Η ΑΓΑΠΗ του ΘΕΟΥ.

ΚΥΡ. ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ.( Ιωαν. γ΄ , 13 – 17)

Η  ΑΓΑΠΗ  ΤΟΥ  ΘΕΟΥ.

«Ούτως ηγάπησεν ο Θεός  τον κόσμον, ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον.»( Ιωαν. γ΄, 16).

Η αγάπη του Θεού μοναδική και ανεπανάληπτη. Μια αγάπη δυνατή και ασύνορη. Μια αγάπη ποικιλότροπα εκφρασμένη.

Η αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο ασύλληπτη.

Ο άνθρωπος βρίσκεται στη σκέψη του Θεού προ της δημιουργίας του σύμπαντος. Το σύμπαν δημιουργείται ένσοφα για τον άνθρωπο.

Ο άνθρωπος πλάθεται πάνσοφα, διακριτικά, με αθάνατη ψυχή, εφ’ όσον εμφυσείται  η  Θεία  Πνοή, δημιουργείται με τη συνέργεια της  Τριαδικής Θεότητας,«κατ’ εικόνα»του Θεού Λόγου, με θεϊκά χαρίσματα, που το Άγιο Πνεύμα χορηγεί και τη δυνατότητα του «καθ’ ομοίωσιν.»

Ο άνθρωπος κυρίαρχος της κτίσεως και απόλυτος διαφεντευτής της.

Ο άνθρωπος ζει και κινείται στην ελευθερία, που ο Θεός του χάρισε.

Ο Θεός συνεχίζει τις αγαπητικές Του εκδηλώσεις εσαεί. Ο Θεός αγαπάει τον ενάρετο άνθρωπο, αλλά και τον αμαρτωλό, τον αγωνιστή, αλλά και τον αδιάφορο, τον πιστό, αλλά και τον άπιστο.

Ο Θεός θέλει τη σωτηρία όλων των ανθρώπων και αυτήν επιδιώκει παντοιότροπα.

Στα πλαίσια του σωτηριώδους σχεδίου Του εντάσσεται και η αποστολή του Υιού Του στη  γη.

Ο Λόγος ενανθρωπίζει για να θεώσει τον άνθρωπο.

Ο Χριστός ενσαρκώνεται για να πετύχει την καταλλαγή του ανθρώπου με τον Θεό.

Η  εκούσια  σταυρική  Θυσία του  Θεανθρώπου  υπέρτατο  δείγμα  αυτοπροσφοράς και αγάπης.

Με τον θάνατό Του νικάει τον θάνατο, επιφέρει καίριο πλήγμα στον αντίδικο, εξέρχεται του Ζωοδόχου Τάφου Αναστημένος Νικητής και δίνει τη δυνατότητα και πάλι στον άνθρωπο να γίνει «κατά χάριν» Θεός, με την ενέργεια του Θεού και τη συνέργεια του ανθρώπου.

Ο μεταπτωτικός άνθρωπος απολαμβάνει τα προπτωτικά δικαιώματα του ανθρώπου. Γεύεται την αγάπη του Θεού, μέσα στην αγκαλιά του Θεού και σ’ όλο της το μεγαλείο.

Εφ’ εξής ο άνθρωπος, πιστεύοντας στον Σταυρωθέντα και Αναστάντα Κύριο, βιώνοντας την κάθετη και οριζόντια αγάπη στον Θεό και στον συνάνθρωπο, ζώντας καθημερινά την Ορθόδοξη Ασκητική, μετέχοντας στη Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, εξασφαλίζει τη διαρκή κοινωνία με τον Θεό, Χριστοποιείται.

Συμμετέχοντας στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ο άνθρωπος  αναδεικνύεται σύσσωμος και σύναιμος Χριστού, κοινωνός Ιησού και συγκληρονόμος της Βασιλείας Του.

Η παρουσία του Θεού στην  επίγεια πορεία του ανθρώπου είναι αδιάλειπτη. Το έλεός Του καταδιώκει τον κάθε άνθρωπο σωστικά. Είναι στη διάθεσή μας ο Κύριος παντοτινά. Η τηλεφωνική γραμμή του Θεού είναι πάντα ανοικτή, για επίκληση και δοξολογία, για ευχαριστία και βοήθεια.

ΟΤριαδικός Θεός, λοιπόν,είναι η υπερτέλεια αγάπη,το άκρον άωτον της αγάπης, η ΑΓΑΠΗ !

Ο «αγαπήσας  ημάς» Ιησούς προσφέρεται και ζητά την εκούσια προσφορά της καρδιάς μας. για να την πυρακτώσει.

Ζητιάνος  της  αγάπης μας γίνεται, αφού δίνει τα πάντα για να μας σώσει.

Δεν αξίζει την ένθερμη αγάπη μας ;

Ο ΑΜΠΕΛΩΝΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

  ΚΥΡ. ΙΓ΄  ΜΑΤΘΑΙΟΥ.(Ματθ.  κα΄, 33 - 42)

 

 Ο  ΑΜΠΕΛΩΝΑΣ  ΤΟΥ  ΘΕΟΥ.

«Άνθρωπός τις ην οικοδεσπότης, όστις εφύτευσεν αμπελώνα  και  φραγμόν αυτώ  περιέθηκε.» (Ματθ. κα΄ ,33).

Από τον γεωργικό χώρο η εικόνα αυτής της παραβολής. Ο Κύριος για τον αμπελώνα ομιλεί, τον πνευματικό όμως αμπελώνα εννοεί. Πρωταρχικά τον Ισραηλιτικό λαό υπονοεί και φραγμό τον Παλαιοδιαθηκικό Νόμο, τον οποίο συχνά πυκνά παρέβαινε, διέστρεφε και παραποιούσε.

Αλλά και το σύμπαν ολόκληρο αμπέλι του Θεού είναι. Φραγμός οι φυσικοί νόμοι, οι οποίοι εναρμονίζουν τη λειτουργία του ζωϊκού, φυτικού κόσμου και των λοιπών δημιουργημάτων. Μια λειτουργία αέναη, ρυθμική, αλάθητη, οριακή.

Η Εκκλησία του Χριστού αμπέλι δικό Του. Αμπέλι ποτισμένο με το Τίμιο και Πανάγιο Αίμα του Υιού του Θεού.

Φραγμός το Ιερό Ευαγγέλιο και οι Ιεροί Κανόνες των Πατέρων. Είναι ο  κώδικας λειτουργίας της  χριστιανικής ζωής. Είναι το πηδάλιο πορείας των μελών της Εκκλησίας.

Αμπελώνας σε σμικρογραφία και η οικογένεια, το φυτώριο της κοινωνίας.

Φραγμός τα ήθη και έθιμα, ο Ευαγγελικός Νόμος.

Η υπέρβαση των φραγμών καταλύει τις οικογενειακές φωλιές, διαλύει τις εστίες και οι συντελεστές πολυποίκιλοι.

Αλλά και η κάθε ανθρώπινη ψυχή Θεϊκό αμπέλι είναι. Εικόνα του  Αρχέτυπου Λόγου πλάσθηκε, με δυνατότητα ομοίωσης. Αθάνατη προορίσθηκε και ουρανοφόρα είναι. Η υπέρτατη θυσία του Θεανθρώπου,  εξασφάλισε και εγγυήθηκε την είσοδο του ανθρώπου στη Βασιλεία Του, με την ενέργεια του Θεού και συνέργεια του ανθρώπου.

Φραγμός για κάθε άνθρωπο τα Ευαγγελικά προστάγματα και ο συνειδησιακός, έμφυτος Νόμος.

Κάθε παράβαση συνεπάγεται παρασιτικές επικοινωνιακές παρεμβολές στην κοινωνία ανθρώπου – Θεού. Κάθε παρακοή ισοδυναμεί με θάνατο.

Η τήρηση των εντολών του Θεού, η βίωση της ασκητικής ορθόδοξης ζωής, η συμμετοχή στη λατρευτική και Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, ο ισόβιος ανένδοτος αγώνας στον αόρατο πόλεμο, εξασφαλίζουν την κάθαρση της καρδιάς, τον φωτισμό του νου, την θέωση.

Η καρποφορία του αμπελώνα πλούσια. Σε αντίθετη περίπτωση θα είμαστε  υπόλογοι και αναπολόγητοι.

Και πάλι υπάρχει η μετάνοια, η μεταστροφή. Ας αξιοποιήσουμε κάθε ευκαιρία.-

Χαίρε ! Αγ. Νεκταρίου.

 

 

«  Χ Α Ι Ρ Ε ! »

************************

Χαίρε  πρωτοπλάστων  κλέος,  σέμνωμα

                                           και ευκληρία,

Χαίρε    προπατόρων   πόθος   και  χαρά

                                                   η αιωνία.

Χαίρε Αβραάμ η δόξα,η Θεού επαγγελία,

Χαίρε  των  εθνών απάντων Θεία, ΚΟΡΗ,           

                                                    ευλογία.

Χαίρε Ιακώβ η κλίμαξ, και  σκηνή

                                              ηγλαϊσμένη,

Χαίρε    Ααρών  η   ράβδος,  χαίρε   πύλη

                                              κεκλεισμένη.

Χαίρε    ράβδος    η   του   μάννα,  ΚΟΡΗ 

                                            Κεχαριτωμένη,

Χαίρε    θρόνε    του    ΚΥΡΙΟΥ,    άσπιλε

                                                 ηγιασμένη.

Χαίρε   Άχραντε   ΠΑΡΘΕΝΕ, τω  ΘΕΩ

                                        συντηρουμένη,

Χαίρε  φέγγους   του   αδύτου    ΜΗΤΗΡ  

                                     η  δεδοξασμένη.

Χαίρε   όρος  βάτε,  χαίρε   τράπεζα  αγία,

Χαίρε     Κεχαριτωμένη,    Δέσποινά  μου,

                                               ΠΑΝΑΓΙΑ.

Χαίρε   Μοναζόντων   κλέος, και   Οσίων

                                           η  λαμπρότης,

Χαίρε   τείχος   των    παρθένων,  έρεισμα

                                             και  ωραιότης.

Χαίρε    των   ποντοπορούντων  ασφαλής

                                              καθοδηγία,

Χαίρε πολεμουμένων  ειρήνη,ΠΑΝΑΓΙΑ.

Χαίρε    των    πενθούντων   μόνη  ισχυρά  

                                                 παραμυθία,                                          

Χαίρε  κλονιζομένων έρεισμα και           

                                                     σωτηρία.

Χαίρε     μόνη   των    εστώτων   ασφαλής                                                                                        

                                               ορθοστασία.

Χαίρε   των   οδοιπορούντων   η  οδός  εν   

                                                ασφαλεία.

Χαίρε  των   χειμαζομένων, ΘΕΟΤΟΚΕ,

                                               η  γαλήνη,

Χαίρε, ΚΟΡΗ, τεθλιμμένων  η  χαρά  και

                                             ευφροσύνη.-

                                   ( Αγ. Νεκταρίου )