ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΕΛΒΟΛΗ Αρ.Φ.132 ΜΑΡΤ.- ΑΠΡ. 2026

 

                             

                                                                       

 

                         ΟΡΘΟΔΟΞΗ    ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ                                                                                               

                                                                                                                    

************************************************************************************************************

ΔΙΜΗΝΙΑΙΑ   ΕΚΔΟΣΗ   ΑΡ.Φ.  132  ΜΑΡΤ. – ΑΠΡ.  2026/  Διανέμεται  δωρεάν.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ΠΥΡΣΟΣ. Γράφει καί ἐπιμελεῖται(Δυνάμει Θεοῦ)ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Α.ΚΛΕΙΔΩΝΙΑΡΗ Εκπ/κός 

ΤΗΛ.-FAX: 22210-29549  Κ.Τ. 6936773200

 e-mail:  eklidoniari@gmail. com    καί    elklidon@otenet.gr

Ἡ ἱστοσελίδα μου: www.antilaloiorthodoxias. blogspot. .com Βίντεο: Youtube Eleftheria Kleidoniari

*******************************************************************************

    Ζ Ω Η Φ Ο Ρ Α   Ρ Η Μ Α ΤΑ

ΚΥΡ. ΑΠΟΚΡΕΩ ( Ματθ.  κε΄, 31 – 46 )

                                Η  ΑΙΩΝΙΟΣ  ΖΩΗ.

«Δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου,κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν Βασιλείαν..»ΗΕυαγγελική περικοπή της Κρίσεως τρομοκρατεί τους αμετανόητους αμαρτωλούς και χαροποιεί τους μετα-νοούντες δικαίους.Οι μεν πορεύονται ειςΚόλαση αιώνιον,οι δε εισέρχονται εις τον Παράδεισο, εις ζωή αιώνιον.

Και οι δυό κατηγορίες ανθρώπων ζούν ό,τι επέλεξαν από την παρούσα ζωή, καθ’ ότι η  αιώνιος ζωή δεν είναι έξοδος από χρονικά όρια, δεν είναι μελλοντική κατάσταση, αλλά παρούσα πραγματικότητα η «εν Χριστώ» ζωή. Ο Κύριος  καθορίζει  εμφαντικά την αιώνιο ζωή : «Αύτή δε  εστιν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσί  σε  τον μόνον αληθινόν Θεόν και ον απέστειλας Ιησούν Χριστόν».(Ιωαν.ιζ΄,3). ΄΄Η γνώση, λοιπόν, του Θεού συνίσταται στην προσωπική σχέση μαζί Του και προϋποθέτει την βίωση της αγάπης και στους εχθρούς,΄΄ κατά τον ΄Αγιο Σιλουανό. ΄΄Η γνώση του Θεού είναι μία «πρόσωπο προς πρόσωπο» συνάντηση με τον Θεό,΄΄ κατά τον Άγιο Σωφρόνιο του Έσσεξ. Η γνώση του Θεού ένωση του ανθρώπου με τον Χριστό, Θέωση, αιώνιος ζωή.

Η Ενανθρώπηση του Χριστού σηματοδότησε αιωνοποιητικά την ιστορία, ανακαινιστικά την ανθρωπότητα και κατέστησε  την  γη Παράδεισο, πάραυτα.

Αιωνιότητα είναι η ζωή του Χριστού, είναι το Σώμα Του, η Εκκλησία και συνεπώς κάθε μέλος της Εκκλησίας και μέσα στην Εκκλησία, βιώνει το αιώνιο.

Οι πιστοί δέχονται κύματα  της Χάριτος του Χριστού και απολαμβάνουν εμπειρίες αιωνιότητας, κατά το Άγιο Βάπτισμα, κατά τη μετοχή στην Θεία Ευχαριστία, κατά την προσευχητική επικοινωνία. Η μέθεξη των πιστών στην αφθαρσία και άκτιστη Θεία Χάρη προανάκρουσμα της άληκτης, αιώνιας απόλαυσης της παρουσίας και αγάπης του Θεού, ως άκτιστου Φωτός.

Η αιώνιος ζωή βιώνεται από την παρούσα ζωή. Η βίωση του αιωνίου συνεπάγεται την ορθή επίλυοη του παρόντος.

Η απόλαυση της αγάπης του Θεού, ως Φωτός, που ευφραίνει, ή ως Φωτός, που κατακαίει ατελεύτητα, αμφότερα, είναι επιλογή προσωπική με συνέργεια Θεϊκή.-

                                                                        

    ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ  ΑΓΙΟΛΟΓΙΚΗΣ   ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗΣ

     28.3  ΑΓΙΑ   ΓΑΒΡΙΗΛΙΑ,  η  Ασκήτρια  της αγάπης.

                       

Στην οσιακή Χορεία κατάσσεται και η Αγία Γαβριηλία. Ας γνωρίσουμε την βιοτή της. Η Αυρηλία Παπαγιάνη γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1897, στην Κωνσταντινούπολη από πατέρα πλούσιο ξυλέμπορο. ΄Ηταν ένα χαριτωμένο κοριτσάκι, πλημμυρισμένο από αγάπη, για όλους τους ανθρώπους. Ήταν το τέταρτο και το τε-λευταίο παιδί της οικογενείας.  Από τα αδέλφια της η μεγάλη, η Βα-σιλική ήταν εκείνη, που της πρωτομίλησε για τον Θεό. Μαζί με τα παραμύθια, που της διάβαζε, της έλεγε ιστορίες από το Ευαγγέλιο και την Παλαιά Διαθήκη. Μια μέρα λοιπόν, της είπε, ότι ο Θεός είναι «πανταχού Παρών» κι ό,τι κι αν κάνουμε Εκείνος το βλέπει. Τότε η μικρή Αυρηλία, που ήταν 4-5 χρονών τα έχασε και με τρομαγμένη φωνή ρώτησε: «Κι αν πάω και κλειστώ μέσα σ' εκείνο το ντουλάπι, θα με βρεί»; «Ναί» της λέει. «Καλά, κι αν γίνω μικρή-μικρή και μπω σ'αυτό το σπιρτόκουτο κι εκεί θα με βλέπει»; «Κι εκεί». Τότε κατά-λαβε, ότι η ζωή είναι σοβαρή υπόθεση, γιατί μας βλέπει «Εκείνος, που είναι παντού»! Όταν μεγάλωσε φοίτησε στο Γυμνάσιο και συνέχισε τις σπουδές της στην Ελβετία στην Σχολή Γεωπονικής του Estavayer-Le-Lace., γιατί αγαπούσε πολύ τα φυτά. Το 1923 έζησε οικογε-νειακώς στην Θεσσαλονίκη. Εκεί μπήκε στο Αριστοτέλειο Πανεπι-στήμιο, στην Φιλοσοφική Σχολή. Μετά το τέλος των σπουδών της φθάνει στην Αθήνα και εργάζεται σε ψυχιατρική Κλινική. Κατόπιν πηγαίνει στην Αγγλία. Εκεί αρχίζει η ''εν Χριστώ'' πορεία της. Εργαζόταν, ενώ παράλληλα βοηθούσε πλήθος απόρων, ανέργους και πολλούς φτωχούς.

24 Μαρτίου 1954, η εκδημία της μητέρας της και ο σταθμός στην πνευματική της ζωή. Μόλις άρχιζε η Μεγάλη περιπέτεια της Πίστης στον Χριστό. Από κεί και πέρα ξεκίνησε η μεγάλη Ιεραποστολή της στις πέντε ηπείρους της υφηλίου. Το 1954 πήγε στην Ινδία, όπου και παρέμεινε 5 χρόνια. Ήταν μεγάλος σταθμός στην ζωή της και η ίδια αγαπούσε ιδιαίτερα την Ινδία. Εκεί βοηθούσε ακατάπαυστα πλήθος λεπρών και αρρώστων και τους έδειχνε απεριόριστη αγάπη! Όλοι την αγαπούσαν και την φώναζαν αδελφή Λίλα. Στο καθημερινό της κουραστικό πρόγραμμα ήταν απαραίτητη η δίωρη ανάγνωση της Αγίας Γραφής και πολλές ώρες προσευχής. Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό και γι'αυτό ποτέ δεν κρατούσε χρήματα πάνω της.Όλα της τα έδινε Εκείνος, έλεγε, εκείνη το μόνο, που έκανε ήταν να αφεθεί στα χέρια Του. Βοηθούσε πλήθος ανθρώπων, ενώ ήταν η αιτία πολλοί άνθρωποι να βαφτιστούν Ορθόδοξοι. Ποτέ δεν μιλούσε σε άλλους για τον Χριστό, αν δεν της το ζητούσαν οι ίδιοι. Τα χρόνια αυτά γνώρισε και την Μητέρα Τερέζα. Την καλούσαν σε διάφορες χώρες για να μιλήσει για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό και πραγματικά άφηνε τα πλήθη άναυδα. Μετά την Ινδία βρέθηκε στα Ιμαλάϊα, για έναν χρόνο, με λιτή τροφή, μόνη μόνο τον Θεό, σε ώρες ατελείωτης προσευχής, ζώντας τον ησυχαστικό Μοναχισμό, εν αγνοία της. Πίστευε πλέον, ότι έκανε το θέλημα του Θεού, όταν ξαφνικά της ήρθε το μήνυμα από τους αγγέλους, όπως η ίδια έλεγε, «Τώρα είσαι σε θέση να πας για Μοναχή». Πήγε στην Βηθανία σ'ένα Μοναστήρι, σε ηλικία 62 ετών, ονομάσθηκε Γαβριηλία και διακρίθηκε, για την αγάπη και την υπομονή της. Αλλά και πάλι άρχισε τα ταξίδια, για να βοηθήσει, και να μιλήσει για τον Χριστό. Ακολουθεί η Αθήνα, όπου έκανε εγχείρηση, για να θεραπευτεί από την 100% τύφλωση του αριστερού ματιού της. Παρέμεινε στην Αθήνα στην Ιερά Μονή Ευαγγελίστριας. Μέσα από το Μοναστήρι αλληλογραφούσε και βοηθούσε πολλούς ανθρώπους. Ακολουθεί η Αφρική, η Αθήνα, όπου έμεινε στο σπίτι των Αγγέ-λων, όπως το αποκαλούσαν τα πνευματικά της παιδιά, όπου κάθε μέρα δεχόταν πονεμένους ανθρώπους και τους βοηθούσε. Έπειτα, ακολούθησε η Αίγινα και η Λέρος, όπου και κοιμήθηκε σε  ηλικία 95 ετών, στις 28 Μαρτίου 1992 ανασηκώ-νοντας τα χέρια της στον ουρανό. Εκείνη την στιγμή τα πνευματικά της παιδιά άκουσαν καθαρότατα μια νεανική φωνή, να τραγουδά μία μελωδία άγνωστη, χαρμόσυνη, Αγγελική. Αυτό κράτησε μόλις λίγα δευτερόλεπτα και μετά μία σιωπή πλημμύρισε το κελί της, ενώ όλες οι καμπάνες της Λέρου χτυπούσαν πένθιμα και πολύς λαός παρευρέθηκε στην κηδεία της.

Η Γερόντισσα Γαβριηλία ήταν ένας σπάνιος άνθρωπος με απεριόριστη αγάπη προς τον πλησίον. Αξιώθηκε επίσης και της απόκτησης του διορατικού χαρίσματος. Έλεγε, ότι κάποτε οι Άγγελοι της είπαν, ότι αυτό, που μετράει πιο πολύ είναι το ποσόν και το ποιόν της αγάπης, που δίνεις στους άλλους, χωρίς διακρίσεις. Όλοι την ρωτούσαν, πως ήταν δυνατόν να αγαπάει τόσο πολύ ακόμα και τους αγνώστους και πως ήταν δυνατόν να κάνει υπακοή σε όλον τον κόσμο και να ταξιδεύει συνεχώς, για να βοηθήσει έστω και έναν μόνο άνθρωπο. Δίκαια, λοιπόν, η ζωή της χαρακτηρίζεται, ως η ασκητική της αγάπης!

Στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας κατατάχθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 3 Οκτωβρίου 2023. Τιμάται στις 28 Μαρτίου.-          

ΝΥΞΕΙΣ

v                     "Ος αν εσθίη τον άρτον τούτον ή πίνη το ποτήριον του  Κυρίου

αναξίως,ένοχος έσται του σώματος και αίματος τουΚυρίου. (ΑΚορ.ια΄27)

     Ο Θεός είναι αγάπη. Η ενσαρκωμένη αγάπη, ο Χριστός, προσφέρεται καθημερινά στην αγάπη του ανθρώπου. Με το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας γίνεται σύσσωμος και σύναιμος Χριστού ο άνθρωπος. Προϋπόθεση της συμμετοχικότητας η πίστη και η αγάπη, η ταπείνωση και η μετάνοια. Όλα αποτελούν την σφραγίδα γνησιότητας, την απόδειξη αξιότητας, την ένδειξη φερεγγυότητας. Η ανάξια προσ-έγγιση του Ποτηρίου της Ζωής ενοχοποιεί τον άνθρωπο. Η άξια συμμετοχή αιωνοποιεί,Θεοποιεί"κατά Χάρη",Χριστοποιεί. Άξιοι συμμέτοχοι, λοιπόν.-                                                                         

ΧΡΙΣΤΟΚΕΝΤΡΙΚΕΣ  ΑΦΟΡΜΗΣΕΙΣ ΓΙΑ  ΣΩΣΤΙΚΕΣ  ΕΞΟΡΜΗΣΕΙΣ

v   Η πίστη    θερμομετρείται  με την  ελπίδα. Είναι η ΄΄εκφρασή της.

            Ελπίζεις  όσο και  πιστεύεις.-                                                                    

ΦΙΛΟΚΑΛΙΚΕΣ   ΡΗΣΕΙΣ   Γέροντα  Παϊσίου:                                        

v  Εκείνος που αγωνίζεται πολύ καιρό και δεν βλέπει πνευματική πρόοδο

έχει υπερηφάνεια και εγωϊσμό. Πνευματική πρόοδος υπάρχει εκεί, που υπάρχει

χει πολύ ταπείνωση. Να αγωνιζόμαστε  με όλες μας τις δυνάμεις για να κερδίσουμε τον Παράδεισο.-                                     

ΧΑΙΡΕ χρωτός...

 

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ Αρ. Φ. 131 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2026

 ΟΡΘΟΔΟΞΗ    ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ      

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      ************************************************************************************************************

ΔΙΜΗΝΙΑΙΑ   ΕΚΔΟΣΗ   ΑΡ.Φ.  131   ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ   2026 /  Διανέμεται  δωρεάν.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ΠΥΡΣΟΣ. Γράφει καί ἐπιμελεῖται(Δυνάμει Θεοῦ)ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Α.ΚΛΕΙΔΩΝΙΑΡΗ Εκπ/κός 

ΤΗΛ.-FAX: 22210-29549  Κ.Τ. 6936773200

 e-mail:  eklidoniari@gmail. com    καί    elklidon@otenet.gr

Ἡ ἱστοσελίδα μου: www.antilaloiorthodoxias. blogspot. .com

******************************************************************************

Ζ Ω Η Φ Ο Ρ Α    Ρ Η Μ Α Τ Α

ΚΥΡ.  ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ ( Λουκ. ιζ΄, 12 – 19 )

ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ.

«Και  έπεσεν επί πρόσωπον παρά τους   πόδας  αυτού  ευχαριστών  αυτώ. »    ( Λουκ. ιζ΄, 16 ) Δέκα οι λεπροί, της Ευαγγελικής περικοπής, που δέχτηκαν την αγαπητική εκδήλωση  ίασης του Ιησού.

Ένας, αλλοεθνής Σαμαρείτης,επιστρέφει υγιής πλέον, να υποβάλλει τις ένθερμες ευχαριστίες του στον Ευεργέτη του. Οι εννέα δηλώνουν αγνώμονες και πράττουν αχάριστα.

Κι εμείς γινόμαστε καθημερινά δέκτες μιάς ανείπωτης αγάπης και αναρίθμητων ευεργεσιών του Θεού, σε πανανθρώπινο επίπεδο, αλλά και σε προσωπικό :

Η μεταφορά μας από την ανυπαρξία στην ύπαρξη.

Η αφειδώλευτη παροχή χαρισμάτων και δωρεών.«Τι  έχεις, ο ουκ έλαβες, άνθρωπε ; » διερωτάται ο Απόστολος Παύλος.

Η λεπτομερής  πρόνοια και διαρκής φροντίδα, για τον κάθε άνθρωπο ιδιαίτερα.

Η Σταυρική Του Θυσία, για την σωτηρία του ανθρώπου.

Η συνεχής τροφοδοσία μας με το Σώμα και Αίμα Του.

Η υγεία, δώρο πολύτιμο.

Η περιφρούρησή μας από φύλακα Άγγελο, για την ψυχική μας σωτηρία.

Για όλες τις εμφανείς και αφανείς δωρεές Του ποία η στάση μας ; Πόσες ευχαριστηριακές δοξολογίες και     ικεσίες αναπέμπομε ;

Δυστυχώς, η υλιστική απληστία μας, η υπέρμετρη φιλαυτία μας, υποβιβάζει την φιλοθεια και μηδενίζει την ευχαριστία. Η αγνωμοσύνη κυριαρχεί. Η άρνηση εδραιώνεται. Η βλασφημία εκτοξεύεται προκλητικά. Η αχαριστία επικρατεί αναλογικά και στους συνανθρώπους.

Η ευχαριστία και δοξολογία προς τον Θεό είναι αναγκαία χρεωστική κίνηση, η οποία μας οικειοποιεί με τον Δωροδότη Κύριο.«Η ευχαριστία εκείνω μεν ( τω Θεώ ) ουδέν προστίθησιν, ημάς δε οικειοτέρους αυτώ κατασκευάζει .»,τονίζει ο Αγιος Ιωάννης Χρυσόστομος. «εν παντί ευχαριστείτε..»(Α΄Θεσ. ε΄, 18 )και τον Θεό και τους συνανθρώπους,  προτρέπει ο Απόστολος Παύλος.-

                                                                    

ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ  ΑΓΙΟΛΟΓΙΚΗΣ  ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗΣ

18.1    ΑΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ Παπουλάκος 

                                                 

Γεννήθηκε το 1770 στο χωριό  Άρμπουνας της Επαρχίας Καλα-βρύτων του Νομού Αχαΐας, ως Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος.

Αρχικά εργαζόταν ως κρεοπώλης και  σε προχωρημένη ηλικία συνέβη το θαύμα. Μετά από ένα παράξενο γεγονός στην οικία του έμεινε αναίσθητος και μεταφέρθηκε στο διπλανό Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου, όπου επί τρεις ημέρες έμεινε πίσω από την Αγία Τράπεζα ως νεκρός. Το Θεϊκό αυτό σημείο στην οικία του και η θαυμαστή ανάρρωσή του, τον συγκλόνισαν με αποτέλεσμα να παραδώσει την περιουσία του στα αδέρφια του και να εγκαταλείψει την κοσμική ζωή.

Ήταν τελείως αναλφάβητος, όταν πήρε την απόφαση να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο. Αρχικά μόνασε στην Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, ενώ αργότερα ασκήτεψε σε καλύβι κοντά στο χωριό του. Έμεινε στην απομόνωση, για περίπου 20 χρόνια, κατά την διάρκεια των οποίων έμαθε γραφή  και  ανάγνωση, ως αυτοδίδα-κτος.

Σε ηλικία 80 ετών πήρε την απόφαση να κηρύξει. Η φήμη του διαδόθηκε γρήγορα, αφού είχε τον δικό του μοναδικό τρόπο να συνεπαίρνει το κοινό. Κυρίως κήρυττε εναντίον της μοιχείας και της κλοπής, και  υπέρ της προσευχής.

Αργότερα ξεκίνησε περιοδεία στην νότια Πελοπόννησο  συγκεντρώνοντας χιλιάδες κόσμο στο πέρασμά του. Ο Παπουλάκος, με την ζωή και τον αγώνα του εξέφραζε την αντίδραση του Ὀρθόδοξου Ἕλληνα,  έναντι των αλλοιώσεων από τον κοσμικό πνεύμα, που είχε αρχίσει να διεισδύει στις ψυχές των ανθρώπων, ἐξωβελίζοντας τις πατροπαράδοτες αξίες του πολύπαθου γένους μας. Υπήρξε μία από τις προσωπικότητες, που έδωσαν μάχη, για να διασώσουν τον άνθρωπο από το νέο δυτικό τρόπο μοντέλο ζωής.

Ύστερα από πιέσεις, ο  βασιλιάς Όθων υπέγραψε διάταγμα, για τον περιο-ρισμό τοῦ Παπουλάκου σε Μοναστήρι. Ο Παπουλάκος κατέφυγε στην  Μάνη, για να σωθεί. Η αντίδραση της κυβέρνησης ήταν να στείλει άμεσα τον Στρα-τηγό Γενναίο Κολοκοτρώνη με επιτελείο αξιωματικών, για να οργανώσει την σύλληψή του. Τελικά στις 21 Ιουνίου 1852 συνελήφθη από τον στρατό, ύστερα από προδοσία, και μεταφέρθηκε στις φυλακές του Ρίου όπου έμεινε δύο χρόνια στην απομόνωση. Επρόκειτο να δικαστεί από το κακουργιοδικείο  Αθηνών, ως στασιαστής, αλλά τα γεγονότα του Κριμαϊκού πολέμου υποχρέωσαν τον Όθωνα να του δώσει αμνηστία.  Το 1854 εξορίστηκε στη Μονή Παναχράντου  της  Άνδρου, όπου απεβίωσε στις 18 Ιανουαρίου 1861 σε ηλικία 91 ετών και ετάφη εκεί. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στο Μοναστήρι, δεχόταν πλήθος επισκεπτών.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον κατέταξε στις 29 Αυγούστου 2024. Τιμάται η μνήμη του στις 18 Ιανουαρίου.-

Ν Υ Ξ Ε Ι Σ

"Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς κἀγώ Χριστοῦ." (Α΄ Κορ.ια΄1)          

      Προορισμός του ανθρώπου ο Ουρανός. Επιδίωξή του η σωτηρία. Στόχος του η αιώνια ζωή. Η πορεία προς την Αιωνιότητα είναι αλάθητη, αν είναι ιχνηλάτηση ορθή. Ιχνηλατείς σωστά, αν έχεις πρότυπα αληθινά. Ο Θεάνθρωπος Ιησούς Αρχέτυπο και μοναδικό πρότυπο για μίμηση. Ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να προτυπήσει, για τον άνθρωπο. Και οι Άγιοι ιχνηλάτησαν  με ακρίβεια, μιμήθηκαν με συνέπεια τον Κύριο, εβίωσαν την βιοτή Του και προβάλλουν πρότυπα ιδανικά για μίμηση.

      Οι Άγιοι και μόνο δικαιούνται να προτυπούν, γιατί είναι οι μοναδικοί απαράμιλλοι εγκολπωτές του Ευαγγελικού μηνύματος, απαρέγκλιτοι τηρητές των Θεϊκών εντολών, τέλειοι εκφραστές της Αλήθειας, γνήσιοι μιμητές Χριστού.

        Μιμητές, λοιπόν, των Αγίων και κατά συνέπεια του Χριστού, είναι ο μονόδρομος, για την  Βασιλεία του Θεού.-                                                    

                   Ἀπό τήν ποιητική Συλλογή ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΔΕΣ.   Ελ. Α. Κλ.

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ

Οι  ώρες  κυλούν.

Οι  μέρες  φεύγουν.

Σύννεφα  μαύρα  εμφαίνονται.

Ήλιος  ολόλαμπρος  προβάλλει.

Δοκιμασίες  κατασχίζουν  το  πέπλο  της  ζωής.   

 

Χαρές  επανεμφανίζονται.

Αποτυχίες, επιτυχίες  συνωστίζονται.

Απέλπιδες  προσπάθειες.

 

Ελπίδας  γέννημα  η  ανασκόπηση.                           

Πρόσκληση, για  αλλαγή  πλεύσης.

Πρόκληση, για  στόχευση  υψηλή.-

 

                                   

ΧΡΙΣΤΟΚΕΝΤΡΙΚΕΣ  ΑΦΟΡΜΗΣΕΙΣ  ΓΙΑ  ΣΩΣΤΙΚΕΣ   ΕΞΟΡΜΗΣΕΙΣ  

 

v Δε δικαιούμαι καλοζωΐα, όταν υπάρχει γύρω μου ασιτία.-

v Γήϊνες παραδεισένιες αναλαμπές, προδιαγράφουν

    ουράνιες απολαυστικότητες.-

v Στιγμές  καθημερινότητας.

Απολαύσεις  αιωνιότητας.-

                        

ΦΙΛΟΚΑΛΙΚΕΣ  ΡΗΣΕΙΣ    Γερ. ΦΙΛΟΘΕΟΥ  ΖΕΡΒΑΚΟΥ

v              Όποιος θέλει να φθάση από την γη στον ουρανό  πρέπει  να 

βαδίση  τον δρόμο της  ταπεινώσεως,  ως  πιο σύντομο και ασφαλή. Όλοι οι Άγιοι  με την ταπείνωση  ανέβηκαν  στους ουρανούς. Χωρίς ταπείνωση είναι αδύνατο  να  φθάση  ο  άνθρωπος  στους ουρανούς, να κληρονομήση την αιώνια ζωή και να συμβασιλεύση με τον Χριστό.

v             Μόνο με την αγάπη και ταπείνωση θα σωθούμε.-