«Χαίρε, αοράτων εχθρών αμυντήριον·...Στάσις Β΄ Η2

 

 

«Χαίρε, αοράτων εχθρών  αμυντήριον·

Χαίρε, παραδείσου  θυρών ανοικτήριον».

( Στάσις Β΄ Η2 )

Ο Χριστιανός, πολιτογραφείται, κατά το Βάπτισμα, στον Ουρανό. Από εκείνη την εύσημη μέρα εισέρχεται ο πιστός στη μάχη. Ο αόρατος πόλεμος τότε αρχίζει, κατά των δυνάμεων του σκότους. Μάχεται με όπλα ακαταμάχητα, τα οποία διαθέτει το οπλοστάσιο της Θεοτόκου. Αμύνεται ο Αγωνιστής με όπλο, που είναι η ίδια η Παναγία και μόνο έτσι κατατροπώνει τούς δαίμονες, τους πρωταρχικούς εχθρούς.

Η Υπέρμαχος Στρατηγός σημειώνει περιφανείς νίκες και τις παραδίδει σ’εκείνον, ο  οποίος Την εμπιστεύεται.

Η πίστη στον Χριστό, η εμπιστοσύνη στην Μητέρα Του εξασφαλίζουν μετάλλια ανδρείας.

Ο Μαχητής είναι και νικητής και τροπαιοφόρος και προσεγγίζει τα κράσπεδα τ’Ουρανού.

Το κλειδί για την είσοδο στον Παράδεισο είναι η Παναγία. Εκείνη ανοίγει την θύρα της πανευφροσύνης του Παραδείσου.

Η Θεοτόκος επιποθεί την σωτηρία όλων των ανθρώπων και δραστηριοποιείται έντονα προς αυτήν την κατεύθυνση. Από τον άνθρωπο εξαρτάται, εάν θα αποδεχθεί την προσφορά και θα συνεργήσει θετικά.

Η Παναγία πονάει για τις πτώσεις μας, τις παλινδρομήσεις και τις αποστασίες. Μας συντρέχει δυναμικά, με στόχο την νίκη. Μας βοηθάει αποτελεσματικά. Τον αμαρτωλό συμπονεί και προσπαθεί για την επίτευξη της μετανοίας, εφ’όσον είναι προϋπόθεση της εισόδου στη Βασιλεία του Θεού.

΄΄Χαίρε, λοιπόν, σύ, που είσαι το όπλο, με το οποίο αμυνόμασθε κατά των αοράτων εχθρών, των δαιμόνων· χαίρε, συ, που είσαι το κλειδί, με το οποίο ανοίγονται οι θύρες του Παραδείσου΄΄. -

 

Σύναξη Αρχαγγέλου Γαβριήλ.

Σύναξη   ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ   ΓΑΒΡΙΗΛ.

Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, που  σημαίνει Θεός και άνθρωπος, διακόνησε την  ένσαρκη  οικονομία  του Θεανθρώπου Λόγου επάξια.

Κτιστό Πνεύμα ο ίδιος, συμπροεξάρχει των  Αγγέλων  και  διακονεί  αναντίρρητα τα σχέδια του Θεού.

Υπόδειγμα  υπακοής  και τύπος διακονίας προβάλλει προσκλητικά  προς  όλους  μας.   

Ας τον  μιμηθούμε.-

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ   της  ΘΕΟΤΟΚΟΥ

25 Μαρτίου ! Το  προαιώνιο Θεϊκό σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου αρχίζει να εφαρμόζεται. Η ευαγγελία ανακοινώνεται  σ  Εκείνη, που  είχε τη  θεοποιό Χάρη κατά μετοχή, την Παναγία.

Και  η  καταφατική της  απάντηση στο  άγγελμα του  Αρχαγγέλου αποκαλύπτει  την  υπακοή της στο Θεό, μέσα από μια ελεύθερη επιλογή, την απάρνηση του ιδίου  θελήματος και την αποδοχή του θελήματος του Θεού. Περνάει  από  την  κάθαρση και το φωτισμό με την ησυχαστική Θεοκοινωνία και φθάνει στη θέωση, κατά τον Ευαγγελισμό.

Τοιουτοτρόπως με την  επίτευξη της ενανθρώπησης του Λόγου εξασφαλίζεται η δυνατότητα της θέωσης κάθε ανθρώπου  και  πραγματοποιείται ο σκοπός της δημιουργίας.-

Χαίρε,δι ης νεουργείται η κτίσις...

«Χαίρε, δι’ ης  νεουργείται  η  κτίσις·

Χαίρε,δι’ης βρεφουργείται οΚτίστης».

( Στάσις Α΄Α6 )

Η προπατορική αλαζονεία επέφερε την ολίσθηση, την παρακοή. Συνέπεια της παρακοής η αποστασία από τον Θεό, η αναστολή της Θεοκοινωνίας με όλα τα επακόλουθα, δηλαδή την προσωπική ανειρήνευτη κατάσταση, την απώλεια της δυνατότητας της θέωσης, την απόκτηση της φθαρτότητας και θνητότητας, την αλλοτρίωση του προσώπου, την αλλοίωση των χαρακτηριστικών της κτίσεως, την έκρηξη της δημιουργικής αρμονίας, τη ροπή προς την αμαρτία.

Η επαναφορά στην προτέρα κατάσταση ήταν μεν αναγκαία, αλλά δυνατή η επίτευξή της και μόνο από τον Ίδιο τον Θεό.

Και η απόφαση του Θεού, για μια δυναμική παρέμβαση προς αυτή τη σωστική κατεύθυνση, είναι αμετάκλητη.

Ο Υιός του Θεού, ο Θεός Λόγος, προσφέρεται να επιτελέσει το μεγαλειώδες έργο της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους και της ανακαίνισης της καθολικής  κτίσεως, διά της προσωπικής Του σταυρικής Θυσίας και Αναστάσεως.

Η εφαρμογή, βεβαίως, του σχεδίου απαιτούσε τη συνέργεια του ανθρώπου.

Την παρακοή του Αδάμ και της Εύας ανέλαβε, εκούσια και ταπεινά, να επαναφέρει στη βάση της,  η υπακοή του νέου Αδάμ, του Ιησού και της νέας Εύας, της Κεχαριτωμένης  Κόρης της Ναζαρέτ Μαριάμ.

Η Παναγία αποδέχεται την θεϊκή πρόσκληση, από τα Αρχαγγελικά χείλη του Γαβριήλ, να γίνει η Μητέρα του Θεού, με το: «ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου».( Λουκ. α΄, 38 ).

Τοιουτοτρόπως, διά της Παναγίας και διά του Αγίου Πνεύματος, ο Θεός γίνεται Βρέφος, εισέρχεται στην ανθρωπότητα, εξασφαλίζει τη δυνατότητα  της θέωσης στον άνθρωπο και γενικά ανακαινίζει την κτίση.

Η συγκατάθεση της Παναγίας στην ανάπλαση της Δημιουργίας κίνηση εύσημη και ανεπανάληπτη.

΄΄ Χαίρε, λοιπόν, σύ, μέσω της οποίας ανακαινίζεται, η εκ της αμαρτίας διαφθαρείσα Δημιουργία· χαίρε, σύ, μέσω της οποίας ο Δημιουργός γίνεται Βρέφος΄΄.-

Άγιοι σαράντα Μάρτυρες !

ΑΓΙΟΙ  40  Μάρτυρες.

Το δένδρο της χριστιανικής πίστεως, είναι ποτισμένο με το αίμα πολυαρίθμων ηρώων. Ανάμεσα στη στρατιά των Μαρτύρων, που παρελαύνουν στο Θρόνο του Θεού, ξεχωρίζουν οι μορφές μιας ομάδας 40 νέων. 40 παλικάρια στο σώμα και λεβέντες στην ψυχή. 40 επίλεκτοι στρατιώτες του Ρωμαϊκού στρατού, αφοσιωμένοι στο καθήκον, αλλά και θερμοί Χριστιανοί. 40 διαλεχτά βλαστάρια θυσιάζουν τη δόξα και κερδίζουν την Αιωνιότητα.

Βρισκόμαστε στη Σεβάστεια,στα ευλογημένα χώματα του μαρτυρικού Πόντου. Οι διωγμοί των Χριστιανών συνεχίζονται ανήλεα και ακατάπαυστα. Στόχος, αυτή τη φορά, 40 λεβεντόκορμοι νέοι, το καύχημα του Ρωμαϊκού στρατού.

Η είδηση, ότι ανήκουν στην παράταξη των Χριστιανών, αφήνει άναυδο τον έπαρχο της πόλεως. Τους ζητεί σε ακρόαση και προσπαθεί να τους μεταπείσει  με υποσχέσεις, αλλά και  με απειλές.

Οι 40 νέοι ομολογούν με θάρρος την πίστη τους στο Χριστό και παραμένουν αμετάκλητοι στην απόφασή  τους.

Φυλακίζονται, για να συνετισθούν, αλλά τα υγρά κελλιά της φυλακής γίνονται τόποι άμεσης επικοινωνίας με τον Κύριο, σταθμός ανεφοδιασμού, αφού ο ίδιος ο Χριστός εμφανίζεται και τους ενθαρρύνει, τους  εμψυχώνει.

Η  προσπάθεια  του  επάρχου  συνεχίζεται. Η αδιαλλαξία των νέων παραμένει σταθερή. Και η καταδικαστική απόφαση παίρνεται: Θα ριφθούν στα νερά μιας παγωμένης λίμνης.

Και οι σαράντα λεβέντες δέχονται πρόθυμα την απόφαση και πέφτουν γυμνοί στα παγωμένα νερά. Σε λίγο, αρχίζει να παγώνει το κορμί, να πήζει το αίμα, να δυσκολεύεται η αναπνοή. Τα σώματα παγωμένα, αλλά οι ψυχές φλογισμένες. «Δριμύς ο χειμών, αλλά γλυκύς ο Παράδεισος», αναφωνούν και αλληλοστηριζονται. Οι προσευχές πύρινες βγαίνουν από τα νεανικά τους χείλη.

Όλοι ποθούν να συναντήσουν, το γρηγορώτερο, το Χριστό. Ένας μόνον αρχίζει να λυγίζει. Η πίστη του αποδυναμώνεται κι η αγάπη του για ζωή ξυπνά μέσα του, καθώς αντικρίζει τα φώτα των θερμών λουτρών.

Την ίδια στιγμή, κατά την ομολογία του φύλακα, άγγελοι στεφανώνουν τους νέους όλους, εκτός απ' αυτόν, που ταλαντεύεται. Ο δειλός οδηγεί  τα βήματά του  στα  λουτρά, κι αμέσως πέφτει νεκρός. Ο φύλακας, ζωντανός μάρτυρας του οράματος και του θεάματος, πιστεύει, ομολογεί την πίστη του στο Χριστό, πέφτει στην παγωμένη λίμνη και παίρνει τη θέση του  λιποτάκτη.

Το πρωϊ βρίσκει τους νέους μισοπεθαμένους. Αποφασίζεται να ριφθούν στη φωτιά όλοι εκτός από έναν, τον Μελίτωνα, που φαίνεται ακμαιότερος. Οι άμαξες μεταφέρουν τα κορμιά των νέων. Η μητέρα του Μελίτωνα, που ποθεί να τον ιδεί Μάρτυρα του Χριστού, τον   ενισχύει  και   κρατώντας  τον στους ώμους της ακολουθεί την πομπή. Όταν δε βλέπει, ότι παραδίδει την ψυχή του, τον ρίχνει στις φλόγες, μαζί με τους συναθλητές του, για να δώσουν και οι 40 το   «παρών»   μπροστὰ   στο  Βήμα  του  Αθλοθέτη  Κυρίου. Οι  ψυχές  τους φτερουγίζουν νικηφόρες κοντά στο Χριστό.

Η Εκκλησία μας τιμά τους 40 γενναίους Μάρτυρες στις 9 Μαρτίου.-

Επιστροφή ασώτου γυιου.

Αγιος Νικόλαος, ο Πλανάς.

2/3  ΑΓΙΟΣ  ΝΙΚΟΛΑΟΣ,ο Πλανάς.

«Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» (Ματθ. ε΄, 8). Προϋπόθεση της θεωρίας του Θεού η καθαρότητα της καρδιάς.

Σε μία εποχή υλιστική και πολυπράγμονα, σ’ έναν κόσμο εναγώνιο και ανειρήνευτο, με ανθρώπους, που κυκλοφορούν με προσωπεία και διαθέτουν αμβλυμένα αισθητήρια και καθημερινά αποστασιοποιούνται από τις ρίζες τους, την Ορθόδοξη Παράδοση, η εμφάνιση προσώπων, που πυκτεύουν για την αγιότητα είναι σημείο ενθαρρυντικό. Είναι οι άνθρωποι εκείνοι, που συλλαμβάνουν το νόημα της εύσημης ερώτησης του Κυρίου: «τι γαρ ωφελείται άνθρωπος εάν τον κόσμον όλον κερδίσει, την δε ψυχήν αυτού ζημιωθεί;΄Η τι δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;» ( Ματθ. ιστ΄,26 ) και  επικεντρώνουν το ενδιαφέρον τους στα ουράνια αγαθά και μοχθούν επίπονα για την απόκτησή τους. Με απλότητα και σταθερότητα, με φλόγα και ζήλο, με ζέση και πίστη, αιωνοποιούν την καθημερινότητα και αξιοποιούν τη χρονικότητα. Ζουν υπερβατικά και εκπέμπουν μηνύματα διαχρονικά. Είναι οι αγωνιστές της γης και οι Άγιοι τ’ Ουρανού.