Κοντάκιον Εισοδίων Θεοτόκου.

ΚΟΝΤΑΚΙΟΝ  
ΕΙΣΟΔΙΩΝ  ΘΕΟΤΟΚΟΥ.

Ηχ. Γ΄( Η Παρθένος  σήμερον...)

Μ Α Ρ Ι Α Μ  εισέρχεται εις τον Ναόν του Κυρίου,

απαρχή λυτρώσεως, του πεπτωκότος ανθρώπου.

Τέρπου Συ, ω Θεία Κόρη ευλογημένη.

Χαίρετε, γεννήτορες  Θεογεννητρίας.

Δι’ ημάς αφιερούται, Θείον Παιδίον,

Χριστού το προοίμιον.-

ΜΟΝΩΣΗ και ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

ΜΟΝΩΣΗ  και  ΚΟΙΝΩΝΙΑ.

Ο 20 αιώνας, που διανύσαμε ήταν μια χρονική περίοδος με αλματώδεις εξελίξεις, με καταπληκτικά επιτεύγματα, με τεχνολογικές προκλήσεις.

Ο άνθρωπος σήμερα, στον 21^ο αιώνα, κατακλύζεται κυριολεκτικά από ιδεολογικά ρεύματα, από πολυώνυμες προσκλήσεις. Η ροή των πραγμάτων τον καθιστά εξωστρεφή με όλες τις θλιβερές συνέπειες. Κινείται ανάμεσα σε πολλούς, αλλά ζει απομονωμένος. Είναι πολυπράγμονας και πολυγνώστης, αλλά ταυτόχρονα βρίσκεται μπροστά στο άγνωστο πορτραίτο του, κοντά σε αγνώριμα πρόσωπα. Οι διαπροσωπικές σχέσεις βρίσκονται σε διαταραχή και το άγχος σε ένταση. Η ερημία των πόλεων και η αξενία των τρόπων επιτείνουν την κρίση. Η κατάσταση αποβαίνει εκρηκτική. Οι  διαρρήξεις, οι  ληστείες, οι φόνοι, οι αυτοκτονίες, οι βιασμοί βρίσκονται σε ημερησία διάταξη. Η διάσπαση της κοινωνίας ορατή και ο βίος αβίωτος. Η επέμβαση απαιτείται άμεσα. Η ανεύρεση της αιτίας και η παραδοχή της στην προτεραιότητά μας.

Πρωταρχικά η απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό υπεύθυνη. Η διακοπή της σχέσης ανθρώπου - Θεού έχει διχαστικά αποτελέσματα. Η ακοινωνία με τον Θεό αποστερεί τον άνθρωπο της Χάριτος, τον αποξενώνει από την ευλογία της ταπείνωσης. ΄Ερμαιο των εγωϊστικών διαθέσεων αγνοεί τους πάντες και εκμεταλλεύεται τους πάντες. Αν ο Θεός γίνει το κέντρο της ζωής του ανθρώπου όλοι στην περιφέρεια αξιοποιούνται.

Η τακτική, λοιπόν, προσευχητική επικοινωνία, η συμμετοχή στη λατρευτική και Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, η βίωση της Ορθόδοξης ασκητικής ζωής, οδηγεί στη μέθεξη των ενεργειών του Θεού.

Η γνωριμία μαζί Του, που επιτυγχάνεται με τη μελέτη του Νόμου Του, αυξάνει την πίστη, διευρύνει και αναπτύσσει την αγαπητική σχέση. Η πύρινη αγάπη προς τον Θεό αντανακλάται στο πρόσωπο του πλησίον και αναπτύσσει την φιλαδελφία.

΄Ολες αυτές οι διεργασίες διεξάγονται στο κλίμα της μόνωσης, στο "ταμείον".  Εκεί στο ησυχαστικό περιβάλλον ο άνθρωπος βρίσκεται ενώπιον του Θεού και μπροστά στον εαυτό του. Αυτοανακρίνεται αυστηρά, ενδοσκάπτει τολμηρά, συγκρούεται μετωπικά με το άγνωστο υπαρξιακό του πρόσωπο, προχωρεί στην αυτομεμψία και καταλήγει στην αυτογνωσία. Η γνωριμία με τον εαυτό του ανοίγει διάπλατα το δίαυλο για την αδελφογνωσία, την αληθινή έξοδο προς συνάντηση του αδελφού, του πλησίον, της εικόνας του Θεού, μέσα από ένα πνεύμα αυτοθυσίας και κατανόησης, παραδοχής και αποδοχής, συμπλήρωσης και βοήθειας.

Η τριλογία : Α υ τ ο γ ν ω σ ί α -α δ ε λ φ ο γ ν ω σ ί α - Θ ε ο γ ν ω σ ί α πυροδοτεί θετικά τις διανθρώπινες σχέσεις. Οι ένθερμες διαπροσωπικές σχέσεις εκφράζονται με μια σωστή και ειλικρινή κοινωνία.

Συνέπεια επομένως της μόνωσης είναι η κοινωνία. Η ακριβής εσωστρέφεια καταλήγει σε αληθινή εξωστρέφεια. ΄Ετσι οι ώρες της μόνωσης δεν είναι στείρες, αλλά δημιουργικές και καρποφόρες. Μακρυά από την ανία και το άγχος, την κατάθλιψη και την απελπισία, οδηγείται ο άνθρωπος στην ελπίδα και στη χαρά, στην ειρήνη και στο θάρρος. Συντελείται η κάθαρση της καρδιάς, που οδηγεί στον φωτισμό του νου και στην θέωση. Ανακαλύπτεται η αυθεντικότητα της εικόνας του Θεού στο πρόσωπο του ανθρώπου. Επιτυγχάνεται η κοινωνία αγάπης, σαν ανταύγεια της προσωπικής τελείωσης. Στη σιγή της μόνωσης κυοφορείται μια αληθινή κοινωνία προσώπων. Στην ελεύθερη, εκούσια  αυτοφυλάκιση   συντελείται   η υπέρβαση του χρόνου, η ειλικρινής παραδοχή του εαυτού μας και η αληθινή αποδοχή των άλλων.

Αυτή ας επιδιώκουμε να βιώνουμε, για να απολαμβάνουμε τη χαρά, που ο Θεός χαρίζει στα παιδιά Του, μέσα από μια Χριστοποιημένη κοινωνική σχέση.-   

Η ΑΓΑΠΗ προς τον ΠΛΗΣΙΟΝ.

  ΚΥΡ.  Η΄  ΛΟΥΚΑ. ( Λουκ. ι΄ , 25 – 37 )

 Η   Α Γ Α Π Η  προς  τον  ΠΛΗΣΙΟΝ.

«Πορεύου  και  συ  ποίει  ομοίως.» (Λουκ. ι΄, 37), είναι το επισφράγισμα του Κυρίου στην παραβολή του Καλού Σαμαρείτη. Είναι η επιταγή του Κυρίου προς τον νομικό, να μιμηθεί τον Σαμαρείτη, για να κληρονομήσει την αιώνια ζωή.

Η μιμητική κίνησή του προϋπόθεση για τη μετοχή στη Βασιλεία των Ουρανών, αλλά και απαντητική λύση στον όρο «πλησίον».

«Πορεύου  και  συ  ποίει  ομοίως».

Προσκλητήρια εντολή για κάθε άνθρωπο.

Η αγάπη προς τον «πλησίον» χρέος  κάθε  ανθρώπου.

Μια αγάπη των έργων και όχι των λόγων, της πράξης και όχι της θεωρίας.

Μια αγάπη έμπρακτη, στον πτωχό, στον πεινασμένο, στον διψασμένο, στον γυμνό, στον φυλακισμένο, στον άρρωστο, στον ξένο.

«Τεκνία, μη αγαπώμεν λόγω, μηδέ γλώσση, αλλ’ εν έργω και αληθεία», προτρέπει ο Ευαγγελιστής της αγάπης, Ιωάννης.

Οφείλομε στον «πλησίον» μια αγάπη, που εκδηλώνεται άμεσα, που αναζητεί τον αναξιοπαθούντα, που ανακαλύπτει τον πληγωμένο.

Χρεωστούμε μια αγάπη αποτελεσματική, καθολική, ολοκληρωτική, μια αγάπη, που εξαντλεί τις δυνατότητές μας.

Η αγαπητική μας δραστηριοποίηση  απαιτεί  την αφοβία, την τόλμη.

Θαρραλέα, ανυπολόγιστα να κινούμαστε.

Τις ειρωνείες να προσπερνούμε.

Στις επικρίσεις να κωφεύουμε.

Τη δήλωση του Αγ. Ιωάννη Θεολόγου: «…η τελεία αγάπη έξω βάλλει τον φόβον.»( Α΄ Ιωαν. δ΄ , 18 ), να ενθυμούμαστε.

Η αγάπη μας να είναι ειλικρινής, ανιδιοτελής, αφανής, απηλλαγμένη από τη φιλαυτία και τη ματαιοδοξία.

Η  α γ ά π η  μας προς τον «πλησίον», ως ανταύγεια της αγάπης προς τον Θεό, απαιτείται να είναι  ιχνηλατημένη Θεανθρωπικά.

Η αυτοθυσιαστική αγάπη του Ιησού, να είναι πρότυπο στις αγαπητικές μας εκδηλώσεις.

Η σωτηρία μας περνάει αναπόφευκτα από το κατώφλι  του « πλησίον ».

Ας μην το ξεχνούμε.-

Το ΚΑΥΧΗΜΑ του ΣΤΑΥΡΟΥ.

       

ΚΥΡ. Ε΄, ΛΟΥΚΑ ( Γαλ. στ΄,11 –18 )

Το ΚΑΥΧΗΜΑ   του  ΣΤΑΥΡΟΥ.

«Εμοί  δε  μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, δι’ ου εμοί κόσμος εσταύρωται καγώ τω κόσμω.»(Γαλ. στ΄,14).

Ο πυρφόρος Απ. των Εθνών Παύλος δηλώνει επίσημα και εκφραστικά : Το καύχημά του είναι ο Σταυρός του Χριστού. Ναι, ο Σταυρός του Κυρίου και όχι η θεωρία του Χριστού, που έζησε, ούτε η ανάβαση μέχρι τρίτου ουρανού, που εβίωσε.

Ο Σταυρός, το μυστήριο του σταυρού είναι το μυστήριο της σωτηρίας μας,  είναι  η  χαρά  η  παγκόσμια, είναι έκφραση του μυστηρίου της αγάπης του Τριαδικού Θεού.

Ο Σταυρός είναι η αποκάλυψη του  τρόπου   ζωής  των  Προσώπων   της  Παναγίας Τριάδας, είναι η άκτιστη ενέργεια  του  Θεού, που με την αυτοθυσιαστική της αγάπη κατεργάζεται εσαεί τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.

Διά του Σταυρού, λοιπόν, «εμοί κόσμος εσταύρωται, καγώ τω κόσμω.», τονίζει ο Απ. Παύλος.

Κόσμος : Η κτίση μεν, αλλά και παγίδα σατανική ταυτόχρονα, με  όλες τις εκδηλώσεις :      ( Παράχρηση δημιουργίας, εμπαθής ατμόσφαιρα, με επιθυμίες σαρκός και οφθαλμών και αλαζονεία ζωής κ.λ.π. ). Κόσμος αδικίας και παθών, με κοσμοκράτορα τον σατανά.

Ο Αγ. Μάξιμος γράφει : « Το μυστήριο του Σταυρού είναι ο φόβος του Θεού και η μνήμη των άνω και η κυριότης κατά των παθών και η αλλοτρίωσις από της αγάπης των συγγενών και φίλων διά τον προς Θεόν έρωτα ».

Το μυστήριο του Σταυρού ενεργεί σωστικά:

α) Με   την  απομάκρυνση ( τροπική   και   τοπική )   από   την   αμαρτία, οπότε    « κόσμος εσταύρωται ».

β) Με την απομάκρυνση και μεταμόρφωση των παθών  στόν εσωτερικό χώρο, οπότε πραγματοποιείται το « καγώ τω κόσμω » και η απελευθέρωση από τα δεσμά της αμαρτίας.

γ ) Η θεωρία της δόξας του Θεού.

Συμπερασματικά: Είμαστε ελεύθεροι, όταν είμαστε και παραμένουμε ποικιλότροπα εσταυρωμένοι. Η πορεία μας είναι σταυρική. Η σωτηρία μας περνάει αναπόφευκτα μέσα από τον Σταυρό. Η συστράτευση με τον Ιησού, ο αγώνας τήρησης των εντολών Του, η πορεία μέσα από το κανάλι της αυτοθυσιαστικής αγάπης για τον «πλησίον», της κένωσης και της αλλοτρίωσης από την αμαρτία, συνεπάγονται αναμφίβολα τη σωτηρία και τη συγκληρονομία της Βασιλείας Του.-         

ΚΛΕΙΣΕ την ΠΟΡΤΑ.

΄΄ΚΛΕΙΣΕ την ΠΟΡΤΑ΄΄.

**************************

Μία πόρτα.

Ένας φραγμός.

Μία ανεπίτρεπτη είσοδος.

Ένα  ΣΤΟΠ ,στο βηματισμό σου.

Υπέρβαση βίαιη.

Τα μάτια φωτογραφίζουν ανεξίτηλα.

Τα αυτιά βομβίζουν ασταμάτητα.

Τα χείλη βοθρίζουν.

Μία πόρτα είναι μισάνοικτη.

Μία κερκόπορτα.

Μία πόρτα παραμένει ανοικτή.

Είσοδος ελεύθερη.

Η καταστροφή βέβαιη.

Ο έλεγχος απαραίτητος.

Η σωτηρία αμφίβολη.

Προσοχή, στην πόρτα. Προσοχή!-

 

                      Από την ποιητική Συλλογή

                             ΄΄ΣΚΙΡΤΗΜΑΤΑ΄΄

                                     Ελ.Α.Κλ.