Υπακοή, κίνηση εφικτή.

ΥΠΑΚΟΗ,  κίνηση  εφικτή.

Η  υπακοή  πρωταρχική  εντολή  του  Θεού προς τους Πρωτοπλάστους και  απαίτηση  εφαρμογής της. Δυστυχώς  η φιλαρχική τάση του Αδάμ και της Εύας ωδήγησε  στην παρακοή, στην έξωση από τον Παράδεισο, στη διακοπή της κοινωνίας με τον Θεό και σ’ όλες τις τραγικές συνέπειες  για όλη την ανθρωπότητα, αλλά και την κτίση καθολικά.

Υπακοή,  λοιπόν,  ζητά  από  εμάς  ο   Κύριος   και   υποδειγματικά,  εμπειρικά  διδάσκει.

Ο Ιησούς πρότυπο υπακοής ενανθρωπίζει και εκούσια σταυρώνεται.

Η Παναγία υπόδειγμα υπακοής με την αποδοχή της μετοχής στο Μυστήριο της Ενανθρώπησης του Υιού του Θεού.

Με την αυτοπροσφορά της υπηρετεί τον Χριστό.

Η Παναγία δοξάζεται με τον καρπό της κοιλίας της , τον Ιησού και ο Ιησούς ενανθρωπίζει διά της Παναγίας.

Οι Μαθητές του Χριστού παραδείγματα προσκλητικά.

«Οι δε  ευθέως  αφέντες το πλοίον και τον πατέρα αυτών  ηκολούθησαν  αυτώ».(Ματθ. δ΄,22 ).

Ανδρέας   και   Πέτρος, Ιάκωβος   καί   Ιωάννης.  Δύο  ζεύγη   ομόφρονων   και ομόψυχων αδελφών, που δέχονται την Υψηλή κλήση του Ιησού και την αποδέχονται πάραυτα. Αφήνουν τα πάντα, Τον ακολουθούν και βρίσκουν το παν. Αποφασίζουν αρχικά την αποταγή και καταλήγουν στην υποταγή. Σημειώνουν την τέλεια υπακοή.

Ο ΚΤΙΣΤΗΣ, η κτίση και ο άνθρωπος.

Ο ΚΤΙΣΤΗΣ, η  ΚΤΙΣΗ  και   ο  ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

Ο Θεός με τη δημιουργική Του πνοή εδημιούργησε το σύμπαν, την καθολική κτίση και τον άνθρωπο, ως κατακλείδα και κορυφαίο δημιούργημά Του. Όλα ένσοφα δημιουργημένα είχαν τεθεί σε εναρμόνια λειτουργία.

Η πτωτική κίνηση των Πρωτοπλάστων επέφερε την ανισορροπία. Επήλθε η θνητότητα, η φθαρτότητα, η κυριαρχία της αμαρτίας. Αμαυρώθηκε η εικόνα του Θεού στο πρόσωπο του ανθρώπου. Η κτίση και ο άνθρωπος εφεξής βιώνουν τον θάνατο και γεύονται την οδύνη.

Η αγάπη όμως του Θεού Πατέρα οικονόμησε την ενανθρώπηση του Υιού Του. Ο Λόγος δέχτηκε την ένδυση της θνητής  και  παθητής  σάρκας,  εκτός  της αμαρτίας και έδωσε τη δυνατότητα στον άνθρωπο να καταλλαγεί με τον Θεό, να μεθέξει της Θείας Χἀριτος, να συνεργήσει θετικά και να φθάσει  στην  θέωση.

Η πορεία αυτή σηματοδοτεί την υπέρβαση του θανάτου και την απελευθέρωση   από τα  δεσμά  της αμαρτίας.

Η προσφορά όμως αυτή του Θεού δεν έγινε αποδεκτή καθολικά. Ο άνθρωπος έρμαιο της πτωτικής τάσης προσπαθεί να επιβιώσει  αυτόνομα. Η  απομάκρυνση   όμως  από  τον  Θεό   συνεπάγεται   την   αλλοτρίωσή   του.

Η κακή χρήση των κτισμάτων του Θεού, η κατάχρηση της εξουσίας επ' αυτών, η παράχρηση των υπηρεσιών τους, η βίαιη εξαφάνιση της πανίδας, η άλογη καταστροφή της χλωρίδας, η μόλυνση των υδάτων και του αέρος, επέφεραν ανισορροπία στη φύση και στο περιβάλλον.

Η αλαζονική συμπεριφορά του ανθρώπου εκδηλώνεται και σε τομείς της επιστήμης με λανθασμένη αξιοποίηση των επιτευγμάτων της.

Η προσπάθεια της  κλωνοποίησης  αποτελεί παρέμβαση στο έργο του Δημιουργού με απρόβλεπτα ολέθριες συνέπειες.

Η αύξηση της ευμάρειας, η παραφροσύνη της απληστίας, η υπερκατανά-λωση υλικών αγαθών,προκάλεσαν το φαινόμενο της πείνας σε αναρίθμητους ανθρώπους της γης.

Η  υπερτροφία  της φιλαυτίας και η  απουσία  της  φιλοθεΐας, είχαν ως συνέπεια τη μισαδελφία και την καταστροφική επέμβαση στην κτίση. Η ορθή   επικοινωνία  με την κτίση, προϋποθέτει ένθερμη κοινωνία   με  τον  Κτίστη.

Η ισορροπία στο περιβάλλον θα αποκατασταθεί, οι ανθρώπινες σχέσεις θα αναθερμανθούν, αν  παραδώσουμε το  τιμόνι  της  ζωής  σ' Εκείνον.

Η επανασύνδεσή μας με τον Θεό της αγάπης θα σημάνει και αγαπητικές   ανθρώπινες  διασυνδέσεις και  ορθές  περιβαλλοντικές  επιλογές.

Η προπτωτική  αρμονία : Κτίστης - κτίση -  άνθρωπος, είναι δυνατή και μεταπτωτικά, εφ' όσον βιώνεται ήδη από θεούμενους  ανθρώπους.

            Παραμένει τελικά η  δική   μας επιλογή  και   απόφαση και  πράξη, αν ποθούμε την  αληθινή ευτυχία.-

Προσεγγίσεις.

ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ

«Εγγίσατε τω Θεώ και εγγιεί υμίν.» (Ιακ.δ΄,8). Η προσέγγιση του Θεού αποτελεί τον πόθο και τον στόχο κάθε αγωνιστή στην πνευματική αρένα.

     Στην εξασφάλιση της κοινωνίας με τον Θεό συντελεί δυναμικά η επίτευξη της προσέγγισης του Θεού.

          Προσεγγίζω  τον  Θεό, όταν τον γνωρίζω  προσωπικά. Γνωρίζω τον Θεό, όταν  εντρυφώ  στον Νόμο Του και   εναρμονίζω   τη   ζωή  μου με τα εντάλματά Του και   οικειοποιούμαι  το θέλημά Του.

          Προσεγγίζω τον  Θεό, όταν Τον θεωρώ Πατέρα  μου και Τον αισθάνομαι  Λυτρωτή   μου και νιώθω   αγαπητικά   για Εκείνον.

          Προσεγγίζω   τον  Θεό, όταν Τον υπακούω  εκούσια και ελεύθερα και ζω   το    μυστήριο  της  αλληλοπεριχώρησης  των αγαπωμένων προσώπων.

          Προσεγγίζω   τον  Θεό, όταν βιώνω την  αυτογνωσία, οπότε  περνώ  στην  Θεογνωσία.

          Προσεγγίζω   τον  Θεό και ζω μια συνεχή, αληθινή  κοινωνία μαζί Του.

         Προσεγγίζω  τον Θεό ειλικρινά; Τότε και   επικοινωνώ  με τον άνθρωπο  σωστά. Φθάνω στην  αδελφογνωσία  μέσα από την  αυτογνωσία . Ζω  την  αδελφοποίηση, αφού   βιώνω την εν-χριστοποίηση.

      Προσεγγίζω  τον  αδελφό μου, όταν  τον  αγαπώ   όπως  τον εαυτό   μου και  έχω συντονισθεί στο ρυθμό  της  αγάπη , στην συχνότητα Ουρανού.

      Προσεγγίζω τον αδελφό μου και το εκφράζω με την υπομονή, που διαθέτω, με την υποχωρητικότητα, που επιδεικνύω, με την μακροθυμία, που προσφέρω, με την ταπείνωση, που  με  διακρίνει.

     Προσεγγίζω τον άνθρωπο ανυπόκριτα, χωρίς ιδιοτέλεια και υπολογισμό, όταν   προσεγγίζω   τον Θεό  ένθερμα και   αληθινά.

Προσεγγίζω τον άνθρωπο κατ' επέκταση της προσέγγισης του Θεού. Ο βαθμός προσέγγισης του Θεού προϋπόθεση και μέτρο προσέγγισης του ανθρώπου.

            Προσέγγιση   Θεού ! Άμεση προτεραιότητα.

            Προσέγγιση  ανθρώπου! Άμεση συνέπεια της προσέγγισης του Θεού.

 Προσεγγίσεις: Ανθρώπου - Θεού, ανθρώπου - ανθρώπου. Διαπροσωπικές

σχέσεις άριστες. Κοινωνία ιδανική.

            Ας  το  επιδιώξουμε.-

Συγκατάβαση του ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ και ανάβαση του ΑΝΘΡΩΠΟΥ.

 Συγκατάβαση  του   Θ Ε Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Υ

 και  ανάβαση  του   Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Υ.

Χριστός επί γης! Ο Υιός και Λόγος του Θεού ενανθρωπεί. Ο Πατέρας ευδοκεί. Το Άγιο Πνεύμα συνεργεί.

Η αμαρτία του Αδάμ και της Εύας προξένησε την απογύμνωση από την Θεία Χάρη, την απώλεια της παρρησίας με τον Θεό, την θνητότητα και την φθορά.

Η ενανθρώπηση του Λόγου αποσκοπούσε στη δυνατότητα θέωσης του ανθρώπου, με τη νίκη του θανάτου και του Διαβόλου.

Η συγκατάβαση του Χριστού σηματοδότησε την ανάβαση του ανθρώπου.

Η ενανθρώπηση του Χριστού έκφραση της τέλειας αγάπης του Τριαδικού  προς  τον  άνθρωπο  και υπόδειγμα ταπείνωσης μοναδικό  και  ανεπανάληπτο.

Η απαρχή της κένωσης με τη γέννηση του Χριστού προχωρεί και αποκαλύπτεται με την αποδοχή της σαρκικής περιτομής του Χριστού. Η περιτομή του Χριστού τήρηση του νόμου, απόδειξη της πρόσληψης ανθρώπινης φύσης κτιστής, προτύπωση περιτομής της καρδιάς. Το Άγιο Βάπτισμα είναι αχειροποίητη περιτομή και με το Άγιο Βάπτισμα αποβάλλεται η αμαρτία και κάθε άχρηστη επιθυμία.

Η ασκητική ζωή της Εκκλησίας απελευθερώνει τον άνθρωπο από την κυριαρχία των παθών, επιφέρει την κάθαρση και διανοίγει το δρόμο για τον φωτισμό του νου και την θέωση.

Η Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας μας καθιστά μέλη του Σώματος του Χριστού.

Η  κοινωνία  του  προσώπου  με  το  πρόσωπο του Χριστού, η πίστη σ’ Εκείνον   και  η  απαρέγκλιτη   τήρηση  των  εντολών  Του, δραστηριοποιούν την  καθαρτική, φωτιστική  και   θεοποιό  ενέργεια  του  Θεού.

Ο άνθρωπος, που βιώνει την Ασκητική και Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας γίνεται δεκτικός των  ενεργειών της  Χάρης του Θεού και θεώνεται.Ο πάροικος της γης γίνεται κάτοικος τ’ Ουρανού, οικιστής του Παραδείσου, συγκληρονόμος Χριστού. Η προσωπική σχέση μας με τον Χριστό εξασφαλίζει την πνευματική γέννηση, τη διαρκή αναγέννηση και την αληθινή υιοθεσία.

Η περιτομή, λοιπόν, του Χριστού ας έχει ως συνέπεια την περιτομή των παθών, ώστε η Θεία συγκατάβαση να αποβεί για μας σωτήρια ανάβαση.-

ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ σχέσεις.

ΔΙΑΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ   ΣΧΕΣΕΙΣ.      

Ο  άνθρωπος δημιουργήθηκε "κατ' εικόνα" Θεού, του Αρχέτυπου Λόγου, με δυνατότητα ομοίωσης. Πλάστηκε πρόσωπο ΄΄δυνάμει΄΄, δηλαδή με τη μέθεξη της άκτιστης ενέργειας του Θεού να γίνει αληθινό πρόσωπο.

Η σημερινή κοινωνία δέχεται τον άνθρωπο ως άτομο, ως νούμερο μιας μάζας, ως μια βιολογική ύπαρξη, η οποία δραστηριοποιείται υλικά και περιορίζεται δραστικά στην κάλυψη βιοτικών αναγκών και εφήμερων επιδιώξεων.

Μετην εγωπάθεια υπέρμετρα αυξημένη,με την εμπάθεια ασύδοτα αναπτυγμένη

ο άνθρωπος διαγράφει την υπόστασή του ως πρόσωπο. Με την αυτοϋποβίβασή του οδηγείται στην αυτοκαταστροφή, εφ' όσον η σωτηρία του αποκλείεται.

΄Εγκλειστος των παθών του βιώνει εκρηκτικά τις εκδηλώσεις της ευθιξίας και του θυμού της διχόνοιας και του μίσους, του φθόνου και του φόνου, του ψεύδους και της ύβρεως, της κατάκρισης και της ιδιοτέλειας. Είναι ο άνθρωπος αυτός αντικοινωνικός στην συμπεριφορά του, επιβλαβής στις σκέψεις του, επικίνδυνος στις ενέργειές του.

Για την ισορροπία της κοινωνίας, για τη σωτηρία των ανθρώπων, απαιτείται η εφαρμογή του στόχου της δημιουργίας του ανθρώπου από τον Θεό. Χρειάζεται ο άνθρωπος να πορεύεται αμετάκλητα από το"κατ' εικόνα"στο" καθ' ομοίωσιν ", ώστε να μεταμορφωθεί από άτομο σε πρόσωπο.Πλασμένος πρόσωπο" δυνάμει", να γίνει  πρόσωπο "ενεργεία ".

Η επίτευξη αυτή προϋποθέτει αγώνα προσωπικό, μετοχή στην καθαρτική, φωτιστική  και   θεοποιό   ενέργεια  του  Θεού.

Με την αυστηρή αυτογνωσία εξασφαλίζει την επισήμανση των παθών και προχωρεί στη μεταμόρφωσή τους, εδραιώνοντας την υπόστασή του. Ο άνθρωπος, ο οποίος ποθεί και αγωνίζεται για την  θέωση  υπερβαίνει το "εγώ ", βρίσκεται σε αυτοδιάθεση και αυτοθυσιαστική   προσφορά.

Βιώνοντας την αυτογνωσία κατακτά την θεογνωσία  και πυρπολείται από     αγάπη  για τον Θεό, με προέκταση αγάπης πυρίφλεκτης για τον άνθρωπο. Μια αγάπη, η οποία εκφράζεται  έμπρακτα, πολύμορφα, προσευχητικά, ουσιαστικά,

συμπαραστατικά. Ο άνθρωπος πρόσωπο κινείται στην  ελευθερία  και βιώνει την  αγάπη  σε όλες τις εκδηλώσεις και με όλες τις προεκτάσεις, ζει  την αλληλοπεριχώρηση των αγαπωμένων προσώπων στο κορύφωμά της.

Με την θεραπεία των παθών αποβάλλει το προσωπείο  των παθών, αναδεικνύεται πρόσωπο, αποκτά την εσωτερική  ειρήνη, την   ταπείνωση, την αληθινή  αγάπη. Προγεύεται ο άνθρωπος τότε τη μέλλουσα ανεκλάλητη χαρά και ευφροσύνη της παρουσίας του Θεού, εξασφαλίζοντας ισόρροπες και άριστες  διαπροσωπικές   σχέσεις.

Με την στροφή  προς τον Θεό ο άνθρωπος σημειώνει αποστροφή από τον  εαυτό  του, μεταστροφή προς τις  αρετές  με τη  μεταμόρφωση  των  παθών  και  απαλλαγή  από το  άγχος  των κοινωνικών προβλημάτων, εφ' όσον πρυτανεύει  η  αγάπη.

Η άρση των βαρών των αδυνάτων αδελφών, η μετατροπή της αυταρέσκειας σε θεαρέσκεια, με την εκούσια  υποταγή του προσωπικού θελήματος  στο  θέλημα του Θεού, η ομοφροσύνη  και  συνδοξολογία, η αποβολή  της  αυτοδικαίωσης  και  η ενστέρνιση  της ετεροδικαίωσης, καθιστούν τον άνθρωπο πρόσωπο.

Μονόδρομος  για  την θέωση, για την σωτηρία μας, λοιπόν,  η  τελείωση   μας   σε  πρόσωπα. Η πραγματοποίηση αυτή περνάει μέσα από μια αυτοθυσιαστική αγάπη για τον κάθε αδελφό μας πρόσωπο, καθώς και με την  τήρηση των  εντολών  του  Κυρίου, με τη βίωση  της Ορθόδοξης  Ασκητικής  Παράδοσης, με τη μετοχή στη Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, με την κοινωνία   με  τον  Θεό.

Επιτυγχάνεται τοιουτοτρόπως η αποδέσμευση από κάθε ανασφάλεια και ανισορροπία στις διαπροσωπικές σχέσεις  των ανθρώπων και η  επικράτηση  της  ειρήνης, της  δικαιοσύνης, της  ελευθερίας και της  αγάπης  στις κοινωνίες των ανθρώπων.-