ΕΙΣΟΔΙΑ της ΘΕΟΤΟΚΟΥ. ΙΩΑΚΕΙΜ και ΑΝΝΑ.

21/11. Ε Ι Σ Ο Δ Ι Α Θ Ε Ο Τ Ο Κ Ο Υ.
Ι Ω Α Κ Ε Ι Μ και Α Ν Ν Α !

Ένα ευάρμοστο και θεοσεβές ζευγάρι. Δύο άνθρωποι με θεϊκή πορεία και αφανή θεϊκή ευλογία.
Άνθρωποι προσευχής έχουν καυτό το αίτημα της τεκνογονίας. Η πολυετής ένθερμη και επίμονη παράκλησή τους βρίσκει θετική ανταπόκριση από τον Θεό. Ένα χαριτωμένο κοριτσάκι ο καρπός της προσευχητικής τους πάλης με τον Θεό.
Ένα παιδί προορισμένο αφιερωτικά από τούς γονείς του, αλλά και σκεύος εκλογής από τον Θεό.
Τριών χρονών η Μ Α Ρ Ι Α Μ εισάγεται στο Ναό και παραδίδεται στα χέρια του Αρχιερέα Ζαχαρία. Εκεί, στα Άγια των Αγίων, θα παραμείνει επί δώδεκα χρόνια. Τροφή ουράνια θα διατρέφει το σώμα. Ο λόγος του Θεού και η προσευχή θα τροφοδοτεί την ψυχή.
Μ Α Ρ Ι Α Μ !Η ''εκλελεγμένη πασών των γενεών''.Εκείνη, που με την ταπείνωση και υπακοή,που διαθέτει, δίνει τη συγκατάθεσή της για την επίτευξη του λυτρωτικού θεϊκού σχεδίου. Δέχεται να γίνει Μητέρα του Θεού και δική μας Μητέρα. Είναι η Π Α Ν Α Γ Ι Α, η καταφυγή και προστασία και Μεσίτρια του κόσμου.-

Πυροδότες ΑΓΑΠΗΣ.

ΚΥΡ. Β΄  ΛΟΥΚΑ. (Λουκ. στ΄, 31 – 36 )

ΠΥΡΟΔΟΤΕΣ  ΑΓΑΠΗΣ.

«Αγαπάτε  τους  εχθρούς  υμών και αγαθοποιείτε.» (Λουκά  στ΄, 35 ).

Ο άνθρωπος, κοινωνικό ον, κοινωνικοποιείται από τα πρώτα βήματα της ζωής του.

Για να κρατηθούν ισόρροπες οι διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων απαιτείται να εφαρμοσθεί επακριβώς ο καταστατικός χάρτης της ιδανικής πολιτείας. Ο κώδικας αυτός της καινής ζωής ενυπάρχει στην «επί του όρους» ομιλία του Ιησού. Εκεί θα ανακαλύψουμε τον «χρυσό κανόνα», που με το «σπαθί της αγάπης» καταλύει  « Γόρδιους  δεσμούς » στις  σχέσεις των ανθρώπων και επιλύει δυσεπίλυτα προβλήματα. «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως.»( Λουκ. στ , 31 ).

Εκεί θα συναντήσουμε το κορύφωμα της αγάπης. Μια αγάπη σ’ όλο της το μεγαλείο. Την αγάπη και στους εχθρούς.

Το να μισείς εκείνον, που σ’ αγαπά, είναι εκδήλωση «παρά φύσιν».

Το να αγαπάς εκείνον, που σ’ αγαπά , εκδήλωση «κατά φύσιν».

Το να αγαπάς εκείνον, που σε μισεί, είναι εκδήλωση «υπέρ φύσιν».

Αυτό το τελευταίο σκαλοπάτι της αγάπης είναι νέα κατακτητική επίτευξη της αγάπης, που πηγάζει αστείρευτα από την εφαρμοσμένη Εσταυρωμένη Αγάπη. Πάνω στον Γολγοθά υπογράφτηκε το συμβόλαιο αγάπης και προς τους εχθρούς. Ο άνθρωπος με το βόλι της αμαρτίας πετροβολούσε τον Θεό και ο Θεάνθρωπος  με την σταυρική Του Θυσία κατέγραψε το ρεκόρ της αγάπης και προς τον εχθρό - άνθρωπο.

Έκτοτε δόθηκε το έναυσμα για μια διεύρυνση της αγάπης χωρίς όρια και όρους. Η επεκτατική τάση αγάπης, που πρότεινε ο Χριστός, επέφερε άρση της ανισορροπικής διαπροσωπικής επικοινωνίας των ανθρώπων και εδραίωση της αγαπητικής κοινωνίας.

Η πρόταση του  Χριστού: « Αγάπη και στους εχθρούς » αποτρέπει τα  γενεσιουργά αίτια της έχθρας των ανθρώπων: Τη ζήλεια, την ιδιοτέλεια, την κακία.

Αλλά και κατά την εμφάνιση της έχθρας αντιπροτείνει την εκζήτηση ή την απόδοση της άφεσης.

« Αγάπη  και  στους  εχθρούς ».Δηλαδή ανταπόδοση έμπρακτη : Απαντώ  στο μίσος με αγάπη.

Πράξη ηρωϊκή, ασύνορη, δυναμική, αιωνοποιημένη.

Πράξη – μέτρο, για την τελική Κρίση, αλλά και σημείο – κλειδί - , για την ανειρήνευτη  παγκόσμια κοινότητα.   

Πράξη ειρηνευτική της καρδιάς, αλλά και πυροσβεστική της έχθρας των προσώπων.

Πυροδότες μίσους, λοιπόν, ποτέ. Πυροδότες αγάπης, παντοτινά.-

ΚΥΡΙΑΚΗ μετά την ΥΨΩΣΗ. Αλλοτρίωση σωστική.

ΚΥΡ. Μετά την Ύψωση ( Γαλ. β΄, 16-20 ).

ΑΛΛΟΤΡΙΩΣΗ  ΣΩΣΤΙΚΗ

«Χριστώ συνεσταύρωμαι· ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί  Χριστός».( Γαλ. β΄,20 ). 

 Η αναφωνητική δήλωση του Απ.Παύλου, της συσταύρωσης με τον Χριστό και της ταύτισης του « εγώ » του με το « εγώ » του Χριστού, είναι γοερή και κατηγορηματική.

Συσταυρώνομαι με τον Χριστό σημαίνει σταυρώνω τον « παλαιό » άνθρωπο, σταυρώνω την σάρκα, το σαρκικό φρόνημα, σταυρώνω τα πάθη και τις αμαρτωλές επιθυμίες, είμαι σταυρωμένος για τον « κόσμο », νεκρωμένος  για  την  αμαρτία.

Η συσταύρωση συνυφαίνεται την αλλοτρίωση του « εγώ » του ανθρώπου και    συνεπάγεται   την  περιχώρηση  στο « εγώ » του Χριστού. 

Η απάρνηση της ατομικής οντότητας, η απελευθέρωση από τα δεσμά του είναι και η καθολική παράδοση στα παντοδύναμα και στιβαρά χέρια του Χριστού σηματοδοτούν  την  πνευματική  άνωση.

Η εκούσια υποκατάσταση του « εγώ » μας, με το« εγώ » του Χριστού σημαίνει το στόμα μας γίνεται στόμα Χριστού, τα χέρια μας χέρια Χριστού, όλες οι αισθήσεις μας αισθήσεις Χριστού, σύσσωμοι καθολικά Χριστού, απόλυτα ταυτισμένοι με τον Χριστό. Είμασθε Χριστοφόροι, Χριστοκίνητοι και όχι εγωκίνητοι. Ενεργούμε σύμφωνα με το θέλημα του Χριστού, δρούμε απαρέγκλιτα με τον Νόμο του Χριστού, κινούμασθε  με ακρίβεια όπως ο Χριστός.

« Ζει μέσα μου ο Χριστός » συνεπάγεται ζωή αγάπης, θυσίας και προσφοράς, ανεξικακίας και συγχωρητικότητας, ανοχής και υπομονής, προσευχής και προσοχής.

« Ζει μέσα μου ο Χριστός » σημαίνει  είμαι  φερέφωνο Χριστού, δίνω καθημερινά  τη  μαρτυρία  Χριστού,  ζω μαρτυρικά τον Χριστό, είμαι επιστολή Χριστού, γνήσιο αντίγραφο Χριστού.

« Ζω δε ουκέτι, εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός » σημαίνει ζω  ακατάπαυστα στην παρουσία του Χριστού, κάτω από το βλέμμα του Χριστού, μέσα στην πλημμύρα του ελέους του Χριστού, δέχομαι τους παφλασμούς των κυμάτων της αγάπης του Χριστού, κολυμπώντας στον ωκεανό της υπερτέλειας αγάπης του Χριστού.

Η ενθρόνιση του Χριστού στην καρδιά μου συνακολουθείται με πυρπόληση του είναι μου, με ζωή στην προοπτική της Αιωνιότητας, με συντονισμό στο ρυθμό τ’ ουρανού, με ζωή απόλυτα για τον Χριστό, με εκφάνσεις ζωής ενσφράγιστες με την παρουσία του Χριστού.

« Ζω δε ουκέτι εγώ, ζει δε εν εμοί Χριστός ». Αυτό ας είναι ο πόθος μας και  η  επιδιωκτική   μας  προσπάθεια.  Η επίτευξη αυτού του στόχου εξασφαλίζει και την σωτηρία.-  

       

           

Ο.Π. ΣΕΠΤ. - ΟΚΤ. 2016 Α.ρ. Φ. 75

 

                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      

********************************************************************************************

                          

ΟΡΘΟΔΟΞΗ   ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ

                                                                 

ΔΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ  ΑΡ.Φ.  75  ΣΕΠΤ. – ΟΚΤ.  2016 / Διανέμεται  δωρεάν.
ΕΚΔΟΣΕΙΣ  ΠΥΡΣΟΣ. Γράφει και επιμελείται(Δυνάμει Θεού)ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Α.ΚΛΕΙΔΩΝΙΑΡΗ Εκπ/κός 
ΤΗΛ.-FAX: 22210-29549  Κ.Τ. 6936773200 
e-mail:  eklidoniari@gmail.com καί  elkl2015@hotmail.com
Η ιστοσελίδα μου: www.antilaloiorthodoxias. blogspot. .com και Βίντεο: Youtube Eleftheria Kleidoniari
*****************************************************************************

Ζ Ω Η Φ Ο Ρ Α   Ρ Η Μ Α Τ Α 

ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ και ΔΥΣΦΗΜΙΣΗ ( Ματθ. θ΄ , 27 – 35 )

 

                <<Οι  δε εξελθόντες διεφήμισαν αυτόν εν όλη τη  γη εκείνη… εν τω άρχοντι των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια». ( Ματθ. θ΄ , 31 , 34 ).

            Η θεραπεία των δύο τυφλών της Ευαγγελικής περικοπής έδωκε αφορμή για διαφήμιση, αλλά και για δυσφήμιση του Χριστού.

            Ο Χριστός, βέβαια, δεν έχει ανάγκη διαφήμισης, γιατί δε μπορεί να γίνει αντάξια του Ονόματός Του.

            Εμείς όμως έχομε υποχρέωση να διαφημίζουμε παντοιοτρόπως και προς κάθε κατεύθυνση τον Χριστό. Είναι ελάχιστο δείγμα ευγνωμοσύνης για τον προσωπικό Λυτρωτή μας αφ’ ενός και ένδειξη χρεωστικής   αγάπης  προς  τους αδελφούς, για μια προσωπική γνωριμία και συνάντηση μαζί Του, καθ’ ότι η σωτηρία μας διέρχεται από το κατώφλι του αδελφού μας. 

 Η δυσφήμιση σημειώθηκε από την τάξη των Φαρισαίων, με την παρερμηνεία και διαστρέβλωση της αλήθειας.

 Η Θεανδρικότητα του Χριστού είναι γεγονός και οι θαυματουργικές ενέργειες  έργο του Θεανθρώπου.

Η άρνηση της Θεότητας του Χριστού αποτελεί συκοφαντία και βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος.

Ο Χριστός, ανά τους αιώνες, αποτελεί σημείο αντιλεγόμενο και συκοφαντείται κατάφωρα.

Η απολυτοποίηση του χαρίσματός μας και η ταυτόχρονη αμφισβήτηση του χαρίσματος του άλλου, συνιστά βλασφημία κατά του Δωρεοδότη Παναγίου Πνεύματος.

Η προσπάθεια καθολικοποίησης και επιβολής της προσωπικής εμπειρίας,με παράλληλη περιφρόνηση χαρισματούχων ανθρώπων,αποτελεί βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος.

            Η απόρριψη του έργου της Εκκλησίας, η διαστρέβλωση της διακονίας της, είναι ενέργεια συκοφαντική, με συνέπειες ολέθριες, καθ’ όσον ο άνθρωπος αποχαριτώνεται και διαστρέφεται εσωτερικά.

            Η  μεταστροφή του εγωκεντρισμού  σε Θεοκεντρισμό  συνεπάγεται  την ταπείνωση και  επιφέρει  τη  λύτρωση από  τις  συκοφαντικές, δυσφημικές και βλασφησφημικές τάσεις και ενέργειες.-

ΣΤΑΥΡΟΣ ο σωτηριώδης !

ΣΤΑΥΡΟΣ  ο  σωτηριώδης.

ΣΤΑΥΡΟΣ ! Το τρόπαιο του Χριστού.

ΣΤΑΥΡΟΣ ! Το καύχημα του Χριστιανού.

ΣΤΑΥΡΟΣ ! Η καθέδρα των Ορθοδόξων.

ΣΤΑΥΡΟΣ ! Η κορυφαία εκδήλωση αγάπης του Θεού. Η εκούσια σταυρική αυτοθυσία του Χριστού εξασφάλισε την καταλλαγή του ανθρώπου  με τον Θεό, πρόσφερε στον άνθρωπο τη λύτρωση από τη φθορά και το θάνατο και χάρισε την αθανασία  στο ανθρώπινο γένος, με τη δυνατότητα της Θέωσης.

Ο  Σταυρός   και   η   Ανάσταση   του    Κυρίου   σηματοδότησε   το   δικαίωμα 

συμμετοχής του ανθρώπου στην ατέρμονη  χαρά του Παραδείσου.

Η Θυσία του Ιησού καθαγίασε τον Σταυρό και τον ανέδειξε σύμβολο θυσίας και αγάπης.

Ο Σταυρός, το εύσημο του Πρώτου Σταυροφόρου, του Θεανθρώπου, αλλά και το ευδιάκριτο γνώρισμα του Χριστιανού. Όπως  Χριστός  χωρίς  Σταυρό  δε νοείται, ομοίως και Χριστιανός  χωρίς  σταυρό δεν υπάρχει.

Η αγάπη του Τριαδικού Θεού για τον άνθρωπο, στα πλαίσια της σωστικής ενέργειάς Του, προβαίνει σε διακριτική, αναλογική και προσωπική επιλογή του σταυρού  του κάθε ανθρώπου. Είναι σταυρός στα μέτρα και στην αντοχή του καθένα μας.

Ο σταυρός δηλαδή είναι αναπόφευκτος, γιατί μόνο με επάξια άρση του σταυρού θα σωθούμε.Συνεπώς  ο Θεός δίνει το  σταυρό  για να σωθούμε, αλλά από εμάς εξαρτάται, αν θα αξιοποιήσουμε σωστικά την ευκαιρία. Αν δηλαδή επιδείξουμε υπομονή στην ασθένεια, καρτερία στη θλίψη, μακροθυμία στη συκοφαντία, ανοχή στην αδικία, γενναιότητα στο θάνατο, μέσα από την υπέρβασή του, επιμονή στην ακριβή τήρηση  των  εντολών Του, συνέπεια στην σταυρική πορεία, ανυποχωρητικότητα στην πάλη κατά των παθών μας και των δολοπλοκιών του διαβόλου.

Ανένδοτοι  σταυροφόροι ισόβια, λοιπόν, ας είμαστε, ώστε να αναδειχθούμε αναμφίβολα και  νικηφόροι  και ν’ απολαμβάνουμε ατελεύτητα το άρρητο κάλλος της Παρουσίας του Τριαδικού Θεού.-