ΣΤΑΥΡΟΣ ο σωτηριώδης !

ΣΤΑΥΡΟΣ  ο  σωτηριώδης.

ΣΤΑΥΡΟΣ ! Το τρόπαιο του Χριστού.

ΣΤΑΥΡΟΣ ! Το καύχημα του Χριστιανού.

ΣΤΑΥΡΟΣ ! Η καθέδρα των Ορθοδόξων.

ΣΤΑΥΡΟΣ ! Η κορυφαία εκδήλωση αγάπης του Θεού. Η εκούσια σταυρική αυτοθυσία του Χριστού εξασφάλισε την καταλλαγή του ανθρώπου  με τον Θεό, πρόσφερε στον άνθρωπο τη λύτρωση από τη φθορά και το θάνατο και χάρισε την αθανασία  στο ανθρώπινο γένος, με τη δυνατότητα της Θέωσης.

Ο  Σταυρός   και   η   Ανάσταση   του    Κυρίου   σηματοδότησε   το   δικαίωμα 

συμμετοχής του ανθρώπου στην ατέρμονη  χαρά του Παραδείσου.

Η Θυσία του Ιησού καθαγίασε τον Σταυρό και τον ανέδειξε σύμβολο θυσίας και αγάπης.

Ο Σταυρός, το εύσημο του Πρώτου Σταυροφόρου, του Θεανθρώπου, αλλά και το ευδιάκριτο γνώρισμα του Χριστιανού. Όπως  Χριστός  χωρίς  Σταυρό  δε νοείται, ομοίως και Χριστιανός  χωρίς  σταυρό δεν υπάρχει.

Η αγάπη του Τριαδικού Θεού για τον άνθρωπο, στα πλαίσια της σωστικής ενέργειάς Του, προβαίνει σε διακριτική, αναλογική και προσωπική επιλογή του σταυρού  του κάθε ανθρώπου. Είναι σταυρός στα μέτρα και στην αντοχή του καθένα μας.

Ο σταυρός δηλαδή είναι αναπόφευκτος, γιατί μόνο με επάξια άρση του σταυρού θα σωθούμε.Συνεπώς  ο Θεός δίνει το  σταυρό  για να σωθούμε, αλλά από εμάς εξαρτάται, αν θα αξιοποιήσουμε σωστικά την ευκαιρία. Αν δηλαδή επιδείξουμε υπομονή στην ασθένεια, καρτερία στη θλίψη, μακροθυμία στη συκοφαντία, ανοχή στην αδικία, γενναιότητα στο θάνατο, μέσα από την υπέρβασή του, επιμονή στην ακριβή τήρηση  των  εντολών Του, συνέπεια στην σταυρική πορεία, ανυποχωρητικότητα στην πάλη κατά των παθών μας και των δολοπλοκιών του διαβόλου.

Ανένδοτοι  σταυροφόροι ισόβια, λοιπόν, ας είμαστε, ώστε να αναδειχθούμε αναμφίβολα και  νικηφόροι  και ν’ απολαμβάνουμε ατελεύτητα το άρρητο κάλλος της Παρουσίας του Τριαδικού Θεού.-

Όπλο νίκης ο Σταυρός του Κυρίου.

Οπλο  νίκης  ο  ΣΤΑΥΡΟΣ  του  ΚΥΡΙΟΥ

       

          Ο άνθρωπος, κάτοικος της γης, πάροικος και παρεπίδημος, αλλά συγχρόνως και πολίτης τ’ Ουρανού, διεξάγει διαρκώς ορατούς και αόρατους πολέμους.

       Αυτές οι μάχες για να είναι νικηφόρες απαιτείται να διαθέτεις σύγχρονο και κεραυνοβόλο όπλο.

  Τα παιδιά του Τριαδικού Θεού κατέχουν τέτοιο όπλο παντοτινά υπερσύγχρονο. Είναι ο Σταυρός. Είναι προσφορά αγάπης του Χριστού.   

 Η εκούσια σταυρική Του Θυσία καθαγίασε τον Σταυρό, καθ’ όσον διά του Σταυρού νίκησε περιφανώς τον θάνατο και κατετρόπωσε ολοσχερώς τον Διάβολο.  Έκτοτε η δύναμη του Σταυρού παραμένει ακατάλυτη, αήττητη, ακατάβλητη.

             Ο Σταυρός φύλακας άγρυπνος.

             Ο Σταυρός αλεξιτήριο κάθε επιβουλέα σώματος και ψυχής.

            Υπό την σκιά του Σταυρού κάθε μάχη κερδίζεται.

          Ο Σταυρός του Κυρίου πάνω στον Γολγοθά σηματοδότησε την περίλαμπρη νίκη της Ανάστασης.

          Σταυροφόρος  Πρώτος ο Ιησούς  μας  προσκαλεί να Τον μιμηθούμε : « Ὅς ου λαμβάνει τον σταυρόν αυτού και ακολουθεί οπίσω μου, ουκ έστι μου άξιος»  (Ματθ. ι΄,38). Αν θέλουμε να είμαστε μαθητές Του και συγκληρονόμοι της Βασιλείας Του, οφείλουμε να συμπορευθούμε σταυρικά, για να συγχαρούμε και αναστάσιμα.

       Της ελευθερίας το μεγαλείο! «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἀκολουθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι» (Μαρκ.η΄34).         

        Αν επιθυμούμε να είμαστε γνήσιοι ακόλουθοί Του, ας σταυρώσουμε τον εαυτό μας  με τα πάθη του. «Οἱ δε του Χριστού την σάρκα εσταύρωσαν, συν τοις παθήμασι και ταις επιθυμίαις.  (Γαλ. ε΄, 24).Ας σηκώσουμε υπομονετικά, δοξολογικά τον προσωπικό σταυρό μας και τότε ας ακολουθήσουμε τον Ιησού.

        Μια εσταυρωμένη γήϊνη πορεία, μια καρτερική  άρση του   προσωπικού σταυρού μας, θα μας οδηγήσει αλάθητα στην ατελεύτητη ευφροσύνη του Παραδείσου.

Ας το επιχειρήσουμε.

Ας το τολμήσουμε.

Ας το ευχηθούμε.

            Η δόξα τ’ Ουρανού να είναι δική μας.-

 

Μετανάστης της αγάπης ο Υιός του Θεού!!!

                  

                     ΜΕΤΑΝΑΣΤΗΣ  της  ΑΓΑΠΗΣ  ο  ΥΙΟΣ  του  ΘΕΟΥ!!!

Ο Υιός του Θεού, με την ενσάρκωσή Του αποδεικνύει την άφατη αγάπη Του για τον άνθρωπο και τη βαθιά Του ταπείνωση να γίνει άνθρωπος.

Ο Θεός ταπεινώνεται  για να υψώσει τον άνθρωπο. Ο Ιησούς βιώνει την κένωση για να χαρίσει στον άνθρωπο τον πλούτο της δόξας Του. Ο Κύριος γίνεται δούλος για να γίνει ο δούλος ελεύθερος. Η ταπείνωσή Του εμφαίνεται  και με την επιλογή του τόπου της γέννησής Του.

Η  Φάτνη   έκτοτε αποτελεί σύμβολο ταπείνωσης.

Η ταπείνωση, το βάθρο, πάνω στο οποίο αναπτύσσεται η αγάπη και αφορμείται  η  μετάνοια.

Η ταπείνωση κορωνίδα των αρετών.

Η ταπείνωση το ασανσέρ, που σε κατεβάζει σε απύθμενα βάθη βίωσης της αυτομεμψίας, αλλά και σε ανεβάζει στα απροσπέλαστα  ύψη τ’ Ουρανού.

Η ταπείνωση σε προσγειώνει στη συναίσθηση της ενοχής, ενώ συγχρόνως σε απογειώνει στα Ουράνια Σκηνώματα.

Η ταπείνωση αρχή της αγιότητας.

Η ταπείνωση το κλειδί  για  την  κατάκτηση  του Παραδείσου.

Η ταπείνωση το μήνυμα της   Φάτνης  .

ΣΤΑΥΡΟΣ, σύμβολο αγάπης

ΣΤΑΥΡΟΣ,  σύμβολο  αγάπης

Αν  ζητάς  αγάπη, ζητάς  τον  Θεό, γιατί είναι Αγάπη.Ο Θεός είναι αγάπη, τονίζει ο Μαθητής της αγάπης Αγ. Ιωάννης ο Θεολόγος.

Αγάπη   ο  Θεός  και  την  αγάπη  Του  εκφράζει  πολλαπλά.

Η δημιουργία καθολικά, αλλά και η αναδημιουργία προσώπων, πράξη αγάπης.

Η απόφαση του Τριαδικού Θεού για την ενανθρώπηση του Χριστού, πράξη αγαπητική.

           Κορυφαία όμως εκδήλωση αγάπης η αυτοθυσία του Υιού. Η θυσιαστική  αυτοπροσφορά  στόχευε  στη  λύτρωση  του ανθρώπινου γένους. Η σταυρική θυσία του Χριστού πάνω στο λόφο του  Γολγοθά σηματοδότησε τη  φυγή από την αμαρτία, τροπικά  και τοπικά, την αποχώρηση της αμαρτίας, των παθών από μέσα μας και τη θεωρία της δόξας του Θεού, δια της βιώσεως της σταυρικής ζωής.

Η σταυρική Θυσία του Χριστού ενοποίησε τον διεσπασμένο άνθρωπο.

Διά του Σταυρού ο άνθρωπος επιστρέφει στον Θεό και κοινωνεί ενωτικά μαζί Του, αποβάλλοντας τη φθαρτότητα και τη θνητότητα.

Διά του Σταυρού ενώνονται οι άνθρωποι  μεταξύ τους.

Διά του Σταυρού επικεντροποιείται ο Θεός, ενώνεται εσωτερικά ο άνθρωπος και ταυτίζει το θέλημά του με το θέλημα του Θεού.

Διά του Σταυρού ο άνθρωπος κινείται  κυριαρχικά και η φύση τον διακονεί.

Διά του Σταυρού σημειώνεται καθολική επιστροφή της κτίσεως στον Θεό, εφ’ όσον ο Χριστοποιημένος άνθρωπος αποτελεί το κάτοπτρο του Θεού, που ακτινοβολεί στη φύση το φως του Θεού.

Στο Σταυρό συγκεντρώνεται όλη η αγάπη του Χριστού. Έκφραση αγάπης και ο σταυρός, που ο κάθε άνθρωπος φέρει στούς ώμους του, είτε είναι σταυρός θλίψεως, είτε ασθένειας, είτε θανάτου, είτε με τη μορφή δυσχερών προβλημάτων και καταστάσεων. Όλες οι μορφές του σταυρού είναι αναλογικές, προσωπικές, λυτρωτικές, εφ’ όσον απεργάζονται  τη  σωτηρία του ανθρώπου.

Ο σταυρός του κάθε ανθρώπου είναι απόλυτα προσωπικός, αφού προηγήθηκε διακριτική, αγαπητική, Θεϊκή  επιλογή.

Η καρτερία στις θλίψεις, η υπομονή και δοξολογία στις ασθένειες, η υπέρβαση του θανάτου, η μακροθυμία στις συκοφαντίες, η ανοχή στην αδικία, η αγάπη στούς εχθρούς, θα αποφέρουν σωστικά αποτελέσματα και θα αποτελούν αποδεικτικά γνησιότητας ακολούθων του Ιησού.

Ο αγώνας για μεταμόρφωση των παθών σε αρετές, η αυτοσυνειδησία της αμαρτωλότητας και η αυτομεμψία, η αποστροφή της αυτοθέωσης και η στόχευση της θέωσης, ο πόνος για την πίστη στον  Θεάνθρωπο και όχι στον ανθρωποθεό, η πάλη για την απαρέγκλιτη τήρηση των εντολών του Θεού, συνιστούν σταυρική ζωή, που εμπνέει η Ανάσταση.

Σταυρωμένοι ισόβια, λοιπόν, ο Χριστιανός, διαρκής σταυροφόρος, χωρίς καταβάσεις και αποτάξεις, για να είναι και τελικά νικηφόρος.-

Στο τούνελ της μοναξιάς.

ΣΤΟ   ΤΟΥΝΕΛ  ΤΗΣ   Μ Ο Ν Α Ξ Ι Α Σ

           

      Ὁ Θεός,Θεός ἀγάπης καί πρόνοιας, ἔπλασε τούς Πρωτόπλαστους"κατ' εἰκόνα " τοῦ Λόγου, τοῦ Υἱοῦ καί μέ τήν προοπτική τῆς κοινωνίας.

       Ὁ ἄνθρωπος μεταπτωτικά ρέπει πρός τήν πτώση. Ἡ πτωτική, λοιπόν, κατάσταση, ἄν δέν συνοδεύεται μέ τήν ἀνόρθωση καί τή διαρκῆ ἐγρήγορση καί ἀγωνιστι-κότητα,δημιουργεῖ ρῆγμα στίς σχέσεις ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, μέ συνέπειες ὀλέθριες.

      Ἡ ἀπομόνωση καί ἀπομάκρυνση ἀπό τόν Θεό συνεπάγεται τή βίωση τῆς ὀδυνηρῆς καἰ ἄκαρπης μοναξιᾶς.

    Τό φαινόμενο τῆς ἀκοινώνητης κοινωνίας εἶναι γεγονός θλιβερό. Οἱ ἄνθρωποι εἶναι δίπλα μας, ζοῦν κοντά μας, καί δέν μᾶς κατανοοῦν, ἀλλά καί δέν τούς κατανοοῦμε.

  Ἡ μοναξιά σηματοδοτεῖται ἀπό τήν ἀνυπαρξία προσωπικῶν σχέσεων, γιατί ὑπάρχει  ἀνυπαρξία καί ὑπαρξιακῶν ἀναφορῶν.

  Ὁ ἄνθρωπος ἀποκεντροποίησε τόν Θεό καί ἐπικεντροποίησε τόν ἑαυτό του. Περιστρέφεται γύρω ἀπό τόν ἑαυτό του, ἀγωνίζεται γιά τήν κάλυψη τῆς φιληδονίας, τήν ἱκανοποίηση τῆς φιλαργυρίας,τήν ἐκπλήρωση τῆς φιλοδοξίας, τήν ὑπερπλήρωση τῆς φιλαυτίας.

    Ἔγκλειστος στήν κοινωνία τῶν αἰσθήσεων καί τῶν αἰσθητῶν, τῶν φαντασιώσεων καί τῶν φαντασμάτων, ζεῖ τήν στείρα μόνωση. Ἡ ζωή εἶναι ὄντως φυλακή, ἄν δέν ἔχει στόχο τήν Αἰωνιότητα, ἄνοιγμα πρός τόν οὐρανό, παράθυρο προσπέλασης τοῦ Ἡλίου τῆς δικαιοσύνης, τοῦ Χριστοῦ.

    Ἡ πληρότητα τῆς ζωῆς ἐπιτυγχάνεται μέ τίς ὑπαρξιακές ἀναφορές,τίς ἀγαπητικές σχέσεις μέ τόνΘεό καί κατ'ἐπέκταση μέ τόν ἄνθρωπο.

 Στή λατρευτική καί μυστηριακή συμμετοχή, στήν αὐτομεμπτική στάση, στή μεταστροφική κίνηση, στή θυσιαστική προσφορά, βρίσκεται ἡ πληρότητα τῆς ζωῆς.

  Ἡ αἴσθηση τῆς μοναξιᾶς, λοιπόν, ὑπαρξιακό γεγονός καί ἡ ἐσχατολογική προοπτική ἡ  λύση  της.

   Ἡ ἀκράδαντη πίστη στόν Τριαδικό Θεό, ἡ φλογερή ἀγάπη στόν Κύριο, ὁ πόθος τοῦ Παραδείσου, μέ τήν ἀτελεύτητη καί ἀνεκλάλητη ἀπόλαυση τῆς Θεϊκῆς Παρουσίας καί ἀγάπης, ἐξασφαλίζουν τήν ἔξοδο ἀπό τά ἀδιέξοδα, ὁδηγοῦν στό ξέφωτο ἀπό τό τοῦνελ  τῆς ἄγονης μοναξιᾶς, καθορίζουν τή στάση μιᾶς δημιουργικῆς ζωῆς, μιᾶς σωστικῆς πορείας.-

Αυτοδικαίωση και αυτομεμψία.

Α Υ Τ Ο Δ Ι Κ Α Ι Ω Σ Η   και   Α Υ Τ Ο Μ Ε Μ Ψ Ι Α .

Μια  αναδρομική   ματιά   στη βιοτή  των Πρωτοπλάστων θα μας δώσει την εικόνα της στιγμιαίας πτωτικής τους κίνησης. Θα επισημάνουμε τη δικαιολογητική τους απάντηση  προς τον Θεό.
Άμεση η δικαιολογία, η αυτοδικαίωση, η ετεροκατάκριση. Η  δικαιολογία απομάκρυνε την Θεϊκή Χάρη, εφ' όσον η  μετάνοια  αποκλείστηκε  και  η  απογύμνωσή τους  επακολούθησε. 

Εφ'  εξής ο  μεταπτωτικός  άνθρωπος  ρέπει  προς  την  αυτοδικαίωση   για να ικανοποιήσει τις  φιλαυτικές  του  επιδιώξεις.

Η κάλυψη  προσωπικών  ολισθήσεων: πράξεων, ενεργειών, λογισμών, σκέψεων, αποτελεί στοιχείο   της  καθημερινότητας.

Η μετατόπιση  των ευθυνών   και η καταδίκη των άλλων αποκαλύπτουν  την  εγωπάθεια  και   την  παντελή  απουσία της αγάπης  προς "τον πλησίον."

Η ανυπαρξία  της  αυτοκριτικής και  η  εμφανής  επιείκεια  περιθωριοποιούν  τη μετάνοια και αποκλείουν την σωτηρία. 

Απαιτείται έξοδος από τον εφησυχασμό και πορεία αγωνιστική, σωστική. Ο  αποκλεισμός  της αυτοδικαίωσης προωθεί την αυτομεμψία δηλαδή την αυτομομφή, την αυτοκατάκριση, την αυτοενοχοποίηση. Καταδικάζοντας τον εαυτό μας αφοπλίζουμε τα φραστικά βέλη του αδελφού μας, παραμένουμε άτρωτοι και βιώνουμε εκούσια την "κατά Θεόν" λύπη, τη μετάνοια.

Η  μετάνοια, λοιπόν, καρπός της αυτομεμψίας, σε  συνυφασμό με την μνήμη  θανάτου, την αδέκαστη Κρίση, την αιώνια Κόλαση.Μια "κατά Θεόν"απελπισία, που τροφοδοτείται από την ακλόνητη ελπίδα στον Θεό, οπότε αξιοποιείται σωστικά και περνάει μέσα από το  κανάλι  της  διαλογικής   επικοινωνίας  με  τον Θεό, οδηγεί σε διέξοδα.

Η αυτομεμψία αναπτύσσει το ταπεινό φρόνημα, οπότε η Χάρη του Θεού αποκαλύπτει την εσωτερική αθλιότητα, περνάει στην αυτογνωσία και καταλήγει στην Θεογνωσία.             

Γνωρίζοντας τον Θεό νιώθεις πολλαπλά αμαρτωλός και παροτρύνεσαι θετικά για αγώνα νικηφόρο.Επιδίδεσαι σε αυστηρό αυτοέλεγχο, σε  αυτοεπιβολή   κυρώσεων,  σε αποδοχή  επιτιμίων,  σε ανεπιεική αυτοκατάκριση, σε βαθιά συντριβή, σε ειλικρινή μετάνοια και ανεπίστροφη  μεταστροφή.

Η αυτομεμψία εκδιώκει την ταραχοποιό θλίψη,  διαλύει  το  ανειρήνευτο  της καρδιάς και προσφέρει την χαροποιό ανάπαυση.

Η αυτομεμψία πρόξενος αγάπης και συγχωρητικότητας, Θεϊκής  συγχώρεσης και κοινωνικότητας.

Η αυτομεμψία απορρίπτει την απολυτοποίηση, απομακρύνει την αυτάρκεια, εκδιώκει την αυτονομία και εδραιώνει την εξάρτηση από τον Θεό.

Η αυτομεμψία οδηγεί στην θέα του Θεού. " Εξευτέλισον σεαυτόν και όψεις την δόξαν του Θεού εν σεαυτώ.",κατά τη ρήση του Οσίου Ισαάκ του Σύρου.-