Θήραμα...

ΘΗΡΑΜΑ.

Έτρεξα…

Έπεσα…

Πληγώθηκα…

Σε πλήγωσα με τις πτώσεις μου, 

                                        Κύριε.

Έτρεξες  να  με  ανορθώσεις,

να  με  στηρίξεις,

να με ενδυναμώσεις.

Κυνηγός επιδέξιος, Εσύ,

με  κυνήγησες, με  συνέλαβες.

Πολύτιμο  θήραμα κάθε  ψυχή,

                                   για  Σένα.

Συγχώρα  με,  Κύριε,

            για τις  ολισθήσεις  μου.

Όσο και  αν  εκτρέπομαι,  

                           επανέρχομαι.

Ανήκω  σε  Σένα.-

                 Από την ποιητική Συλλογή

                          ΄΄ΣΚΙΡΤΗΜΑΤΑ΄΄

                                   Ελ.Α.Κλ.

Σιωπή...

ΣΙΩΠΗ…

Σιωπή…

Πέπλο γαλήνης απλώνεται.

Άδυτο  ψυχής.

Βάθος  δυσθεώρητο.

Σιωπή…

Βουβό μαρτύριο εκτυλίσσεται.

Έκφραση  ενοχής.

Πρόταση ανοχής.

Σιωπή…

Ευκαιρίες  αυτοκριτικής  παρέχονται.

Χρόνος  οικοδομής.

Στιγμές  Αιωνιότητας.

Εποικοδομητικά, ας αξιοποιούμε

                                   την  σιωπή.-

                  Από την ποιητική Συλλογή

                             ΄΄ΣΚΙΡΤΗΜΑΤΑ΄΄

                                     Ελ.Α.Κλ.

Αγιοι Ανάργυροι:Κοσμάς και Δαμιανός.// Οσιος Δαβίδ ο Γέροντας.

1/11  ΑΓΙΟΙ :

ΚΟΣΜΑΣ  και  ΔΑΜΙΑΝΟΣ,  οι Ανάργυροι.

Κοσμάς και Δαμιανός! Ομαίμονες, ομόφρονοι και  ομόψυχοι. Γόνοι της  Ασίας.

Οι γονείς πανευσεβείς μεταδίδουν την  πίστη  τους  στα  βλαστάρια τους.  Η μητέρα  τους Θεοδότη μένει μόνη, όταν ο σύζυγός της εκδημεί προς Κύριον και επιδίδεται στην επιστημονική, αλλά και κατά Θεόν μόρφωση των δύο γυιών της.

Πανέξυπνοι και οι δύο μορφώνονται πολύπλευρα. Ειδικά εξασκούν την ιατρική επιστήμη και με αυτήν ασκούν  έργο φιλανθρωπίας, αφού προσφέρουν δωρεάν τις υπηρεσίες τους.

Η ιατρική γνώση στη διάθεση των αναξιοπαθούντων.  Η  αγάπη  στην πράξη και σ’  ὅλο της το μεγαλείο.

Διακονούν ταπεινά και αναχωρούν για τον Ουρανό ειρηνικά.-

                                                             ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

Φωταυγές και πάνσεπτε ξυνωρίς, Χάριτος δοχεία και ιάσεων η πηγή. Ακέστορες παθών τε, Θεράποντες νοσούντων, Δαμιανέ, Κοσμά  τε, πάντας  ιάσατε.-

                                                ***************************

1/11   ΟΣΙΟΣ  ΔΑΒΙΔ ο Γέροντας.

Ο Όσιος Δαβίδ ο Γέροντας συναριθμείται στον πάνσεπτο Χορό των Οσίων.

Όσιος Δαβίδ! Το βλάστημα της Λοκρίδας.

Το καύχημα της Ευβοίας.

Το εγκαλλώπισμα των Μοναχών.

Το υπόδειγμα των αρετών.

Ο φωστήρας ο φαεινός.

Ο αστέρας ο λαμπρός.

Ο ιατρός των ασθενών.

Ο οδηγός των πιστών.

Όσιος Δαβίδ! Ο μιμητής του Προδρόμου.

                                               

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

Χαίροις της Λοκρίδος Θείος βλαστός, καύχημα Ευβοίας, και νοσούντων ο ιατρός. Δαβίδ Οσίων κλέος, συνόμιλε Αγγέλων, το σκότος εμπαθείας, ημών καταύγασον.-

ΑΓΙΑ ΣΚΕΠΗ

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΑ   ΑΓΙΑΣ   ΣΚΕΠΗΣ.

                     

Τη Σκέπη Σου τη Θεία και κραταιά, προσφεύγομεν Παρθένε καί αιτούμεν καταφυγήν, εν πόνοις καί κινδύνοις και θλίψεσιν ποικίλαις, και πειρασμοίς του βίου και περιστάσεσι.-

Πάντες ανυμνήσωμεν οι πιστοί, Κυρίαν Θεοτόκον την Μητέρα Υιού Θεού. Πρέσβειραν του κόσμου, καταφυγήν και Σκέπη, Μεσίτριαν προς Λόγον, υπερυμνήσωμεν.-

Πάντες ανυμνήσωμεν οι πιστοί, την Αγίαν Σκέπην, προστασίαν την κραταιάν. Την Δέσποιναν του κόσμου, την Στρατηγόν του Εθνους, την προσφιλή Μητέρα, καθικετεύσωμεν.-

Ειρήνη! Αγαθό πολύτιμο.

 ΚΥΡ. Ζ΄  ΛΟΥΚΑ. ( Λουκ. η΄ , 41 – 56 )

ΕΙΡΗΝΗ ! Αγαθό πολύτιμο.

            «Πορεύου εις ειρήνην.»(Λουκ. η΄ , 49).

       Ειρήνη! Την ειρήνη εξυμνούν οι άνθρωποι, την ειρήνη επιζητούν, την ειρήνη ποθούν και αυτήν επιδιώκουν. Και όμως ειρήνη δεν έχουν οι περισσότεροι άνθρωποι.Εστίες πολέμου πάντοτε υπάρχουν και η υφήλιος συνταράσσεται. Οι οικογένειες διαλύονται. Οι κοινωνίες αντιμάχονται ιδιοτελικά. Οι άνθρωποι είναι ανειρήνευτοι.

      Ο Κύριος προτρέπει ειρηνικά: «Πορεύου εις ειρήνην» και μακαρίζει τους ειρηνοποιούς. Ο ίδιος προσωπικά έγινε ο φορέας της ειρήνης στη γη, εφ’ όσον Εκείνος είναι ο Αρχηγός της ειρήνης και εν τούτοις την ειρήνη δεν  ιδιοποιηθήκαμε, αλλά παραμένουμε διαρκείς αναζητητές.

            Η ειρήνη δώρο του Θεού, καρπός του Αγίου Πνεύματος.

         Ο άνθρωπος, που βιώνει την καταλλαγή με τον Θεό, ειρηνεύει εσωτερικά και εκφράζεται αγαπητικά εξωτερικά.

Ειρηνεύουμε  εσωτερικά  όταν  πιστεύουμε  ακράδαντα  στον Θεό και τηρούμε απαρέγκλιτα τις εντολές Του. Τότε γινόμαστε Κατοικητήρια Θεού, ο Χριστός εισέρχεται μέσα μας, που είναι η ειρήνη και  συνεπώς είμαστε ειρηνικοί.

Η δική μας ειρήνη αντανακλά στους αδελφούς μας και οι διαπροσωπικές σχέσεις μας είναι ειρηνικές, ειρηνοποιές.

Βέβαια προϋποθετικά απαιτείται έμφλογη από αγάπη καρδιά, που να διαθέτει αυτοθυσιαστική διάθεση, αυταπαρνητική πρόθεση, μακροθυμία, αφιλαυτία και ταπείνωση.

         Η ειρήνη δεν είναι κατάσταση εξωτερική, αλλά υπόθεση εσωτερική. Απαιτείται αγώνας απαράμιλλος, για την κάθαρση της καρδιάς, για την τιθάσσευση των λογισμών.

         Η  επίτευξη  της  προσωπικής, εσωτερικής  ειρήνης  θα  επιφέρει  και την ειρήνη στις διαπροσωπικές σχέσεις και στις σχέσεις των λαών.-