Άγιοι σαράντα Μάρτυρες !

ΑΓΙΟΙ  40  Μάρτυρες.

Το δένδρο της χριστιανικής πίστεως, είναι ποτισμένο με το αίμα πολυαρίθμων ηρώων. Ανάμεσα στη στρατιά των Μαρτύρων, που παρελαύνουν στο Θρόνο του Θεού, ξεχωρίζουν οι μορφές μιας ομάδας 40 νέων. 40 παλικάρια στο σώμα και λεβέντες στην ψυχή. 40 επίλεκτοι στρατιώτες του Ρωμαϊκού στρατού, αφοσιωμένοι στο καθήκον, αλλά και θερμοί Χριστιανοί. 40 διαλεχτά βλαστάρια θυσιάζουν τη δόξα και κερδίζουν την Αιωνιότητα.

Βρισκόμαστε στη Σεβάστεια,στα ευλογημένα χώματα του μαρτυρικού Πόντου. Οι διωγμοί των Χριστιανών συνεχίζονται ανήλεα και ακατάπαυστα. Στόχος, αυτή τη φορά, 40 λεβεντόκορμοι νέοι, το καύχημα του Ρωμαϊκού στρατού.

Η είδηση, ότι ανήκουν στην παράταξη των Χριστιανών, αφήνει άναυδο τον έπαρχο της πόλεως. Τους ζητεί σε ακρόαση και προσπαθεί να τους μεταπείσει  με υποσχέσεις, αλλά και  με απειλές.

Οι 40 νέοι ομολογούν με θάρρος την πίστη τους στο Χριστό και παραμένουν αμετάκλητοι στην απόφασή  τους.

Φυλακίζονται, για να συνετισθούν, αλλά τα υγρά κελλιά της φυλακής γίνονται τόποι άμεσης επικοινωνίας με τον Κύριο, σταθμός ανεφοδιασμού, αφού ο ίδιος ο Χριστός εμφανίζεται και τους ενθαρρύνει, τους  εμψυχώνει.

Η  προσπάθεια  του  επάρχου  συνεχίζεται. Η αδιαλλαξία των νέων παραμένει σταθερή. Και η καταδικαστική απόφαση παίρνεται: Θα ριφθούν στα νερά μιας παγωμένης λίμνης.

Και οι σαράντα λεβέντες δέχονται πρόθυμα την απόφαση και πέφτουν γυμνοί στα παγωμένα νερά. Σε λίγο, αρχίζει να παγώνει το κορμί, να πήζει το αίμα, να δυσκολεύεται η αναπνοή. Τα σώματα παγωμένα, αλλά οι ψυχές φλογισμένες. «Δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο Παράδεισος», αναφωνούν και αλληλοστηριζονται. Οι προσευχές πύρινες βγαίνουν από τα νεανικά τους χείλη.

Όλοι ποθούν να συναντήσουν, το γρηγορώτερο, το Χριστό. Ένας μόνον αρχίζει να λυγίζει. Η πίστη του αποδυναμώνεται κι η αγάπη του για ζωή ξυπνά μέσα του, καθώς αντικρίζει τα φώτα των θερμών λουτρών.

Την ίδια στιγμή, κατά την ομολογία του φύλακα, άγγελοι στεφανώνουν τους νέους όλους, εκτός απ' αυτόν, που ταλαντεύεται. Ο δειλός οδηγεί  τα βήματά του  στα  λουτρά, κι αμέσως πέφτει νεκρός. Ο φύλακας, ζωντανός μάρτυρας του οράματος και του θεάματος, πιστεύει, ομολογεί την πίστη του στο Χριστό, πέφτει στην παγωμένη λίμνη και παίρνει τη θέση του  λιποτάκτη.

Το πρωϊ βρίσκει τους νέους μισοπεθαμένους. Αποφασίζεται να ριφθούν στη φωτιά όλοι εκτός από έναν, τον Μελίτωνα, που φαίνεται ακμαιότερος. Οι άμαξες μεταφέρουν τα κορμιά των νέων. Η μητέρα του Μελίτωνα, που ποθεί να τον ιδεί Μάρτυρα του Χριστού, τον   ενισχύει  και   κρατώντας  τον στους ώμους της ακολουθεί την πομπή. Όταν δε βλέπει, ότι παραδίδει την ψυχή του, τον ρίχνει στις φλόγες, μαζί με τους συναθλητές του, για να δώσουν και οι 40 το   «παρών»   μπροστὰ   στο  Βήμα  του  Αθλοθέτη  Κυρίου. Οι  ψυχές  τους φτερουγίζουν νικηφόρες κοντά στο Χριστό.

Η Εκκλησία μας τιμά τους 40 γενναίους Μάρτυρες στις 9 Μαρτίου.-

Επιστροφή ασώτου γυιου.

Αγιος Νικόλαος, ο Πλανάς.

2/3  ΑΓΙΟΣ  ΝΙΚΟΛΑΟΣ,ο Πλανάς.

«Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» (Ματθ. ε΄, 8). Προϋπόθεση της θεωρίας του Θεού η καθαρότητα της καρδιάς.

Σε μία εποχή υλιστική και πολυπράγμονα, σ’ έναν κόσμο εναγώνιο και ανειρήνευτο, με ανθρώπους, που κυκλοφορούν με προσωπεία και διαθέτουν αμβλυμένα αισθητήρια και καθημερινά αποστασιοποιούνται από τις ρίζες τους, την Ορθόδοξη Παράδοση, η εμφάνιση προσώπων, που πυκτεύουν για την αγιότητα είναι σημείο ενθαρρυντικό. Είναι οι άνθρωποι εκείνοι, που συλλαμβάνουν το νόημα της εύσημης ερώτησης του Κυρίου: «τι γαρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδίσει, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθεί;΄Η τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;» ( Ματθ. ιστ΄,26 ) και  επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους στα ουράνια αγαθά και μοχθούν επίπονα για την απόκτησή τους. Με απλότητα και σταθερότητα, με φλόγα και ζήλο, με ζέση και πίστη, αιωνοποιούν την καθημερινότητα και αξιοποιούν τη χρονικότητα. Ζουν υπερβατικά και εκπέμπουν μηνύματα διαχρονικά. Είναι οι αγωνιστές της γης και οι Άγιοι τ’ Ουρανού.

Εισαι η ΑΓΑΠΗ !!!

Αγιος Ρηγίνος Επίσκοπος Σκοπέλου.

25/2   ΑΓ.  ΡΗΓΙΝΟΣ, Επίσκοπος Σκοπέλου.

Τη Χορεία των πανσέπτων Ιεραρχών στη Θριαμβεύουσα Εκκλησία  απαρτίζουν  θεόσοφοι Πατέρες, ένδοξοι Ποιμενάρχες, άξιοι αντιπρόσωποι Χριστού, γνήσια φερέφωνα Θεού, ευθαρσή στόματα αληθείας, παρρησιακοί Ομολογητές της πίστεως, ανένδοτοι Αγωνιστές της δικαιοσύνης, φλογεροί Διδάσκαλοι  σωστικών μηνυμάτων του Ευαγγελίου, ταπεινοί  Απόστολοι της αγάπης.

Όλοι έζησαν  εἰς τόπον και τύπον Χριστού   ἐπάξια. Όλοι εβίωσαν τις εντολές του Ευαγγελίου απαρέγκλιτα. Όλοι αγάπησαν πολύ το Θεό και υπηρέτησαν με ανιδιοτέλεια τον άνθρωπο.

Ανάμεσα στην πανίερη αυτή ομήγυρη των Θεοφόρων Ιεραρχών ευδιάκριτος και ο Σκοπέλου Ρηγίνος.

Μία μορφή ηγετική και ταπεινή, δυναμική και θαρραλέα.Ένας λύχνος φαεινός της Εκκλησίας.Ένας ακατάβλητος Αγωνιστής της Αλήθειας. Ένας διαπρύσιος κήρυκας της Τριαδικής Θεότητας.

Αγιος Ρηγίνος! Το βλάστημα της Λεβαδείας. Το καύχημα της Εκκλησίας.Ο τύπος των Επισκόπων. Το κλέος των Μαρτύρων. Το σέμνωμα της Σκοπέλου. Ο Άγιος της Ευβοίας.

ΚΥΡ. ΤΕΛΩΝΟΥ και ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ.Το ΦΩΣ στην καρδιά του ανθρώπου. .

ΚΥΡ. ΤΕΛΩΝΟΥ και ΦΑΡΙΣΑΙΟΥ.  ( Β΄ Κορ. δ΄ , 6 – 15 )

Το  ΦΩΣ  στην  ΚΑΡΔΙΑ  του  ανθρώπου.  

 «Ο Θεός ο ειπών  εκ  σκότους φως λάμψαι,ος έλαμψεν εν ταις καρδίαις ημών…»(Β΄Κορ.δ΄, 6)  Ο  Θεός  είναι Φως, το Φως το αληθινό, ( Ιωαν. α΄ , 9 ), που απλώνεται διάχυτο στο σύμπαν, που φωτίζει την κτίση ολοκληρωτικά και τον άνθρωπο καθολικά.

«Εγώ ειμί το Φως του κόσμου` ο ακολουθών εμοί ου μη περιπατήση εν τη σκοτία, αλλ’ έξει το Φως της ζωής». (Ιωαν. η΄, 12 ).  Το ανέσπερο Φως του Χριστού καταυγάζει το είναι εκείνου, που Τον ακολουθεί απαρέγκλιτα.

Οι  Απόστολοι : Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης, στο Θαβώρ, γεύθηκαν μερικά το Φως της Θεότητας.

Ο Σαούλ, στην πορεία του προς τη Δαμασκό, είδε το Φως, που τον μετέστρεψε υπαρξιακά σε Παύλο, Πυρφόρο  Απόστολο  των  Εθνών.

Ζώντας τη Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας γινόμαστε κι εμείς αυτόπτες μάρτυρες και βιώνουμε εμπειρικά το «Φως το αληθινόν».

Βιώνοντας την ασκητική ζωή της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας επιτυγχάνουμε την κάθαρση  της καρδιάς, ετοιμάζουμε τον χώρο, που αποκαλύπτεται ο Θεός. Εκεί η παρουσία του Θεού φωτίζει το είναι του ανθρώπου και έχομε τον φωτισμό του νου, για να καταλήξουμε στην θέωση.

Το Φως του Θεού στην καρδιά του ανθρώπου  είναι «διηνεκής έλλαμψις», κατά τον Αγ. Μακάριο τον Αιγύπτιο και παρέχει γεύση αιώνιας ζωής και παντοειδή γνώση Θεού.

Το Φως του Θεού στον «κεκαθαρμένον» άνθρωπο παρέχει ποικίλα υπερφυσικά χαρίσματα, πρόοραση και διόραση και διάκριση.

Ο άνθρωπος διακρίνει  το  θέλημα του Θεού, εναρμονίζει τη ζωή του με αυτό και πορεύεται απλανώς προς τις Ουράνιες Μονές.

Η αίσθηση του Φωτός του Θεού στην καρδιά μας εχέγγυο μιας αλάθητης πορείας προς την Αιωνιότητα.

Οι Άγιοι πρότυπά μας. Εμείς  ιχνηλάτες  τους  ας  γίνουμε.-

ΟΣΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ η Αθηναία.

19/2 ΟΣ. ΦΙΛΟΘΕΗ.

19/2  ΟΣΙΑ  ΦΙΛΟΘΕΗ

Μονάκριβο  παιδί  η Ρεγούλα, καρπός  προσευχής της Συρίγης και του  Αγγέλου Μπενιζέλου.

12 χρονη η αρχοντοπούλα γίνεται σύζυγος πλουσίου άνδρα.  Η ζωή της γίνεται  μαρτυρική από τη βάναυση συμπεριφορά του. Η 3χρονη δοκιμασία τερματίζεται με το θάνατό του.

Απελεύθερη πλέον ποθεί την ολοκληρωτική αφιέρωση στο Θεό.  Η  καρδιά της  χτυπά  μόνο  για   Εκεῖνον.  Αποφασιστικά και αμετάκλητα εισέρχεται στη μοναχική  αρένα η Φιλοθέη . Κτίζει Μονή  και  γίνεται  φάρος  στα  χρόνια  της Τουρκοκρατίας. 

Η διδαχή της φωτίζει. 

Η αγάπη  της θερμαίνει.

Η πίστη της στηρίζει.

Η προσφορά της τεράστια.

Και  η  γήϊνη πορεία της σφραγίζεται μαρτυρικά.

Μια ακόμη  Οσιομάρτυρας : Φιλοθέη  η  Αθηναία ! –

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

Την Οσιομάρτυρα του Χριστού, των απηλπισμένων παρουσία δυναμική. Και των Μοναζόντων, χειραγωγόν αρίστην, μητέρα Φιλοθέην, καθικετεύσωμεν.-

ΣΤΙΧΟΣ (Θεοτοκε η ελπίς…)

Φιλοθέη  πάνσεμνε, των πιστών καταφυγή.

Πρόφθασον, ενθάρρυνε, τούς προσφεύγοντας εν Σοι.-                                       

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ

Χαίρε Οσίων αγλάϊσμα.

Χαίρε Μαρτύρων ωράϊσμα.

Χαίρε λιμήν θλιβομένων.

Χαίρε πυξίς απογνόντων.

Χαίρε προσφυγή πλανωμένων.

Χαίρε καταφυγή πενομένων.

Χαίροις Φιλοθέη τρισολβία.

ΠΡΟΣΟΜΟΙΟΝ (Ηχ. πλ. Β΄(΄Ολην αποθέμενοι...)

Χορός Οσίων Μαρτύρων, συνεπαγάλλεται, και Άγγελοι βοώσιν, παναρμόνιους ύμνους. Αθλήτριαν Κυρίου την τολμηράν, ανυμνήσωμεν άπαντες,την Φιλοθέην  Μητέρα Θεοφιλή, πανενθέρμως ικετεύσωμεν.-