Χαίρε, ολκάς...Στάσις Γ΄Ρ6

«Χαίρε, ολκάς των θελόντων σωθήναι·

Χαίρε λιμήν των του βίου πλωτήρων».

( Στάσις Γ΄Ρ6 )

Οι  Πρωτόπλαστοι, με τον υπερφίαλο εγωϊσμό τους, απώλεσαν τον Παράδεισο, αλλά και τη δυνατότητα, εφ’ εξής, να επιτυγχάνουν την αγιότητα.

Ο άνθρωπος κατείχε το ΄΄ κατ’εικόνα΄΄, χωρίς όμως να δύναται να επεκτείνει και να επιτύχει το ΄΄ καθ’ομοίωσιν΄΄.

Η Μαριάμ, ως εκλεκτή του Θεού, απαντάει καταφα-τικά στο θεϊκό προσκλητήριο και ο Υιός του Θεού γίνεται και άνθρωπος και ως ΄΄μετανάστης της αγάπης΄΄, έρχεται στη γη, με στόχο να διασώσει την αμαυρωθείσα εικόνα του ανθρωπίνου προσώπου.

Η Σταυρική  Θυσία και η Ανάσταση του Θεανθρώ-που επιτυγχάνουν  το ποθούμενο και παρέχεται πλέον η δυνατότητα στον άνθρωπο να καταλλαγεί με τον Θεό, αλλά και να θεωθεί.

Χαίρε, τροφή ...Στάσις Β΄Λ5

«Χαίρε, τροφή του Μάννα διάδοχε·

Χαίρε, τρυφής αγίας διάκονε».

( Στάσις Β΄ Λ5 )

Η αγάπη του Θεού Λόγου εκφράζεται ποικιλότροπα και στην Π. Διαθήκη. Κατά την έξοδο των Ιουδαίων από την Αίγυπτο και την περιπλάνησή τους στην έρημο, ο Θεός δίνει δυναμικό ΄΄παρών΄΄. Η έλλειψη τροφής πάραυτα αναπληρώνεται με ουράνια τροφή, το ΄΄Μάννα΄΄ και το πρόβλημα επιλύεται.

Ο Ααρών, κατ’εντολή του Μωϋσή, εναποθέτει στάμνα χρυσή με ΄΄Μάννα΄΄ στην Κιβωτό της Διαθήκης, μέσα στη Σκηνή του Μαρτυρίου, για να θυμίζει την θαυματουργική παρέμβαση του Θεού.

Η στάμνα  αυτή  ήταν προτύπωση της Θεοτόκου, η οποία έφερε μέσα της τον ΄΄Αρτον της ζωής΄΄(Ιωαν. στ΄, 35), τον Ιησού, ο Οποίος προσφέρεται, διά του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας, στους πιστούς, ως τροφή γλυκύτερη του παλαιού΄΄Μάννα΄΄.

Χαίρε, ότι λειμώνα...Στάσις Α΄ Ε4

 

«Χαίρε,ότι λειμώνα της τρυφής αναθάλλεις· χαίρε, ότι λιμένα των ψυχών ετοιμάζεις».

( Στάσις Α΄Ε4 )

Οι Πρωτόπλαστοι, ζούσαν πανευτυχείς στον λειμώνα του Παραδείσου. Βίωναν ο Αδάμ και η Εύα ανεκλάλητες απολαύσεις. Οι κινήσεις όμως υπερηφανείας επέφεραν τον σκοτασμό του νου και ωδήγησαν στην παρακοή.

Συνέπεια άμεση της παράβασης της θεϊκής εντολής η έξωση των Πρωτοπλάστων από τον Παράδεισο. Η απώλεια της τρυφής, η απομάκρυνση από τον Θεό, η εγκόλπωση της φθοράς και της θνητότητας, συνέπειες της ανυπακοής.

Ο ωκεανός όμως της αγάπης του Θεού, εφεύρε τρόπο μοναδικό, για δυνατότητα μεταστροφής του ανθρώπου και επαναφοράς του στο ΄΄πρότερον  κάλλος΄΄. Η αποστολή του Υιού του  Θεού στη γη αποβλέπει και στοχεύει στη λύτρωση του ανθρώπου.

ΚΥΡ. ΤΥΡΙΝΗΣ. ( Ρωμ. ιγ΄, 11 – ιδ΄ , 4 ) Η ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ.

ΚΥΡ. ΤΥΡΙΝΗΣ. ( Ρωμ. ιγ΄, 11 – ιδ΄ , 4 )

Η   ΚΑΤΑΚΡΙΣΗ.

«Συ  τις ει ο κρίνων αλλότριον οικέτην; » ( Ρωμ. ιδ΄ , 4 ) .

Ο μεταπτωτικός άνθρωπος έχει τη δυνατότητα της θέωσης, χωρίς να υπάρχει και η ευκολία της επίτευξης αυτής. Απαιτείται αγώνας ανένδοτος και  εγρήγορση διαρκής. Η εξωστρέφεια υπαρκτή, ενώ η εσωστρέφεια ανύπαρκτη.

Ο άνθρωπος παρατηρεί, κρίνει και επικρίνει, κατακρίνει και καταδικάζει τις ενέργειες των άλλων. Οι προσωπικές πράξεις τον αφήνουν αδιάφορο. Χρονοτριβεί ερευνώντας επιφανειακά τις πράξεις των συνανθρώπων. Κατακρίνει, ενώ αγνοεί την προαίρεση. Καταδικάζει, ενώ δεν γνωρίζει την πιθανότητα της μετάνοιας. Επισκοπεί τους άλλους και δεν ενδοσκοπεί.

Η αυτοκριτική συνεπάγεται την αυτομεμψία, οδηγεί στην  αυτογνωσία και καταλήγει στην Θεογνωσία.

Η αυτομεμψία προκαλεί τη μετάνοια, η οποία σηματοδοτεί την σωτηρία.

Κυρ. Απόκρεω. Η ΑΙΩΝΙΟΣ ΖΩΗ.

ΚΥΡ.   ΑΠΟΚΡΕΩ. (Ματθ.κε΄,31 – 46)

Η  ΑΙΩΝΙΟΣ  ΖΩΗ.

<<Δεύτε  οι  ευλογημένοι του πατρός μου, κληρονομήσατε την ητοιμα-σμένην   υμίν   Βασιλείαν…»

Η  Ευαγγελική περικοπή της Κρίσεως τρομοκρατεί τους αμετανόητους αμαρτωλούς και χαροποιεί τους μετανοούντες δικαίους.

Οι μεν πορεύονται εις Κόλαση αιώνιο, οι δε εισέρχονται εις τον Παράδεισο, εις ζωή αιώνιο.

Και οι δυό κατηγορίες ανθρώπων ζουν ό,τι επέλεξαν από την παρούσα ζωή, καθ’ ότι η  αιώνιος ζωή δεν είναι έξοδος από χρονικά όρια, δεν είναι μελλοντική κατάσταση, αλλά παρούσα πραγματικότητα η «εν Χριστώ» ζωή. Ο Κύριος  καθορίζει  εμφαντικά την αιώνιο  ζωή : «Αύτή δε  εστιν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσί  σε  τον μόνον αληθινόν Θεόν και  ον  απέστειλας   Ιησούν Χριστόν.»(Ιωαν.ιζ΄,3).Η γνώση, λοιπόν, του Θεού συνίσταται στην προσωπική σχέση μαζί Του και προϋποθέτει τη βίωση της αγάπης και στους εχθρούς, κατά τον Αγ. Σιλουανό.

Κυρ. Ασώτου. Νέκρωση και ζωή.

ΚΥΡ.  ΑΣΩΤΟΥ  ( Λουκ.  ιε΄, 11 – 32 )

ΝΕΚΡΩΣΗ  και ΖΩΗ.

            <<Ούτος  ο υιός μου νεκρός ην και ανέζησε.»( Λουκ. ιε΄ , 24 ).

            Στην παραβολή του «ασώτου υιού» υπάρχουν δύο κύρια σημεία αναφοράς : Η ασωτία και η επιστροφή.

            Η απομάκρυνση από την πατρική θαλπωρή συνεπάγεται την ασωτία, τη νέκρωση. Η επιστροφή στην πατρική ουσία σηματοδοτεί τη ζωή.

            Η ζωή έξω από τη Ζωή, που είναι ο Θεός, αποτελεί νέκρωση.

           Ο Θεός είναι η ενυπόστατη Ζωή.  «Εγώ ειμι η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή.»( Ιωαν. ιδ΄ ,6 ), δηλώνει ο Υιός και Λόγος του Θεού.

Το σώμα χωρίς την ψυχή είναι νεκρό. Η ψυχή χωρίς το Πανάγιο Πνεύμα είναι νεκρή.

Η αμαρτία συνεπάγεται τον θάνατο της ψυχής.

Η μετάνοια και επιστροφή στον Θεό Πατέρα δίνει το έναυσμα για μια πανευτυχή  βιοτή.

Η αμαρτία απομάκρυνε τους Πρωτόπλαστους από τον Παράδεισο, από τον Θεό, αφού απέβαλλαν τον χιτώνα της Θείας Χάριτος και φόρεσαν το δερμάτινο χιτώνα της φθαρτότητας και θνητότητας.

Η απώλεια της κοινωνίας με τον Θεό σηματοδότησε και την απώλεια της δυνατότητας της Θέωσης.

           Η ενανθρώπηση όμως τουΧριστού επαναδίδει στον μετανοούντα άσωτο τη δυνατότητα της μέθεξης του Θεού. Πραγματοποιείται η επιστροφή στην οικία και η αγαπητική υποδοχή του Πατέρα. Εκεί, στην οικία, στην Εκκλησία, δίδεται το δακτυλίδι, το εχέγγυο της υιοθεσίας, ενδύεται την στολή του Αγίου Πνεύματος, διά του Αγίου Βαπτίσματος, τρέφεται με το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, κατά την Θεία Ευχαριστία και πανηγυρίζει πανευφρόσυνα.

Ο άσωτος υιός δέχεται την Αγιοτριαδική πρόσκληση επιστροφής και ζωοποιείται και απολαύει της διάπυρης αγάπης του Θεού.

Τοιουτοτρόπως η Εκκλησία του Χριστού απαρτίζεται από αμαρτωλούς, που μετανοούν και βιώνουν πλησμονή ζωής και αγάπης.

Η ασωτία πραγματοποιείται με την έξοδο του νου από την καρδιά και τη μνήμη του Θεού και την στροφή σε επιθυμίες εμπαθείς.

Τότε ο νους αποχαριτώνεται. Η επάνοδος του νου στην καρδιά και η επαναπόκτηση της μνήμης του Θεού ζωοποιεί τον  νου και βιώνει ο άνθρωπος την άκτιστη Χάρη του Θεού.

Μιμητές, λοιπόν, του ασώτου υιού, ας γίνουμε, όχι μόνο στην ασωτία, την αμαρτία, αλλά και στην επιστροφή, στη μετάνοια.-

ΚΥΡ. ΤΕΛΩΝΟΥ & ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ.

ΚΥΡ. ΤΕΛΩΝΟΥ & ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ. ( Λουκ.  ιη΄ , 10  - 14 )

Η Φαρισαϊκή  αυτοδικαίωση & ο ΤΕΛΩΝΙΚΟΣ ΣΤΕΝΑΓΜΟΣ.

<<Ουκ ειμί ώσπερ οι λοιποί των ανθρώπων…ο Θεός  ιλάσθητί μοι τω  αμαρτωλώ.»      ( Λουκ. ιη΄ , 13 ).

            Φαρισαίος και Τελώνης!Δύο εκ διαμέτρου αντίθετες παρουσίες. Η έκφραση μιας δαιμονιώδους πνευματικότητας και μιας πνευματικής ευεξίας.

            Στην ατμόσφαιρα της προσευχής εκτυλίσσεται η εσωτερικότητα δύο ανθρώπινων τύπων : Του Φαρισαίου, με μία κομπορρήμονα προσευχή και του Τελώνη, με μία δακρύ-βρεχτη ικεσία.

            Η πρώτη εκδήλωση ευσεβιστική, με τάση προβλητική.

            Η δεύτερη κίνηση ευσέβειας,ενέργεια Αγιοτριαδική,με στόχο μεταστροφικό.

            Ο Φαρισαίος κινείται στα πλαίσια μιας «αυτόνομης ηθικής δεοντολογίας».

            Ο Τελώνης βιώνει το μυστήριο της μετανοίας.

 Ο Φαρισαίος αυτοδικαιώνεται  με βάση τις καλές πράξεις.

 Ο Τελώνης επιζητεί τη δικαίωση, με τη ρύθμιση της σχέσης του με τον Χριστό.

            Ο Φαρισαίος πράττει ανθρώπινα.

            Ο Τελώνης δρα Θεανθρώπινα.

            Ο Φαρισαίος καυχησιολογεί υπεροπτικά.

            Ο Τελώνης εκζητεί  έλεος  υπαρκτικά.

            Ο Φαρισαίος ζει καθημερινά την αυτοδικαίωση.

            Ο Τελώνης βιώνει αδιάλειπτα την αυτομεμψία.

Η αυτοκατάκριση, καρπός αυτογνωσίας, οδηγεί στη μετάνοια. Στο κλίμα της μετανοίας ζώντας ο Τελώνης γνωρίζει την ταπείνωση, το θεμέλιο των αρετών.

Η ταπείνωση αποτελεί το βάθρο για την προσευχητική εκτόξευση στα κράσπεδα του Θρόνου του Θεού.

Η προσευχή του Φαρισαίου παραμένει άκαρπη, γιατί υψηλοφρονεί.

Η προσευχή του Τελώνη προκαλεί την Θεαρέσκεια, γιατί ταπεινοφρονεί:«Ο  Θεός  ιλάσθητί   μοι  τω  αμαρτωλώ.» ( Λουκ. ιη΄ , 13 ).

            Ο Φαρισαίος αυτοδιαφημίζεται με τα «καλά» έργα του και αυτοδικαιώνεται.

            Ο Τελώνης αφήνει το αλέτρι της μετάνοιας να οργώσει το «γεώργιον» της καρδιάς του και χειραγωγείται στην ταπείνωση και στην προσευχή.

            Αδελφοί μου!  «Μη προσευξώμεθα φαρισαϊκώς», αλλά «ταπεινωθώμεν τελωνικώς».

            Ας «φύγωμεν την υψηγορίαν του Φαρισαίου» και ας «μάθωμεν την ταπείνωσιν του Τελώνου».

            Ας «μισήσωμεν την υπερήφανον φωνήν του Φαρισαίου» και ας «ζηλώσωμεν την ευκατάνυκτον ευχήν του Τελώνου», ώστε να επιτύχομε την ποθεινή σωτηρία.-

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ ΑΡ.Φ. 83 ΙΑΝ.- ΦΕΒΡ. 2018

Ο Μέγας Αντώνιος. Οσίων η κορωνίς.

17/1 Ο ΜΕΓΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ
-Οσίων η κορωνίς –

Ο δρόμος προς την τελειότητα περνάει από την απάρνηση του πλούτου, της δόξας και του ιδίου θελήματος.
Αυτό υλοποιεί ο Μέγας Αντώνιος, αφού πληγώνεται από τα βέλη της αγάπης του Θεού της Αγάπης.
Στο βάθος της ερήμου ανέρχεται στο ύψος της αγιότητας, αφού κατέρχεται στο βάθος του εαυτού του, βιώνει τη μηδαμινότητά του και ταπεινώνεται, ενώ ταυτόχρονα υψώνεται από το Θεό και τους ανθρώπους.
Αγώνας και Θεία Χάρη συνεργάζονται και 105 χρονών εισέρχεται τροπαιοφόρος στη χώρα την αείφωτη.-