εαυτόν γενόμενος υπήκοος θανάτου, θανάτου δε Σταυρού» (Φιλιπ. 2,8).
Η άκρα ταπείνωση του Ιησού, ανεπανάληπτο υπόδειγμα για μας.
Η ταπεινή Του πορεία στη γη, προτροπή για ένα βάδισμα στα ίχνη Του. «Μάθετε απ' εμού, ότι πράος ειμι και ταπεινός τη καρδία» (Ματθ. 11,29).
Μια βαθειά ταπεινωμένη καρδιά είναι το προοίμιο μιας ειλικρινούς μετανοίας.
Η ταπείνωση είναι το κλειδί για την απόκτηση αρετών, για την κατάκτηση του Παραδείσου. Μακάριοι, όσοι θα ζήσουν την ταπείνωση στην αληθινή της μορφή.-

ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ.

ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΖΩΗΣ.

Ο άνθρωπος κορυφαίο δημιούργημα του Θεού, επιστέγασμα της δημιουργικής Του ενέργειας, της αγαπητικής Του διάθεσης. Πλασμένος ο άνθρωπος " κατ' εικόνα " Θεού, είναι ταυτόχρονα προορισμένος για το " καθ' ομοίωσιν " Θεού. Ο ερχομός του ανθρώπου στη γη του δίνει συνάμα τη δυνατότητα να ανέβει στον Ουρανό, να φθάσει την " ατέλεστη τελειότητα " του Θεού, να γίνει " κατά χάριν " Θεός.
Στην επίτευξη του στόχου αυτού, που είναι και ο κατ' εξοχήν προορισμός του ανθρώπου, συμβάλλουν καθοριστικά η ενέργεια του Θεού, αλλά και η συνέργεια του ανθρώπου. Φθάνουμε στην Θ έ ω σ η, αν έχουμε π ο ι ό τ η τ α ζ ω ής. Και έχει η ζωή μας ποιότητα :

Αν εναρμονίζουμε τις ενέργειές μας με το θέλημα του Θεού και ρυθμίζουμε τις πράξεις μας με τις επιταγές του Ευαγγελίου.
Αν συντονιζόμαστε στο ρυθμό της Αιωνιότητας και ενεργούμε υπό το πρίσμα της Αιωνιότητας και αιωνιοποιούμε τις πράξεις μας.
Αν δρούμε κάτω από το βλέμμα και την παρουσία του Κυρίου.
Αν το πνεύμα κατευθύνει την σάρκα και ποθούμε τα άφθαρτα από τα φθαρτά, τα ουράνια από τα επίγεια.
Αν ζούμε ζούμε στη γη και στοχεύομε τον Ουρανό και ουρανοποιούμε τη γη.
Αν επενδύουμε στην Τράπεζα τ' Ουρανού με καταθέσεις καθημερινές και επιτόκια άληκτα.
Αν επικεντροποιούμε τον Θεό και αποκεντροποιούμε τον εαυτό μας, με αυτοπεριθωριοποι-ήσεις.
Αν αξιοποιούμε τις ευκαιρίες ποιοτικά και τις υλοποιούμε σωστικά.
Αν αξιοποιούμε τον χρόνο σωτήρια, εφ' όσον είναι ανεπανάληπτος και ανεπίστροφος.
Αν πολιτευόμαστε με πνεύμα αγάπης και θυσίας, αυταπάρνησης και αυτοπροσφοράς.
Αν ενεργούμε με ταπείνωση και στην αφάνεια, ακενόδοξα και διακριτικά.
Αν διαθέτουμε υπομονή και ελπίδα, πίστη και εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού.
Αν ζούμε προσευχητικά και ζητούμε παρακλητικά να επιτελείται το θέλημα του Θεού και να επικρατήσει η Βασιλεία Του στη γη.
Αν επιζητούμε το έλεός Του ικετευτικά και αυτοεγκαταλειπόμαστε νηπιακά στην αγκαλιά Του.
Αν βιώνουμε την αυτογνωσία και ποθούμε την Θεογνωσία.
Αν εν-χριστοποιούμε το είναι μας και διαβιώνουμε τον Χριστό και ζούμε για τον Χριστό και ενεργούμε δια του Χριστού, τότε διαθέτουμε π ο ι ό τ η τ α ζ ω ή ς κι εξασφαλίζουμε την Αιωνιότητα της ζωής, μέσα στο φως της αγάπης του Θεού.
Τότε στη γη ευτυχούμε και στον Ουρανό πανευτυχούμε.

Τότε προγευόμαστε στη γη τον Παράδεισο τ' Ουρανού και τον κληρονομούμε ατελεύτητα.
Μια τέτοια ποιότητα ζωής μας παρέχει ειρήνη και ασφάλεια, ευφροσύνη και αγαλλίαση, γιατί πηγάζει από την αστείρευτη πηγή αναλλοίωτων αγαθών, τον Τριαδικό Θεό μας.
Η εξάρτησή μας από Εκείνον σηματοδοτεί την απεξάρτησή μας από εφήμερους δεσμούς και τη μεταμόρφωσή μας σε αντίγραφα Χριστού.
Η Χριστοποιημένη ποιότητα ζωής εγγύηση για απόλαυση και της αιώνιας ζωής.

Ας εξασφαλίσουμε, λοιπόν, αυτή την ποιότητα ζωής, για να διασφαλίσουμε και τη σωτηρία μας.-

ΣΥΓΚΑΤΑΒΑΣΗ Θ Ε Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Υ καί ΑΝΑΒΑΣΗ Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Υ.

ΧΡΙΣΤΟΣ επί γης! Ο Υιός και Λόγος του Θεού ενανθρωπεί. Ο Πατέρας ευδοκεί. Το Άγιο Πνεύμα συνεργεί.

Η αμαρτία του Αδάμ και της Εύας προξένησε την απογύμνωση από την Θεία Χαρη, την απώλεια της παρρησίας με τον Θεό, την θνητότητα και την φθορά.

Η ενανθρώπηση του Λογου αποσκοπούσε στη δυνατότητα Θέωσης του ανθρώπου, με τη νίκη του θανάτου και του Διαβόλου.
Η συγκατάβαση του Χριστού σηματοδότησε την ανάβαση του ανθρώπου.
Η ενανθρώπηση του Χριστού, έκφραση της τέλειας αγάπης του Τριαδικού Θεού προς τον άνθρωπο και υπόδειγμα ταπείνωσης μοναδικό κι ανεπανάληπτο.
Η απαρχή της κένωσης με τη γέννηση του Χριστού προχωρεί και αποκαλύπτεται με την αποδοχή της σαρκικής περιτομής του Χριστού. Η περιτομή του Χριστού τήρηση του νόμου, απόδειξη της πρόσληψης ανθρώπινης φύσης κτιστής, προτύπωση περιτομής της καρδιάς. Το Άγιο Βαπτισμα είναι αχειροποίητη περιτομή και με το Άγιο Βάπτισμα αποβάλλεται η αμαρτία και κάθε άχρηστη επιθυμία.
Η ασκητική ζωή της Εκκλησίας απελευθερώνει τον άνθρωπο από την κυριαρχία των παθών, επιφέρει την κάθαρση και διανοίγει το δρόμο για τον φωτισμό του νου και την Θέωση.
Η Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας καθιστά μέλη του Σώματος του Χριστού.
Η κοινωνία του προσώπου με το πρόσωπο του Χριστού, η πίστη σ' Εκείνον και η απαρέγκλιτη τήρηση των εντολών Του, δραστηριοποιούν την καθαρτική, φωτιστική και Θεοποιό ενέργεια του Θεού. Ο άνθρωπος, που βιώνει την ασκητική και Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας γίνεται

δεκτικός των ενεργειών της Χάρης του Θεού και θεώνεται. Ο πάροικος της γης γίνεται

κάτοικος τ' Ουρανού, οικιστής του Παραδείσου, συγκληρονόμος Χριστού. Η προσωπική σχέση μας με τον Χριστό εξασφαλίζει την πνευματική γέννηση, τη διαρκή αναγέννηση και την αληθινή υιοθεσία.
Η περιτομή, λοιπόν, του Χριστού, ας έχει ως συνέπεια την περιτομή των παθών, ώστε η Θεία συγκατάβαση να αποβεί για μας σωτήρια ανάβαση.-