Κ Υ Ρ Ι Ε    Ι Η Σ Ο Υ    Χ Ρ Ι Σ Τ Ε    Υ Ι Ε    Τ Ο Υ    Θ Ε Ο Υ    Ε Λ Ε Η Σ Ο Ν    Μ Ε.

ΣΤΟΧΟΣ ΜΑΣ


Η έμφλογη, κάθετη αγάπη προς το Θεό εκφράζεται με μία έμπρακτη, διάπυρη, οριζόντια αγάπη προς τον "πλησίον".Προορισμός του ανθρώπου η Θ έ ω σ η . Μία προσφορά δυνατότητας Θεϊκή, με την Ενανθρώπηση, Σταυρική Θυσία και Ανάσταση του Λόγου.Η Θ έ ω σ η, ενέργεια Θεού, αλλά και συνέργεια ανθρώπου.Σ’ αυτή την ανθρώπινη προσπάθεια επιποθούμε να συμβάλλομε γνωστοποιώντας ό,τι΄΄εφώτισε ο Θεός΄΄, προς δόξα Του και σωτηρία του λαού Του.Το site αυτό είναι μία ελάχιστη προσπάθεια, ανιδιοτελής, ένας αντίλαλος Ορθοδοξίας, μία ορθόδοξη μαρτυρία στο διαδικτυακό χώρο, για προβολή προτύπων, παροχή εμπειριών και προσφορά ελπίδας στον αόρατο πόλεμο κάθε αγωνιζομένου προσώπου.-

Τετάρτη 4 Φεβρουαρίου 2026

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ Αρ. Φ. 131 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2026

 ΟΡΘΟΔΟΞΗ    ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ      

 

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      ************************************************************************************************************

ΔΙΜΗΝΙΑΙΑ   ΕΚΔΟΣΗ   ΑΡ.Φ.  131   ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ - ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ   2026 /  Διανέμεται  δωρεάν.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ΠΥΡΣΟΣ. Γράφει καί ἐπιμελεῖται(Δυνάμει Θεοῦ)ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Α.ΚΛΕΙΔΩΝΙΑΡΗ Εκπ/κός 

ΤΗΛ.-FAX: 22210-29549  Κ.Τ. 6936773200

 e-mail:  eklidoniari@gmail. com    καί    elklidon@otenet.gr

ἱστοσελίδα μου: www.antilaloiorthodoxias. blogspot. .com

******************************************************************************

Ζ Ω Η Φ Ο Ρ Α    Ρ Η Μ Α Τ Α

ΚΥΡ.  ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ ( Λουκ. ιζ΄, 12 – 19 )

ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ.

«Και  έπεσεν επί πρόσωπον παρά τους   πόδας  αυτού  ευχαριστών  αυτώ. »    ( Λουκ. ιζ΄, 16 ) Δέκα οι λεπροί, της Ευαγγελικής περικοπής, που δέχτηκαν την αγαπητική εκδήλωση  ίασης του Ιησού.

Ένας, αλλοεθνής Σαμαρείτης,επιστρέφει υγιής πλέον, να υποβάλλει τις ένθερμες ευχαριστίες του στον Ευεργέτη του. Οι εννέα δηλώνουν αγνώμονες και πράττουν αχάριστα.

Κι εμείς γινόμαστε καθημερινά δέκτες μιάς ανείπωτης αγάπης και αναρίθμητων ευεργεσιών του Θεού, σε πανανθρώπινο επίπεδο, αλλά και σε προσωπικό :

Η μεταφορά μας από την ανυπαρξία στην ύπαρξη.

Η αφειδώλευτη παροχή χαρισμάτων και δωρεών.«Τι  έχεις, ο ουκ έλαβες, άνθρωπε ; » διερωτάται ο Απόστολος Παύλος.

Η λεπτομερής  πρόνοια και διαρκής φροντίδα, για τον κάθε άνθρωπο ιδιαίτερα.

Η Σταυρική Του Θυσία, για την σωτηρία του ανθρώπου.

Η συνεχής τροφοδοσία μας με το Σώμα και Αίμα Του.

Η υγεία, δώρο πολύτιμο.

Η περιφρούρησή μας από φύλακα Άγγελο, για την ψυχική μας σωτηρία.

Για όλες τις εμφανείς και αφανείς δωρεές Του ποία η στάση μας ; Πόσες ευχαριστηριακές δοξολογίες και     ικεσίες αναπέμπομε ;

Δυστυχώς, η υλιστική απληστία μας, η υπέρμετρη φιλαυτία μας, υποβιβάζει την φιλοθεια και μηδενίζει την ευχαριστία. Η αγνωμοσύνη κυριαρχεί. Η άρνηση εδραιώνεται. Η βλασφημία εκτοξεύεται προκλητικά. Η αχαριστία επικρατεί αναλογικά και στους συνανθρώπους.

Η ευχαριστία και δοξολογία προς τον Θεό είναι αναγκαία χρεωστική κίνηση, η οποία μας οικειοποιεί με τον Δωροδότη Κύριο.«Η ευχαριστία εκείνω μεν ( τω Θεώ ) ουδέν προστίθησιν, ημάς δε οικειοτέρους αυτώ κατασκευάζει .»,τονίζει ο Αγιος Ιωάννης Χρυσόστομος. «εν παντί ευχαριστείτε..»(Α΄Θεσ. ε΄, 18 )και τον Θεό και τους συνανθρώπους,  προτρέπει ο Απόστολος Παύλος.-

                                                                    

ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ  ΑΓΙΟΛΟΓΙΚΗΣ  ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗΣ

18.1    ΑΓΙΟΣ ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ Παπουλάκος 

                                                 

Γεννήθηκε το 1770 στο χωριό  Άρμπουνας της Επαρχίας Καλα-βρύτων του Νομού Αχαΐας, ως Χριστόφορος Παναγιωτόπουλος.

Αρχικά εργαζόταν ως κρεοπώλης και  σε προχωρημένη ηλικία συνέβη το θαύμα. Μετά από ένα παράξενο γεγονός στην οικία του έμεινε αναίσθητος και μεταφέρθηκε στο διπλανό Ιερό Ναό του Αγίου Αθανασίου, όπου επί τρεις ημέρες έμεινε πίσω από την Αγία Τράπεζα ως νεκρός. Το Θεϊκό αυτό σημείο στην οικία του και η θαυμαστή ανάρρωσή του, τον συγκλόνισαν με αποτέλεσμα να παραδώσει την περιουσία του στα αδέρφια του και να εγκαταλείψει την κοσμική ζωή.

Ήταν τελείως αναλφάβητος, όταν πήρε την απόφαση να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο. Αρχικά μόνασε στην Μονή του Μεγάλου Σπηλαίου, ενώ αργότερα ασκήτεψε σε καλύβι κοντά στο χωριό του. Έμεινε στην απομόνωση, για περίπου 20 χρόνια, κατά την διάρκεια των οποίων έμαθε γραφή  και  ανάγνωση, ως αυτοδίδα-κτος.

Σε ηλικία 80 ετών πήρε την απόφαση να κηρύξει. Η φήμη του διαδόθηκε γρήγορα, αφού είχε τον δικό του μοναδικό τρόπο να συνεπαίρνει το κοινό. Κυρίως κήρυττε εναντίον της μοιχείας και της κλοπής, και  υπέρ της προσευχής.

Αργότερα ξεκίνησε περιοδεία στην νότια Πελοπόννησο  συγκεντρώνοντας χιλιάδες κόσμο στο πέρασμά του. Ο Παπουλάκος, με την ζωή και τον αγώνα του εξέφραζε την αντίδραση του Ὀρθόδοξου Ἕλληνα,  έναντι των αλλοιώσεων από τον κοσμικό πνεύμα, που είχε αρχίσει να διεισδύει στις ψυχές των ανθρώπων, ἐξωβελίζοντας τις πατροπαράδοτες αξίες του πολύπαθου γένους μας. Υπήρξε μία από τις προσωπικότητες, που έδωσαν μάχη, για να διασώσουν τον άνθρωπο από το νέο δυτικό τρόπο μοντέλο ζωής.

Ύστερα από πιέσεις, ο  βασιλιάς Όθων υπέγραψε διάταγμα, για τον περιο-ρισμό τοῦ Παπουλάκου σε Μοναστήρι. Ο Παπουλάκος κατέφυγε στην  Μάνη, για να σωθεί. Η αντίδραση της κυβέρνησης ήταν να στείλει άμεσα τον Στρα-τηγό Γενναίο Κολοκοτρώνη με επιτελείο αξιωματικών, για να οργανώσει την σύλληψή του. Τελικά στις 21 Ιουνίου 1852 συνελήφθη από τον στρατό, ύστερα από προδοσία, και μεταφέρθηκε στις φυλακές του Ρίου όπου έμεινε δύο χρόνια στην απομόνωση. Επρόκειτο να δικαστεί από το κακουργιοδικείο  Αθηνών, ως στασιαστής, αλλά τα γεγονότα του Κριμαϊκού πολέμου υποχρέωσαν τον Όθωνα να του δώσει αμνηστία.  Το 1854 εξορίστηκε στη Μονή Παναχράντου  της  Άνδρου, όπου απεβίωσε στις 18 Ιανουαρίου 1861 σε ηλικία 91 ετών και ετάφη εκεί. Κατά την διάρκεια της παραμονής του στο Μοναστήρι, δεχόταν πλήθος επισκεπτών.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον κατέταξε στις 29 Αυγούστου 2024. Τιμάται η μνήμη του στις 18 Ιανουαρίου.-

Ν Υ Ξ Ε Ι Σ

"Μιμηταί μου γίνεσθε, καθώς κἀγώ Χριστοῦ." (Α΄ Κορ.ια΄1)          

      Προορισμός του ανθρώπου ο Ουρανός. Επιδίωξή του η σωτηρία. Στόχος του η αιώνια ζωή. Η πορεία προς την Αιωνιότητα είναι αλάθητη, αν είναι ιχνηλάτηση ορθή. Ιχνηλατείς σωστά, αν έχεις πρότυπα αληθινά. Ο Θεάνθρωπος Ιησούς Αρχέτυπο και μοναδικό πρότυπο για μίμηση. Ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να προτυπήσει, για τον άνθρωπο. Και οι Άγιοι ιχνηλάτησαν  με ακρίβεια, μιμήθηκαν με συνέπεια τον Κύριο, εβίωσαν την βιοτή Του και προβάλλουν πρότυπα ιδανικά για μίμηση.

      Οι Άγιοι και μόνο δικαιούνται να προτυπούν, γιατί είναι οι μοναδικοί απαράμιλλοι εγκολπωτές του Ευαγγελικού μηνύματος, απαρέγκλιτοι τηρητές των Θεϊκών εντολών, τέλειοι εκφραστές της Αλήθειας, γνήσιοι μιμητές Χριστού.

        Μιμητές, λοιπόν, των Αγίων και κατά συνέπεια του Χριστού, είναι ο μονόδρομος, για την  Βασιλεία του Θεού.-                                                    

                   Ἀπό τήν ποιητική Συλλογή ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΔΕΣ.   Ελ. Α. Κλ.

ΑΝΑΣΚΟΠΗΣΗ

Οι  ώρες  κυλούν.

Οι  μέρες  φεύγουν.

Σύννεφα  μαύρα  εμφαίνονται.

Ήλιος  ολόλαμπρος  προβάλλει.

Δοκιμασίες  κατασχίζουν  το  πέπλο  της  ζωής.   

 

Χαρές  επανεμφανίζονται.

Αποτυχίες, επιτυχίες  συνωστίζονται.

Απέλπιδες  προσπάθειες.

 

Ελπίδας  γέννημα  η  ανασκόπηση.                           

Πρόσκληση, για  αλλαγή  πλεύσης.

Πρόκληση, για  στόχευση  υψηλή.-

 

                                   

ΧΡΙΣΤΟΚΕΝΤΡΙΚΕΣ  ΑΦΟΡΜΗΣΕΙΣ  ΓΙΑ  ΣΩΣΤΙΚΕΣ   ΕΞΟΡΜΗΣΕΙΣ  

 

v Δε δικαιούμαι καλοζωΐα, όταν υπάρχει γύρω μου ασιτία.-

v Γήϊνες παραδεισένιες αναλαμπές, προδιαγράφουν

    ουράνιες απολαυστικότητες.-

v Στιγμές  καθημερινότητας.

Απολαύσεις  αιωνιότητας.-

                        

ΦΙΛΟΚΑΛΙΚΕΣ  ΡΗΣΕΙΣ    Γερ. ΦΙΛΟΘΕΟΥ  ΖΕΡΒΑΚΟΥ

v              Όποιος θέλει να φθάση από την γη στον ουρανό  πρέπει  να 

βαδίση  τον δρόμο της  ταπεινώσεως,  ως  πιο σύντομο και ασφαλή. Όλοι οι Άγιοι  με την ταπείνωση  ανέβηκαν  στους ουρανούς. Χωρίς ταπείνωση είναι αδύνατο  να  φθάση  ο  άνθρωπος  στους ουρανούς, να κληρονομήση την αιώνια ζωή και να συμβασιλεύση με τον Χριστό.

v             Μόνο με την αγάπη και ταπείνωση θα σωθούμε.-            

Τετάρτη 10 Δεκεμβρίου 2025

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ ΑΡ. Φ. 130 ΝΟΕΜ. -ΔΕΚ. 2025

 



                        

                                                                                                                                          

ΟΡΘΟΔΟΞΗ  ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ

ΔΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ  ΑΡ.Φ.130  Νοεμ. –Δεκ.  2025/ Διανέμεται  δωρεάν. ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ΠΥΡΣΟΣ.

Γράφει καί ἐπιμελεῖται(Δυνάμει Θεοῦ)ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Α.ΚΛΕΙΔΩΝΙΑΡΗ Εκπ/κός 

ΤΗΛ.-FAX: 22210-29549  Κ.Τ. 6936773200 

e-mail:  eklidoniari@gmail. com    καί  elkl2015@hotmail.com                                        

ἱστοσελίδα μου: www.antilaloiorthodoxias. blogspot. .com Βίντεο: Youtube Eleftheria Kleidoniari

ΖΩΗΦΟΡΑ  ΡΗΜΑΤΑ

ΚΥΡ.ΙΑ΄ ΛΟΥΚΑ.( Λουκ. ιδ΄,16 – 24 και Ματθ. κβ΄,14 )

Το  ΔΕΙΠΝΟ της ΒΑΣΙΛΕΙΑΣ

            «Άνθρωπός τις εποίησε δείπνον μέγα.»(Λουκ.ιδ΄,16).«Δείπνον μέγα».» Το συμπόσιον της Βασιλείας  των Ουρανών». Σ’ αυτό το δείπνο έχουν προσκληθεί αδιάκριτα και ανεξαίρετα, χωρίς κανένα απoκλεισμό, όλοι. Η είσοδός μας, βέβαια, στην Βασιλεία του Θεού, προϋποθέτει την ενταξιακή μας κίνηση στο Σώμα της Εκκλησίας, που επιτυγχάνεται με την ακράδαντη πίστη στον Χριστό και το Βάπτισμα.

            «Δείπνο» και η Θεία Ευχαριστία σε κάθε Θεία Λειτουργία. Η συνειδητή συμμετοχή μας εξασφαλίζει την ένωση με τον Χριστό, που είναι η Ζωή, οπότε μας ζωοποιεί, μας αφθαρτοποιεί, μας Χριστοποιεί.

            Το μεταπτωτικό σύμπτωμα της εσωτερικής αποδιοργάνωσης του ανθρώπου αναιρείται, με την ενανθρώπηση του Υιού του Θεού, του Λόγου, αφού με την Θεία Κοινωνία τρέφεται η ψυχή και διοχετεύει την Θεϊκή Χάρη και Ζωή και στο σώμα. Με την συμμετοχή μας  στην Θεία Κοινωνία επιτυγχάνουμε την ένωση με τον Ιησού, την μετοχή στην Θεία Ζωή, την ανατολή της μέλλουσας Βασιλείας, την πρόγευση του Παραδείσου, την επαναφορά στην προπτωτική κατάσταση.

     Και όμως στην πρόσκληση του «Δείπνου» της αγάπης του Θεού δεν ανταποκρίνονται θετικά όλοι οι παραλήπτες. Ο Ιησούς τους κατηγοροποιεί :

1)Είναι οι άνθρωποι, που είναι δούλοι της ύλης. Σφετεριστές των δωρεών του Θεού, αρνούνται την ευχαριστιακή αναφορά στον Θεό. Αρνούνται την μετοχή στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας και  συνεπώς  αρνούνται  να  θεωθούν.

2)Είναι οι άνθρωποι οι υποδουλωμένοι στην εργασία. Εκείνοι, που ανάγουν την δουλειά σε δουλεία. Εκείνοι, που επικεντρώνουν το ενδιαφέρον και τις δυνάμεις τους στην εργασία και παραθεωρούν τον κύριο στόχο, που είναι η εκκλησιοποίηση. Απορυθμίζονται από την συχνότητα τ’ Ουρανού και συντονίζονται στον ρυθμό της γης. Τοιουτο-τρόπως αποσταθεροποιούνται υπαρξιακά.

            3) Είναι οι άνθρωποι, δούλοι των αισθήσεων. Η οικογένεια προ-βάλλει, ως εμπόδιο, για την ανταπόκριση στην πρόσκληση. Ο γάμος, με την μεταφυσική και Ευχαριστιακή αναφορά του, σημειώνει υπέρβαση της φθαρτότητας και οδηγεί στην Χριστοποίηση, στην ανακαίνιση του προσώπου.

            Η συμμετοχή στο «Δείπνο» ανοίγει δίοδο εισόδου του Θεού στην ζωή του  ανθρώπου, δίαυλο επικοινωνίας μαζί Του.Όλες οι δραστηριότητες του ανθρώπου, αν αυτονομηθούν, αλλοτριώνουν τον άνθρωπο, τον οδηγούν στην φθορά και τον θάνατο, αφού τον υποδουλώνουν στον χρόνο και τον αποστερούν της μεταμορφωτικής δυνάμεως του «Δείπνου». Τοιουτοτρόπως το παρόν απαιωνο-ποιείται και το αιώνιο παύει να είναι προέκταση του παρόντος.

                                  

ΠΟΡΤΡΕΤΑ  ΑΓΙΟΛΟΓΙΚΗΣ   ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗΣ

21/12  ΑΓ. ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ, ο βοσκός.

Η θυσία απόδειξη τρανή διακαούς αγάπης. Η μεγαλύτερη θυσία, που σημειώνεται στον πλανήτη μας είναι πάνω στον βράχο του Γολγοθά. Εκεί χύνεται το Πανάχραντο Αίμα του Θεανθρώπου, για του ανθρώπου την σωτηρία. Ο Ιησούς ο Μεγάλος Αιμοδότης. Ο Χριστός ο Πρώτος Μάρτυρας. Πρωτοπόρος Εκείνος στο δύσβατο μονοπάτι του μαρτυρίου χαράσσει ανεξίτηλα ίχνη. Στ’ αχνάρια Του βαδίζουν αναρίθμητοι αιχμάλωτοι της Θεϊκής Αγάπης. Πολυπαθής η παράταξη των ενδόξων Μαρτύρων. Όλοι θυσιάζονται εκούσια, για την αγάπη του Χριστού. Όλοι συνευφραίνονται αέναα στο Βασίλειο της Αγάπης του Θεού.

Ανάμεσά τους και ο Άγιος Θεμιστοκλής, ο βοσκός. Ζει στο χρόνια του βασιλιά Δεκίου το 250 μ.Χ. Πατρίδα του τα Μύρα της Λυκίας. Δέχεται τα νάματα της πίστεως στον Θεό. Μεταλαμπαδεύεται η φλόγα της αγάπης στον Χριστό από τους θεοφιλείς γονείς του. Βιώνει απλά και θετικά τις ευαγγελικές Αλήθειες. Φροντίζει, για την καθαρότητα της ψυχής. Επαγρυπνεί, για την αγνότητα των αισθημάτων. Ασχολία του η βοσκή των προβάτων. Εκεί στον καθάριο αέρα του βουνού, κοντά στα άκακα αρνιά, διδάσκεται την καθαρότητα του νου. Από εκεί, από τα υψώματα διασυν-δέεται καθάρια με τον Πλάστη. Τα καλώδια της ψυχής ελεύθερα μεταφέρουν τις θερμές ικεσίες στον Κύριο.

Οι διωγμοί κατά των Χριστιανών συνεχίζονται αμείλικτοι. Ο σκληρός βασιλιάς Δέκιος επισημαίνει πρόσωπα και τα αναζητεί. Στόχος τώρα ο Άγιος Διοσκορίδης. Καταφύγιό του γίνεται το βουνό, η στάνη του Θεμιστοκλή. Και εκεί όμως φθάνουν οι απεσταλμένοι δήμιοι. Συναντούν τον απλοϊκό βοσκό Θεμιστοκλή και ζητούν πληροφορίες για τον Χριστιανό Διοσκορίδη. «Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εν όλη τη καρδία σου και εν όλη τη ψυχή σου και εν όλη τη διανοία σου. Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν» (Ματθ. 22, 37-39). Αυτά τα λόγια του Κυρίου αντηχούν στο είναι του και είναι πανέτοιμος, για την εφαρμογή τους. Η αγάπη στον Θεό και στον άνθρωπο πρυτανεύει μέσα του. Η απάντηση δίδεται αυθόρμητα και απερίστροφα. Τον μεν Διοσκορίδη καλύπτει η αγάπη του και δεν τον αποκαλύπτει. Ο ίδιος δε προσφέρεται οικειοθελώς και προθύμως να τον αντικαταστήσει, δηλώνοντας την χριστιανική του ταυτότητα. Θήραμα τώρα υπάρχει: Ο Χριστιανός Θεμιστοκλής. Και οι στρατιώτες κατάκοποι, αλλά ευχαριστημένοι κατηφορίζουν. Σε λίγο βρίσκεται ο τολμηρός Φίλος του Θεού μπροστά στον άρχοντα. Εκεί διακηρύττει περίτρανα την πίστη του στον Χριστό και νιώθει πανευτυχής. Δέχεται αλλεπάλληλα κτυπήματα στην κοιλιά και κατα-σχίζεται. Κρεμάται σε ξύλο και σύρεται το σώμα του πάνω σε σιδερένια καρφιά. Αιμόφυρτος, με καταπληγωμένο το σώμα, ανέγγιχτη όμως την ψυχή, την παραδίδει νικηφόρα στα χέρια του στεφοδότη Χριστού.

Στην πανέμορφη χώρα τ’ Ουρανού, κοντά στον Θρόνο του Θεού αγάλλεται και πρεσβεύει για μας,που τον τιμάμε στις 21Δεκεμβρίου.                                

ΝΥΞΕΙΣ

«Ού δε το Πνεύμα Κυρίου, εκεί ελευθερία». ( Β΄ Κορ. γ΄ 17 .)

            Η αποστασία του ανθρώπου από τον Θεό δουλοποίησε τον άνθρωπο. Η Θεανθρώπiση του Χριστού ελευθεροποίησε τον άνθρωπο. Η ελευθερία δώρο Θεόσδοτο. Η Τριαδοποίηση του ανθρώπου παρέχει και την ελευθεροποίηση. Το Άγιο Πνεύμα με την ενοίκησή Του στον άνθρωπο φωτοδοτεί, ανακαινοποιεί,μεταμορφώνει και ελευθερώνει το είναι του. Ελεύθερος  από  τα πάθη, απελεύθερος από την αμαρτία, ζει την «εν Χριστώ» δουλεία,που συνιστά την αληθινή ελευθερία και βιώνει την καθολικοποίηση των όντων,την πανενότητα των κτισμάτων. Ο μεταπτωτικός άνθρωπος επανέρχεται στην προπτωτική,αρμονική του ύπαρξη. Ζει την ελευθερία, κινείται με ελευθερία και αποδίδει ελευθερία στούς αδελφούς του. Βιώνει την ελευθερία στην Παρουσία του Θεού και απολαμβάνει ελεύθερα την ελευθερία του Χριστού.-

                                         ΕΝΑΥΣΜΑΤΑ

v  Η  ανθρώπινη ελευθερία απαραβίαστη.Και η επιλογή του Παραδείσου ή  της  Κόλασης υπόθεση  προσωπική.-

v  Η παράβαση  των  εντολών του Θεού  εναμαρτοποιεί  το σώμα  και την ψυχή του  ανθρώπου.-

v  Μια  καινούργια μέρα. Μια ακόμη  ευκαιρία, για  μια  νέα αρχή.-

v  Η αμαρτία αμαρτωλοποιεί τον  άνθρωπο και  τον αποαγιοποιεί.-

Από την ποιητική Συλλογή   ΔΡΟΣΟΣΤΑΛΙΔΕΣ  Ελ. Α. Κλ.

Ο  ΚΥΡΙΟΣ  ΜΟΥ ;

Δύο  αφέντες  με  κυκλώνουν.

Επιζητούν  κυριαρχία.

Στοχεύουν  την  ανεξαρτησία  μου.

Επιδιώκουν  τη  δουλεία  μου.

Επιθυμούν  την  ανελευθερία  μου.

Ποιοί  είναι  οι  επίδοξοι  διαφεντευτές;

Ο  Σατανάς  και  ο Ιησούς.

Ο πρώτος επιθυμεί  τον αφανισμό  μου.

Ο  Χριστός  ποθεί  την  σωτηρία  μου.

Η  επιλογή  εκούσια  δική  μου.-                       

ΦΙΛΟΚΑΛΙΚΕΣ  ΡΗΣΕΙΣ

ü  Έλεγαν για τον αββά Σισώη, ότι αρρώστησε και  ενώ  κάθονταν κοντά του γέροντες μίλησε σε κάποιους. Του λένε:- Τι βλέπεις, αββά; Και τους απαντά:- Βλέπω κάποιους, που ήλθαν σε μένα και τους παρακαλώ να μ' αφήσουν λίγο να μετανοήσω.

Τ Λέει ένας από τους γέροντες:- Και αν σ' αφήσουν, τι μπορείς να κάνεις από δω και πέρα με την μετάνοια;Του λέει ο γέροντας:- Κι αν δεν μπορώ, μπορώ όμως να στενάζω ακόμη λίγο, για την ψυχή μου, και  αυτό μου είναι αρκετό.

ü  Ένας αδελφός ρώτησε τον αββά Σισώη:

Τι να κάνω αββά μου, έπεσα! Του λέει ο γέροντας: Να σηκωθείς. Σηκώθηκα και ξανάπεσα. Να σηκωθείς πάλι και  πάλι. Μέχρι πότε; Μέχρι, που να σε βρει ο θάνατος, είτε στο καλό είτε στην πτώση. Γιατί σ’ όποια κατάσταση βρεθεί τότε ο άνθρωπος, σ’ αυτή και φεύγει..