Κ Υ Ρ Ι Ε    Ι Η Σ Ο Υ    Χ Ρ Ι Σ Τ Ε    Υ Ι Ε    Τ Ο Υ    Θ Ε Ο Υ    Ε Λ Ε Η Σ Ο Ν    Μ Ε.

ΣΤΟΧΟΣ ΜΑΣ


Η έμφλογη, κάθετη αγάπη προς το Θεό εκφράζεται με μία έμπρακτη, διάπυρη, οριζόντια αγάπη προς τον "πλησίον".Προορισμός του ανθρώπου η Θ έ ω σ η . Μία προσφορά δυνατότητας Θεϊκή, με την Ενανθρώπηση, Σταυρική Θυσία και Ανάσταση του Λόγου.Η Θ έ ω σ η, ενέργεια Θεού, αλλά και συνέργεια ανθρώπου.Σ’ αυτή την ανθρώπινη προσπάθεια επιποθούμε να συμβάλλομε γνωστοποιώντας ό,τι΄΄εφώτισε ο Θεός΄΄, προς δόξα Του και σωτηρία του λαού Του.Το site αυτό είναι μία ελάχιστη προσπάθεια, ανιδιοτελής, ένας αντίλαλος Ορθοδοξίας, μία ορθόδοξη μαρτυρία στο διαδικτυακό χώρο, για προβολή προτύπων, παροχή εμπειριών και προσφορά ελπίδας στον αόρατο πόλεμο κάθε αγωνιζομένου προσώπου.-

Τρίτη, 12 Ιουλίου 2016

ΟΣΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ ὁ Ἁγιορείτης.



12/7. ΟΣΙΟΣ  ΠΑΪΣΙΟΣ  ὁ  Ἁγιορείτης.

Στον οσιακό  Χορό  της  επουράνιας  Βασιλείας   συναριθμείται και   ο  Αθλητής   της άσκησης, ο πύκτης στη γήϊνη αρένα, ο νικηφόρος Αθλητής, ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης.
        Γόνος της Καππαδοκίας της Μ. Ασίας ο κατά κόσμον Αρσένιος Εζνεπίδης. Γεννιέται στα Φάρασα στις 25Ιουλίου1924 από τους πανευλαβείς πολύτεκνους γονείς του: Πρόδρομο και  Ευλαμπία.Δέχεται από μικράς ηλικίας τα νάματα της πίστεως και της  αγάπης στο Θεό. Είχε την ευλογία να δεχθεί τό  Βάπτισμα από τον σεβάσμιο Άγιο ΑρσένιοΧατζηεφεντή τον Καππα- δόκη δίδοντάς του το όνομά του Αρσένιος.
        Ο Αρσένιος και μετέπειτα Παΐσιος   υπήρξε " εκ κοιλίας μητρός "  σκεύος  εκλογής του  Παναγίου  Πνεύματος. Η  αγάπη του   προς  το Χριστό  και  την Παναγία  μας πλημμύριζε το είναι του.Ο πόθος του για  τη  Μοναχική  ισάγγελη  πολιτεία  διακαής. Η προσευχή  διαρκής ενασχόλησή του.
         Βρίσκεται  με την οικογένειά  του  στην Κόνιτσα,τελειώνει το  Δημοτικό  Σχολείο   και εργάζεται, ως ξυλουργός, έντιμα και φιλάνθρωπα.
         Το 1945 κατάσσεται στο  στρατό ως ασυρματιστής  και διακρίνεται  για τη φιλοπατρία, τη  γενναιότητα, αλλά  και  το  ήθος του. Η εκούσια αναπλήρωση συστρατιωτών του με οικο-γενειακές υποχρεώσεις πρόθυμη και  υποδειγματική, ριψοκίνδυνη και θυσιαστική εκδήλωση αγάπης.

Το 1949  απολύεται  και  αναχωρεί  άμεσα   για   το  Άγιο  Όρος  προς  εκπλήρωση της μύχιας αμετάκλητης επιθυμίας του. Η Σκήτη του ΑγίουΠαντελεήμονος,το κελλί των Εισοδίων τον  δέχεται. Εκεί  συναντά  τον ενάρετο π. Κύριλλο, βιαστή της Βασιλείας του Θεού, πρότυπη ασκητική μορφή και θέτει τις βάσεις της Μοναχικής του πορείας.
Το  1950, υπακούει  και  μεταβαίνει στην Ιερά Μονή  Εσφιγμένου όπου και  το 1954  ρασοφορείται και μετονομάζεται Αβέρκιος.Επιδίδεται σε αναντίρρητη υπακοή,σε αδιάλειπτη προσευχή, σε ενδοσκόπηση αυστηρή,σε αυτομεμψία αδέκαστη,σε βίωση της ταπεινοφροσύ- νης. Καθημερινά  επαυξάνει την αγάπη του στο  Θεό,νιώθοντας πανευγνωμοσύνη για τις ανα-ρίθμητες ευεργεσίες  Του και παράλληλα εκδηλώνεται φιλότιμα,με πράξεις αγάπης και αλλη-λεγγύης στους αδελφούς του. Κινείται  ταπεινά  και αθόρυβα, ακατάκριτα  και  επικαλυπτικά στις πτώσεις τους,αναλαμβάνοντας την ευθύνη και θεωρώντας τον εαυτό του υπαίτιο.  Αρνεί-ται τον λογισμό του,απαρνείται το δικό του θέλημα,επιζητεί συμβουλές και ενεργεί  ταπεινά. Μελετά  την Αγία Γραφή, εντρυφά στα Συναξάρια των Αγίων, αδολεσχεί στους λόγους του  Αββά  Ισαάκ του Σύρου και σε θεόσοφα Γεροντικά, προσεγγίζει πνευματικά αναστήματα,    συμβουλεύεται εποικοδομητικά και εμπλουτίζει την πολεμική φαρέτρα του. Δίνει μάχες αι- ματηρές, αλλά κερδίζει  νίκες πνευματικές.
         Το 1954 μεταβαίνει  στην Ιερά Μονή Φιλοθέου  και  υποτάσσεται  στον  ευλαβέστατο  αθλητή του  πνεύματος π. Συμεών από  τον οποίο το 1956 λαμβάνει  το Μικρό Αγγελικό Σχή-μα και μετονομάζεται Παΐσιος.
         Ο αγώνας συνεχίζεται αδιάπτωτα.Στόχος του  η  βίωση  της  ταπείνωσης  και  της  μετά-  νοιας, της αγάπης και της δημιουργίας καλών λογισμών, ώστε να  τον επισκιάζει διαρκώς η Θεία Χάρη και η βιοτή του να ευαρεστεί  τον  Λατρευτό της καρδιάς  του, τον Κύριο.
          Το 1958 έρχεται στο Στόμιο της Κόνιτσας για δράση ιεραποστολική.  Εκεί κατατροπώ-νει τους αιρετικούς προτεστάντες και κερδίζει  πολυάριθμες   ψυχές για το Χριστό.
           Το 1962 αναχωρεί για το Σινά και διαμένει στο κελλί των Αγίων Γαλακτίωνος καί Επι-στήμης. Κι εκεί συμβουλεύει και παραμυθεί, ξυλογλυπτεί  και  διατρέφει τους Βεδουΐνους.
           Το 1964 επιστρέφει στο Άγιον Όρος και εγκαθίσταται στη Σκήτη   των Ιβήρων και στο κελλί των Αγίων Αρχαγγέλων.
            Το 1966 ο Γέροντας δέχεται  την επίσκεψη  του Θεού με την ασθένεια. Τότε  αρχίζει η διακονική γνωριμία με το Ιερό Ησυχαστήριο  Αγίου   Ιωάννου Θεολόγου στη Σουρωτή  και  αναπτύσσονται  ακατάλυτοι  πνευματικοί  δεσμοί.
            Το 1967πηγαίνει στα Κατουνάκια και διαμένει στο κελλί του Υπατίου  και  ζει "μόνος με μόνο  το Θεό" και βιώνει  θεϊκές  επισκέψεις και παραμυθίες.
             Το 1968 πηγαίνει στην Ιερά ΜονήΣταυρονικήτα και προσφέρεται  διακονικά και ποι-κιλότροπα. Εκεί συναντά τον ασκητή π. Τύχωνα  και δέχεται  την αύρα των θεόπνευστων  λό-γων  του, καθώς  και την κουρά του  Μεγάλου  Αγγελικού  Σχήματος.Ανάμεσά τους αναπτύσ- σεται άδολη θερμή αγάπη,καρπός της αγαπητικής σχέσης τους με τον Θεό.Και  μετά την κοί-μηση του π. Τύχωνα  το 1968 παραμένει στο κελλί αγωνιζόμενος και το 1979  προσέρχεται    στο "Κάθισμα" Παναγούδα, κελλί  της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου.
            Εδώ ανοίγεται  ευρύ πεδίο δράσης, αφού  έγινε  πλέον  πανίσχυρος πόλος μαγνητικός  και προσήλκυε  απειράριθμες "εικόνες του Θεού".Πλήθος λαού τον επισκέπτονταν ακατάπαυ-στα και λάμβαναν ενίσχυση και ενδυνάμωση, με  τον  προορατικό λόγο,αλλά και  με την σιω-πή.Με γεμάτες τις "πνευματικές μπαταρίες" επέστρεφαν στον αγώνα της καθημερινότητας.
             Η παρουσία του   συχνή και  στη Θεσσαλονίκη. Η  άφιξή  του  σήμαινε  συναγερμό.   Πονεμένοι άνθρωποι, αγωνιστές της ζωής  τον πλησίαζαν  για  να δεχθούν  συμβουλή, παρη-γορία, αλλά και  θεραπεία. Ο ίδιος φιλάσθενος, αλλά χαρούμενος, γιατί συνέπασχε με το λαό του Θεού.
             Τρίτη 12 Ιουλίου 1994.Οι δοκιμασίες, ο αγώνας, η ασκητική ζωή, η  θυσιαστική  προ- σφορά  αγάπης  έφθασε στο τέλος.Η ψυχή του ανεχώρησε για τα Ουράνια Σκηνώματα, κοντά στον Λατρευτό του Νυμφίο, που με πάθος αγάπησε σ'όλη του τη γήϊνη ζωή,για να παραλάβει τον άφθαρτο στέφανο της νίκης και να ευφραίνεται αιώνια. Από εκεί  πρεσβεύει  αδιάλειπτα για τους αδελφούς στη γη, αναμένοντάς τους εναγώνια.
            Το  σώμα του  ενταφιάστηκε  στην ΙεράΜονή Αγίου Ιωάννου Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.
            Η αγιοκατάταξή του  στο  Αγιολόγιο   της  Εκκλησίας   μας   έγινε από το Οικουμενικό   Πατριαρχείο στις 13 Ιανουαρίου 2015  και τὸν τιμάμε στις 12 Ιουλίου.-

             Μεγαλυνάριον

Χαίροις των Οσίων ο κοινωνός, Άθωνος το κλέος, μοναζόντων ο στολισμός, χαίροις Εκκλησίας, διδάσκαλος ο νέος, Παΐσιε θεόφρον, ημών το καύχημα.-