Οσιος ΝΙΚΟΛΑΟΣ ο Σικελιώτης.

23/8 ΟΣΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ο Σικελιώτης.

«Τοις ερημικοίς άπαυστος ο Θείος πόθος εγγίνεται, κόσμου ούσι του ματαίου εκτός». (Αναβαθμός αντιφ. Α΄, ήχου Α΄). Η σιωπή της ερήμου εξασφαλίζει ακριβέστερα την κοινωνία με τον Θεό και διασφαλίζει επιτυχέστερα τη σωτηρία του ανθρώπου.
Η φθαρτότητα και προσκαιρότητα του κόσμου μηδενοποιείται και ταυτόχρονα αγιοποιείται κάτω από το πρίσμα της Αιωνιότητας. Η αμέριμνη ζωή γίνεται σωστικά εμμέριμνη. Ο αγώνας επικεντρώνεται στην εμπάθεια και στοχεύεται η απάθεια.
Η θέωση είναι το καταληκτικό επίτευγμα, με την ενέργεια του Θεού και τη συνέργεια του ανθρώπου. Οι κλητοί του Θεού γίνονται και εκλεκτοί Του, αν το ποθήσουν και το επιδιώξουν.
Και ο Όσιος ΝΙΚΟΛΑΟΣ είναι ο εκλεκτός του Θεού. Ας ιδούμε όμως πώς το πέτυχε. Ποιά ήταν η παλαίστρα του, ώστε να γίνει το βλάστημα της Σικελίας καύχημα της Ευβοίας, κλέαρ Νεοτάκου, αστέρας φαεινός, δείκτης εγκρατείας, Διδάσκαλος απαθείας, οδηγός Μοναχών, ιατρός των πιστών.
Γεννιέται τη ΙΒ ἑκατονταετηρίδα στη Σικελία. Δέχεται χριστιανική αγωγή. Τρέφεται με το άδολο γάλα της Ορθόδοξου πίστεως και εμφυτεύεται από βρεφικής ηλικίας η αγάπη στο Θεό.
Οι βιογραφικές αφηγήσεις των Αγίων Πατέρων και Ασκητών της Ορθοδοξίας θέλγουν τον Νικόλαο, ελκύουν την προσοχή του, πυροδοτούν την καρδιά του, κινητοποιούν το είναι του. Διακαής πόθος του τώρα η αφιέρωσή του στο Θεό, η κατάταξή του στο Μοναχικό στράτευμα του Χριστού, στα Λ.Ο.Κ. της Ορθοδοξίας. Την ισάγγελη πολιτεία επιποθεί κι αυτή αποφασίζει ανεπίστροφα να βιώσει.
Εγκαταλείπει πάραυτα τα θέλγητρα του απατηλού κόσμου, την πρόσκαιρη γήινη πατρίδα του και μεταναστεύει. Έρχεται στην Εύβοια και αναζητεί τόπο άσκησης. Ανευρίσκει ένα δύσβατο χώρο, τη Χαράδρα, κοντά σε θάλασσα κι ένα Μοναστήρι της Θεοτόκου. Προσέρχεται ικετευτικά στον Ηγούμενο κι επιζητεί την παραμονή του. Ο πόθος του έντονος και έκδηλος αποβαίνει εχέγγυο και η είσοδός του στη Μονή πραγματοποιείται.
Η παραμονή του όμως εκεί είναι μικρή. Ο ησυχαστικός του πόθος πυρπολεί την καρδιά του και η επιθυμία του για εντατικότερους πνευματικούς αγώνες και υψηλότερες ασκητικές επιδόσεις εμφανής. Ζητεί την άδεια του Ηγουμένου, παίρνει την ευλογία του και αναχωρεί. Έρχεται στο όρος Νεότακος, σημερινή Σκοτεινή της Εύβοιας, στο Μετόχι Δίρφυος, τόπο δύσβατο και φαραγγώδη για να κτίσει την παλαίστρα του. Το σχέδιό του γίνεται αίτημα προσευχής.
Μια φωτοφάνεια του υποδεικνύει τον τόπο ανέγερσης του Ι. Ναού προς τιμή του Αγίου Νικολάου, Αρχιεπισκόπου Μύρων, του Θαυματουργού. Σοβαρό όμως πρόβλημα προκύπτει. Ο τόπος, αν και βρίσκεται πάνω από ποτάμι, δεν έχει νερό. Ο Όσιος προσκαρτερεί δεόμενος και το θαύμα επιτελείται. Κτυπάει την πέτρα, όπως ο Μωυσής στην Π. Διαθήκη και αναβλύζει άφθονο νερό, προς δόξα Θεού. Αψευδής μαρτυρία η μέχρι σήμερα ροή του.
Περιχαρής ο Όσιος αναπέμπει εκτενείς δοξολογίες προς τον Κύριο και αμέσως φεύγει για το Μοναστήρι στη Χαράδρα. Επιζητεί τη βοήθεια των Μοναχών και όλοι μαζί ξεκινούν την ανέγερση του Ναού. Σύντομα κτίζονται κελιά και συμπληρώνουν το Μοναστηριακό συγκρότημα.
Παράλληλα η αρετή του ακτινοβολεί. Η ασκητική του φυσιογνωμία και η ισάγγελη πολιτεία του προσελκύουν πλήθος Μοναχών. Η πρώτη Μοναστική Αδελφότητα συγκροτείται. Ο Όσιος αναλαμβάνει τη χειραγωγία της ποίμνης, που ο Κύριος του αναθέτει. Με πατρική στοργή διδάσκει πρακτικά, οδηγεί θεόσοφα, στηρίζει δυναμικά, ενισχύει αποτελεσματικά, κατευθύνει σωτήρια τους αδελφούς του Χριστού, εκλεκτούς συναγωνιστές του.
Ο ίδιος υποβάλλεται σε ανυποχώρητη σκληραγωγία, ολονύκτια αγρυπνία, αδιάλει-πτη προσευχή, αυστηρή νηστεία και δουλαγωγεί το σώμα και ελευθερώνει το νου και καθαρίζει την καρδιά. Νήφει και γρηγορεί. Επαγρυπνεί στις αισθήσεις και αυτοασφαλίζεται. Άβατη καθιστά τη Μονή για τις γυναίκες και διασφαλίζει την αγιότητα. Μάχεται κατά των Δαιμόνων και σημειώνει περιφανείς νίκες.
Αγαπά και φροντίζει και μεριμνά για τη σωτηρία του κάθε ανθρώπου, με δακρύβρεχτες προσευχές και έμπρακτες εκδηλώσεις. Δέχεται τη θεοποιό ενέργεια του Παναγίου Πνεύματος. Ζει τη μέθεξη του Τριαδικού Θεού. Κινείται ως ασώματος, αφού απόκτησε την απάθεια και έγινε κατοικητήριο της Θείας Χάριτος. Προγεύεται την ανεκλάλητη ευφροσύνη του Παραδείσου, αφού έφτασε στη θέωση. Πέτυχε το «καθ’ ομοίωσιν», που στόχευε από την παιδική του ηλικία.
Δόξασε το Θεό με την αγωνιστική και ησυχαστική βιοτή του και ο Θεός τον αντιδόξασε με τη θαυματουργική Χάρη.
Χαρακτηριστικό το θαύμα, που μαρτυρείται υπαρκτά και έκδηλα μέχρι σήμερα. Ενώ καθόταν ο Όσιος πάνω στην πηγή, που θαυματουργικά υπήρχε και έστελνε εναγώνια μηνύματα στον Ουράνιο Πατέρα, ένα πτηνό από την Κοιλάδα προξενούσε ενοχλητικές παρεμβάσεις. Το επετίμησε με το σημείο του Σταυρού και πάραυτα μεταβλήθηκε σε πέτρα.
Αξιοσημείωτο είναι το εξής θαύμα: Κάποτε Μωαμεθανοί Άραβες πειρατές προσάραξαν στην Εύβοια, κοντά στη Μονή Νεοτάκου, συνέλαβαν τον Όσιο μαζί με άλλους, τους απήγαγαν βίαια και τους οδήγησαν στο πλοίο προς αιχμαλωσία. Σφοδρή τρικυμία τότε άρχισε και ο κίνδυνος καταποντισμού ήταν άμεσος. Συνάμα αφόρητη δίψα μάστιζε το πλήρωμα, αφού το νερό εξαντλήθηκε. Ο Όσιος παρακολουθεί τα συμβάντα και αποκαλύπτει την ανεξικακία του έμπρακτα σ’ ένα διάχυτο παροξυσμό αγάπης.
Γονυπετής προσεύχεται ένθερμα και επίμονα. Και η απάντηση έρχεται θεαματικά. Η τρικυμία κοπάζει κι απλώνεται εξαίσια γαλήνη. Το θαλάσσιο δε αλμυρό νερό μεταβάλλεται σε γλυκύτατο εύγευστο, πόσιμο νερό, που κατασβήνει τη δίψα και προσφέρει ανάψυξη και αναψυχή.
Οι πειρατές έντρομοι βλέπουν τα παράδοξα θαύματα και μένουν κατάπληκτοι. Αναγνωρίζουν την αρετή του Οσίου και έμφοβοι επιστρέφουν τάχιστα στη Μονή, αφού απελευθερώνουν τον Όσιο και τους συναιχμαλώτους του.
Οι Ευβοείς είναι αυτόπτες και αυτήκοοι μάρτυρες και συχνοί δέκτες πολλαπλών θαυματουργικών ευεργεσιών του Οσίου. Πλήθη ανδρών επισκέπτονται τη Μονή και ακούουν λόγο σωτήριο και παίρνουν ευλογία πλούσια.
23 Αυγούστου και ο Όσιος, αφού πολιτεύτηκε θεάρεστα και ποίμανε θεοφιλέστατα και κατάρτισε υποδειγματικά τους Μοναχούς και εβίωσε θεωρίες του ακτίστου Φωτός, αναχώρησε για τις Ουράνιες Μονές, τα υπερκόσμια Σκηνώματα, εκεί, που ηχεί ακατάπαυστα ο παναρμόνιος ύμνος των Αγγέλων και των Αγίων.
Συναριθμήθηκε στον πανίερο Χορό των Οσίων και συναγάλλεται ατελεύτητα. Το ιερό του λείψανο ενταφιάστηκε στο δεξιό μέρος του Ναού, όπως ιδιόχειρα έγραψε στον κώδικα της Μονής: «Αδελφοί και Πατέρες, εάν μη εκστήτε των ώδε, ουκ αναχωρώ καγώ, ούτε εν τω νυν αιώνι, ούτε εν τω μέλλοντι».
Μετά από πολλούς χρόνους ο Ναός ερειπώνεται και ο τάφος του Οσίου αγνοείται. Αργότερα, ένα παιδί από το χωριό Γλυφάδα οραματίζεται σχετικά με τον τάφο του Οσίου. Έρχεται στο Μετόχι της Δίρφυος, υποδεικνύει τον τάφο και ανευρίσκονται τεμάχια του ιερού λειψάνου του Οσίου, όπου το 1853 επανοικοδομείται ο Ναός του Αγίου Νικολάου και φυλάσσονται ως πολύτιμος θησαυρός.
Οι πιστοί τιμούν και σήμερα στις 23 Αυγούστου τον Όσιο Νικόλαο τον Σικελιώτη και δέχονται τη θαυματουργική του Χάρη.
Η Εύβοια ιδιαίτερα, που είχε την ευλογία να κρατήσει στην ιερή και φιλόξενη γη της τον Αθλητή της Ορθοδοξίας και δείκτη της άσκησης, πανηγυρίζει περίλαμπρα τον πάροικο του Νεοτάκου και οικιστή του Παραδείσου, Νικόλαο.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

Χαίροις Σικελίας βλαστός τερπνός, ωράισμα Ευβοίας, ενδιαίτημα αρετών. ΝΙΚΟΛΑΕ παμμάκαρ, θησαύρισμα αγάπης, ημών των Ευβοέων, Πάτερ μνημόνευε.-

Η ΑΓ. ΒΑΣΣΑ με τα ΤΕΚΝΑ της.

21/8 ΑΓΙΑ ΒΑΣΣΑ μετά των ΤΕΚΝΩΝ της.

Μακάριες οι μητέρες, που ενσταλάζουν στις παιδικές ψυχές το ροδόσταγμα της πίστεως.
Αξιοζήλευτες οι μάνες, που εμφυτεύουν και μεταλαμπαδεύουν στις καρδιές των παιδιών τους την αγάπη στον Εσταυρωμένο.
Αξιέπαινες οι μητέρες, που καθοδηγούν τα παιδικά βήματα στο δρόμο της αρετής.
Μια τέτοια μάνα, που πυρπολεί τις ψυχές των παιδιών της και τα παροτρύνει στη θυσία, είναι η ΑΓΙΑ ΒΑΣΣΑ.
Κατάγεται από την Έδεσσα και ζει το 280 μ.Χ.
Παντρεύεται τον Ουαλλέριο, ιερέα ειδωλολάτρη και αποκτά τρεις γυιούς, τον Θεόγνιο, τον Αγάπιο και τον Πιστό.
Φροντίζει, να μεταδώσει στα παιδιά της το πιστεύω της και την ευσέβεια στο Θεό. Ανάβει στα στήθη τους την πυρκαϊά της Θεϊκής αγάπης και θεμελιώνει γερά την πίστη στον αληθινό Θεό.
Έτσι, όταν διαβάλλεται από τον άνδρα της και καλείται να παρουσιαστεί μπροστά στον Ανθύπατο Βικάριο, είναι πανέτοιμη. Έχει επιτελέσει την υψηλή αποστολή της. Έχει νουθετήσει πλήρως τους γυιούς της. Με ανείπωτη χαρά, μάνα και παιδιά εμφανίζονται μπροστά στον ανθύπατο και με θαυμαστή παρρησία ομολογούν την πίστη τους στο Χριστό. Η μάνα φυλακίζεται. Τον Θεόγνιο τον κρεμούν και τον ξεσχίζουν. Τον Αγάπιο τον χτυπούν αλύπητα, του γδέρνουν το δέρμα. Κι ενώ η μητέρα του τον ενθαρρύνει, ο ίδιος ο γενναίος αθλητής του Χριστού αναφωνεί: «Ουδέν γλυκύτερον του υπέρ Χριστού πάσχειν» και μέσα σε φρικτούς πόνους παραδίδει το πνεύμα του στο Χριστό. Ο Πιστός, αφού ομολογεί θαρρετά την πίστη του, βασανίζεται σκληρά και δέχεται την αποκεφάλιση με ξίφος.
Έτσι και οι τρεις νεανικές ψυχές πετούν πάλλευκες στο Θρόνο του Κυρίου, για να λάβουν το μαρτυρικό στεφάνι.
Η ηρωϊδα μάνα παρακολουθεί περήφανα τη θυσία των παιδιών και δοξάζει το Θεό, που την αξιώνει να προσφέρει τα βλαστάρια της θυσία σ' Εκείνον.
Και η θεϊκή ανταμοιβή έρχεται. Άγγελος Κυρίου την επισκέπτεται στη φυλακή, της δίνει τροφή και την δυναμώνει.
Στη συνέχεια την αναγκάζουν ν' ακολουθήσει τον ανθύπατο στη Μακεδονία, να θυσιάσει στα είδωλα και την λιθοβολούν.
Η Αγία παραμένει αβλαβής. Κι όταν την οδηγούν στο ναό, σείει το είδωλο του Δία και το συντρίβει. Ρίχνεται στα θηρία, αλλά την αφήνουν ανέγγιχτη. Τη ρίχνουν στη θάλασσα και τότε φαίνεται η Αγία να κάθεται σε θρόνο, που κρατούν τρεις άνδρες ολόλαμπροι, πιθανόν οι τρεις Μάρτυρες γυιοί της και την βάζουν σε πλοίο. Μετά οκτώ μέρες φαίνεται σε νησί του Ελλησπόντου. Το πληροφορείται ο ανθύπατος και ειδοποιεί τον έπαρχο Ελλησπόντου να την συλλάβει. Και πράγματι, βρίσκει τη Μάρτυρα και την προσκαλεί να θυσιάσει στα είδωλα.
Η Αγία αρνείται επιτακτικά και δηλώνει απερίφραστα την πίστη της. Την αλυσοδένουν, της συντρίβουν τα μέλη, ενώ η ψυχή της φτερουγίζει στο Θρόνο του Πλάστη και κατατάσσεται στη Χορεία των Μαρτύρων.
Την Αγία Βάσσα και τα τέκνα της τιμά η Εκκλησία μας στις 21 Αυγούστου.-

Στην ΚΟΙΜΗΣΗ της ΘΕΟΤΟΚΟΥ.

15/8. Στην ΚΟΙΜΗΣΗ της ΘΕΟΤΟΚΟΥ.

Μ Α Ρ Ι Α!
Η Μητέρα του Θεού.
Η τροφός της ζωής.
Η Βασίλισσα τ’ Ουρανού.
Προγνωρίζει την αναχώρησή της από τη γη τρεις ημέρες πριν.
Προσεύχεται στη Γεθσημανή, προετοιμάζεται, δέχεται την Αποστολική ομήγυρη από τα πέρατα της γης, που ευρίσκονται και κοιμάται ειρηνικά.
Μετά τρεις ημέρες εμφαίνεται η θαυματουργική μετάστασή της στον Θρόνο του Υιού της. Από εκεί, μεσιτεύει, αδιάλειπτα, για μας.
Π Α Ν Α Γ Ι Α!
Η Κυρία των Αγγέλων.
Η Κυρία Θεοτόκος.
Η Υπέρμαχος Στρατηγός.
Είναι ό,τι καλύτερο διαθέτει, ανά τους αιώνες, το ανθρώπινο γένος.
Είναι η προσφορά της ανθρωπότητας προς τον Θεό.
Είναι η Κεχαριτωμένη, το Δοχείο της Θείας Χάριτος, το Σκεύος της εκλογής του Θεού.
Είναι η Πρώτη.
Είναι Εκείνη, που πρόσφερε τη συνέργειά της στο σωστικό έργο του Θεού. Η καταφατική απάντησή της στην κλήση του Θεού, για την αποστολή της Θεϊκής Μητρότητας, έδωκε το έναυσμα, για την Ενανθρώπηση του Χριστού. Από την ευλογημένη εκείνη στιγμή, η Παναγία, γίνεται Μητέρα του Χριστού, αλλά και Μητέρα κάθε ανθρώπου.
Η αγάπη της διάχυτη.
Η στοργή της έκδηλη.
Το ενδιαφέρον της αδιάπτωτο.
Η φροντίδα της αμέριστη.
Οι ρόλοι της πολλαπλοί.
Γίνεται η Προστασία των ευρισκομένων σε ανάγκη, η Σκέπη των διωκομένων, η Καταφυγή των απελπισμένων, η Βακτηρία των αδυνάτων, η Ελπίδα των θλιμμένων, η Μεσίτρια του κόσμου.
΄΄..Εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε... ΄΄, τονίζει ο υμνωδός.
Πρέσβειρα ακοίμητος.
Μεσίτρια ακάματος προς τον Φιλάνθρωπο Θεό, η Παναγία μας.
Μεσιτεύει αδιάλειπτα, για τη σωτηρία μας.
Ικετεύει τον Υιό της, για κάθε αμαρτωλό.
Διαμεσολαβεί, για καταλλαγή αμαρτωλού με τον Θεό.
Παρεμβαίνει λυτρωτικά.
Επεμβαίνει σωστικά.
Θεραπεύει αφειδώλευτα.
Φρουρεί άγρυπνα.
Ενισχύει δυναμικά.
Αγαπά στοργικά.
Είναι η ένστοργη Μητέρα μας, γι’ αυτό και δεσπόζει στον χώρο της καρδιάς μας.
Οι αναρίθμητοι Ναοί, εικόνες και προσωνύμια το αποδεικνύουν.
Η προσφυγή μας στη θερμή της αγκάλη το φανερώνει.
Η παρουσία της εκδιώκει τη θλίψη, αποδιώκει την εγκατάλειψη, απομακρύνει τη μοναξιά, προσφέρει την ίαση.
Η Παναγία δεν μας εγκαταλείπει ποτέ.
Ας Την εμπιστευόμαστε απόλυτα.
Ας Την τιμάμε έμπρακτα, γιατί Της αξίζει. Τιμώντας την Παναγία τιμάμε στο πρόσωπό της και τον Υιό της και Λυτρωτή μας.
Ας μην το ξεχνούμε και ας Την επικαλούμαστε διαρκώς:
Υ Π Ε Ρ Α Γ Ι Α Θ Ε Ο Τ Ο Κ Ε πρέσβευε υπέρ ημών.-

ΑΓ. ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ.

8/8 ΑΓΙΟΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ ο ναύτης.

«Προωρώμην τον Κύριο ενώπιόν μου δια παντός, ότι εκ δεξιών μου έστιν ίνα μη σαλευθώ» (Ψαλμ. 15, 8), λέγει ο ψαλμωδός Προφητάναξ Δαβίδ.
Κι οι λόγοι του αποτελούν ασφαλιστική δικλείδα για τους αγωνιστές του Πνεύματος. Η αίσθηση της παρουσίας του Κυρίου στον αγώνα ενισχύει, ενδυναμώνει και αποτρέπει παρεκτροπές. Ο Χριστιανός, που ζει και κινείται κάτω από το άγρυπνο βλέμμα του Κυρίου αυτοπροασπίζεται και ασφαλίζει αποτελεσματικά τα βήματά του, σημειώνοντας περιφανείς νίκες κατά της αμαρτίας.
Κι ο Αγ. Τριαντάφυλλος, που η Εκκλησία μας τιμά στις 8 Αυγούστου ζει έντονα την παρουσία του Κυρίου και παραμένει άτρωτος από τα βέλη του εχθρού.
Τριαντάφυλλος! Ένα ακόμη αστέρι φωτεινό στην ουράνια ομήγυρη των Νεομαρτύρων.
Τριαντάφυλλος! Ένα όντως τριαντάφυλλο, αγνό λουλούδι ο καλλίνικος πρωταθλητής της αγνότητας και της πίστεως, στον ουράνιο λειμώνα.
Τριαντάφυλλος! Ο εφάμιλλος και ισοστάσιος των Μαρτύρων. Το αγλάισμα των Νεομαρτύρων. Το περιφανές ωράισμα της Εκκλησίας. Το καύχημα πιστών. Το ίνδαλμα των αγωνιστών. Ο νέος αθλοφόρος του Χριστού.
Στη ζωή του, λοιπόν, ας εντρυφήσωμεν και στα ίχνη τους ας βαδίσουμε.
Ο ένδοξος Νεομάρτυρας του Χριστού Τριαντάφυλλος βλέπει το φως του ήλιου στο πανέμορφο χωριό του Πηλίου, τη Ζαγορά, το 1663 μ.Χ.
Εκεί γνωρίζει και τον Ήλιο της δικαιοσύνης τον Χριστό, από μικρής ηλικίας. Οι φτωχοί μεν, αλλ’ ευσεβείς γονείς του μεταλαμπαδεύουν την αγάπη τους στον Χριστό στην άδολη καρδιά του παιδιού τους. Οι θεοσεβείς γονείς εμφυτεύουν τη χριστιανική πίστη στο γόνιμο έδαφος της παιδικής ψυχής του γυιού τους.
Κι ο σπόρος βλαστάνει κι η πίστη μεγαλώνει με την ενδιάθετη προσπάθεια και επαγρύπνηση του Τριαντάφυλλου.
Ζει έμπρακτα το πιστεύω του. Διακρίνεται για τη χρηστότητα του ήθους, την καθαρότητα της ζωής, την αγνότητα των σκέψεων, την εντιμότητα των πράξεων. Ευθύς και ενάρετος, φιλότιμος κι εργατικός προσλαμβάνεται σ’ ένα πλοίο ως ναύτης.
Κι εκεί διαφυλάττει αλώβητο τον πολύτιμο θησαυρό της χριστιανικής πίστεως, διατηρεί άσβεστη την ουράνια φλόγα της αγάπης προς τον Χριστό, κρατεί αμείωτη την επαφή με τον Ουρανό. Η όψη του λάμπει. Η αρετή του ακτινοβολεί. Στην παρουσία του Κυρίου ζει και κινείται με ασφάλεια. Οι συνάδελφοί του ναυτικοί τον θαυμάζουν. Ο αρχέκακος Διάβολος όμως φθονεί το ζήλο του, ζηλοτυπεί την πρόοδό του. Κι η ώρα της σκληρής δοκιμασίας δεν αργεί.
Δεκαεπτάχρονο παλικάρι ο Τριαντάφυλλος, θύμα συνωμοσίας των Τούρκων. Πρωταρχικός σκοπός τους η αλλαξοπιστία του ένθερμου Χριστιανού. Προκλητικές προτάσεις γίνονται. Δελεαστικές υποσχέσεις δίδονται. Όμως όλα αντικρούονται με θάρρος αήττητο και σθένος ακαταμάχητο. Με το φρόνημα ακμαίο, την πίστη εδραία και την ψυχή αδούλωτη κατατροπώνει τους εχθρούς. Με την παρρησιακή του ομολογία καταπλήσσει τους αντιπάλους του. -«Χριστιανός είμαι. Τον Χριστό αγαπώ και λατρεύω. Δεν τον αρνούμαι με τίποτε». Καταπέλτης οι δηλώσεις του. Σκληρά βασανιστήρια αναμένουν τον θαρραλέο Ομολογητή.
Με θώρακα τη θερμή πίστη, ασπίδα την ένθεη αγάπη και δόρυ την αδιάλειπτη προσευχή, ενδεδυμένος την ουράνια πανοπλία κατέρχεται στο μαρτυρικό στίβο. Αντιμετωπίζει με υπομονή και καρτερία, ανδρεία και δοξολογία τις μαστιγώσεις και τα φρικτά κολαστήρια. Με το βλέμμα στραμμένο στον Ουρανό ατενίζει τον Κύριο και θέλει κι επιποθεί να Τον συναντήσει. Οι πόνοι είναι πρόσκαιροι, αλλ’ η απόλαυση θα ’ναι αιώνια.
Η αγέρωχη στάση του καταισχύνει τους ασεβείς.
8 Αυγούστου 1680. Η τιμία κεφαλή του πολύαθλου Μάρτυρα αποκόπτεται. Η αγία και φωτοειδής ψυχή του προσέρχεται στον στεφοδότη Κύριο και παραλαμβάνει το άφθαρτο στέφος του μαρτυρίου.
Ο ουρανός κερδίζει έναν ακόμη περιφανή Νεομάρτυρα. Η γη διαθέτει έναν ακόμη θερμό πρεσβευτή κι ακοίμητο φρουρό των αγωνιζομένων πιστών.
Τριαντάφυλλος! Ένας Άγιος, κόσμημα της Εκκλησίας και υπόδειγμα των Χριστιανών.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ
Αμάραντον άνθος της Ζαγοράς, και Νεομαρτύρων ο καλλίνικος Αθλητής. Πίστεως ο φύλαξ, αγνότητος το δείγμα, ρητής ομολογίας, χαίροις ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΕ.

Οι επτά Μακκαβαίοι.

1/8 ΟΙ ΕΠΤΑ ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΙ -ΜΙΑ ΖΗΛΕΥΤΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ-

Όταν βρεθούμε σ' ένα στάδιο, που διεξάγονται αγώνες, παρακολουθούμε μ' ενδιαφέρον την έκβαση του αγώνα. Θαυμάζουμε τη σωματική δύναμη κι αντοχή των αθλητών.
Βρισκόμενοι μπροστά στο στάδιο της αρετής δεν έχομε παρά ν' ατενίσουμε άναυδοι το μεγαλείο των αγωνιστών. Υποκλινόμαστε βαθειά μπροστά στο θάρρος των γερόντων, στην αυτοθυσία των νέων, στην ψυχική αντοχή των γυναικών, στην ορμητικότητα των παιδιών.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας απαρτίζουν τη φάλαγγα των Μαρτύρων και Ομολογητών της Ορθοδόξου πίστεώς μας. Εκλεκτές, γενναίες ψυχές, προσφέρουν τον εαυτό τους ολοκαύτωμα στο βωμό της Μοναδικής Αγάπης.
Στη στρατιά αυτή των ηρώων ξεχωρίζει μια διαλεκτή οικογένεια, που όλα τα μέλη της ομολογούν με θάρρος την πίστη τους στο Θεό. Είναι οι ΕΠΤΑ ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΙ με τη μητέρα τους ΣΟΛΟΜΟΝΗ και τον πνευματικό τους Πατέρα ΕΛΕΑΖΑΡΟ.
Βρισκόμαστε στο 160 π.Χ. Στο Ισραήλ επικρατεί ειδωλολατρεία. Έχουν λησμονήσει τον αληθινό Θεό και προσκυνούν τα είδωλα. Τότε βρίσκονται γενναίοι άνδρες, οι Μακκαβαίοι, που αψηφούν τον κίνδυνο και διακηρύττουν την επιστροφή στο Θεό. Πλήθος πολύ λαού ακούει το προσκλητήριο σάλπισμα και δίνει το παρόν στο συναγερμό. Επαναστατικό ρεύμα διαχύνεται εναντίον του τυραννικού καθεστώτος. Θαρραλέα εκφράζουν την αμετάκλητη απόφαση, να λατρεύουν ελεύθερα τον αληθινό Θεό. Αυτή την εξέγερση έρχεται να καταστείλει ο ειδωλολάτρης Βασιλιάς Αντίοχος, ο Επιφανής. Καταφθάνει ορμητικός, με πολύ στρατό, για να πάρει εκδίκηση για το ξεσηκωμό, για την πρωτοφανή διαμαρτυρία της λαϊκής μάζας. Είναι αποφασισμένος να επιβάλλει την τάξη στο λαό, έστω και με τη βία. Πιστεύει στη δύναμή του κι ελπίζει, ότι η τρομακτική στρατιωτική παρουσία του, θα σκορπίσει πανικό και πολλοί θα θυσιάσουν στα είδωλα.
Αλλά και οι πιστοί άνθρωποι του Θεού είναι αποφασισμένοι για όλα. Τη ζωή τους, το ακριβότερο τίμημα, είναι έτοιμοι να το δώσουν. Κι είναι θαυμαστός ο αριθμός των ηρωικών Ομολογητών. 80.000 Ιουδαίοι ποτίζουν με το αίμα τους το δένδρο της πίστεως. Θρίαμβος του αληθινού Θεού και καταισχύνη των ειδώλων.
Ανάμεσα σ' αυτή τη Χορεία των Μαρτύρων ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί η ολοπρόθυμη προσφορά της μητέρας Σολομονής. Επτά βλαστάρια, επτά λουλούδια προσφέρει στον Πλάστη. Επτά δώρα, απ' τα δώρα Του, χαρίζει σ' Εκείνον. Τα επτά σπλάχνα της, τα επτά λατρευτά της παιδιά ατενίζει περήφανα να πεθαίνουν.
Προπορεύεται ο πνευματικός τους Πατέρας, ο γέροντας Ιερέας Ελεάζαρος. Κατάλευκος, με κυρτωμένους τους ώμους από το βάρος των 90 χρόνων, αλλά αλύγιστη την ψυχή, ανακρίνεται πρώτος. Ομολογεί με θάρρος την πίστη του κι αρνιέται να θυσιάσει στα είδωλα. Το μαστίγιο διαπέρνά το γέρικο κορμί του, αλλά η ψυχή του αδούλωτη, ενθαρρύνει τα νειάτα. Το παράδειγμά του, η ηρωϊκή στάση του, δίνει θάρρος στη μητέρα με τα επτά παιδιά.
Όλοι στέκονταν θαρραλέα μπροστά στον τύρρανο κι η στάση κι η λεβεντιά τους προκάλεσε το θαυμασμό του. Με δελεαστικά λόγια ο Αντίοχος προσπαθεί να παρασύρει τους νέους. Βρίσκει όμως την ομόφωνη και σταθερή άρνησή τους. Χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να κερδίσει έστω και έναν.
Αρχίζει το μαρτύριο από το μεγαλύτερο προς το μικρότερο, για να εκφοβίσει και να επηρεάσει την παιδική ψυχή. Καθένας όμως που πεθαίνει, με το παράδειγμά του, τονώνει τους άλλους, ανοίγει το δρόμο του μαρτυρίου, το δρόμο τ’ Ουρανού. Προσθέτει θαρρος στο θάρρος τους, δύναμη στη δύναμή τους.
Κι έτσι ο τελευταίος αδελφός, ο μικρότερος, που περιμένει κανείς πιο εύκολα να δειλιάσει, έχει οπλισθεί με τόση ορμή, που περιφρονεί εντελώς τον τύραννο, ομολογεί την πίστη του και μόνος ορμά στη φωτιά και γίνεται ολοκαύτωμα.
Σ' όλες αυτές τις ηρωικές, μαρτυρικές σκηνές, θεατής η ηρωΐδα μάνα Σολομονή. Κι όχι απλός θεατής, αλλά και εμψυχωτής των παιδιών της. Τα ενθαρρύνει και τα παροτρύνει στο μαρτύριο. Δεν θέλει ν' αντικρίσει, ούτε ένα παιδί της λιποτάκτη του Θεού. Αντλεί δύναμη από την Πηγή της Δυνάμεως, το Θεό και με υψηλό φρόνημα, αφού προσφέρει τα παιδιά της σ' Εκείνον, θυσιάζει και τον εαυτό της. Υπογράφει με το αίμα της το δωρητήριο συμβόλαιο. Χαρίζει ολόκληρη την οικογένειά της στο Θεό. Οι Άγγελοι πανηγυρίζουν και καταγράφουν στους καταλόγους τ' Ουρανού την Αγία αυτή οικογένεια. Οι άνθρωποι στη γη έχουν ένα φωτεινό υπόδειγμα μιας ηρωικής οικογενείας.
Όλοι, μητέρες, νέοι, παιδιά, γέροντες, έχουν πρόσκληση για να μιμηθούν τη θαρραλέα ομολογία τους. Να θέσουν το Θεό πάνω από κάθε προσφιλές πρόσωπο.
Η Εκκλησία μας προβάλλει τα γενναία τέκνα της και τα τιμά την 1η Αυγούστου.-

ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ.

27/7 Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ

Η Εκκλησία του Χριστού, είναι ποτισμένη με το αίμα εκατομμυρίων ηρώων και Μαρτύρων. Το γλυκύτατο όνομα του Ιησού, ανέκαθεν, ηλέκτριζε τις ανθρώπινες ψυχές. Χάριν Εκείνου, γίνονται αγώνες και ασκήσεις, θυσίες και μαρτύρια.
Στη Χορεία των εκλεκτών του Θεού, των Αγίων φίλων Του, διακρίνoνται οι Μεγαλομάρτυρες. Ένας Μεγαλομάρτυρας της πίστεώς μας, είναι κι ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ.
Βρισκόμαστε στη Νικομήδεια της Μ. Ασίας, το 304 μ.Χ., όπου γεννιέται, από τον ειδωλολάτρη Ευστόργιο και τη Χριστιανή Ευβούλη, ένα χαριτωμένο αγόρι, ο Παντολέων. Η μητέρα του, φροντίζει να το γαλουχήσει με το ροδόσταγμα της πίστεως. Σπέρνει στην εύπλαστη παιδική ψυχή του το σπόρο της πίστεως και πεθαίνει. Ο Παντολέων μένει ορφανός, στην προστασία του πατέρα του, ο οποίος αναθέτει στον άριστο γιατρό Ευφρόσυνο, να του μάθει την ιατρική επιστήμη.
Μία μέρα ο σεβάσμιος γέροντας, Ιερέας Ερμόλαος συναντά τον Παντολέωνα. Του συνιστά να γνωρίσει ένα παντοδύναμο γιατρό, τον Ιησού. Μέσα του ξυπνούν παλαιές αναμνήσεις, ζεστές συζητήσεις για το Χριστό, που είχε κάνει με τη μητέρα του. Μυείται στην πίστη από το φλογερό γέροντα, γίνεται αυτόπτης μάρτυρας σωτηρίας παιδιού, που το δαγκώνει οχιά, πιστεύει στο Χριστό και βαπτίζεται.
Η φλόγα του πρώτου ενθουσιασμού ανάβει στη καρδιά του νεοβαπτισθέντος. Πρωταρχικός του στόχος η μεταστροφή τοι πατέρα του. Κι ο Κύριος παρουσιάζει την ευκαιρία. Ένας τυφλός θεραπεύεται κι ο ψυχικά τυφλός πατέρας του γίνεται Χριστιανός. Η φήμη του άριστου γιατρού απλώνεται παντού. Αυτό γίνεται αφορμή, να τον φθονήσουν οι άλλοι ειδωλολάτρες συνάδελφοί του και να καταγγείλουν την δράση του στον αυτοκράτορα Διοκλητιανό.
Ο Παντολέων ομολογεί με παρρησία το Χριστό. Κηρύττει με θάρρος τον Ένα και Μόνο Αληθινό Θεό. Θεραπεύει, ενώπιον του αυτοκράτορα, παράλυτο. Και δέχεται με αγαλλίαση την καταδικαστική απόφαση.
Ξεσχίζουν με σιδερένια νύχια τις σάρκες του και κατακαίνε τις πληγές του. Το αίμα τρέχει ακατάσχετα, ενώ πύρινες ικεσίες στέλνει στον Κύριο. Κι ο Ιησούς παρουσιάζεται και του αναγγέλλει τη συνεχή συμπαράστασή του στο μαρτύριο. Τον ρίχνουν σ' ένα καζάνι με μολύβι, αλλά ο Χριστός επεμβαίνει και σβήνει τη φωτιά. Του δένουν πέτρα στο λαιμό και τον ρίχνουν στη θάλασσα, αλλ' ο Άγιος περπατεί στην επιφάνεια. Τον βάζουν ανάμεσα σε θηρία και αυτά όχι μόνο δεν τον εγγίζουν, αλλά τον προσκυνούν. Τον δένουν σε τροχό και ο μεν Άγιος λύνεται, ο δε τροχός πέφτει πάνω στους άπιστους. Ο Άγιος με ακμαίο το φρόνημα, ολόρθη την ψυχή, αντιμετωπίζει όλα τα μαρτύρια.
Τέλος, εξωργισμένος ο αυτοκράτορας, διατάζει να τον αποκεφαλίσουν. Και πάλι γίνεται θαύμα και λυγίζει το σπαθί, ενώ λυγίζουν και οι καρδιές των δημίων και πιστεύουν στο Χριστό.
Τότε ακούγεται φωνή από τον ουρανό. «Παντολέων, από τώρα θα ονομάζεσαι Παντελεήμων και πολλούς θα ελεείς και θα σώζεις».
Ο Άγιος ενθαρρύνει τους στρατιώτες να τον αποκεφαλίσουν. Έτσι ο γενναίος Μάρτυρας στις 27 Ιουλίου παραδίδει την ψυχή του στον Κύριο, για να συμβασιλεύσει στην Ουράνια Βασιλεία Του.-

Η ΟΣΙΑ ΕΥΠΡΑΞΙΑ.

25/7. ΟΣΙΑ ΕΥΠΡΑΞΙΑ, η αρρενόφρων.

«Θέλω δε υμάς αμέριμνους είναι. Ο άγαμος μεριμνά τα του Κυρίου, πως αρέσει τω Κυρίω» (Α΄ , Κορ. ζ΄ , 32), δηλώνει προτρεπτικά ο Απ. Παύλος. Η θεαρέσκεια, της όλης ζωής των αγάμων είναι μέριμνα καθημερινή. Μία μέριμνα, που αποβλέπει στην απόλυτη συστοίχηση και εναρμόνιση Θείου και ανθρωπίνου θελήματος. Μία μέριμνα όμως, που εξασφαλίζει την αμεριμνησία, που διασφαλίζει τις διαπροσωπικές σχέσεις Θεού και ανθρώπου, που οδηγεί ασφαλέστερα στη Βασιλεία του Θεού.
Και οι βιωτές της Παύλειας προτροπής το βεβαιώνουν. Είναι οι αναρίθμητες μορφές των Οσίων.
Ανάμεσά τους και η Ο σ ί α Ε Υ Π Ρ ΑΞΙΑ. Πατρίδα της είναι η Κων/λη. Πατέρας της ο πλούσιος συγκλητικός, ο έμπειρος πολιτικός, ο συγγενής του Αυτοκράτορα Μ. Θεοδοσίου, ο ευσεβής Χριστιανός, ο ενάρετος άνδρας, ο Αντίγονος. Μητέρα της η πλούσια, ευγενής, θεοσεσεβής και χρηστή γυναίκα, η Ευπραξία.
Το ζευγάρι ομόφρονο και ομόψυχο διαχειρίζεται θεάρεστα τον πλούτο. Σκορπίζει αφειδώλευτα και καλύπτει σημαντικά ελλείψεις φτωχών. Και η πλούσια φιλανθρωπία προκαλεί την πλούσια Θεϊκή ευλογία. Ένα χαριτωμένο κορίτσι, δώρο κι αυτό του Θεού, προξενεί ανέκφραστη χαρά και ευφροσύνη στους ευλαβείς γονείς. Ευπραξία το ονομάζει ο πατέρας για να 'ναι πιστό αντίγραφο της ενάρετης μητέρας. Στόχος τους η αντιπροσφορά στο Θεό της Ευπραξίας, ως Αγίας.
Οι ίδιοι αποφασίζουν ομόφωνα άσκηση τέλειας εγκράτειας, εσωτερική καλλιέργεια, φιλανθρωπική δράση.
Μία οικογένεια τρισευτυχισμένη, ευλογημένη. Ο Αντίγονος, ένα χρόνο μετά και αφού ευαρέστησε τον Κύριο, προσέρχεται στη Βασιλεία Του για να ευφραίνεται αιώνια.
Η μητέρα νιώθει έντονα την απουσία του συνοδοιπόρου της, αισθάνεται ζωηρά το βάρος της θυγατρικής αποκατάστασης. Προσφεύγει στον Αυτοκράτορα και ζητεί ανθρώπινη συμπαράσταση παράλληλα με τη Θεϊκή, που ήδη είχε ζητήσει. Η απάντηση είναι θετική και η Ευπραξία, εξάχρονη μόλις, μνηστεύεται μ' έναν πλούσιο, ευγενή και ωραίο νέο. Παράλληλα δέχεται χριστιανική αγωγή από τη μητέρα της.
Η μητέρα Ευπραξία σηκώνει το σταυρό της χηρείας αγόγγυστα και άμεμπτα. Ο Διάβολος τη φθονεί και εμβάλλει πόθο λυσσώδη σ' έναν αξιωματούχο, που χρησιμοποιεί τη Βασίλισσα για μεσίτρια.
Η σεμνή Ευπραξία όμως τιμά επάξια τη μνήμη του συζύγου της και απορρίπτει την πρόταση. Προς αποφυγή δε ενοχλήσεων αναχωρεί με την κόρη της στην Αίγυπτο, όπου έχει αξιόλογο κτήμα. Εκεί απερίσπαστη επιδίδεται στη Χριστοκεντρική μόρφωση, του μονάκριβου παιδιού της. Μητέρα και κόρη σημειώνουν πρόοδο πνευματική, επιδεικνύουν δραστηριότητα φιλανθρωπική. Οι Ναοί και οι Μονές προσελκύουν τις ευεργεσίες τους. Οι παντοειδώς αναξιοπαθούντες δέχονται αμέριστη τη βοήθειά τους.
Η αγάπη προς το Θεό εκφράζεται με μία πλατιά αγάπη προς τον πλησίον. Και το ασκητήριο των 130 Ασκητριών της Θηβαΐδας τους γνωστοποιείται και ευεργετείται. Οι επισκέψεις είναι συχνές και ο θαυμασμός πολύς. Η ασκητικότητά τους φωταγωγεί. Η σιωπή τους διδάσκει. Η απλότητα τους παραδειγματΐζει. Η όλη ζωή τους μαγνητίζει.
Η κόρη Ευπραξία ποθεί τη Μοναχική Πολιτεία και το δηλώνει στην Ηγουμένη. Η μνηστεία την κρατά ασυγκίνητη, αφού ποτέ δεν είδε το μνηστήρα και τη θεωρεί διαλυμένη. Η μητέρα ακούει με ευχαρίστηση τους λόγους της 7χρονης κόρης της. Η Ευπραξία αμετάκλητα παίρνει την απόφαση να μείνει για πάντα στη Μονή. Οι αποδιώξεις της Ηγουμένης, οι εκφοβισμοί και η σκληρότητα της ασκητικής ζωής δεν την αποθαρρύνουν, αλλά εδραιώνουν τον πόθο της.
Η μητέρα της βαθιά συγκινημένη την οδηγεί μπροστά στην εικόνα του Χριστού και δέεται θερμώς και την προσφέρει οικειοθελώς. Ικετεύει για τη διαφύλαξή της. Παρακαλεί για το φωτισμό της. Αγωνιά για τον αγιασμό της. Νουθετεί την ίδια και της εμφυτεύει το φόβο του Θεού, το θεμέλιο της κατά Θεόν ζωής. Την παραδίδει τέλος στην Ηγουμένη για χειραγωγία στην ισάγγελη πολιτεία. Το Μοναχικό Σχήμα ντύνεται. Ολοκληρωτικά στον Κύριο αφιερώνεται.
Η μητέρα της μετά από μικρό χρονικό διάστημα απέρχεται προς την ποθητή Πατρίδα, αφού θεάρεστα έζησε στη γη. Ο αυτοκράτορας πληροφορείται την εκδημία της και εκδηλώνει την υποστήριξη του προς την Ευπραξία. Κι εκείνη του ανακοινώνει τη Μοναχική της ιδιότητα και του αναθέτει τη διάθεση της πατρικής περιουσίας της στην Πόλη σε φιλανθρωπικά ιδρύματα.
Η Μοναχή Ευπραξία τώρα απερίσπαστα επιδίδεται σε ασκητικούς αγώνες. Διακρίνεται για την ταπεινοφροσύνη και την εγκράτεια, την αγάπη και τη λιτότητα. Εκτελεί και τα ευτελέστερα διακονήματα και σημειώνει τελεία υπακοή. Στις πειρασμικές επιθέσεις απαντάει με υπομονή και θάρρος, με επιμονή και προσευχή. Δουλαγωγεί το σώμα και ελευθερώνει την ψυχή.
Η αγιότητά της εμφανής. Η σύνεση ευδιάκριτη. Η διάκριση φανερή. Πλήθη ανθρώπων καταφεύγουν στην Οσία για να βρουν λύση στο πρόβλημά τους, για να λάβουν κατευθυντήρια γραμμή, για να ζητήσουν τη συμβουλή της, για ν' ακούσουν τη θεόσοφη ομιλία της, για να δεχθούν τη χρηματική της ενίσχυση. Όλοι κάτι έχουν να πάρουν κι αποχωρούν ενισχυμένοι στην πίστη και στην αγάπη, στην υπομονή και στην ελπίδα.
Οι άνθρωποι την ευγνωμονούν. Ο Θεός την ευλογεί. Και θαύματα αξιώνεται να κάνει για τη δόξα του Θεού.
30 μόλις χρονών κι έχει φθάσει στη θέωση. Ο Κύριος προαναγγέλλει την εκδημία της στην Ηγουμένη. Την καλεί κοντά Του για ν' απολαμβάνει τις άρρητες ομορφιές του Ουράνιου Νυμφώνα.
25 Ιουλίου! Μία ακόμη Οσία, η Ευπραξία, πλαισιώνει τον πανίερο Χορό των Οσίων.-

ΗΛΙΑΣ ο Προφητης.

20/7.ΠΡΟΦΗΤΗΣ ΗΛΙΑΣ.

ΗΛΙΑΣ ! Προφήτης μεγαλώνυμος.
ΗΛΙΑΣ ! Ο ένσαρκος Άγγελος.
ΗΛΙΑΣ ! Η κρηπίς των Προφητών.
ΗΛΙΑΣ! Ο δεύτερος Πρόδρομος της παρουσίας Χριστού.
ΗΛΙΑΣ ! Προφήτης πανένδοξος.
Γυιός του Σωβάκ και βλαστός της Θέσβης και οικιστής Γαλαάδ,ο Προφήτης Ηλίας.
Ο πατέρας του Σωβάκ, κατά τη γέννησή του, βλέπει οπτασία προφητική : Λευκοντυμένοι άνδρες τον ονομάζουν Ηλία, που σημαίνει Θεός, τον σπαργανώνουν με πυρ και πυρ τον τροφοδοτούν.
Οι ιερείς της Ιερουσαλήμ αποκαλύπτουν εις τον πατέρα την σημασία της οπτασίας, ότι δηλ. το τέκνο θα είναι κατοικητήριο του Φωτός, ο λόγος του απόφαση, η ζωή του κατά Θεόν, ο ζήλος του θεάρεστος και η κρίση του για το Ισραήλ θα είναι διά πυρός και μαχαίρας.
Όντως, αναδεικνύεται Προφήτης Με-γας και προφητεύει επί 25 έτη.
Ζει προ της ελεύσεως του Χριστού, 816 έτη.
Δραστήριος και δυναμικός, φλογερός και τολμηρός, γνήσιο φερέφωνο Θεού.
Καταβιβάζει πυρ από τον Ουρανό.
Επιτυγχάνει δια της γλώσσης του υπερτριετή ανομβρία.
Ζωοποιεί το νεκρό γυιό της χήρας Σεραφθίας.
Κατακαίει 100 ανθρώπους του βασιλιά Οχοζίου και τον γυιό του, διά πυρός, που καταβιβάζει εξ Ουρανού.
Ατενίζει τον Θεό στο όρος Χωρήβ.
Διασχίζει τον Ιορδάνη ποταμό και διαπερνά με τον μαθητή του Ελισσαίο.
Τότε αιφνιδίως υφαρπάζεται από πύρινη άμαξα και μετατίθεται ζωντανός εκεί, που ο Θεός γνωρίζει, όπως και ο Ενώχ, αφήνοντας τη μηλωτή του στον Ελισσαίο.
Είναι παρών στο Θαβώρ κατά την Μεταμόρφωση του Χριστού.
Ο Προφήτης Ηλίας , ασκητικός χαρακτήρας, ζηλωτής, ενδεδυμένος μηλωτή (δέρμα προβάτου) και ζώνη δερμάτινη, διατρέφεται με τροφή, την οποία του προσκομίζει κόρακας, κατά προσταγή του Θεού και όταν κρύπτεται πλησίον του χειμάρρου Χορράθ.
Η βιοτή του ευαρεστεί τον Θεό και χαριτώνεται θαυματουργικά.
Καταβιβάζει πυρ εξ Ουρανού εις το Καρμήλιον όρος και κατακαίει την προς τον Θεόν θυσία του, ενώπιον πλήθους λαού και αποδεικνύει την αληθινότητα του Θεού.
Κατασφάζει εις τον χείμαρρο Κισσών 450 ψευδοπροφήτες ειδωλολάτρες ιερείς.
Δέχεται τροφή από Άγγελο και ενδυναμώνεται και περιπατεί 40 ημερονύκτια.
Πύρινος ο λόγος του, πύρινη η παρουσία του, υπηρετεί τον Θεό, ο πύρινος Προφήτης Ηλίας.-

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΗΡΥΚΟΣ και ΙΟΥΛΙΤΤΑ.

15.7 ΟΙ ΑΓΙΟΙ: ΚΗΡΥΚΟΣ και ΙΟΥΛΙΤΤΑ

Στην πνευματική πανδαισία του εορτολογίου της Εκκλησίας μας διακρίνονται αναρίθμητα πρόσωπα Αγίων. Ξεχωρίζουν άνθρωποι, που στην επίγεια πορεία τους ιεραρχούν την αγάπη και δίνουν τα πρωτεία στο Θεό. Η αγάπη γίνεται η κινητήρια δύναμη, που κατευθύνει όλες τις ανθρώπινες ενέργειες, όλες τις μεγάλες αποφάσεις. Μπροστά στην αγάπη για το Θεό όλες οι άλλες αγάπες υποβαθμίζονται και παραχωρούν το προβάδισμα στην πρώτη Μεγάλη Αγάπη.
Ναι, όλοι οι Άγιοι και Μάρτυρες της πίστεώς μας «αγάπησαν πολύ», γι’ αυτό και δοξάσθηκαν πολύ.
Φωτεινό παράδειγμα για μίμηση η μορφή μιας ηρωίδας μητέρας και ενός νηπίου.
Βρισκόμαστε στη δοξασμένη γη της Μ. Ασίας, το Ικόνιο. Εκεί ζει η ΙΟΥΛΙΤΤΑ με το τρυφερό βλαστάρι της, το τριετές νήπιο Κ Η Ρ Υ Κ Ο.
Ο αυτοκράτορας Διοκλητιανός εξαπολύει άγριους διωγμούς κατά των Χριστιανών. Η Ιουλίττα παίρνει το παιδί της και φεύγει στη Σελεύκεια της Συρίας για περισσότερη ασφάλεια. Συναντά όμως κι εκεί διωγμούς και καταλήγει στην Ταρσό της Κιλικίας. Παλεύουν μέσα της δύο αισθήματα: Η αγάπη στο παιδί της και η αγάπη στο Χριστό. Η μητρική στοργή συνεπάγεται την προδοσία. Η λατρεία του Θεού έχει σαν επακόλουθο τη θυσία του παιδιού της. Τελικά, επικρατεί η αγάπη στο Θεό.
Μία μέρα συλλαμβάνονται μάνα και παιδί και φυλακίζονται. Πλησιάζει η ώρα, που θα πληρώσει με το αίμα της την εκλογή της.
Οδηγείται, με το παιδί στην αγκαλιά, μπροστά στον αιμοχαρή ηγεμόνα. Προσπαθεί να εκμεταλλευτεί τα μητρικά αισθήματα, να τη δελεάσει και ν' αρνηθεί το Χριστό. Αλλά η Ιουλίττα παραμένει ακλόνητη κι ομολογεί θαρρετά και αμετάκλητα την πίστη της στον Ιησού.
Θυμωμένος ο ηγεμόνας παίρνει στα χέρια του το μικρό Κήρυκο και προσπαθεί να τον προσελκύσει. Ο μικρός όμως έχει αποστρέψει το πρόσωπό του από τον ηγεμόνα κι ατενίζει τη μητέρα του, ενώ τα χείλη του ψελλίζουν: «Χριστέ μου, ελέησε». «ΧΡΙΣΤΟΣ» είναι η λέξη, που έχει μάθει από τη μητέρα του. «ΧΡΙΣΤΟΣ» είναι γραμμένο στην παιδική καρδιά. Αυτόν φωνάζει σε κάθε δύσκολη στιγμή. Κι αυτή η ώρα είναι φοβερή. Σε μία στιγμή φωνάζει: «Εγώ το Χριστό αγαπώ» και δίνει μία κλωτσιά στην κοιλιά του ηγεμόνα. Εκείνος εξαγριωμένος τον ρίχνει με μανία στα μαρμάρινα σκαλοπάτια, κτυπά στο κεφάλι και μένει ο μικρός Κήρυκος νεκρός, ενώ η ψυχή του φτερουγίζει κοντά στο Χριστό.
Η ηρωϊδα μάνα Ιουλίττα παρακολουθεί ευτυχισμένη το μαρτυρικό, αλλά σωτήριο τέλος του παιδιού της.
Ο ηγεμόνας, ταπεινωμένος από την ομολογία ενός νηπίου, διατάζει και βασανίζουν ανηλεώς τη μάνα. Η Ιουλίττα αντιμετωπίζει αλύγιστη τα μαρτύρια, ενώ επαναλαμβάνει ακατάπαυστα: «Είμαι Χριστιανή». Μετά από λίγο το σπαθί του δημίου την αποκεφαλίζει, για να πετάξει η ψυχή της κοντά στο Θεό και να λάβει το στεφάνι του μαρτυρίου.
Τη μάνα Ιουλίττα και το νήπιο Κήρυκο η Εκκλησία μας τιμά σαν Μάρτυρες, στις 15 Ιουλίου.-

ΟΣ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ο Αγιορείτης.

14/7 ΟΣ. ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ο Αγιορείτης
ο Θεόσοφος ρήτορας

Στο χορό των Οσίων ο Όσιος ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ ο Άγιορείτης προβάλλει διακριτικά.
Η μορφή του στύλος φωτοειδής καταυγάζει. Η διδασκαλία του ακριβής κατευθύνει. Οι ασκητικοί του αγώνες ανένδοτοι ενθαρρύνουν. Ένας φωστήρας λαμπρός της Εκκλησίας. Ένας μύστης άριστος θεογνωσίας. Ένας οδηγός των πιστών Θεοφόρος.
Ας μελετήσουμε, λοιπόν, την πολυδιάστατη φυσιογνωμία του.
1749 μ.Χ. Σ’ ένα Κυκλαδονήσι, τη Νάξο, γεννιέται ο αειθαλής βλαστός της Ορθοδοξίας, ο Νικόδημος. Γονείς του οι φιλόθεοι Αντώνιος και Αναστασία. Τον βαπτίζουν με το όνομα Νικόλαος και φροντίζουν για την πνευματική του μόρφωση, αλλά και την ψυχική του κατάρτιση. Τον γαλουχούν με της πίστεως τα νάματα. Τον διδάσκουν με την υποδειγματική ζωή τους. Και ο Νικόλαος ακούει ενδιάθετα τα λόγια της αλήθειας. Η παρουσία του στο Ναό είναι ανελλιπής. Η προσοχή του άγρυπνη. Η φοίτησή του στο σχολείο άριστη προδιαγράφει το περίλαμπρο μέλλον του. 16χρονο παλικάρι έρχεται στη Σμύρνη για τετραετή ανώτερη σπουδή. Διακρίνεται για την επιμέλεια και την επιμονή, την οξυδέρκεια και τη μνήμη, την ευστροφία και την ευφυΐα. Σ’ όλα άριστος, σ’ όλους βοηθός και απ’ όλους αγαπητός.

Το 1770 μ.Χ. η επιβουλή των Τούρκων κατά των Χριστιανών τον εξαναγκάζει να επιστρέψει στην πατρίδα του. Οι επιδόσεις του γνωστοποιούνται. Η αρετή του διαλάμπει. Και ο Μητροπολίτης Παροναξίας τον παραλαμβάνει στη συνοδεία του. Οι ευκαιρίες τώρα για εμβαθυντικές πτήσεις πολλές. Οι γνωριμίες με πολυσέβαστους Αγιορείτες Πατέρες πολύτιμες. Η μύηση στη νοερή προσευχή και στα θέλγητρα της ισάγγελης πολιτείας καθοριστική. Ο πόθος του για τον δρόμο αυτό προς τη θέωση φλογερός. Και το 1775 μ.Χ. αποφασίζει να πάει στο Άγιο Όρος. Ένα καΐκι κατευθύνεται προς τα εκεί και τον μεταφέρει στη Μονή Αγ. Διονυσίου. Η παραμονή του κοντά στους ενάρετους αγωνιστές Πατέρες ενισχύουν το φρόνημα, αυξάνουν την αγάπη στον Θεό. Με ιερό δέος και εμφανή λαχτάρα δέχεται το Μοναχικό Σχήμα και μετονομάζεται ΝΙΚΟΔΗΜΟΣ. Επιδίδεται με ένθεο ζήλο στη Μοναχική αρένα και σημειώνει αλματώδη πρόοδο. Αναλαμβάνει τη γραμματεία της Μονής και εντρυφεί στα συγγράμματα των Πατέρων.
1777μ.Χ. κι ο Άγιος Κορίνθου Μακάριος, που γνωρίζει από την Ύδρα τον λόγιο Νικόδημο, τον επισκέπτεται και του αναθέτει τη θεώρηση της «Φιλοκαλίας» και τη διόρθωση του «Ευεργετινού».
Και όταν πληροφορείται για τον Θεόσοφο χειραγωγό χιλίων Μοναχών Παΐσιο, Ρώσο, τον ξακουστό Δάσκαλο της νοερής προσευχής, αποφασίζει να τον επισκεφθεί στη Ρουμανία. Επιβιβάζεται αμέσως σε καράβι. Η μεγάλη όμως θαλασσοταραχή έξω από τον Άθωνα τον προσαράζει στη Θάσο και το ταξίδι ματαιώνεται. Εκεί παραμένει αρκετό χρόνο και καλλιγραφεί και στιχοποιεί και μελοποιεί προσόμοια.
Και όταν έρχεται στη Σκήτη Παντοκράτορος ο ακάματος αθλητής της νοερής προσευχής και γνωστός του Γέροντας Αρσένιος, τρέχει και γίνεται υποτακτικός του. Διακρίνεται για την εγρήγορση στην παλαίστρα των ασκητικών αγώνων. Κατατρυφά στα Πατερικά κείμενα και εμπλουτίζει την ψυχή με ανεκτίμητους θησαυρούς Θεϊκών γνώσεων. Επιδίδεται σε αυστηρές νηστείες, ολονύκτιες αγρυπνίες, αδιάλειπτες προσευχές. Μέσα στην Θεοποιό ησυχία φθάνει στην απάθεια και βιώνει τη Θεοπτία. Μαζί με τον Γέροντά του μετοικούν στη Σκυροπούλα για ένα χρόνο κι εκεί συγγράφει το «Συμβουλευτικόν».
Επανερχόμενοι το 1778μ.Χ. στο Άγιο Όρος κείρεται Μεγαλόσχημος. Η ενάρετη και θεόσοφη βιοτή του προσελκύει κι άλλους Μοναχούς στις τριγύρω καλύβες. Και η αύρα των πνευματικών νουθεσιών αναπαύει τις φιλόθεες ψυχές των συναθλητών του.
Η συγγραφική του δραστηριότητα συνεχίζεται αμείωτη. Ο «Αόρατος πόλεμος», τα «Πνευματικά Γυμνάσματα», το «Θεοτοκάριον», είναι μερικά από τα λοιπά έργα του.
14 Ιουλίου 1809μ.Χ. Ο Όσιος Νικόδημος, το φωτεινό αστέρι της Στρατευομένης Εκκλησίας δύει για ν’ ανατείλει στο στερέωμα της Θριαμβεύουσας Εκκλησίας. Η οσιακή πορεία του λήγει με ασθένεια και αρχίζει η άληκτη ευφροσύνη του Παραδείσου.-

ΔΙΑΦΗΜΗΣΗ καί ΔΥΣΦΗΜΗΣΗ.

ΚΥΡ. Ζ΄. ΜΑΤΘΑΙΟΥ. ( Τυφλών ) ( Ματθ. θ. , 27 – 35 )
ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ & ΔΥΣΦΗΜΙΣΗ

«Οι δε εξελθόντες διεφήμισαν αυτόν εν όλη τη γη εκείνη…….εν τω άρχοντι των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια». ( Ματθ. θ΄ , 31 , 34 ).
Η θεραπεία των δύο τυφλών της Ευαγγελικής περικοπής έδωκε αφορμή για διαφήμιση, αλλά και για δυσφήμιση του Χριστού.
Ο Χριστός, βέβαια, δεν έχει ανάγκη διαφήμισης, γιατί δε μπορεί να γίνει αντάξια του Ονόματός Του.
Εμείς όμως έχομε υποχρέωση να διαφημίζουμε παντοιοτρόπως και προς κάθε κατεύθυνση τον Χριστό. Είναι ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης για τον προσωπικό Λυτρωτή μας αφ’ ενός και ένδειξη χρεωστικής αγάπης προς τους αδελφούς, για μια προσωπική γνωριμία και συνάντηση μαζί Του, καθ’ ότι η σωτηρία μας διέρχεται από το κατώφλι του αδελφού μας.
Η δυσφήμιση σημειώθηκε από την τάξη των Φαρισαίων, με την παρερμηνεία και διαστρέβλωση της αλήθειας.
Η Θεανδρικότητα του Χριστού είναι γεγονός και οι θαυματουργικές ενέργειες έργο του Θεανθρώπου.
Η άρνηση της Θεότητας του Χριστού αποτελεί συκοφαντία και βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος.
Ο Χριστός, ανά τους αιώνες, αποτελεί σημείο αντιλεγόμενο και συκοφαντείται κατάφωρα.
Η απολυτοποίηση του χαρίσματός μας και η ταυτόχρονη αμφισβήτηση του χαρίσματος του άλλου, συνιστά βλασφημία κατά του Δωρεοδότη Παναγίου Πνεύματος.
Η προσπάθεια καθολικοποίησης και επιβολής της προσωπικής εμπειρίας, με παράλληλη περιφρόνηση χαρισματούχων ανθρώπων, αποτελεί βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος.
Η απόρριψη του έργου της Εκκλησίας, η διαστρέβλωση της διακονίας της, είναι ενέργεια συκοφαντική, με συνέπειες ολέθριες, καθ’ όσον ο άνθρωπος αποχαριτώνεται και διαστρέφεται εσωτερικά.
Η μεταστροφή του εγωκεντρισμού σε Θεοκεντρισμό συνεπάγεται την ταπείνωση και επιφέρει τη λύτρωση από τις συκοφαντικές, δυσφημικές και βλασφημικές τάσεις και ενέργειες.-

ΑΓΙΟΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ.

8/7 Ο ΑΓΙΟΣ ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ

Ιησούς, ο αιώνιος κατακτητής! Ιησούς, ο αλάθητος κυνηγός! Ιησούς, ο εναγώνιος αναζητητής ψυχών! Ποθεί τη λύτρωσή τους. Διψάει τη σωτηρία τους. Κυνηγάει πολύτιμα θηράματα. Στοχεύει «σκεύη της εκλογής». Επισημαίνει εκλεκτούς και τους κυκλώνει με την αγάπη Του. Στα δίχτυα της Θεϊκής αγάπης πιάνεται κι ο Άγιος Μεγαλομάρτυς ΠΡΟΚΟΠΙΟΣ.
Ζει στους χρόνους του Διοκλητιανού. Πατέρας του, ο χριστιανός Χριστόφορος. Μητέρα του, η συγκλητική ειδωλολάτρισσα Θεοδότη. Μυεί το γυιό της και τον μορφώνει. Ο Νεανίας, κάτοχος ηγετικών προσόντων και ικανοτήτων, κατορθώνει και διορίζεται Δούκας της Αιγύπτου και Διοικητής δύο ταγμάτων. Επίλεκτος εκτελεστής του καταδιωκτικού σχεδίου του Διοκλητιανού.
Αλλ' ο Θείος Κυνηγός επαγρυπνεί. Κι ενώ βαδίζει ακάθεκτος, για το στόχο του, ισχυρός σεισμός και αστραπή τον καθηλώνουν. Ο Ιησούς, ανάμεσα σ' ένα φωτεινό Σταυρό, αποκαλύπτει την ταυτότητά Του και ανακοινώνει την τιμητική του διάκριση. Από τότε ο Νεανίας, «σκεύος εκλογής», γίνεται πιστός ακόλουθος του Ιησού. Φθάνει στη Σκυθόπολη και παραγγέλλει χρυσό Σταυρό. Πάνω του σχεδιάζονται, αχειροποίητα κι ανεξίτηλα, οι μορφές του Ιησού και των Αγγέλων, Μιχαήλ και Γαβριήλ.
Στην Αλεξάνδρεια κατατροπώνει έξι χιλιάδες βαρβάρους επιδρομείς, ενώ ο στρατός του μένει άτρωτος.
Κατενθουσιασμένος εξιστορεί στη μητέρα του τη λαμπρή επιτυχία του, σαν νίκη του Σταυρού και τη συνομιλία του με τον Ιησού. Η Θεοδότη ταράσσεται για την επιστροφή του γυιού της και φθάνει στην Αλεξάνδρεια για να τον μεταπείσει. Ο Νεανίας παραμένει αδιάλλακτος. Έξαλλη η μάνα φεύγει. Συναντά το Διοκλητιανό κι εξαπολύει αμείλικτο «κατηγορώ» εναντίον του γυιού της.
Αμέσως, διατάσσεται ο ηγεμόνας Ουλκίωνας, να εκβιάσει τον Νεανία, ν' αρνηθεί την πίστη του.
Ο γενναίος αξιωματικός παραδίδει τα παράσημα του γήινου αξιώματος και αναμένει τα έπαθλα τ' ουρανού. Ομολογεί περήφανα την υποτέλειά του στον Εσταυρωμένο και επιζητεί το μαρτύριο.
Ο θηριώδης Ουλκίωνας τον βασανίζει και τον φυλακίζει. Εκεί τον επισκέπτεται ο Χριστός, τον θεραπεύει, τον ενισχύει και τον μετονομάζει ΠΡΟΚΟΠΙΟ.
Την επομένη ο Προκόπιος με την προσευχή του συντρίβει τριάντα ειδωλολατρικά αγάλματα και κερδίζει, για το Χριστό, τα δύο τάγματά του. Πανευτυχής τους κατηχεί και βαπτίζονται. Το πρωί ομολογούν όλοι την πίστη τους και θανατώνονται, με ξίφος.
Στη φυλακή ο Προκόπιος διδάσκει και ενθαρρύνει δώδεκα γυναίκες συγκλητικές. Σε λίγο, πρόθυμα δέχονται το μαρτύριο. Η ηρωϊκή τους στάση συγκλονίζει τη μητέρα του Προκοπίου και δηλώνει πίστη στον Εσταυρωμένο.
Ο Προκόπιος περιχαρής τη διδάσκει, βαπτίζεται Θεοδοσία και επισφραγίζει την πίστη της με το μαρτυρικό της θάνατο.
Οι νίκες του Χριστού, εξαγριώνουν τους βασανιστές. Ο Άγιος δέχεται αλλεπάλληλα μαρτύρια. Κατακαίνε το σώμα του. Σουβλίζουν τα μέλη του. Καίει το χέρι του, αρνούμενος να θυσιάσει λιβάνι στο βωμό. Τον κρεμούν, δένοντας βάρος στα πόδια. Τον ρίχνουν σ' αναμμένο καμίνι, αλλ' οι φλόγες διασκορπίζονται και κατακαίνε τους δήμιους.
Τέλος, διατάσσεται ο αποκεφαλισμός του. Ο Άγιος προσεύχεται θερμά και προτείνει την κεφαλή του. Στις 8 Ιουλίου η ψυχή του Μεγαλομάρτυρα φτερουγίζει κοντά στον Ιησού, που πίστεψε φλογερά κι ωμολόγησε θαρραλέα.-

ΘΑΡΡΟΣ !

ΚΥΡ. ΣΤ΄ , ΜΑΤΘΑΙΟΥ (Του Παραλύτου)( Ματθ. Θ΄ , 1 – 8 )
ΘΑΡΡΟΣ !
«Θάρσει, τέκνον` αφέωνταί σοι αι αμαρτίαι σου».( Ματθ. Θ΄ , 2 ).
« Θάρσει τέκνον ! ». Μια προσταγή προτρεπτική, ενθαρρυντική, στοργική.
« Θάρσει ! » Μια λέξη με δύναμη κινητική, από τον Παντοδύναμο Κύριο, από Εκείνον, που κινητοποιεί το Σύμπαν.
Θάρρος ! Μια λέξη, που απομακρύνει την απελπισία και ρίχνει σωσίβια ελπίδας.
Θάρρος ! Μια λέξη, που νοηματοδοτείται στη σύνδεσή της με τον Χριστό. Η κοινωνία με τον Χριστό, η πίστη σ’ Εκείνον, πυροδοτεί την καρδιά, εμπνέει θάρρος. Το θάρρος καρπός της πίστεως και της ελπίδας στον Θεό. Προσδεμένος ο άνθρωπος στο βράχο της πίστεως και της ελπίδας στον Ιησού, καθίσταται απυρόβλητος από τις επιθέσεις απελπισίας του Σατανά. Η πίστη και η ελπίδα στον Κύριο αναδεικνύονται αλεξίσφαιρα παντοδύναμα σε κάθε είδους απελπισία.
Το θάρρος, που έχει γενεσιουργό πηγή την πίστη και την ελπίδα στον Θεό, γεννά την υπομονή.
Η υπομονή κυοφορεί και κατεργάζεται τη σωτηρία.
Η υπομονή προσφέρει αισιοδοξία, χαρά.
Η υπομονή απομακρύνει την απογοήτευση, που οδηγεί και στην αυτοκτονία.
Θάρρος ! Το δραστικό διαλυτικό των σατανικών σχεδίων. Ο Διάβολος διαθέτει μαύρους φακούς, που προκαλούν σκοτοδίνη και απόγνωση.
Ο Χριστός προσφέρει προβολείς, που φωτοδοτούν σε βάθος, προσπερνούν την προσωρινότητα και οδηγούν στην Αιωνιότητα.
Ο Χριστός διαβεβαιώνει τη διαρκή Παρουσία Του στη γη, ως πηγή θάρρους, με τις ρητές υποσχέσεις: «Ιδού εγώ μεθ’ υμών ειμι πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος» ( Ματθ. κη΄ , 20 ) και «εν τω κόσμω θλίψιν έξετε` αλλά θαρσείτε, εγώ νενίκηκα τον κόσμον»(Ιωαν.ιστ΄, 33).Θάρρος , λοιπόν, στρατοκόπε της ζωής. Δεν είσαι μόνος πάνω στη γη. Έχεις φιλόστοργο Πατέρα, τον Θεό, που φροντίζει για σένα. Πίστευε, έλπιζε, έχε θάρρος.-

Η ΠΡΟΝΟΙΑ του ΘΕΟΥ.

KYΡ. Γ΄ , MAΤΘAIOY ( Maτθ. στ ΄, 22 – 33 )
Η ΠΡΟΝΟΙΑ του ΘΕΟΥ.

« Mη ουν μεριμνήσητε λέγοντες, τι φάγωμεν ή τι πίωμεν ή τι περιβαλλώμεθα ; …ζητείτε πρώτον την βασιλείαν του Θεού και την δικαιοσύνην αυτού και ταύτα πάντα προστεθήσεται υμίν».(Ματθ.στ΄, 31,33 ).
Ο Θεός εδημιούργησε τον κόσμο, ξεκινώντας από μηδενική βάση. Έκτοτε παρακολουθεί άγρυπνα την πορεία του, τον ζωοποιεί με τη Θεία Χάρη Του και τον διευθύνει αλάθητα, με τις άκτιστες ενέργειές Του.
Ο Θεός είναι Δημιουργός, Κυβερνήτης, Πατέρας.
Η ενέργεια του Θεού και η συνέργεια του ανθρώπου συντελούν στην αναγέννηση και μεταμόρφωση του ανθρώπου.
Η κοινωνία ανθρώπου – Θεού αναπτύσσει την αγάπη και προάγει την αγαπητική σχέση και σημειώνει την υπέρβαση, από την κατάσταση του δούλου και μισθωτού, στην τάξη του υιού, ο οποίος αγωνίζεται να βιώσει το θέλημα του Θεού, όχι για την αποφυγή της Κολάσεως, ούτε για την απόλαυση του Παραδείσου, αλλά από αγάπη πολλή για τον Θεό Πατέρα του.
Ναι, ο Θεός είναι Πατέρας ένστοργος. Έκφραση της αγάπης Του η αμέριστη και διαρκής Πρόνοιά Του.
Η μέριμνά Του είναι παντοειδής. Η φροντίδα Του συνεχής. Όλοι μετέχουν και απολαμβάνουν της προνοιακής Του ενέργειας. Οι ανάγκες της κτίσεως, καθολικά καλύπτονται, με πληρότητα.
Ο άνθρωπος, που πέτυχε την κάθαρση της καρδιάς, δέχτηκε τον φωτισμό του νου και προχωρεί στην Θέωση., επικοινωνεί αδιάλειπτα με τον Θεό, αντιλαμβάνεται μεθεκτικά την ενέργεια της Πρόνοιας του Θεού, νιώθει ενωτικά με όλη τη κτίση και αναθέτει τα πάντα, με εμπιστοσύνη στον Κύριο, μέσα από δοξολογικές, ευχαριστιακές κινήσεις.
Μοναδικό, πρωταρχικό και κύριο αίτημά του προς τον Θεό η απόλαυση της βασιλείας Του, η σωτηρία του.
Επιζητώντας τη βασιλεία Του όλα τα λοιπά καλύπτονται. Συνεπώς αυτή ας είναι και η διαρκής μέριμνά μας.-

Οι Λ Ο Γ Ι Σ Μ Ο Ι.

ΚΥΡ. Β΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ.( Ρωμ. . , 10 – 16 )
ΟΙ ΛΟΓΙΣΜΟΙ.
«Και μεταξύ αλλήλων των λογισμών κατηγορούντων ή και απολογουμένων.» ( Ρωμ. β΄ , 15 ).
Κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου θα συντελεσθεί η τελική Κρίση. Τότε θα σημειωθούν συνταρακτικές αποκαλύψεις, εφ’ όσον θα φανερωθούν τα πάντα, όλα τα «κρυπτά» των ανθρώπων.
Τότε θα ληφθούν και αμετάκλητες Θεϊκές αποφάσεις.
Τότε θα εξετασθούν οι πράξεις, αλλά και οι λογισμοί των ανθρώπων.
Η πτώση των Πρωτοπλάστων επέφερε στο ανθρώπινο γένος την φθαρτότητα, την θνητότητα, την πτωτική τάση.
Τα πάθη, συνέπειες πτωτικές, φέρουν την αρχή τους στους λογισμούς.
Οι λογισμοί διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στην πνευματική πορεία του ανθρώπου.
Λογισμοί είναι σκέψεις, εικόνες, που προέρχονται από τη φαντασία και τις αισθήσεις.
Οι λογισμοί διακρίνονται : Σε φυσικούς ( της καθημερινότητας), σε σατανικούς (ενέργειας των δαιμόνων) και σε αγαθούς (ενέργειας του Θεού).
Οι λογισμοί γενικά και οι δαιμονικοί ιδιαίτερα παρεμβάλλονται διασπαστικά της προσοχής του νου και ανασταλτικά της προσευχητικής επικοινωνίας του ανθρώπου.
Οι λογισμοί σηματοδοτούν την έναρξη της εξέλιξης των παθών και απεργάζονται την αιώνια καταδίκη μας.
Οι εικόνες, αποκυήματα αισθησιακά, φανταστικά, δημιουργούν τις σκέψεις, οι οποίες δρουν ελκυστικά στον νου, προκαλούν την αιχμαλωσία του, ερεθίζοντας την ηδονή και διεγείροντας την επιθυμία.
Στη συνέχεια προχωρούν στην αδρανοποίηση της θέλησης και τελικά στη διάπραξη της αμαρτίας.
Η επανάληψη αυτής της διαδικασίας δημιουργεί και εδραιώνει το πάθος.
Με τους λογισμούς, ως έναυσμα, σημειώνονται σημαντικές πτώσεις, αλλά και ψυχοσωματικές διαταραχές. Η επεξεργασία εικόνων ή και λόγων προκαλούν ταραχή και εσωτερική ανάφλεξη, με συνέπειες παθογενείς.
Η αντιμετώπιση των λογισμών απαιτείται να είναι άμεση.
Η εγρήγορση θα επιφέρει τη μείωση των ερεθισμάτων και τη διατήρηση της καθαρότητας των αισθήσεων και του νου.
Η καταφρόνηση των λογισμών θα συνεπαχθεί την αποφυγή της ανάλυσής τους και την ανακοπή της τροφοδότησής τους.
Η αυταπάρνηση και αυτοπαράδοση σ’ Εκείνον, σε συνδυασμό με την υπομονή, επιμονή και την έμπονη και έμπυρη επίκληση του Ονόματός Του, θα εκδιώξει τους φθοροποιούς λογισμούς.
Η έντονη, τέλος, προσπάθεια της δημιουργίας αγαθών λογισμών, θα επιφέρει την ψυχική ισορροπία και θα προσδώσει την εσωτερική « εν Χριστώ » ελευθερία .-