ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ Αρ. Φ. 133 ΜΑΪΟΣ- ΙΟΥΝΙΟΣ 2026

                       ΟΡΘΟΔΟΞΗ    ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ

                                                                                                                                                                                                                                                                                                           

ΔΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ  ΑΡ.Φ.  133 ΜΑΊΟΣ- ΙΟΥΝ.  2026 / Διανέμεται  δωρεάν. ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ΠΥΡΣΟΣ. 

Γράφει καί ἐπιμελεῖται(Δυνάμει Θεοῦ)ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Α.ΚΛΕΙΔΩΝΙΑΡΗ Εκπ/κός  

ΤΗΛ.-FAX: 22210-29549  Κ.Τ. 6936773200 

e-mail:  eklidoniari@gmail. com    καί    elklidon@otenet.gr

Ἡ ἱστοσελίδα μου: www.antilaloiorthodoxias. blogspot. .com και Βίντεο: Youtube Eleftheria Kleidoniari

******************************************************************************

ΖΩΗΦΟΡΑ   ΡΗΜΑΤΑ

ΚΥΡ.  ΘΩΜΑ ( Ἰωαν.  κ΄, 19 – 31 ) ΟΜΟΛΟΓΙΑ  ΠΙΣΤΕΩΣ.

            «Ο Κύριός  μου και ο Θεός  μου!» (Ιωαν. κ΄,28) είναι η ομολογία πίστεως του Θωμά. Ύστερα από μια εσωτερική πάλη, για την αληθινότητα της Αναστάσεως του Κυρίου, αναφωνεί «εκ βαθέων».

            Ο Απόστολος Θωμάς απών, κατά την εμφάνιση του Αναστη-μένου Νικητή του θανάτου και ελλιπής της Αγιοπνευματικής Χάρι-τος,  δυσπιστεί. Βρίσκεται  στην τροχιά της απιστίας. Η αγάπη όμως του Διδασκάλου και πάλι έκδηλη. Αυτοπροσφέρεται, για ψηλάφηση και τοιουτοτρόπως προλαμβάνεται η οικτρά πτώση της απιστίας. Η καλοπροαίρεση του Θωμά τροχοπέδη στον κατήφορο της απώλειας.

            Η πάλη με τον Θεό συνεχίζεται στον  χώρο  της  ανθρωπότη-τας, είτε  με την μορφή της αμφισβήτησης της ύπαρξής Του, είτε με την δίψα της συνάντησης μαζί Του. Είναι οι πολέμιοι και διώκτες Του αφ’ ενός, οι «εραστές» του Θεού, ως εκλεκτοί  αφ’  ετέρου. Όλοι και οι μεν και οι δε  επιζητούν  την  συνάντηση με τον Θεό, αφού έμμεσα ή άμεσα αναγνωρίζουν την ύπαρξή Του.

            Η συνάντηση επιζητείται, αλλ’ η οδός, που ακολουθείται είναι ακατάλληλη. Τόσο η λογική, όσο και οι αισθήσεις αποπλανούν. Η Συνάντηση με τον Κύριο προδιαγράφεται από τον Ίδιο τον Κύριο:«Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία ότι αυτοί τον Θεόν όψονται». (Ματθ.ε΄,8).

            Ο δρόμος της Θεογνωσίας προτείνεται και από τους Αγίους Πατέρες. Είναι ο δρόμος της μετάνοιας και της άσκησης, της ταπείνω-σης και της αγάπης. Η γνώση του Θεανθρώπου είναι η σωτηρία του ανθρώπου. Όποιος κοινωνεί με τον Θεό, γνωρίζει τον Θεό και θα δέχεται τις ακτίνες της αγάπης Του ως Φως, που θα τον ευφραίνει αιώνια. Όποιος όμως απομακρύνεται από Εκείνον, Τον αγνοεί και οι ακτίνες της αγάπης Του ως φωτιά θα τον κατακαίουν αιώνια.

            Η κάθαρση της καρδιάς επιφέρει τον φωτισμό του νού και κατα-λήγει στην Θέωση. Όσο δεν  έχομε προσωπική εμπειρία Θέωσης, βρι-σκόμαστε στην φυλακή της αθεϊας. Η έξοδος απ’ αυτήν σηματοδοτεί την ομολογία : « Ο Κύριός μου και ο Θεός μου ! »

Αυτή την ηρωϊκή κίνηση ας διαγράφουμε όλοι μας κι αυτή την αναφώνηση ας επιγράψουμε υπαρξιακά.-

                                                                                                                  

ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ  ΑΓΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗΣ

23.5 ΌΣΙΟΣ ΕΥΜΕΝΙΟΣ ο νέος ο  Θεοφόρος (Σαριδάκης)

Ο Όσιος Ευμένιος ήταν γόνος μιας πολυμελούς και πάμπτω-χης οικογενείας. Γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου του 1931 μ.Χ. Οι γονείς του, Γεώργιος και Σοφία Σαριδάκη, ήταν άνθρωποι ευσεβείς και ενάρετοι. Είχαν οκτώ παιδιά. Το όγδοο και τελευταίο τους παιδί ήταν ο Όσιος Ευμένιος, που στην βάπτιση του πήρε το όνομα Κωνσταντίνος. Ο μικρός Κωνσταντίνος ορφάνεψε από πατέρα σε ηλικία μόλις δύο ετών. Η χήρα μάνα του ξενοδούλευε και με πολλές στερήσεις μεγάλωσε ο Όσιος. Παρ’ όλες τις στερήσεις, την πείνα και την ανέχεια, το ήθος και το φρόνημα του μικρού αυτού παιδιού δεν αλλοιώθηκαν. Από την νηπιακή του ηλικία, έδειχνε, ότι ήταν σκεύος εκλεκτόν του Κυρίου μας. Από δε την βρεφική του ηλικία, προσπα-θούσε να ευχαριστεί τον Κύριό μας, και δεν θήλαζε Τετάρτη και Παρασκευή. Ήταν ένα χαριτωμένο και χαρισματικό παιδί, ενώ δεν είχε μάθει σχεδόν καθόλου γράμματα, έκανε πράξεις μαθηματικές, λογαριασμούς δύσκολους και όλα από μνήμης.

            Ο Όσιος Ευμένιος ήταν θεόκλητος στον Μοναχισμό. Τα βήματά του τον οδήγησαν στην Ιερά Μονή Αγίου Νικήτα. Εκεί ως νέος, δόκιμος Μοναχός, έκανε σχεδόν όλα τα διακονήματα της Μονής, ήταν πρόθυμος και φιλότιμος. Μετά την τριετή του δοκιμασία, το 1951 μ.Χ., εκάρη Μοναχός, μετονομασθείς Σωφρόνιος. Ως Μοναχός, ο Σωφρόνιος έβαλε θεμέλιο της μοναχικής του ζωής την ταπεινο-φροσύνη, την υπακοή και την εργατικότητα. Επιδόθηκε σε νέους αγώνες. Τις ημέρες κοπίαζε σωματικά και τις νύκτες παρέμενε άϋπνος και προσευχόμενος. Αυτά έβλεπε ο διάβολος και εμηχανεύε-το τρόπους, για να ρίξει τον αγωνιστή, αλλά αντιστεκόταν δυναμικά και με την ενίσχυση  της Παναγίας.

Ο πατήρ Σωφρόνιος, 23 ετών, υπηρέτησε την πατρίδα ως στρατιώτης και ήταν υπόδειγμα υπακοής, εργατικότητας, γι’ αυτό τον αγαπούσαν όλοι. Στον στρατό ο πατήρ Σωφρόνιος αρρώστησε βαριά  από την νόσο της λέπρας, και μεταφέρθηκε στον Αντιλε-πρικό Σταθμό Αθηνών. Όταν έμαθε, ότι έπασχε από λέπρα, έλεγε: «Χάρηκα πάρα πολύ. Όσο πιο μεγάλη ασθένεια, τόσο πιο μεγάλος σταυρός,τόσο πιο μεγάλη Ανάσταση.Μεγάλο δώρο μου έδωσες,Θεέ μου. Σ’ ευχαριστώ, Χριστέ μου, που μου έδωσες μεγάλο σταυρό. Θα έχω μαζί Σου μεγαλύτερη συμμετοχή στα πάθη Σου, αλλά και μεγαλύτερη συμμετοχή στην Ανάσταση Σου".

Ο Όσιος νοσηλεύτηκε επιτυχώς και θεραπεύτηκε τελείως. Μετά την θεραπεία του από αυτή τη σοβαρή ασθένεια, παρέμεινε μέσα στον Αντιλεπρικό Σταθμό, από αγάπη για τους πάσχοντας αδελφούς του. Σε ατομικό κελλάκι, δίπλα στο εκκλησάκι των Αγίων Αναργύρων, ο Όσιος πέρασε όλη την υπόλοιπη ζωή του. Εκεί ξανάρ-χισε τους πνευματικούς αγώνες, και την φροντίδα,  της ευπρέπειας του Ναού, και της περιποίησης ασθενών, που ήταν παράλυτοι και δεν είχαν κανένα να τους φροντίσει..

Όταν έκλεισε το Λωβοκομείο της Χίου, του έστειλε ο Άγιος Άνθιμος τον Οσιώτατο Μοναχό Νικηφόρο, τυφλό και παράλυτο. Ο πατήρ Σωφρόνιος τον υπηρέτησε με όλη του την ψυχή και καρδιά και τον είχε πνευματικό πατέρα και οδηγό.Το 1975 μ.Χ., σε ηλικία 44ετών, ο Μοναχός Σωφρόνιος χειροτονήθηκε Πρεσβύτερος και πήρε το όνομα Ευμένιος. Ο Όσιος Ευμένιος συνέχισε τη ζωή του στο Λοιμωδών, ως Ιερέας και ως άριστος πνευματικός.

Πήγε Προσκυνηματικό ταξίδι στην Μόσχα, στην Πετρούπολη και στο Κίεβο. Με την επιστροφή από εκεί, άρχισαν άλλα μεγάλα προβλήματα υγείας. Παρ’ όλα αυτά, όμως συνέχιζε τα ιερατικά του καθήκοντα επί 8-10 χρόνια.

Τον Όσιο Ευμένιο, κάλεσε ο Κύριός μας κοντά του στις 23 Μαϊου του έτους 1999 μ.Χ., ημέρα Κυριακή, στην μνήμη των Αγίων 318 Θεοφόρων Πατέρων, της εν Νικαία Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, ενώ βρισκόταν στο  θεραπευτήριο Ευαγγελισμός, σε ηλικία 68 ετών. Ο ενταφιασμός του έγινε στο χωριό Εθιά, του νομού Ηρακλείου.

Μετά την κοίμησή του επιτελεί πολλά και μεγάλα θαύματα. Αγιοκατατάχθηκε από το Οικουμενικό Πατριατρχείο στις 14 Απριλίου 2022. Τιμάται η μνήμη του στις 23 Μαϊου.-

                                                                     

ΧΡΙΣΤΟΚΕΝΤΡΙΚΕΣ  ΑΦΟΡΜΗΣΕΙΣ ΓΙΑ  ΣΩΣΤΙΚΕΣ  ΑΦΟΡΜΗΣΕΙΣ

v Η  αγάπη  προς  τον  Θεό  εκφράζεται με την  αγάπη  προς 

τον  άνθρωπο.

v Η πληρότητα  του  εαυτού   μου προϋποθέτει  άδειασμα του 

εαυτού μου. Ταπείνωση !

v Καταθέτοντας τις ελευθερίες μου, κερδίζω την ελευθερία  μου.

Και  είναι  η  του  Χριστού.-

v Αγαπώ, γιατί  υπάρχω.  'Υπάρχω,  γιατί  αγαπώ !

 

ΦΙΛΟΚΑΛΙΚΕΣ  ΡΗΣΕΙΣ  Γέροντος Παϊσίου

v Συνετός  και  μυαλωμένος  άνθρωπος είναι εκείνος, που  αντε-

λήφθη καλώς, ότι υπάρχει τέρμα της παρούσης ζωής καί σπεύδει και αυτός να θέσει τέρμα εις τα σφάλματα και ελαττώματά του.-

v Ηεμπιστοσύνη στον Θεό είναι μια συνεχής μυστική προσευχή,

πού φέρνει αθόρυβα τις δυνάμεις του Θεού εκεί, που χρειάζονται και την ώρα, που χρειάζονται.-

v Να αναθέτουμε το μέλλον  στον Θεό. Η απόλυτη εμπιστοσύνη

στον Θεό, έχει μητέρα την πίστη, με την οποία προσευχόμαστε και απολαμβάνουμε τους καρπούς της ελπίδας.-

v Η πλήρης ανάθεση της ζωής μας στον Θεό, είναι μια λύτρωση

από την ανασφάλεια, που φέρνει η πίστη στο εγώ, και μας κάνει να χαρούμε τον Παράδεισο από αυτή τη ζωή.-

v Οταν, από φιλότιμο, κάνουμε τον Θεό να χαίρεται με την ζωή

μας, τότε Εκείνος δίνει άφθονες τις ευλογίες του στα φιλότιμα παι-διά του.-

v Οταν αγωνίζεται με ελπίδα ο άνθρωπος, έρχεται η Θεία παρη-

γοριά και  νιώθει έντονα η ψυχή τα χάδια της αγάπης του Θεού.-

v Η ανώτερη χαρά βγαίνει από την θυσία. Μόνον όταν θυσιάζε-

ται κανείς συγγενεύει με τον Χριστό, γιατί ο Χριστός είναι θυσία.-

v Ο Θεός από εμάς θέλει μόνο την προαίρεση και την αγαθή

διάθεση, που θα την εκδηλώνουμε με το λίγο φιλότιμο αγώνα μας καί την συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας.Όλα τα άλλα μας δίνει Εκείνος.-

v Οποιος  κουράζεται. για τον πλησίον του από  καθαρή  αγάπη,

ξεκουράζεται με την κούραση! Αυτός, που αγαπάει τον εαυτό του και τεμπελιάζει, κουράζεται με το να κάθεται.- 

           

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΕΛΒΟΛΗ Αρ.Φ.132 ΜΑΡΤ.- ΑΠΡ. 2026

 

                             

                                                                       

 

                         ΟΡΘΟΔΟΞΗ    ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ                                                                                               

                                                                                                                    

************************************************************************************************************

ΔΙΜΗΝΙΑΙΑ   ΕΚΔΟΣΗ   ΑΡ.Φ.  132  ΜΑΡΤ. – ΑΠΡ.  2026/  Διανέμεται  δωρεάν.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ΠΥΡΣΟΣ. Γράφει καί ἐπιμελεῖται(Δυνάμει Θεοῦ)ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Α.ΚΛΕΙΔΩΝΙΑΡΗ Εκπ/κός 

ΤΗΛ.-FAX: 22210-29549  Κ.Τ. 6936773200

 e-mail:  eklidoniari@gmail. com    καί    elklidon@otenet.gr

Ἡ ἱστοσελίδα μου: www.antilaloiorthodoxias. blogspot. .com Βίντεο: Youtube Eleftheria Kleidoniari

*******************************************************************************

    Ζ Ω Η Φ Ο Ρ Α   Ρ Η Μ Α ΤΑ

ΚΥΡ. ΑΠΟΚΡΕΩ ( Ματθ.  κε΄, 31 – 46 )

                                Η  ΑΙΩΝΙΟΣ  ΖΩΗ.

«Δεύτε οι ευλογημένοι του πατρός μου,κληρονομήσατε την ητοιμασμένην υμίν Βασιλείαν..»ΗΕυαγγελική περικοπή της Κρίσεως τρομοκρατεί τους αμετανόητους αμαρτωλούς και χαροποιεί τους μετα-νοούντες δικαίους.Οι μεν πορεύονται ειςΚόλαση αιώνιον,οι δε εισέρχονται εις τον Παράδεισο, εις ζωή αιώνιον.

Και οι δυό κατηγορίες ανθρώπων ζούν ό,τι επέλεξαν από την παρούσα ζωή, καθ’ ότι η  αιώνιος ζωή δεν είναι έξοδος από χρονικά όρια, δεν είναι μελλοντική κατάσταση, αλλά παρούσα πραγματικότητα η «εν Χριστώ» ζωή. Ο Κύριος  καθορίζει  εμφαντικά την αιώνιο ζωή : «Αύτή δε  εστιν η αιώνιος ζωή, ίνα γινώσκωσί  σε  τον μόνον αληθινόν Θεόν και ον απέστειλας Ιησούν Χριστόν».(Ιωαν.ιζ΄,3). ΄΄Η γνώση, λοιπόν, του Θεού συνίσταται στην προσωπική σχέση μαζί Του και προϋποθέτει την βίωση της αγάπης και στους εχθρούς,΄΄ κατά τον ΄Αγιο Σιλουανό. ΄΄Η γνώση του Θεού είναι μία «πρόσωπο προς πρόσωπο» συνάντηση με τον Θεό,΄΄ κατά τον Άγιο Σωφρόνιο του Έσσεξ. Η γνώση του Θεού ένωση του ανθρώπου με τον Χριστό, Θέωση, αιώνιος ζωή.

Η Ενανθρώπηση του Χριστού σηματοδότησε αιωνοποιητικά την ιστορία, ανακαινιστικά την ανθρωπότητα και κατέστησε  την  γη Παράδεισο, πάραυτα.

Αιωνιότητα είναι η ζωή του Χριστού, είναι το Σώμα Του, η Εκκλησία και συνεπώς κάθε μέλος της Εκκλησίας και μέσα στην Εκκλησία, βιώνει το αιώνιο.

Οι πιστοί δέχονται κύματα  της Χάριτος του Χριστού και απολαμβάνουν εμπειρίες αιωνιότητας, κατά το Άγιο Βάπτισμα, κατά τη μετοχή στην Θεία Ευχαριστία, κατά την προσευχητική επικοινωνία. Η μέθεξη των πιστών στην αφθαρσία και άκτιστη Θεία Χάρη προανάκρουσμα της άληκτης, αιώνιας απόλαυσης της παρουσίας και αγάπης του Θεού, ως άκτιστου Φωτός.

Η αιώνιος ζωή βιώνεται από την παρούσα ζωή. Η βίωση του αιωνίου συνεπάγεται την ορθή επίλυοη του παρόντος.

Η απόλαυση της αγάπης του Θεού, ως Φωτός, που ευφραίνει, ή ως Φωτός, που κατακαίει ατελεύτητα, αμφότερα, είναι επιλογή προσωπική με συνέργεια Θεϊκή.-

                                                                        

    ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ  ΑΓΙΟΛΟΓΙΚΗΣ   ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗΣ

     28.3  ΑΓΙΑ   ΓΑΒΡΙΗΛΙΑ,  η  Ασκήτρια  της αγάπης.

                       

Στην οσιακή Χορεία κατάσσεται και η Αγία Γαβριηλία. Ας γνωρίσουμε την βιοτή της. Η Αυρηλία Παπαγιάνη γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 1897, στην Κωνσταντινούπολη από πατέρα πλούσιο ξυλέμπορο. ΄Ηταν ένα χαριτωμένο κοριτσάκι, πλημμυρισμένο από αγάπη, για όλους τους ανθρώπους. Ήταν το τέταρτο και το τε-λευταίο παιδί της οικογενείας.  Από τα αδέλφια της η μεγάλη, η Βα-σιλική ήταν εκείνη, που της πρωτομίλησε για τον Θεό. Μαζί με τα παραμύθια, που της διάβαζε, της έλεγε ιστορίες από το Ευαγγέλιο και την Παλαιά Διαθήκη. Μια μέρα λοιπόν, της είπε, ότι ο Θεός είναι «πανταχού Παρών» κι ό,τι κι αν κάνουμε Εκείνος το βλέπει. Τότε η μικρή Αυρηλία, που ήταν 4-5 χρονών τα έχασε και με τρομαγμένη φωνή ρώτησε: «Κι αν πάω και κλειστώ μέσα σ' εκείνο το ντουλάπι, θα με βρεί»; «Ναί» της λέει. «Καλά, κι αν γίνω μικρή-μικρή και μπω σ'αυτό το σπιρτόκουτο κι εκεί θα με βλέπει»; «Κι εκεί». Τότε κατά-λαβε, ότι η ζωή είναι σοβαρή υπόθεση, γιατί μας βλέπει «Εκείνος, που είναι παντού»! Όταν μεγάλωσε φοίτησε στο Γυμνάσιο και συνέχισε τις σπουδές της στην Ελβετία στην Σχολή Γεωπονικής του Estavayer-Le-Lace., γιατί αγαπούσε πολύ τα φυτά. Το 1923 έζησε οικογε-νειακώς στην Θεσσαλονίκη. Εκεί μπήκε στο Αριστοτέλειο Πανεπι-στήμιο, στην Φιλοσοφική Σχολή. Μετά το τέλος των σπουδών της φθάνει στην Αθήνα και εργάζεται σε ψυχιατρική Κλινική. Κατόπιν πηγαίνει στην Αγγλία. Εκεί αρχίζει η ''εν Χριστώ'' πορεία της. Εργαζόταν, ενώ παράλληλα βοηθούσε πλήθος απόρων, ανέργους και πολλούς φτωχούς.

24 Μαρτίου 1954, η εκδημία της μητέρας της και ο σταθμός στην πνευματική της ζωή. Μόλις άρχιζε η Μεγάλη περιπέτεια της Πίστης στον Χριστό. Από κεί και πέρα ξεκίνησε η μεγάλη Ιεραποστολή της στις πέντε ηπείρους της υφηλίου. Το 1954 πήγε στην Ινδία, όπου και παρέμεινε 5 χρόνια. Ήταν μεγάλος σταθμός στην ζωή της και η ίδια αγαπούσε ιδιαίτερα την Ινδία. Εκεί βοηθούσε ακατάπαυστα πλήθος λεπρών και αρρώστων και τους έδειχνε απεριόριστη αγάπη! Όλοι την αγαπούσαν και την φώναζαν αδελφή Λίλα. Στο καθημερινό της κουραστικό πρόγραμμα ήταν απαραίτητη η δίωρη ανάγνωση της Αγίας Γραφής και πολλές ώρες προσευχής. Είχε απόλυτη εμπιστοσύνη στον Θεό και γι'αυτό ποτέ δεν κρατούσε χρήματα πάνω της.Όλα της τα έδινε Εκείνος, έλεγε, εκείνη το μόνο, που έκανε ήταν να αφεθεί στα χέρια Του. Βοηθούσε πλήθος ανθρώπων, ενώ ήταν η αιτία πολλοί άνθρωποι να βαφτιστούν Ορθόδοξοι. Ποτέ δεν μιλούσε σε άλλους για τον Χριστό, αν δεν της το ζητούσαν οι ίδιοι. Τα χρόνια αυτά γνώρισε και την Μητέρα Τερέζα. Την καλούσαν σε διάφορες χώρες για να μιλήσει για τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό και πραγματικά άφηνε τα πλήθη άναυδα. Μετά την Ινδία βρέθηκε στα Ιμαλάϊα, για έναν χρόνο, με λιτή τροφή, μόνη μόνο τον Θεό, σε ώρες ατελείωτης προσευχής, ζώντας τον ησυχαστικό Μοναχισμό, εν αγνοία της. Πίστευε πλέον, ότι έκανε το θέλημα του Θεού, όταν ξαφνικά της ήρθε το μήνυμα από τους αγγέλους, όπως η ίδια έλεγε, «Τώρα είσαι σε θέση να πας για Μοναχή». Πήγε στην Βηθανία σ'ένα Μοναστήρι, σε ηλικία 62 ετών, ονομάσθηκε Γαβριηλία και διακρίθηκε, για την αγάπη και την υπομονή της. Αλλά και πάλι άρχισε τα ταξίδια, για να βοηθήσει, και να μιλήσει για τον Χριστό. Ακολουθεί η Αθήνα, όπου έκανε εγχείρηση, για να θεραπευτεί από την 100% τύφλωση του αριστερού ματιού της. Παρέμεινε στην Αθήνα στην Ιερά Μονή Ευαγγελίστριας. Μέσα από το Μοναστήρι αλληλογραφούσε και βοηθούσε πολλούς ανθρώπους. Ακολουθεί η Αφρική, η Αθήνα, όπου έμεινε στο σπίτι των Αγγέ-λων, όπως το αποκαλούσαν τα πνευματικά της παιδιά, όπου κάθε μέρα δεχόταν πονεμένους ανθρώπους και τους βοηθούσε. Έπειτα, ακολούθησε η Αίγινα και η Λέρος, όπου και κοιμήθηκε σε  ηλικία 95 ετών, στις 28 Μαρτίου 1992 ανασηκώ-νοντας τα χέρια της στον ουρανό. Εκείνη την στιγμή τα πνευματικά της παιδιά άκουσαν καθαρότατα μια νεανική φωνή, να τραγουδά μία μελωδία άγνωστη, χαρμόσυνη, Αγγελική. Αυτό κράτησε μόλις λίγα δευτερόλεπτα και μετά μία σιωπή πλημμύρισε το κελί της, ενώ όλες οι καμπάνες της Λέρου χτυπούσαν πένθιμα και πολύς λαός παρευρέθηκε στην κηδεία της.

Η Γερόντισσα Γαβριηλία ήταν ένας σπάνιος άνθρωπος με απεριόριστη αγάπη προς τον πλησίον. Αξιώθηκε επίσης και της απόκτησης του διορατικού χαρίσματος. Έλεγε, ότι κάποτε οι Άγγελοι της είπαν, ότι αυτό, που μετράει πιο πολύ είναι το ποσόν και το ποιόν της αγάπης, που δίνεις στους άλλους, χωρίς διακρίσεις. Όλοι την ρωτούσαν, πως ήταν δυνατόν να αγαπάει τόσο πολύ ακόμα και τους αγνώστους και πως ήταν δυνατόν να κάνει υπακοή σε όλον τον κόσμο και να ταξιδεύει συνεχώς, για να βοηθήσει έστω και έναν μόνο άνθρωπο. Δίκαια, λοιπόν, η ζωή της χαρακτηρίζεται, ως η ασκητική της αγάπης!

Στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας κατατάχθηκε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 3 Οκτωβρίου 2023. Τιμάται στις 28 Μαρτίου.-          

ΝΥΞΕΙΣ

v                     "Ος αν εσθίη τον άρτον τούτον ή πίνη το ποτήριον του  Κυρίου

αναξίως,ένοχος έσται του σώματος και αίματος τουΚυρίου. (ΑΚορ.ια΄27)

     Ο Θεός είναι αγάπη. Η ενσαρκωμένη αγάπη, ο Χριστός, προσφέρεται καθημερινά στην αγάπη του ανθρώπου. Με το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας γίνεται σύσσωμος και σύναιμος Χριστού ο άνθρωπος. Προϋπόθεση της συμμετοχικότητας η πίστη και η αγάπη, η ταπείνωση και η μετάνοια. Όλα αποτελούν την σφραγίδα γνησιότητας, την απόδειξη αξιότητας, την ένδειξη φερεγγυότητας. Η ανάξια προσ-έγγιση του Ποτηρίου της Ζωής ενοχοποιεί τον άνθρωπο. Η άξια συμμετοχή αιωνοποιεί,Θεοποιεί"κατά Χάρη",Χριστοποιεί. Άξιοι συμμέτοχοι, λοιπόν.-                                                                         

ΧΡΙΣΤΟΚΕΝΤΡΙΚΕΣ  ΑΦΟΡΜΗΣΕΙΣ ΓΙΑ  ΣΩΣΤΙΚΕΣ  ΕΞΟΡΜΗΣΕΙΣ

v   Η πίστη    θερμομετρείται  με την  ελπίδα. Είναι η ΄΄εκφρασή της.

            Ελπίζεις  όσο και  πιστεύεις.-                                                                    

ΦΙΛΟΚΑΛΙΚΕΣ   ΡΗΣΕΙΣ   Γέροντα  Παϊσίου:                                        

v  Εκείνος που αγωνίζεται πολύ καιρό και δεν βλέπει πνευματική πρόοδο

έχει υπερηφάνεια και εγωϊσμό. Πνευματική πρόοδος υπάρχει εκεί, που υπάρχει

χει πολύ ταπείνωση. Να αγωνιζόμαστε  με όλες μας τις δυνάμεις για να κερδίσουμε τον Παράδεισο.-