ΧΡΟΝΟΣ και ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ.

Χ Ρ Ο Ν Ο Σ και Α Ι Ω Ν Ι Ο Τ Η Τ Α.

"Ποία γαρ η ζωη υμών; ατμίς γαρ έσται η προς ολίγον φαινομένη, έπειτα δε και αφανιζομένη."(Ιακ. δ΄, 14), τονίζει ο Απ. Ιάκωβος.
Η ζωή του ανθρώπου στη γη παροδική, αλλά σημαντική. Η αξιοποίησή της σηματοδοτεί την αιωνοποίησή της πανευφρόσυνα.
Η εκμετάλλευση του χρόνου εξασφαλίζει την Αιωνιότητα.
Η κατεργασία της προσωπικής σωτηρίας, έμφοβα και επίμονα, προδιαγράφει το πλαίσιο της αγωνιστικής πορείας μέσα στον χρόνο. Η εντρύφηση στον λόγο του Θεού και η βίωση των εντολών Του, με πρωταρχικό στόχο την απόκτηση εμπειρικής αγάπης προς τον Θεό και τον άνθρωπο, απαρχή και κορύφωμα του αιωνοποιημένου χρόνου.
Η βίωση της αδιάκριτης, ανιδιοτελούς, διάπλατης αγάπης προς τον άνθρωπο, ανταύγεια της ολόψυχης αγάπης προς τον Θεό. Η θυσιαστική αγάπη, που ξεκινάει από τον Θεὀ και καταλήγει στον άνθρωπο, νοηματοδοτείται και αιωνοποιείται.
Η ενεργός συμμετοχή στην Λατρευτική και Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, με τη διαρκή βίωση της μετάνοιας, με την αυτογνωσία και την αυτομεμψία, είναι ενέργειες, που αντανακλούν στην Αιωνιότητα.
Η συνειδητή επικοινωνία με τον Θεό, με την προσευχητική έκφρασή της, αξιοποιεί τον χρόνο.
Η βίωση της Ορθοδοξης Ασκητικής, ως καθημερινού τρόπου ζωής, μόνο υπό το πρίσμα της Αιωνιότητας νοείται.
Κάθε λεπτό της ώρας ζυγίζει Αιωνιότητα. Η αναζήτηση ευκαιριών για την ψυχωφελή κάλυψη του χρόνου επιτακτική ανάγκη. Η λογοδοσία στον Θεό για κάθε ανεκμετάλλευτη ώρα είναι αναπόφευκτη.
"Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού νυν ημέρα σωτηρίας."( Β΄, Κορ.στ΄,2)
Τώρα, που βρισκόμαστε στο κατώφλι του νέου έτους ας γίνει το ξεκίνημα.
Ούτε ένα λεπτό του χρόνου να μην χαθεί.
Στόχος η σωτηρία. Η εξαγορά του χρόνου αναγκαία είναι. Η προσπάθεια συνεχής απαιτείται. Ο αγώνας ανένδοτος επιβάλλεται. Η προσφορά διαρκής ας είναι. Η αυταπάρνηση αληθινή χρειάζεται. Η μετάνοια καθημερινή πρέπει να είναι. Κάθε ενέργεια να πραγματοποιείται κάτω από το βλέμμα του Θεού για να παίρνει χαρακτήρα αιώνιο.
Η κάθαρση του νου μέλημα συνεχές να είναι. Η υπομονή στις δοκιμασίες άθλημα σταθερό.
Ο χρόνος της επίγειας ζωής ευκαιρία για επενδύσεις ουράνιες. Το παρόν συνεχίζεται στην Αιωνιότητα. Η στάση ζωής στη γη καθορίζει το μέλλον στον Ουρανό. Κέρδος ή απώλεια. Η επιλογή προσωπική. Η Θεϊκή συμπαράσταση βέβαιη. Η δυνατότητα για θέωση δεδομένη.
Η Ενανθρώπηση του Θεού σηματοδότησε την θέωση του ανθρώπου. Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος "κατά χάριν" Θεός. Ο ερχομός του Θεανθρώπου στη γη εξασφάλισε τη λύτρωση του ανθρώπου από την φθαρτότητα και θνητότητα και την απελευθέρωση από την καταδυναστεία του Διαβόλου.
Η αλληλοπεριχώρηση Θεού και ανθρώπου δικαίωμα, αλλά και επίτευγμα του ανθρώπου του Θεού.
Ο ερχομός του Θεού στη γη, με την πρόσληψη της ανθρώπινης υπόστασης, οριοθέτησε την ιστορία, αιωνοποίησε τον χρόνο. Εμείς θα τον αξιοποιήσουμε;
Η ανάγκη επείγουσα. Η αναβολή ολέθρια. Προσοχή και εγρήγορση, λοιπόν.-

ΕΞΑΓΟΡΑ του ΧΡΟΝΟΥ.

Ετέχθη ΣΩΤΗΡ !

ΘΕΑΝΘΡΩΠΗΣΗ και ΑΝΘΡΩΠΟΘΕΩΣΗ.

Θ Ε Α Ν Θ Ρ Ω Π Η Σ Η και Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Θ Ε Ω Σ Η.

Η παρακοή των Πρωτοπλάστων, έκφραση επαναστατική κατά του Θεού και φιλαυτίας απόρροια, σηματοδότησε την απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό.
Η αγάπη όμως του Θεού προς τον άνθρωπο διαφαίνεται αμέσως μετά την πτώση, με την αναγγελία της λύτρωσης.
Και όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ανευρέθηκε το σκεύος της εκλογής, η Παναγία μας, δόθηκε ελεύθερα η συγκατάθεσή της στην υλοποίηση του λυτρωτικού Θεϊκού σχεδίου.
Από την στιγμή εκείνη τίθεται σε εφαρμογή ό,τι η αγάπη του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου έχει επινοήσει.
Και έγινε ο Υιός του Θεού υιός του ανθρώπου, αφού προσέλαβε εκείνο, που δεν ήταν και δε μετέβαλλε αυτό, που ήταν. ΄Ενωσε στο Πρόσωπό Του την Θεία φύση αμετάτρεπτη και την ανθρώπινη φύση θνητή, χωρίς την αμαρτία. ΄Εγινε ο Θεός άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος Θεός.
΄Ετσι ο ερχομός του Θεού στη γη έδωσε τη δυνατότητα στον άνθρωπο να θεωθεί, να εξομοιωθεί μαζί Του. Ο Θεάνθρωπος οριοθέτησε την ιστορία του ανθρώπου.
Ο Θεός ταπεινώθηκε για να υψώσει τον άνθρωπο. Ο Ιησούς βίωσε την κένωση για να χαρίσει στον άνθρωπο τον πλούτο της δόξας Του. Ο Κυριος έγινε δούλος για να γίνει ο δούλος ελεύθερος. Ο Χριστός έπαθε για να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τα πάθη. Ο Θεάνθρωπος δέχτηκε την Σταύρωση για να προσφέρει την Ανάσταση.
Ο Χριστός ενανθρωπίζει και δίνει το δικαίωμα στον άνθρωπο να Τον δεχθεί στην καρδιά του.
Η Γέννηση του Κυρίου μας απαρχή της δικής μας αναγέννησης, της γέννησης του Θεανθρώπου μέσα μας. Και η επίτευξη αυτού του στόχου καρπός μιας ειλικρινούς ταπείνωσης, μιας θυσιαστικής και ανιδιοτελούς αγάπης, μιας συνειδητής συμμετοχής στη λατρευτική, Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, μιας αδιάλειπτης προσευχητικής στάσης ζωής.
Η θέωση προϊόν μιας υπαρξιακής κένωσης, μιας αυστηρής αυτομεμψίας, μιας πλήρους αυτοσυνειδησίας, μιας πορείας προς στην κάθαρση της καρδιάς, στον φωτισμό του νου, στη μέθεξη της θεοποιού ενέργειας του Θεού.
Η ανθρωποθέωση δώρο της Θεανθρώπησης και επίτευγμα της θεϊκής ενέργειας και της ανθρώπινης συνέργειας.
Ας την επιδιώξουμε και ας την ευχηθούμε σ’ όλους μας. ΑΜΗΝ.-

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ.

ΚΥΡ. Προ Γεννήσεως Χριστού.
( Εβρ. ια΄ , 9 – 10 και 32 – 40 )

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ.

<<…άλλοι δε ετυμπανίσθησαν, ου προσδεξάμενοι την απολύτρωσιν, ίνα κρείττονος αναστάσεως τύχωσιν.»( Εβρ. ια΄ , 35 ).
Η πτώση των Πρωτοπλάστων επέφερε την αποξένωση από τον Θεό, την αλλοτρίωση της ανθρωπίνης φύσεως. Εν τούτοις ο Μεσσίας αποτελούσε την προσδοκία των εθνών.
Ο Υιός Λόγος δρούσε σωστικά εσαεί και οι εκλεκτοί της Π. Διαθήκης, Προφήτες και Δίκαιοι, βίωσαν το μυστήριο του Σταυρού.
Κατά την αναμονή του Λυτρωτή Μεσσία φρόντισαν για την κάθαρση της καρδιάς, δέχτηκαν τον φωτισμό του νου και γεύθηκαν την θέωση.
Οι Θεοπάτορες, Ιωακείμ και Άννα, καθώς και η Θεόπαις Μαριάμ, εισήλθαν στον στίβο, αγωνίστηκαν ελεύθερα, έζησαν ασκητικά, δέχτηκαν την Αγιοπνευματική ενέργεια και πέτυχαν «το άμεμπτον» ενώπιον του Θεού.
Η Παναγία αμόλυντη, μία προσφορά μοναδική και ανεπανάληπτη της ανθρωπότητας στο Θεϊκό, λυτρωτικό σχέδιο.
Η προετοιμασία για τη Γέννηση του Χριστού επιτελέστηκε με τον επίμονο αγώνα των Προπατόρων.
Εφεξής κάθε Χριστιανός οφείλει να επιτελεί μια προετοιμαστική διαδικασία για τον επάξιο εορτασμό της Γεννήσεως του Θεανθρώπου. Η διεργασία αυτή συνίσταται στην εδραία πίστη στο Πρόσωπο του Κυρίου, ως Μοναδικού Σωτήρα και στην εσωτερική ανακαίνιση του ανθρώπου.
Η αναγέννηση του ανθρώπου συντελείται με τη βίωση της μετανοίας. Η εσωτερική επανάσταση επιφέρει τη μεταστροφή στον τρόπο σκέψεως και ζωής, ανακαινίζει τον άνθρωπο, δρα ριζοσπαστικά στο είναι του, καθαρτικά στην καρδιά του και εξασφαλίζει την κοινωνία με τον Θεό, την θέα του Θεού.
Η μετάνοια, στην αληθινή της έκφραση, συνίσταται στην απέκδυση των δερματίνων χιτώνων, στην απέχθεια των παθών, στην ισοπέδωση του αυτοειδώλου, στην πλήρη αυτοσυνειδησία και αυτογνωσία, στην επισήμανση της προσωπικής, βαθιάς αμαρτωλότητας, με την αυτομεμψία, στην κατάνυξη και συντριβή, στην απόρριψη του μονολόγου και στην αποδοχή και έναρξη του διαλόγου με τον Θεό.
Αυτή η μεταστροφική κίνηση του Χριστιανού νοηματοδοτεί την εορτή των εορτών και Μητρόπολη αυτών, την Ενανθρώπηση του Κυρίου μας.-

Μπορείς να έχεις ΕΛΠΙΔΑ.

ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΑΠΙΟΣ.

8/12 ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΑΠΙΟΣ ο φωταυγής αστέρας.
«Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης», είναι τα σοφά λόγια του σοφού Σολομώντα κι ο αντίλαλός τους διατρέχει τους αιώνες. Αναρίθμητες ψυχές καταλήγουν σ' αυτή τη διαπίστωση και προβαίνουν σε σωτήριες αποφάσεις. Απάρνηση της δόξας, απόρριψη του πλούτου, εγκατάλειψη της τερπνότητας του κόσμου, είναι η απάντηση στις προκλήσεις των εποχών από τους γνήσιους οπαδούς του Ιησού.
Η αναζήτηση του Θεού και η συνάντηση μαζί Του είναι ο πόθος των εραστών Του. Κι η μοναχική πολιτεία προσφέρεται για τη μέθεξη Θεού. Οι πνευματικές αναβάσεις προϋποθέτουν υψιπετείς αετούς. Ανένδοτοι αγωνιστές οι Μοναχοί στοχεύουν στις κορφές. Ανάμεσά τους και ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΑΠΙΟΣ.
Η καλλονή των Ασκητών, ο συνοδίτης των Οσίων, ο πολύφωτος αστέρας, ο μυρίπνοος λειμώνας, ο παμφαής λύχνος, το υπέρτιμο δοχείο, ο συνόμιλος των Αγγέλων.
Βλαστός της Αιγύπτου ο Πατάπιος, γεννιέται στη Θήβα από γονείς θεοσεβείς. Η κατά Χριστόν παιδεία το κύριο μέλημά τους. Η αρχοντική καταγωγή του επιβάλλει και μία πλατύτερη μόρφωση. Η φιλοσοφία γίνεται κτήμα του. Η σκέψη εμβαθύνει. Οι συλλογισμοί αλλεπάλληλοι. Οι συγκρίσεις αναπόφευκτες. Ο Κλήμης, ο Ωριγένης τον συγκινούν. Ο Μ. Αθανάσιος, ο Μ. Αντώνιος τον εμπνέουν. Οι αγώνες τους τον κατανύσσουν. Το οξυδερκές πνεύμα του αντιδιαστέλλει την προσκαιρότητα των εγκοσμίων με τη μονιμότητα των Ουρανίων. Κι αναδεικνύεται απ' τους σοφούς σοφώτερος. Καταφρονεί τα πλούτη, απαρνείται την πατρίδα, αφήνει συγγενείς και παροικεί στην έρημο. Εγκαταλείπει τα πάντα και εγκαταλείπεται στην αγκαλιά του Θεού. Εκεί διεξάγει επίμονες μάχες, υποβάλλεται σε επίπονες ασκήσεις και χαριτώνεται θεϊκά. Η προσευχή ακατάπαυστη. Η νηστεία αυστηρή. Η αγρυπνία συνεχής. Η εγκράτεια καθολική. Η επαγρύπνηση διαρκής. Τα πάθη καταφλέγονται. Οι Δαίμονες καταισχύνονται. Η Θεογνωσία επέρχεται. Θείες ελλάμψεις δέχεται. Η αγιότητά του ακτινοβολεί. Οι πιστοί τον επισκέπτονται. Οι ανθρώπινοι έπαινοι τον κυκλώνουν. Ο Όσιος τους αποφεύγει. Ο Θεός τον προβάλλει. Η φυγή του μόνη λύση.
Αναχωρεί για την Κων/λη. Εγκαθίσταται στις Βλαχέρνες και βιώνει την ξενιτεία. Οι ασκήσεις αυξάνονται. Η σκληραγωγία πολλαπλασιάζεται. Ο νους αποκαθαίρεται. Η ψυχή μεταρσιώνεται. Το πνεύμα απολαμβάνει άρρητες ουράνιες ομορφιές, θεσπέσιες αγγελικές μελωδίες.Μιμητής Ηλία του Θεσβίτη αδιαφορεί για τροφή και ενδυμασία. Ιχνηλάτης Ιωάννη του Προδρόμου βιώνει την ταπεινοφροσύνη, ασκεί την αγάπη, προτρέπει σε μετάνοια. Η βιοτή του οσιακή. Η πολιτεία του άμεμπτη. Η υπομονή του υπόδειγμα. Η πραότητα εμφανής. Οι αρετές φωταυγείς.
Ο θεοφόρος Όσιος Πατάπιος δοξάζει τον Θεό και αντιδοξάζεται. Η θαυματουργία έκφραση της ευαρέσκειας του Θεού. Πλήθη ασθενών προσέρχονται με πίστη στον ταπεινό δούλο του Θεού και δέχονται την ίαση. Οι δοξολογίες ένθερμες φθάνουν στο θρόνο του Πλάστη. «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις αυτού».
Και ο καιρός της μετάθεσης του Οσίου στα Ουράνια Σκηνώματα πλησιάζει. Οι Ασκητές θρηνούν για την αναχώρησή του, οδύρονται για την απώλεια του καθοδηγητή. Ο Όσιος τους καθησυχάζει, τους νουθετεί, τους προβάλλει την αιώνια μακαριότητα, τους πυρπολεί με ένθεους λόγους, με ουράνιους πόθους.
Την επίγεια πορεία του επισφραγίζει με μία πύρινη προσευχή και παραδίδει το πνεύμα στον Κύριο και Θεό του για ν' απολαμβάνει ατελεύτητα την Παρουσία Του. 8 Δεκεμβρίου! Η προσέγγιση στα κράσπεδα του Παραδείσου γεγονός. Το ιερό του λείψανο ενταφιάζεται στο Ναό του Τιμίου Προδρόμου. Σήμερα βρίσκεται στο φερώνυμο Μοναστήρι στο Λουτράκι και σκορπίζει πλοὐσια τη θαυματουργική του Χάρη. Οι πρεσβείες του αδιάλειπτες προς τον Θεό για τη σωτηρία μας.-

ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ο Σιναΐτης, ο Ευβοέας.

7/12 ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ο Σιναΐτης, ο Ευβοέας

Βασικός σκοπός της παρουσίας του ανθρώπου στη γη είναι η θέωση. Ο αγώνας για την επίτευξή της αποτελεί τη φυσική πορεία του ανθρώπου. Βαδίζοντας εκτός αυτής της πορείας ο άνθρωπος βιώνει την «παρά φύση» ζωή. Γι’ αυτό και η πατερική, εμπειρική προτροπή είναι η γήινη πορεία μας να στοχεύει στο «καθ’ ομοίωσιν».
Οι ίδιοι οι Πατέρες το βίωσαν καθημερινά και το πέτυχαν καθολικά. Στη δράση και στην αφάνεια, στο λόγο και στη σιωπή, στην οικογένεια και στον Μοναχισμό αναζητούσαν κι επιποθούσαν την ποθεινή πατρίδα. Νοσταλγοί του Παραδείσου ζούσαν στη γη, αλλά πολιτεύονταν στον Ουρανό. Συντονισμένοι στην Ουράνια Πολιτεία αντιμετώπιζαν τη γήινη ζωή με την προοπτική της Αιωνιότητας.
Αξιοποιούσαν θεάρεστα το χρόνο της παροικίας στη γη, για ν’ αποκτήσουν τη μόνιμη κατοικία στον Ουρανό. Η Αιωνιότητα ενέπνεε την προσωρινότητα της παρούσας ζωής και την αξιοποιούσε.
Οι Άγιοί μας, «οικείοι του Θεού» έφτασαν στη μέθεξη της Χάρης του Θεού, ουράνωσαν τη γη, πέτυχαν τη θέωση, αφού πέρασαν επίπονα από την κάθαρση των παθών και έφτασαν στο φωτισμό του νου.
Από τη γη ένιωθαν συμπολίτες των Αγίων κι επιμοχθούσαν και λαχταρούσαν το μεγάλο ραντεβού στην πάμφωτη χώρα τ’ Ουρανού.
Και ο Όσιος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ είχε την κλίση την έμφυτη και αποδέχτηκε την κλήση την θεϊκή και συνεργάστηκε αρμονικά με τον Θεό για τη θετική έκβαση του σχεδίου της σωτηρίας του.
Αποδείχθηκε ακούραστος σκαπανέας στο γεώργιο της ψυχής του, βαθύς εντρυφητής Πατερικών εμπειριών, ακριβής τηρητής των εντολών του Θεού, γνήσιος ιχνηλάτης Οσίων Πατέρων.
Αναδείχθηκε «λαμπηδών της Ευβοίας», υπογραμμός Μοναστών, δείκτης πορείας Ασκητών, χαρμονή των Αγγέλων, αγαλλίαμα των Οσίων.
Βλαστός της Εύβοιας ευκλεής, γεννιέται στο τέλος της ΙΓ΄ ἑκατονταετηρίδας από ευγενή και πλούσια οικογένεια. Η συγγένειά του με τον Ρήγα, εξουσιαστή του νησιού, καταδεικνύει την περιφανή καταγωγή του. Όμως η δόξα κι ο πλούτος αφήνουν ασυγκίνητο τον Γεράσιμο, αφού ήδη γνώρισε τον Χριστό, ένιωσε έντονα σκιρτήματα αγάπης για Εκείνον και είναι έτοιμος για το μεγάλο άλμα της ζωής του.
Σκυβαλοποιεί τα πάντα για να κερδίσει τον Έναν, που είναι το Παν. Εγκαταλείπει τα πάντα και εγκαταλείπεται στην αγάπη του Θεού. Καταφρονεί τα γήινα κι εγκολπώνεται τα ουράνια.
Αναχωρεί πάραυτα κι ανεπίστροφα για το Θεοβάδιστο όρος Σινά, εκεί όπου εξαϋλωμένες υπάρξεις είναι συντονισμένες στο ρυθμό του Ουρανού. Ανεπιφύλακτα πέφτει στην αγκαλιά του Θεού και δέχεται πλούσια την ευλογία Του.
Η γνωριμία του με τον ανένδοτο Μαχητή του αόρατου πολέμου, τον άσαρκο άνθρωπο και ισάγγελο Αθλητή, τον Όσιο Γρηγόριο τον Σιναΐτη, είναι μία εκδήλωση Θεϊκή ευαρέσκειας για την αφειδώλευτη αυτοπροσφορά του.
Μαθητεύει, λοιπόν, κοντά στον θεόσοφο Διδάσκαλο και πληροφορείται τις μεθόδους του Διαβόλου και μαθαίνει την τεχνική του πολέμου και παρακολουθεί τις μεθόδους άσκησης.
Γίνεται γνώστης, αλλά και ακριβής τηρητής του Μοναχικού τυπικού. Διακρίνεται για την ταπείνωση και την υπακοή, την αγάπη και την πραότητα. Ζει στη σιωπή και κινείται στην αφάνεια. Προσεύχεται ακατάπαυστα και διακονεί πρόθυμα. Οι αρετές του εμφανείς διαλάμπουν. Το μέλλον του λαμπρό προδιαγράφεται. Ένας Όσιος προχωρεί ολοταχώς προς την θέωση.
Ο Γέροντάς του Γρηγόριος παρακολουθεί τα βήματά του κι επισημαίνει τις επιδόσεις του. Έτσι, όταν απαιτείται να εγκαταλείψει το Σινά, τον παίρνει μαζί του. Ο Γεράσιμος έκτοτε συμβαδίζει σ’ όλη του τη ζωή με τον επίγειο Άγγελο. Αναδεικνύεται γνήσιος μαθητής του, πιστός ακόλουθός του, ακριβές αντίγραφό του.
Επισκέπτονται προσκυνηματικά τους Αγίους Τόπους κι έρχονται στους Καλούς Λιμένες της Κρήτης. Αναζητούν τόπο ησυχίας για προσευχή και περισυλλογή. Ανευρίσκουν δυό σπήλαια κι εκεί παραμένουν. Επιδίδονται σε εντατικούς αγώνες κι εργώδη παλαίσματα. Γονυπετείς σε ολονύκτιες αγρυπνίες στέλνουν πύρινες ικετευτικές κραυγές και εκπορθούν τα Ουράνια παραπετάσματα και φθάνουν στο θρόνο του Θεού και λαμβάνουν δαψιλείς ευλογίες. Ζουν ανεκλάλητες στιγμές κι ακτινοβολούν αγιοπνευματικές ελλάμψεις.
Εκεί γνωρίζουν τον Αναχωρητή Αρσένιο και διδάσκονται αναλυτικά τη νήψη και τη νοερή προσευχή, τη φύλαξη του νου και την κάθαρση της καρδιάς.
Από την Κρήτη μεταβαίνουν στο Άγιο Όρος. Αφού περιέρχονται όλες τις Μονές και Σκήτες φθάνουν κοντά στην Ι. Μ. Φιλοθέου. Εκεί σε μια Σκήτη ζουν οι Μοναχοί: Ησαΐας, Κορνήλιος, Μάρκος, που διακρίνονται για τη μοναχική τους συνείδηση. Παραμένουν μαζί τους κι ασκούνται επίμονα και φωταγωγούν πλατιά. Πλήθος Μοναχών κατατάσσεται στην Αδελφότητα και συνασκείται.
Η θαλερή πνευματική κίνηση προκαλεί το φθόνο των Μοναχών κι εξαναγκάζονται να καταφύγουν σε έρημο της Ι. Μ. Σίμωνος Πέτρας. Κι εδώ όμως οι τουρκικές επιδρομές τους απειλούν.
Αναχωρούν για Θεσσαλονίκη, Χίο, Μυτιλήνη και Κωνσταντινούπολη. Αποφεύγοντας και πάλι αυτοκρατορικές τιμές φεύγουν για τη Σωζόπολη του Πόντου. Παντού και πάντοτε, χέρι με χέρι βαδίζουν με τον Όσιο Γρηγόριο στο δύσβατο ασκητικό δρόμο.
Επανέρχονται στο Άγιο Όρος, στην Ι. Μ. Λαύρας κι αργότερα περιέρχονται τη Μακεδονία και Θράκη ιδρύοντας Μοναστήρια.
Κι όταν σε βαθύ γήρας ο Γρηγόριος εκδημεί, αφήνει αντάξιο διάδοχό του τον Γεράσιμο, αυτόν που διετέλεσε πρώτος μαθητής του και συνασκητής του.
Ο Γεράσιμος ήδη βρίσκεται σε ύψη αγιότητας. Συνώνυμός του Οσίου Γερασίμου του Ιορδανίτη, αναδεικνύεται και μιμητής του. Μαθητεύει αξιέπαινα και κοντά στον Οικουμενικό Πατριάρχη Ισίδωρο Α΄ .
Σκεύος εκλογής της Θείας Χάρης πλέον μεταφέρει το μήνυμα της ελπίδας, το άγγελμα της σωτηρίας, το σύνθημα της μετανοίας σ’ ολόκληρη την Ελλάδα. Η φωτοφάνεια της ζωής του οδηγεί αλάθητα τους ανθρώπους στο δρόμο της θέωσης.
Οι εμφανείς αρετές του κηρύττουν σιωπηλά.Οι βιωματικές του εμπειρίες διδάσκουν καθοδηγητικά. Αμαρτωλοί μετανοούν και σώζονται. Ολιγόπιστοι στηρίζονται. Θλιμμένοι ενισχύονται. Όλοι διαφωτίζονται. Πολλοί επιζητούν τη χειραγωγία του και τη μύησή τους στην ισάγγελη πολιτεία. Συγκροτείται έτσι Μοναστική Αδελφότητα, όπου διδάσκει και παρακινεί σε επίμοχθους και νικηφόρους αγώνες.
Ο Όσιος Γεράσιμος, αφού έζησε στην ησυχία και πέτυχε το «καθ’ ομοίωσιν» κι έδρασε στην ιεραποστολή, αλιεύοντας πολλές ψυχές για τον Χριστό, εξεδήμησε ειρηνικά.
Ο Αθλοθέτης Κύριος του απένειμε τον άφθαρτο στέφανο της δόξας και τον κατέταξε στο Χορό των Οσίων, για να ευφραίνεται άληκτα την αγάπη του Θεού, στη θέα της παρουσίας Του.
Η Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους τον τιμά πανηγυρικά στην κτητορική γιορτή στις 7 Δεκεμβρίου. Και οι Ευβοείς σεμνύνονται για την οσιακή του παρουσία και επικαλούνται την παρρησία του στον Τριαδικό Θεό της αγάπης.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

Εδείχθης της Ευβοίας κλεινός βλαστός, ΓΕΡΑΣΙΜΕ μάκαρ, και εν Άθω κτήτωρ λαμπρός. Των Ασκητών ο δείκτης, των αρετών ταμείον, δοχείον των χαρίτων, του Παντοκράτορος.-

Α Γ Ι Ο Σ Ν Ι Κ Ο Λ Α Ο Σ

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
3ος μ.Χ. αιώνας καί στά Πάταρα της Λυκίας γεννιέται ό ΝΙΚΟΛΑΟΣ.
Οι γονείς του θεοσεβείς μεταλαμπαδεύουν την πίστη στο Χριστό στο νεαρό βλαστό τους. Η καρδιά του Νικολάου πυρακτώνεται από αγάπη γιά τόν Θεό. Η ψυχή του αρδεύεται από τό ροδόσταγμα της πίστεως. Ο δεσμός του με τόν Ιησού εδραιώνεται ακατάλυτα.
Η πρόωρη εκδημία των γονέων του αφήνουν τόν Νικόλαο κάτοχο ιερής παρακαταθήκης θεϊκών ναμάτων, αλλά και κληρονόμο μιας τεράστιας περιουσίας. Οι λόγοι του Κυρίου στην επί του Όρους ομιλία Του: «Γίνεσθε οικτίρμονες, καθώς και ο Πατήρ υμών Οικτίρμων εστί»(Λουκά στ', 36) αντηχούν και αποτελούν εγερτήριο σάλπισμα για το φλογερό παλληκάρι. Υλοποιεί άμεσα το θεϊκό ένταλμα, αφού αποφασίζει νά καλύπτει φιλεύσπλαχνα τις ανάγκες πτωχών και ορφανών και αναδεικνύεται τοιουτοτρόπως άριστος διαχειριστής των θεϊκών δώρων. Χαρακτηριστική είναι η αγαπητική του κίνηση προς τρεις πτωχές κοπέλλες, που οδεύουν προς τη διαφθορά και τις διασώζει με την προικοδότηση τους από 100 χρυσά φλουριά.
Η αρετή του διαλάμπει. Η χειροτονία του σε Ιερέα των Πατάρων επιβράβευση. Και η έκδημία του Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας τον αναβιβάζει στον θρόνο, κατόπιν θεϊκής παρέμβασης.
Θεοπρόβλητος Ιεράρχης ο Νικόλαος αναδεικνύεται και λαοφιλής Πνευματικός Πατέρας. Η ποιμαντική του διακονία αποφαίνεται άριστη. Η πατρική του στοργή αμέριστη. Η αγάπη του αφειδώλευτη. Η θαυματουργική του επέμβαση εμφανής και διαρκής. Η προσευχητική του επικοινωνία με τον Θεό αδιάλειπτη και η παρρησία του πασιφανής. Προσφέρει την καρδιά του και κερδίζει τις καρδιές όλων.
Αλλά και η συμμετοχή του στην Α' Οικουμενική Σύνοδο αξιόλογη, ώστε να αποτελεί το κλέος των Ιεραρχών.
Η γήινη πορεία του λήγει ειρηνικά το 330 μ.Χ., αφήνοντας παρακαταθήκη ένα αληθινό ορθόδοξο πρότυπο ζωής. Είναι ο κανόνας της πίστεως, της αγάπης, της πραότητας, της ταπεινοφροσύνης.-

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ
Κανόνα πίστεως, και εικόνα πραότητος, εγκράτειας διδάσκαλον, ανέδειξέ σε τη ποίμνη σου, η των πραγμάτων αλήθεια· διά τούτο εκτήσω τη ταπεινώσει τα υψηλά, τη πτώχεια τα πλούσια. Πάτερ Ιεράρχα ΝΙΚΟΛΑΕ, πρέβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.-

ΙΚΕΤΕΥΤΙΚΗ ΚΡΑΥΓΗ

Α Γ Ι Ε Ν Ι Κ Ο Λ Α Ε!
Ίασε τους ασθενείς, που υποφέρουν.
Παρηγόρησε τους θλιμμένους, που λυγίζουν.
Ελευθέρωσε τους αιχμαλώτους, που βασανίζονται.
Φ Ι Λ Α Ν Θ Ρ Ω Π Ε Α Γ Ι Ε!
Θυμήσου τους πεινασμένους, που λιμοκτονούν.
Ενίσχυσε τους πτωχούς, που βρίσκονται σε απόγνωση.

Διάσωσε τους κινδυνεύοντας, πανταχόθεν.
Α Γ Ι Ε του λαού του ΘΕΟΥ!
Ενθάρρυνε τους απελπισμένους, που κάμπτονται.
Στήριξε τίς οικογένειες, πού διαβρώνονται.
Δυνάμωσε τη νεολαία, που αμφιταλαντεύεται.
Κ Υ Μ Α Τ Ο Β Ρ Ε Χ Τ Ε Α Γ Ι Ε!
Μην ξεχνάς :
Τους ναυτικούς, πού θαλασσοδέρνονται.
Τους Ψαράδες, πού μοχθούν.
Τους νησιώτες, πού ζουν σε μόνωση.
Α Γ Ι Ε Π Ρ Ο Σ Φ Ι Λ Ε Σ Τ Α Τ Ε!
Πρέσβευε αδιάλειπτα προς τον ΚΥΡΙΟ:
Γιά τήν Ε Κ Κ Λ Η Σ Ι Α.
Για τήν Ε Λ Λ Α Δ Α.
Γιά το Περιβάλλον,πού αλόγιστα καταστρέφουμε.
Ί λ ε ω ς γενού Α Γ Ι Ε μας!

ΑΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑΣ ο Πρωτόκλητος.

30/11 Α Γ . Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ ο Πρωτόκλητος .

Α Ν Δ Ρ Ε Α Σ ! Ο πρώτος προσκεκλημένος του Υψηλοῦ Επισκέπτη της γης, του Θεανθρώπου. Ο αδελφός του Πετρου, από τη Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας.
Η απαρχή του επιτελείου του Ιησού.Ο πρωταρχικός συντελεστής της συγκρότησης της ομάδας
των δώδεκα Μαθητών Του. Παρών ο Ανδρέας από την πρώτη στιγμή της δράσης του Ιησού μέχρι και την Ανάληψή Του.
Οργώνει τη Βιθυνία, τον Πόντο, τη Θράκη, τη Μακεδονία, την ΄Ηπειρο, την Πελοπόννησο. Στην Αχαϊα καταλήγει. Εκεί διδάσκει και θαυματουργεί.
Η Μαξιμίλα, σύζυγος του ανθύπατου Αιγεάτη θεραπεύεται και πιστεύει στον Χριστό. Ο ανθύπατος εξαγριώνεται και συλλαμβάνει τον Ανδρέα. Τον βασανίζει και τον σταυρώνει.
Ο πρώτος Επίσκοπος Πατρών Στρατοκλής φροντίζει το λείψανό του, ενώ Άγγελοι οδηγούν την ψυχή του στο Θρόνο του Διδασκάλου Του.-

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ και ΠΛΟΥΤΟΣ.

ΚΥΡ. ΙΓ΄ ΛΟΥΚΑ ( Λουκ. ιη΄, 18 – 27)
ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ και ΠΛΟΥΤΟΣ.

΄΄Πως δυσκόλως οι τα χρήματα έχοντες εισελεύσονται εις την Βασιλεία του Θεού.΄΄ ( Λουκ. ιη΄ , 24 ).
Ο πλούτος σημείο αντιλεγόμενο κάθε εποχής. Ο πλούτος στα χέρια «των ολίγων» δημιουργεί τον καπιταλισμό και στον αντίποδα, ως αντίδραση, τον μαρξισμό.
Ωστόσο, οι Πατέρες της Εκκλησίας τονίζουν, ότι ο πλούτος αποτελεί πτωτικό καρπό.
Προπτωτικά ο άνθρωπος ήταν ελεύθερος και πλούσιος. Μεταπτωτικά επήλθε η διάσπαση της ενότητας και η εμφάνιση της εγωπάθειας.
Η διέλευση της ζωής ανάμεσα σε δυσχέρειες και το φάσμα του θανάτου, όντας υπαρκτό και ορατό, μετέτρεψαν τον άνθρωπο από Θεοκεντρικό σε ανθρωποκεντρικό.
Συνεπώς η ιδιοκτησία απετέλεσε μεταπτωτικό φαινόμενο, άρρηκτα συνδεδεμένο με την αμαρτία και τα πάθη, την ανασφάλεια και την θνητότητα.
Ο πλούτος, δωρεά του Θεού στον άνθρωπο. Όλοι οι άνθρωποι παιδιά του Θεού Πατέρα και κατά συνέπεια με ίσα και κοινά δικαιώματα.
Συνεπώς ο πλούτος δίδεται για χρήση, για επιβίωση όλων και όχι για κατάχρηση και απόλαυση των ολίγων.
Η κατάχρηση του πλούτου συνεπάγεται την υποδούλωση του ανθρώπου, τη βίωση της ανελευθερίας, τη διάπραξη της αμαρτίας και ατιμίας, την απώλεια της αίσθησης της Πατρότητας του Θεού και της Αδελφότητας του «πλησίον.»
Η Εκκλησία αντιτίθεται στα πάθη και όχι στα υλικά αγαθά. Επιποθεί την πρωταρχική ισονομία και απορρίπτει τη διαίρεση. Προτείνει την κάθαρση του ανθρώπου, διά της ασκητικής βιοτής και της Μυστηριακής μετοχής, ώστε να επιτευχθεί η προπτωτική κοινοκτημοσύνη.
Η Ορθοδοξία απορρίπτει την άποψη της σωτηρίας του φτωχού, λόγω φτώχειας και της απώλειας του πλουσίου, λόγω πλούτου.
Πιστεύει, ότι η ανθρώπινη αγωνιστικότητα και η Αγιοπνευματική παρέμβαση σηματοδοτούν την απαλλαγή του ανθρώπου από το πάθος της φιλαργυρίας, την ηρωϊκή έξοδο από τον εαυτό του, το άνοιγμά του προς τον Θεό και το δόσιμο στον αδελφό του.
Ο πλούτος, ως δωρεά του Θεού στον άνθρωπο, τον καθιστά διαχειριστή και όχι ιδιοκτήτη, ευγνώμονα εσαεί προς τον Κύριο.
Το χρήμα δίδεται για να βρίσκεται στην υπηρεσία και όχι στην κυριαρχία του ανθρώπου, στην υπηρεσία της αγάπης. Τότε ο άνθρωπος, διά του χρήματος καταξιώνεται και εξαγιάζεται.-

ΑΓΙΟΣ ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΣ

25/11 Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΣ

Στην επίλεκτη Χορεία των Μεγαλομαρτύρων, διακριτική θέση κατέχει ο Άγιος Μεγαλομάρτυρας ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΣ.
Γέννημα και θρέμμα της Ανατολής, ζει το 255 μ.Χ., στα χρόνια Βασιλιά Δεκίου. Μεγαλώνει σε χριστιανικό οικογενειακό περιβάλλον και δέχεται σωτήριες νουθεσίες. Κατατάσσεται νέος στο στράτευμα και του αναθέτουν να εξόντωση τους βαρβάρους.
Ο Κύριος τον επισημαίνει και σπεύδει δι' Αγγέλου να τον βοηθήσει. Τον ενθαρρύνει και του παραδίδει ξίφος για να κατατρόπωσει τον εχθρό.
Ο Μερκούριος ορμάει ακάθεκτος και σκορπίζει τον όλεθρο. Θανατώνει κι αυτόν τον βάρβαρο στρατηγό, προκαλώντας την άτακτη φυγή των στρατιωτών. Η νίκη είναι περιφανής. Η πανωλεθρία θαυμαστή. Έπαθλο το αξίωμα του αρχιστρατήγου.
Ο Μερκούριος πλέει σε πελάγη δόξης και ευτυχίας.
Συνεργάζεται με το γήινο Βασιλιά και λησμονεί τον Ουράνιο. Άγγελος του υπενθυμίζει τον Χορηγό της νίκης και την ατέρμονη δόξα, που τον αναμένει. Συνέρχεται, μετανοεί ειλικρινά για τη συμπεριφορά του, κλαίει πικρά για την αγνωμοσύνη του και υπόσχεται τελεσίδικα αφοσίωση σ' Εκείνον. Διαβάλλεται στο Βασιλιά για τη χριστιανική του ιδιότητα και καλείται να ομολογήσει αυτοπροσώπως. Η ευκαιρία δίδεται, κι ο Μερκούριος είναι αποφασισμένος να φανεί θαρραλέος. Δηλώνει απερίφραστα τη θεϊκή επέμβαση σαν αιτία της νίκης του. Αποβάλλει τη στρατηγική στολή κι' ομολογεί με παρρησία την πίστη του στο Χριστό.
Ο Βασιλιάς εξοργίζεται και τον φυλακίζει, ενώ Άγγελος τον επισκέπτεται και τον ενθαρρύνει. Την επομένη αρχίζουν επώδυνα κολαστήρια. Δένεται με σχοινιά και τεντώνεται το σώμα του, ενώ κατακόβουν και κατακαίνε τις σάρκες του. Οι πόνοι αφόρητοι, η αιμορραγία ακατάσχετη, αλλά κι' η καρτερία θαυμαστή. Ρίχνεται ημιθανής, σε σκοτεινό χώρο. Εκεί παρευρίσκεται ο Άγγελος, για ενδυνάμωση και παντελή θεραπεία.
Ο Άγιος αναπέμπει ύμνους ευχαριστίας και δοξολογίας στον Κύριο. Ο Βασιλιάς καταπλήσσεται στη θέα του υγιούς Μερκουρίου. Ο Άγιος διακηρύσσει τον Παντοδύναμο Γιατρό και δέχεται πάνδεινα βασανιστήρια. Διαμελίζουν τα μέλη του, κεντούν και τρυπούν με πυρωμένα σίδερα το κορμί του και τον χτυπούν αλύπητα. Υπομένει ανδρεία τις οδύνες ο γενναίος αθλητής. Κρεμούν ανάποδα το σώμα του και δένουν στο λαιμό του μεγάλη πέτρα, ενώ ραβδΐζουν το σώμα του με χάλκινη μάστιγα. Η γενναιότητά του θαυμαστή. Η υπομονή του έκδηλη. Ο τύραννος ηττημένος διατάζει την αποκεφάλισή του στην Καισαρεία.
Ο Άγιος τροπαιοφόρος δέχεται την επίσκεψη του Ίδιου του Κυρίου, που του αναγγέλλει το αίσιο τέρμα του αγώνα του. Προσεύχεται υπέρ των βασανιστών του και προτάσσει την τίμια κεφαλή του στο δήμιο.
Η ψυχή αποχωρίζεται από το μαρτυρικό σώμα και ανέρχεται στα Ουράνια Σκηνώματα, για να παραλάβει τον επινίκιο στέφανο. Εκεί στη χώρα του Φωτός ,τον προσμένουν πλήθη Αγίων και Αγγέλων για να πανηγυρίσουν την περίλαμπρη νίκη του. Κι εμείς τιμάμε την μνήμη του στις 25 Νοεμβρίου και επικαλούμαστε τις θερμές πρεσβείες του.-

Τα ΠΡΟΤΥΠΑ μας.

ΤΑ ΠΡΟΤΥΠΑ ΜΑΣ.
Η πορεία του ανθρώπου στη γη πορεία δύσκολη και ακανθώδης. Χρειάζεται πυξίδα για ορθή πλεύση, για αποφυγή υφάλων, για πορεία σωστική. Απαιτούνται ιδανικά πρότυπα για να βαδίσεις στ' αχνάρια τους με σιγουριά και ασφάλεια. Κυκλοφορούν στην εποχή μας και προβάλλονται πολλά, αλλά κίβδηλα. ΄Ολα αυτά ελκύουν, θέλγουν, αλλά παραπλανούν οικτρά, αποπροσανατολίζουν καθοριστικά. Είναι κατεπείγουσα ανάγκη να αναζητηθούν αληθινά πρότυπα ζωής, που εκφράζουν τη ζωή και οδηγούν στη ζωή. Αυτά βρίσκονται και μόνο στο χώρο της Ορθοδοξίας.
Είναι οι Άγιοι, οι δικοί μας άνθρωποι, που τώρα βρίσκονται στον Ουρανό, στρατιές ολόκληρες.
Είναι οι αγωνιστικές εκείνες μορφές, που βίωσαν την Ορθόδοξη Ασκητική, δηλαδή μετείχαν στη Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, ζούσαν σε διαρκή άσκηση και εφαρμογή των Θεϊκών παραγγελμάτων.
Είναι οι βιαστές εκείνοι, που άρπαξαν τη Βασιλεία του Θεού, αφού " έδωσαν αίμα και έλαβαν πνεύμα. " Είναι οι αγωνιστές του πνεύματος, που υπέταξαν την σάρκα στο πνεύμα και αναδείχθηκαν απελεύθεροι.
Ελεύθεροι, λοιπόν, από τα δεσμά των παθών, δούλοι Χριστού γνήσιοι, μαχητές ανένδοτοι, κοινωνοί Θεού, πέτυχαν τη μεταμόρφωση του είναι τους και έφθασαν στο "καθ' ομοίωσιν", αφού πέρασαν από την κάθαρση της καρδιάς στον φωτισμό του νου.
Οι Άγιοι αγάπησαν πολύ τον Θεο, αφού αγαπήθηκαν πολύ από τον Θεό. Πυρπολημένοι από την θεϊκή αγάπη υπηρέτησαν θυσιαστικά τον άνθρωπο και ανέπτυξαν μια πλατιά κοινωνία αγάπης.΄Ολη η κτίση ήταν στο πλάνο της αγαπητικής τους δράσης.
Ο Θεός ήταν η προτεραιότητά τους.
Με πολυπληθείς εμπειρίες, από ένα αστείρευτο οπλοστάσιο, με το ακαταμάχητο όπλο του Σταυρού μπροστά, προβάλλουν νικηφόρα οι Άγιοι.
Καθένας και μια ιδιάζουσα περίπτωση δείχνει το μονοπάτι, που οδηγεί στην θέωση.
Με την "κατά φύσιν" έγγαμη ζωή ή με την "υπέρ φύσιν" μοναχική ζωή πέτυχαν την σωτηρία.
Με τη μαρτυρία ζωής και με το μαρτύριο επισφράγισμα αναδείχθηκαν οι Μάρτυρες της πίστεώς μας.
"........έκαστος εν τη κλήσει η εκλήθη, εν ταύτη μενέτω." (Α΄, Κορ. ζ΄, 20). Ο καθένας από εκεί, που τον τοποθέτησε το χέρι του Θεού ας αγωνισθεί.
Ανιχνεύοντας το πρότυπό του ας ιχνηλατήσει πιστά. Στ' αχνάρια του απαρέγκλιτα ας βαδίσει.
Οι πρόδρομοι υπάρχουν.
Η πορεία είναι ευκολότερη και ασφαλέστερη.
Π ί σ τ η δυνατή χρειάζεται. Α γ ά π η πλατιά απαιτείται. Τ α π ε ί ν ω σ η βαθιά είναι αναγκαία για μια αγωνιστική πορεία.
Με την ενέργεια του Θεού και την συνέργεια του ανθρώπου η νίκη είναι βέβαιη.
Ακολουθώντας τον Πρώτο Σταυροφόρο, τον Κύριο, προσβλέποντας στους μιμητές Του και πρεσβευτές μας Αγίους και στη Μεγάλη Μάνα μας, την Κυρία Θεοτόκο, ο αγώνας είναι στεφηφόρος.
Συμπολίτες εμείς των Αγίων, θα αναδειχθούμε αναμφίβολα Ουρανοπολίτες και οικείοι του Θεού, οικήτορες του Παραδείσου μόνιμοι.
Ας ελπίζουμε, αλλά ας μην επαναπαυόμαστε. "Ας μετανοούμε αλλά ας μην εφησυχάζουμε.
"Κράτα το νου σου στον άδη και μην απελπίζεσαι.", είπε ο Κύριος στον ΄Οσιο Σιλουανό. Φ ό β ο ς, ε λ π ί δ α, ε π α γ ρ ύ π ν η σ η. Με την άγκυρα στον Ουρανό, με ουρανοδείκτες τούς Αγίους, ας πορευόμαστε ανεπίστροφα για την ποθητή Πατρίδα, εκεί, που η ευφροσύνη από τη θέα της παρουσίας και της αγάπης του Θεού της αγάπης, είναι άληκτη.
Πόθος μας και ευχή μας η επίτευξη αυτού του στόχου απ' όλους μας, ώστε να συνευφραινόμαστε ατελεύτητα.-

Ο ΚΑΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

ΚΥΡ. Θ΄, ΛΟΥΚΑ ( Εφεσ. β΄ , 14 –22 )
Ο ΚΑΙΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

΄΄Ἰνα τους δύο κτίση εν εαυτώ εις ένα καινόν άνθρωπο.΄΄( Εφεσ. β΄ , 15 )
Οι Πρωτόπλαστοι, με την πτωτική εκδήλωση της φιλαυτικής διαθέσεως ως παρακοή, αποστασιοποιήθηκαν από τον Θεό.
Η αγάπη όμως της Τριαδικής Θεότητας προχώρησε σε μια αυτοθυσιαστική προσφορά του Λόγου.
Ο ερχομός του Υιού του Θεού στη γη, με την ενανθρώπησή Του, έφερε στη γη, ως δώρο, την ειρήνη.
Η σταυρική Του Θυσία πέτυχε την καταλλαγή του ανθρώπου με τον Θεό, την κατάρριψη του μεσότοιχου της έχθρας και πρόσφερε στον άνθρωπο τη δυνατότητα της θέωσης.
Στο Πρόσωπό Του ο Κύριος δημιούργησε έναν καινό άνθρωπο, μια καινούργια ύπαρξη. Τον άνθρωπο τον κατέστησε νέον άνθρωπο, πρόσωπο.
Ο Χριστιανισμός στην ορθή βίωσή του διατηρεί παντοτινά νέον τον άνθρωπο.
Ο Ιησούς είναι το καινούργιο Πρόσωπο μέσα στην ιστορία, που επέφερε ριζικές αλλαγές και μετέστρεψε τον ρουν της.
Ο ορθόδοξος χριστιανός, ο νέος τύπος ανθρώπου, που βιώνει την ορθόδοξη ασκητική και ζει τη Μυστηριακή ζωή και έχει εμπειρία της Πεντηκοστής στη ζωή του, αντανακλά και το αιώνιο.
Ο καινός ΄΄εν Χριστώ΄΄ άνθρωπος είναι συντονισμένος στη συχνότητα τ’ ουρανού και οι στιγμές της ζωής του είναι αιωνοποιημένες.
Η εναγιοποιημένη ζωή του καινού ανθρώπου τον καθιστά γνήσιο εκφραστή της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της αγάπης.
Ο καινός άνθρωπος, ο ορθόδοξος, είναι ο αγωνιστής, ο Χριστοποιημένος, η επιστολή Χριστού, το γνήσιο φερέφωνο του Ιησού, η ακτίνα της αγάπης Του.
Αυτόν τον νέο τύπο ανθρώπου μόνο ο Χριστός τον δημιουργεί , με την αναγεννητική Του δύναμη.
Να γίνουμε, λοιπόν και εμείς νέοι άνθρωποι. Άνθρωποι του Χριστού.-

Π Α Ν Α Γ Ι Α η Σ Κ Ε Π Η μας.

28/10 Π Α Ν Α Γ Ι Α , η ΣΚΕΠΗ μας.

Τη Θριαμβεύουσα Εκκλησία απαρτίζουν όλοι οι Άγιοι, όλοι εκείνοι, που έζησαν στη γη, έδρασαν ανάμεσά μας, αγωνίσθηκαν μαζί μας, πρόσφεραν τούς εαυτούς τους θυσία στο βωμό της αγάπης στον Θεό και στον άνθρωπο.
Ανάμεσά τους προβάλλει εμφαντικά η Π Α Ν Α Γ Ι Α, η Κυρία των Αγγέλων, η Κυρία Θ Ε Ο Τ Ο Κ Ο Σ.
Η Παναγία μας είναι ό,τι καλύτερο διέθετε ανά τούς αιώνες το ανθρώπινο γένος.
Είναι η προσφορά της ανθρωπότητας προς τον Θεό.
Είναι η Κεχαριτωμένη, το δοχείο της Θείας Χάριτος, το σκεύος της εκλογής του Θεού.
Είναι η Εκλεκτή, που επέλεξε ο Θεός Πατέρας για Μητέρα του Υιού Του.
Είναι η Πρώτη.
Είναι Εκείνη, που πρόσφερε τη συνέργειά της στο σωστικό έργο του Θεού. Η καταφατική απάντησή της στην κλήση του Θεού, για την αποστολή της θεϊκής Μητρότητας, έδωκε το έναυσμα, για την ενανθρώπηση του Χριστού. Από την ευλογημένη εκείνη στιγμή η Παναγία, Μητέρα του Χριστού, γίνεται και Μητέρα του κάθε ανθρώπου.
Ο Ηλίας Μηνιάτης στις ΄΄Θεομητορικές διδαχές΄΄ του γράφει: « επάνω από όλους τους Χορούς των Αγίων, και Μαρτύρων, επάνω από όλα τα τάγματα των Αγγέλων, των Αρχαγγέλων, των Χερουβίμ, και των Σεραφίμ, έβαλε ο Κύριος την Παναγία να καθίση εις τα δεξιά Του, εις τον θρόνον της Βασιλευούσης Θεότητος».
Εκεί λοιπόν φαίνεται να της λέγει: «...Εσύ είσαι Μήτηρ, εγώ είμαι Υιός , δίκαιον είναι να τιμά ο Υιός την Μητέρα. Δίκαιον είναι να συμβασιλεύη η Μήτηρ με τον Υιόν. Κάθου εκ δεξιών μου, και βασίλευε εν ουρανώ, και επί της γης, και ας σε προσκυνούσιν οι Άγγελοι και οι άνθρωποι ως Βασίλισσαν Θεού Μητέρα. Είμαι Θεός, είμαι Υιός. Ως Θεός, σου χαρίζω την δόξαν μου, ως Υιός σου δίδω την καρδία μου. Ζήτησε, λοιπόν, Μήτερ εμή ό,τι θέλεις, και εγώ θα κάνω το θέλημά σου, διά να γνωρίση ο κόσμος, ποίον εσύ έχεις Υιόν, και ποίαν εγώ έχω Μητέρα αληθινά.... «Αίτησαι, Μήτερ εμή» Ζήτησε την υγείαν Εκείνου του αρρωστημένου. Ζήτησε την ελευθερίαν εκείνου του αιχμαλώτου. Ζήτησε την βοήθειαν εκείνου του πτωχού. Ζήτησε τον σωσμόν εκείνου του ταξιδάρη, όπου κινδυνεύει εις την θάλασσαν. Μόνον το όνομά σου να επικαλεσθή ο άρρωστος, ας υγιαίνη. Ο αιχμάλωτος, ας ελευθερωθή. Ο πτωχός ας κυβερνηθή. Ο θαλασσοπόρος, ας φυλαχθή. Ας γένη το ζήτημά τους, μόνο διά μεσιτείας σου, της Μητρός μου.«Αίτησαι, Μήτερ εμή». Θέλεις να είναι φυλαγμένη από πείναν, από θανατικόν, από πόλεμον, και από παντοίων εχθρών, ορατών και αοράτων, εκείνη η πόλις; Εκείνη η χώρα; Ας είναι. Αλλά θέλεις ακόμη εκείνος ο αμαρτωλός να επιστρέψει εις μετάνοιαν; να έλθη εις σωτηρίαν; Ας γένη το θέλημα της Μητρός..... «Πολλά, πολλά ισχύει δέησις Μητρός προς ευμένειαν Δεσπότου»……»
΄΄Δράμε, λοιπόν αδελφέ μου, μόνον εις την σκέπην της, παρακάλεσαι την βοήθειάν της, έλπισον εις την προστασίαν της. Και ας είσαι βέβαιος, πως αν κρατήσαι από τέτοιαν άγκυραν, δεν θέλεις χαθή».
«Ουδείς προστρέχων επί σοι κατησχυμένος από σου εκπορεύεται, Αγνή Παρθένε Θεοτόκε, αλλ αἰτεῖται την χάριν και λαμβάνει το δώρημα προς το συμφέρον της αιτήσεως».
Η αγάπη της διάχυτη. Η στοργή της έκδηλη. Το ενδιαφέρον της αδιάπτωτο. Η φροντίδα της αμέριστη.
Οι ρόλοι της πολλαπλοί.
Γίνεται η Π ρ ο σ τ α σ ί α των ευρισκομένων σε ανάγκη, η Σ κ έ π η των διωκομένων, η

Κ α τ α φ υ γ ή των απελπισμένων, η Β α κ τ η ρ ί α των αδυνάτων, η Ε λ π ί δ α των θλιμμένων, η Μ ε σ ί τ ρ ι α του κόσμου.
...΄΄Εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλειπες Θεοτόκε....΄΄ τονίζει ο υμνωδός.
Πρέσβειρα ακοίμητος.Μεσίτρια ακάματος προς τον Φιλάνθρωπο Θεό η Παναγία μας.
Μεσιτεύει αδιάλειπτα, για την σωτηρία μας. Ικετεύει τον Υιό της , για κάθε αμαρτωλό. Διαμεσολαβεί για καταλλαγή αμαρτωλού με τον Θεό. Παρεμβαίνει λυτρωτικά. Επεμβαίνει σωστικά. Θεραπεύει αφειδώλευτα. Φρουρεί άγρυπνα. Ενισχύει δυναμικά. Αγαπά στοργικά.
Είναι η ένστοργη Μητέρα μας, γι' αυτό και δεσπόζει στον χώρο της καρδιάς μας .
Η προσφυγή μας στη θερμή της αγκάλη το φανερώνει.
Η Παρουσία της εκδιώκει τη θλίψη, αποδιώκει την εγκατάλειψη, απομακρύνει τη μοναξιά, προσφέρει την ίαση.
Η Παναγία δεν μας εγκαταλείπει ποτέ. Ας Την εμπιστευόμαστε απόλυτα. Ας Την τιμάμε έμπρακτα, γιατί της αξίζει. Τιμώντας την Παναγία τιμάμε στο πρόσωπό της και τον Υιό της και Λυτρωτή μας. Ας μην το ξεχνούμε και ας Την επικαλούμαστε διαρκώς :
Υ Π Ε Ρ Α Γ Ι Α Θ Ε Ο Τ Ο Κ Ε π ρ έ σ β ε υ ε υ π έ ρ η μ ώ ν, σκέπε, διαφύλαττε άτρωτους πάντας ημάς. ΑΜΗΝ.-