΄΄Όποιος στέκει,
ας προσέχει να μην πέσει.
Γιατί εκείνος, που έπεσε έχει
μια φροντίδα:
Πως να σηκωθεί.
Εκείνος όμως, που στέκει
πρέπει να προσέχει να μην πέσει,
είτε επιστρέφοντας
στα παλιά πάθη και λιποψυχώντας,
είτε να υπερηφανευθεί.-΄΄
ΟΣΙΑ ΣΥΓΚΛΗΤΙΚΗ
19.1 ΟΣΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ ο Αιγύπτιος.
Η άσκηση έκφραση ορθόδοξης πνευματικότητας και χρέος καθολικό.
Ο Όσιος Μακάριος βιώνει την άσκηση στη κοινωνία της ερήμου. Μόνος με μόνο το Θεό γνωρίζει τον εαυτό του, αναγνωρίζει τον αδελφό του και λαμβάνει γνώση Θεού.
Είναι
διάσημος και φέρεται
ως άσημος.
Μάχεται ανένδοτα και νικάει περίτρανα.
Η ανθρώπινη αγωνιστικότητα καί η Θεϊκή
Χάρη επικρατούν.
Ο Θεός
ενεργεί διά του
Οσίου καί νεκροί
ανασταίνονται καί δοξάζεται.-
Από το βιβλίο ΄΄ΙΧΝΗΛΑΣΙΕΣ΄΄ Ελ. Α. Κλ.
της ψυχικής
οικίας μας
είναι τα καλά
έργα.
Η σκεπή είναι η
πίστη.
Τα παράθυρα
είναι οι αισθήσεις.
Διά μέσου όλων αυτών
μας πολεμεί ο εχθρός.
Επαγρύπνηση
στούς
εσωτερικούς λογισμούς
απαιτείται.-΄΄
ΟΣΙΑ ΣΥΓΚΛΗΤΙΚΗ
18.1 ΜΕΓΑΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ.
Η αγιότητα χρειάζεται ηρωϊσμό και οι Άγιοι είναι ήρωες.
Ανάμεσά τους ευδιάκριτος ο Μέγας Αθανάσιος.
Αυτομορφώνεται και εξοπλίζεται με θερμή πίστη.
25χρονος χειροτονείται Διάκονος και κατατροπώνει τον Άρειο.
33χρονος είναι Πατριάρχης Αλεξανδρείας.
Φωτίζει με το παράδειγμά του.
Πέντε εξορίες υπομένει.
Τούς αιρετικούς συντρίβει.
Νικητής στον Παράδεισο μεταβαίνει.-
Από το
βιβλίο ΄΄ΙΧΝΗΛΑΣΙΕΣ΄΄ Ελ. Α. Κλ.
΄΄΄Οταν
αγωνίζεται με ελπίδα ο άνθρωπος,
έρχεται
η θεία παρηγοριά και
νιώθει
έντονα η ψυχή
τα
χάδια της αγάπης του Θεού.-΄΄
ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ
ο Αγιορείτης
17.1 Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ.
Ο
δρόμος προς την
τελειότητα περνάει από
την απάρνηση του πλούτου και της δόξας και του ιδίου θελήματος.
Αυτό
υλοποιεί ο Μέγας Αντώνιος,
αφού πληγώνεται από τα
βέλη της αγάπης του Θεού της Αγάπης.
Στο
βάθος της ερήμου ανέρχεται στο ύψος
της αγιότητας, αφού κατέρχεται
στο βάθος του εαυτού του, βιώνει τη μηδαμινότητά του και ταπεινώνεται, ενώ
ταυτόχρονα υψώνεται από τον Θεό και τους
ανθρώπους.
Αγώνας καί Θεία Χάρη συνεργάζονται καί 105 χρονών εισέρχεται τροπαιοφόρος στη χώρα την αείφωτη.-
Από το
βιβλίο ΄΄ΙΧΝΗΛΑΣΙΕΣ΄΄ Ελ. Α. Κλ.
ΚΥΡ. ΙΒ.΄ ΛΟΥΚΑ. ( Λουκ. ιζ΄, 12 – 19 )
ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ.
«Και έπεσεν επί πρόσωπον παρά τους πόδας αυτού ευχαριστώ αυτώ. »(Λουκ. ιζ΄,16).
Δέκα οι λεπροί, της Ευαγγελικής περικοπής, που δέχτηκαν την αγαπητική
εκδήλωση
ίασης του Ιησού.
Ένας, αλλοεθνής Σαμαρείτης, επιστρέφει
υγιής πλέον, να υποβάλλει τις ένθερμες ευχαριστίες του στον Ευεργέτη του.
Οι εννέα δηλώνουν αγνώμονες καί πράττουν
αχάριστα.
Κι εμείς γινόμαστε καθημερινά δέκτες
μιας ανείπωτης αγάπης και αναρίθμητων ευεργεσιών του Θεού, σε πανανθρώπινο
επίπεδο, αλλά και σε προσωπικό :
Η μεταφορά μας από την ανυπαρξία στην ύπαρξη.
Η αφειδώλευτη παροχή χαρισμάτων και δωρεών.«Τι έχεις,ο ουκ έλαβες,άνθρωπε;» διερωτάται ο Απ. Παύλος.
Η λεπτομερής πρόνοια καί διαρκής
φροντίδα, για τον κάθε άνθρωπο ιδιαίτερα.
Η Σταυρική Του Θυσία για τη σωτηρία του
ανθρώπου.
Η συνεχής τροφοδοσία μας με το Σώμα και
Αίμα Του.
Η υγεία, δώρο πολύτιμο.
Η περιφρούρησή μας από φύλακα Άγγελο,
για τη ψυχική μας σωτηρία.
Γιά όλες τις εμφανείς και αφανείς δωρεές Του ποία η στάση μας; Πόσες
ευχαριστηριακές δοξολογίες και ικεσίες αναπέμπομε ;
Δυστυχώς, η υλιστική απληστία μας, η υπέρμετρη
φιλαυτία μας, υποβιβάζει τη φιλοθεϊα και μηδενίζει την ευχαριστία.Η αγνωμοσύνη
κυριαρχεί.Η άρνηση εδραιώνεται. Η βλασφημία εκτοξεύεται προκλητικά. Η αχαριστία
επικρατεί αναλογικά και στους συνανθρώπους.
Η ευχαριστία καί δοξολογία προς τον Θεό είναι αναγκαία χρεωστική κίνηση, η οποία μας οικειοποιεί με τον Δωρεοδότη Κύριο.
«Η ευχαριστία εκείνω μεν ( τω Θεώ ) ουδέν προστίθησιν, ημάς δε οικειοτέρους αυτώ κατασκευάζει .»,τονίζει ο ΄Αγιος Ιωάννης Χρυσόστομος.
«εν παντί ευχαριστείτε..»(Α΄Θεσσ. ε΄,18 )και τον Θεό και τους συνανθρώπους, προτρέπει ο Απόστολος Παύλος.-
Από
το βιβλίο ΖΩΗΦΟΡΑ ΡΗΜΑΤΑ Ελ. Α. Κλ.
΄΄Η
πλήρης ανάθεση της ζωής μας στο Θεό,
είναι
μια λύτρωση από την ανασφάλεια,
που
φέρνει η πίστη στο εγώ,
και
μας κάνει να χαρούμε
τον Παράδεισο από αυτή τη ζωή.-΄΄
Αγιος
Παϊσιος ο Αγιορείτης
16.1 ΑΓΙΟΙ: ΠΕΥΣΙΠΠΟΣ, ΕΛΑΣΙΠΠΟΣ, ΜΕΣΙΠΠΟΣ και
ΝΕΟΝΙΛΛΗ η μάμμη του.
Η γιαγιά διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη διάπλαση του χαρακτήρα των εγγονών. Και η Νεονίλλη τον εκφράζει άριστα.
Οι
τρείς νεαροί βλαστοί, πιστεύουν στον Χριστό, ομολογούν Χριστό, μαρτυρούν για τον
Χριστό καί συγχαίρουν με τον Χριστό.
Η γιαγιά Νεονίλλη αγάλλεται για το μαρτυρικό τέλος των εγγονών.
Η αμοιβή της για τη συμβολή της έρχεται αφειδώλευτα από τον Δωρεοδότη Κύριο.-
Από το
βιβλίο ΄΄ΙΧΝΗΛΑΣΙΕΣ΄΄ Ελ. Α. Κλ.
΄΄Η εμπιστοσύνη στον Θεό είναι
μία συνεχής μυστική προσευχή,
πού φέρνει αθόρυβα τις δυνάμεις του Θεού
εκεί που
χρειάζονται
και την ώρα που χρειάζονται.-΄΄
΄Αγιος
Παϊσιος Αγιορείτης
15.1 ΟΣΙΟΣ ΠΑΥΛΟΣ ο Θηβαίος.
Ο πόθος του Θεού οδηγεί στο πόθο της ερήμου.
Εκεί κατευθύνεται ο Παύλος καί ζει την ερημία των παθών,
αφού βιώνει την αυτογνωσία και τερματίζει στη Θεογνωσία.
Η ανερχόμενη
αγάπη του συναντά τη κατερχόμενη αγάπη Του και αντανακλᾶται οριζόντια. Η δημιουργία σύμπασα δέκτης της αγάπης.
113 χρονών εκδημεῖ ειρηνικά στον Λατρευτό του Νυμφίο.-
Από το βιβλίο ΄΄ΙΧΝΗΛΑΣΙΕΣ΄΄ Ελ. Α. Κλ.
΄΄Επικαλείσθε μετά πίστεως
την
Θεοτόκον και τους Αγίους.
Ούτοι ακούουν
των προσευχών ημών
και γνωρίζουν και τους διαλογισμούς ημών.-΄΄
ΟΣΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ
ο Αθωνίτης
14.1 ΑΓΙΟΙ 38 ΠΑΤΕΡΕΣ.
Για
την αγάπη του Χριστού αυλίζονται
στην έρημο και κονταροχτυπιούνται με τον αντίδικο και ζουν
αυταπαρνητικά και νιώθουν σταυρικά.
Την αγάπη του Χριστού τώρα βιώνουν θυσιαστικά. Σφραγίζονται προσευχητικά και σφραγίζουν τη ζωή τους
αιματηρά και στη πράξη αγαπητικά.-
Από το βιβλίο ΄΄ΙΧΝΗΛΑΣΙΕΣ΄΄ Ελ. Α. Κλ.
΄΄Εάν ήμεθα απλοί ως
τα παιδία,
ο Κύριος θα εδείκνυεν εις ημάς τον
παράδεισον,
θα εβλέπομεν Αυτόν
εν τη δόξη των
Χερουβίμ καί των Σεραφίμ
καί πασών των επουρανίων
δυνάμεων καί των
Αγίων.
Αλλά δεν είμεθα ταπεινοί,
και διά τούτο βασανίζομεν
καί εαυτούς
και του ς άλλους, όσοι ζούν μεθ' ημών.-΄΄
ΟΣΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ
ο Αθωνίτης
13.1 ΑΓΙΟΙ : ΕΡΜΥΛΟΣ και ΣΤΡΑΤΟΝΙΚΟΣ.
Η μαρτυρία Χριστού προκαλεί το μαρτύριο των φίλων του Χριστού.
Και ο Ερμύλος, διάκονος Χριστού, αποδέχεται τη πρόσκληση του μαρτυρίου και επιδέχεται μαστιγώσεις καρτερικά και αντιμετωπίζει το πειρασμό θαρραλέα.
Ο Στρατόνικος ατενίζει τον φίλο του και συμπάσχει και συμμαρτυρεί και συνθανατώνεται και συναγάλλεται στον Ουράνιο Νυμφώνα.-
Από το βιβλίο ΄΄ΙΧΝΗΛΑΣΙΕΣ΄΄ Ελ. Α. Κλ.