Αφιέρωμα Σ΄ΕΚΕΙΝΗ !!! Χαῖρε!

Αφιέρωμα Σ΄ΕΚΕΙΝΗ !!!

Χαῖρε!

Χαῖρε ἐγκαλλώπισμα,

παντὸς  ὑπέρτερον   κάλλους,

Χαῖρε σεμνὸν δώρημα,

                         τιμῆς  πάσης Άχραντε  ὑψηλότερον,                              

ἀστέκτου Θεότητος, ὅλης τὸ δοχεῖον,

σωτηρία μου Πανύμνητε,

παρηγορία μου,

ζωή, φῶς, ἐλπίς, θυμηδία μου·

πνοή μου, προστασία μου,

μεσίτις, γαλήνη καὶ καύχημα.

Ὕμνος καὶ χαρά μου,

τροφή μου, βοηθὸς καὶ φωτισμός,

ἁγιασμὸς καὶ λαμπρότης μου,

δόξα καὶ ἐπίσκεψις.-

Ἁγ.Iωαν.Δαμασκηνοῦ.

Προσόμοιον  Ηχ. πλ. Β΄.

Εκ του Θεοτοκαρίου.

Μεγαλυνάριον Τιμίου Σταυρού.

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

Χαίροις πολυτίμητε θησαυρέ,

του Κυρίου κλέος,

των ανθρώπων η προσφυγή.

 Χαίροις Θείον Ξύλον,

 το καύχημα Αγγέλων,

 αισχύνη των Δαιμόνων,

 ΣΤΑΥΡΕ σεβάσμιε!!!

                               Ελ. Α. Κλ.

Ευαγγελισμός Θεοτόκου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

ΠΡΟΣΟΜΟΙΑ  Ήχος  πλ. β΄

Βουλήν προαιώνιον, αποκαλύπτων σοι Κόρη, Γαβριήλ εφέστηκε, σε κατασπαζόμενος,και φθεγγόμενος· Χαίρε γη άσπορε· χαίρε βάτε άφλεκτε· χαίρε βάθος δυσθεώρητον· χαίρε η γέφυρα, προς τούς ουρανούς  η  μετάγουσα, και κλίμαξ  η μετάρσιος, ην ο Ιακώβ εθεάσατο· χαίρε θεία στάμνε του Μάννα· χαίρε λύσις της  αράς·χαίρε Αδάμ η ανάκλησις, μετά σου ο Κύριος.

                                                  *  *  * 

Φαίνη μοι ως άνθρωπος, φησίν η άφθορος Κόρη, προς τον Αρχιστράτηγον, και πώς φθέγγη ρήματα υπέρ άνθρωπον ; μετ' εμού έφης γαρ, τον Θεόν έσεσθαι, και σκηνώσειν εν τη μήτρα μου· και πώς γεννήσομαι, λέγε μοι χωρίον ευρύχωρον, και τόπος αγιάσματος, του τοις Χερουβίμ επιβαίνοντος ; Μη με δελεάσης απάτη· ου γαρ έγνων ηδονήν· γάμου υπάρχω αμύητος· πως ουν παίδα τέξομαι ;

Θεός όπου βούλεται, νικάται φύσεως τάξις, φησίν ο Ασώματος, και τα υπέρ άνθρωπον διαπράττεται. Τοις εμοίς πίστευε, αληθέσι ρήμασι, Παναγία υπεράμωμε. Η δε εβόησε· Γένοιτό  μοι  νυν ως το ρήμά σου, και τέξομαι τον άσαρκον, σάρκα εξ εμού δανεισάμενον, όπως αναγάγη τον άνθρωπον, ως μόνος δυνατός, εις το αρχαίον αξίωμα, διά της συγκράσεως.-

Μεγαλυνάρια Αγίου Δημητρίου Μυροβλήτου

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΑ   ΑΓΙΟΥ   ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ   ΜΥΡΟΒΛΗΤΟΥ

            Μεγαλομαρτύρων κλεινός βλαστός, ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ προστάτης, και αμέριστος αρωγός. Θεσσαλονικέων, το καύχημα και κλέος, και πάντων των Ελλήνων, το αγαλλίαμα.-

                

                                                     *   *   *

          Δεύτε  ανυμνήσωμεν   οι  πιστοί,  ΔΗΜΗΤΡΙΟΝ  Μέγαν, Μυροβλήτην, θαυματουργόν. Αγλάϊσμα Μαρτύρων και κλέος των Αγίων, ημών θερμόν προστάτην, πρέσβυν ακοίμητον.-

Αφιέρωμα σ' Εκείνη !!!

  Αφιέρωμα σ' Εκείνην !

΄΄Χαίρε  εγκαλλώπισμα,

παντός  υπέρτερον  κάλλους.

Χαίρε  σεμνόν  δώρημα,

τιμής  πάσης  Άχραντε  υψηλότερον.

Αστέκτου  Θεότητος, όλης  δοχείον,

Σωτηρία  μου  Πανύμνητε,

παρηγορία  μου,

ζωή, φως, ελπίς, θυμηδία  μου`

πνοή  μου, προστασία  μου,

μεσίτις, γαλήνη  και  καύχημα,

ύμνος  και  χαρά  μου,

τροφή  μου, βοηθός  και  φωτισμός,

αγιασμός  και  λαμπρότης  μου,

δόξα  και  επίσκεψις.΄΄

(Αγ. Ιωαν. Δαμασκηνού

     Προσόμοιον  Ηχ. πλ. Β΄

         Εκ  του Θεοτοκαρίου)

Οσ. Γεράσιμος ο Σιναΐτης, ο Ευβοέας.

7.12  ΟΣ. ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ, ο Σιναΐτης, ο Ευβοέας.

Βασικός σκοπός της παρουσίας του ανθρώπου στη γη είναι η θέωση. Ο αγώνας για την επίτευξή της αποτελεί τη φυσική πορεία του ανθρώπου. Βαδίζοντας εκτός αυτής της πορείας ο άνθρωπος βιώνει την «παρά φύση» ζωή. Γι’ αυτό και η πατερική, εμπειρική προτροπή είναι, η γήϊνη πορεία μας να στοχεύει στο «καθ’ ομοίωσιν».

Οι ίδιοι οι Πατέρες το βίωσαν καθημερινά και το πέτυχαν καθολικά. Στη δράση και στην αφάνεια, στο λόγο και στη σιωπή, στην οικογένεια και στον Μοναχισμό αναζητούσαν και επιποθούσαν την ποθεινή Πατρίδα. Νοσταλγοί του Παραδείσου ζούσαν στη γη, αλλά πολιτεύονταν στον Ουρανό. Συντονισμένοι στην Ουράνια Πολιτεία αντιμετώπιζαν τη γήϊνη ζωή με την προοπτική της Αιωνιότητας. Αξιοποιούσαν θεάρεστα το χρόνο της παροικίας στη γη, για ν’ αποκτήσουν τη μόνιμη κατοικία στον Ουρανό. Η Αιωνιότητα ενέπνεε την προσωρινότητα της παρούσης ζωής και  την αξιοποιούσε.

Οι Άγιοί μας, «οικείοι του Θεού» έφτασαν στη μέθεξη της Χάριτος του Θεού, ουράνωσαν τη γη, πέτυχαν τη θέωση, αφού πέρασαν επίπονα από την κάθαρση των παθών και έφτασαν  στο  φωτισμό του νου. Από τη γη ένιωθαν συμπολίτες των Αγίων και επιμοχθούσαν και λαχταρούσαν το μεγάλο ραντεβού στην πάμφωτη  χώρα τ’ Ουρανού.