ΑΓΙΟΣ Τ Ρ Υ Φ Ω Ν Α Σ.

1/2 ΑΓΙΟΣ ΤΡΥΦΩΝΑΣ, ο πτηνοτρόφος.

«Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται»(Ματθ. ε΄, 8).
Ευτυχισμένοι όσοι διατηρούν την καθαρότητα της καρδίας, διότι αυτοί θα ιδούν το πρόσωπο του Θεού, δηλώνει ο Κύριος.
Οι απλοϊκοί άνθρωποι, οι καθαρές καρδιές, οι αγνές ψυχές γίνονται Κατοικητήρια του Αγίου Πνεύματος, δέκτες της Χάριτος του Θεού.
Κι ο ΑΓΙΟΣ ΤΡΥΦΩΝΑΣ είναι ένα θεϊκό λουλούδι, ένας διαλεκτός οικείος του Θεού, ένας προσφιλής Άγιος των ανθρώπων του μόχθου.
Πατρίδα του είναι η Λάμψακος της Φρυγίας. Οι γονείς του διακρίνονται για την ευσέβεια. Μεταδίδουν τον χριστιανικό παλμό και στο νεαρό βλαστάρι τους. Κι ο Τρύφωνας χαριτώνεται και θαυματουργεί. Η αγιότητά του ακτινοβολεί. Η φήμη του απλώνεται κι ο Θεός δοξάζεται. Ο ίδιος παραμένει ο απλοϊκός πτηνοτρόφος, ο ταπεινός υπηρέτης του Θεού.
Ο Βασιλέας της Ρώμης Γορδιανός έχει τη μονάκριβη κόρη του δαιμονισμένη. Ο δαίμονας αποκαλύπτει τον διώκτη του: «Μόνο ο Τρύφωνας μπορεί να με διώξει», αναφωνεί. Ο βασιλέας πάραυτα στέλνει στρατιώτες προς αναζήτηση του Τρύφωνα. Σύντομα συναντούν το 17χρονο βοσκόπουλο. Αμέσως τον οδηγούν στη Ρώμη. Τρεις μέρες πριν φτάσουν, το δαιμόνιο φανερώνει τον ερχομό του Τρύφωνα και ουρλιάζοντας φεύγει. Το κορίτσι ελευθερώνεται. Οι γονείς πανηγυρίζουν και υποδέχονται ευγνώμονα τον Τρύφωνα. Τον παρακαλούν να δείξει το πρόσωπο του δαίμονα και να ρωτήσει, γιατί μπήκε στην κόρη. Ο Άγιος νηστεύει έξι μέρες, προσεύχεται θερμά και στο Όνομα του Χριστού τον προσκαλεί να φανεί ενώπιον όλων. Παρευθύς εμφανίζεται σαν ένας μαύρος σκύλος, άσχημος με πύρινα μάτια. Ο Άγιος ρωτάει: -«Ποιός σε πρόσταξε να βασανίσεις το κορίτσι;» - «Ο αρχηγός μου ο σατανάς», απαντάει. -«Και ποιά εξουσία έχετε στα παιδιά του Θεού;» -«Εμείς δεν εξουσιάζουμε τους πιστούς οπαδούς του Θεού, αλλά όσους καταπατούν το θέλημά Του και μας ακολουθούν», αποκρίνεται. Ο Άγιος τον επιτιμά κι εξαφανίζεται. Όλοι θαυμάζουν, πολλοί πιστεύουν στο Χριστό κι ο βασιλέας ανταμείβει πλούσια τον ευεργέτη του. Ο Τρύφωνας όμως μοιράζει τα χρήματα στους φτωχούς και επιστρέφει στη Λάμψακο συνεχίζοντας το τίμιο διακόνημά του.
Το Γορδιανό διαδέχονται άλλοι κι ο Δέκιος, σκληρός διώκτης των χριστιανών. Ο δημοφιλής Τρύφωνας συλλαμβάνεται και οδηγείται μπροστά στον έπαρχο. Δίνει τα προσωπικά του στοιχεία, δηλώνει παρρησιακά τη χριστιανική του ιδιότητα κι ελέγχει. Διατάζεται το κρέμασμα και το σπάθισμα. Οι πόνοι φρικτοί. Το αίμα ακατάσχετο. Ο Άγιος ακλόνητος διακηρύττει τη μοναδικότητα του Θεού και προσκαλεί στο Χριστό. Ο έπαρχος εξαγριώνεται. Ο Άγιος δένεται και σύρεται στους δρόμους. Φυλακίζεται, επανακρίνεται κι ομολογεί αλύγιστα. Καρφώνονται στα πόδια σίδερα, μαστιγώνεται, πυρακτώνεται, αλλά δοξολογεί τον Θεό. Πληγωμένο το σώμα, αλλά άτρωτη η ψυχή. Η θεία Χάρη τον ενισχύει. Ο ένθεος έρωτας κορυφώνεται. Το ηθικό ακμαίο. Το φρόνημα πανίσχυρο. Ο Μάρτυρας αήττητος. Ο αποκεφαλισμός η τελεσίδικη απόφαση. Αλλ’ ο Κύριος, τιμητικά, παραλαμβάνει την ψυχή του πριν το αγγίξει ο δήμιος. Το τίμιο λείψανο του Αθλοφόρου Τρύφωνα, θησαυρός πολύτιμος, μεταφέρεται στη Λάμψακο της Μ. Ασίας και τιμάται την 1η Φεβρουαρίου.-

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ. Ζωηφόρα Ρήματα.- Νύξεις.

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ
ΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΑΡ.Φ. 39 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2011 / Διανέμεται δωρεάν.
Γράφει και επιμελείται(Δυνάμει Θεού)ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Α. ΚΛΕΙΔΩΝΙΑΡΗ Εκπ/κός

ΖΩΗΦΟΡΑ ΡΗΜΑΤΑ
Ο Χ Ρ Ο Ν Ο Σ τι είναι για σένα, ευκαιρία ΣΩΤΗΡΙΑΣ ή Α ΠΩΛΕΙΑΣ;
Βρισκόμαστε στό κατώφλι ενός νέου χρόνου, του 2011, που η αγάπη του Θεού Πατέρα μας χάρισε, στα πλαίσια της αγαπητικής σωστικής συμπεριφοράς Του, δίδοντας στον καθένα μας παράταση ζωής πάνω στον πλανήτη γη.
Δώρο του Θεού πολύτιμο, λοιπόν, προς τον καθένα μας προσωπικά, ο χ ρ ό ν ο ς, προσφορά αγάπης, αφού εμπεριέχει σωστική χροιά.
Αλλά τι είναι ο χρόνος, τι σημαίνει για τον καθένα μας, πως στεκόμαστε απέναντί Του;
Ο χρόνος είναι δημιούργημα του Θεού και δόθηκε στον άνθρωπο η δυνατότητα να αξιοποιήσει τον χρόνο και μέσα στον χώρο να θεωθεί.
΄΄Εξαγοραζόμενοι τον καιρόν ότι αι ημέραι πονηραί εισι."( Εφεσ. ε΄, 16) είναι η Παύλεια προτροπή.
"Ποία γαρ η ζωή υμών; ατμίς γαρ έσται η προς ολίγον φαινομένη, έπειτα δε και αφανιζομένη."( Ιακ. δ΄, 14), τονίζει ο Απ. Ιάκωβος.
Η ζωή του ανθρώπου στη γη παροδική, αλλά σημαντική. Η αξιοποίησή της σηματοδοτεί την αιωνοποίησή της πανευφρόσυνα.
Η βίωση της ζωής και της παρουσίας του Θεού μέσα στον χρόνο συνιστά την Αιωνιότητα. Η εκμετάλλευση του χρόνου εξασφαλίζει την Αιωνιότητα.
Ο χρόνος, ευκαιρία για κινήσεις μεταστροφικές, για μετάνοια.
Μία στιγμή ειλικρινούς μετανοίας, οδηγεί τον μεγαλύτερο αμαρτωλό στον Παράδεισο. Αλλά και μία στιγμή απροσεξίας, αμέλειας, υπερηφανείας, γκρεμίζει ό,τι δημιούργησαν αγώνες πολύμοχθοι. Σε καταδικάζει στην κόλαση.
Ο χρόνος, ευκαιρία για δράση αγάπης, για δυναμική παρέμβαση στις ανάγκες των συνανθρώπων μας, των αδελφών μας. Το κάθε λεπτό του χρόνου ζυγίζει Αιωνιότητα.
Το παρόν κατέχομε. Το παρελθόν παρήλθε. Το μέλλον αόρατο και άγνωστο. Αυτόν τον χρόνο, που έχομε, όσον έχομε στη διάθεσή μας, ας τον αξιοποιήσουμε, ώστε να μην βρεθούμε αναπολόγητοι κατά την ημέρα της Κρίσεως. ΄΄Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού νυν ημέρα σωτηρίας.΄΄ (Κορ. Β΄ στ΄ 2), διακηρύττει ο Απ. Παύλος.
Ας κατεργασθούμε την σωτηρία μας, τώρα, χωρίς αναβολή.-

Ν Υ Ξ Ε Ι Σ
"Οι δε ευθέως αφέντες τα δίκτυα ηκολούθησαν αυτώ."(Ματθ. δ΄,20)
Μια άμεση, καταφατική απάντηση των μαθητών στην πρόσκληση του Ιησού.

Αυτοπαράδοση χωρίς όρους.
Συμπόρευση χωρίς υπολογισμούς.
Η δική μας ανταπόκριση στο προσωπικό κάλεσμα ποια θα είναι ;-
* * * * * * *

΄ Ύπάγε οπίσω μου σατανά.΄΄ (Ματθ. δ΄ , 10).
Επιτακτική, καταλυτική προσταγή του Ιησού προς τον άρχοντα του σκότους.

Αποδίωξη κι αποφυγή κάθε συνδιαλλαγής μαζί του. Είναι αντιμετώπιση επιτυχής.
Η δοκιμή δική μας, τώρα.-
* * * * * * *

" Πρόσεχε τον εαυτό σου από την μητέρα όλων των κακών, την φιλαυτία.΄΄ (Αγ.Μάξιμος Ομολ. Εκατ. Β΄, 59).
Αγαπώ τον εαυτό μου υπέρμετρα, τον φροντίζω παράλογα, τον ικανοποιώ απεριόριστα, τον προβάλλω προκλητικά. Είμαι στο επίκεντρο του ενδιαφέροντός του.
Τον Θεό μου Τον περιθωριοποίησα.
Τον πλησίον μου τον εκμηδένισα.
Η κακία με κατακλύζει.
Κύριε, χάνομαι, σώσέ με.-
* * * * * * *
"Νυν απολύεις τον δούλον σου Δεσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη, ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου.΄΄(Λουκ. Β΄,29).
Δοξολογική κραυγή αφήνει ο Θεοδόχος Συμεών στο αντίκρισμα του Ιησού.

Είναι το επισφράγισμα της Μεγάλης Συνάντησης, που προσδοκούσε.
Αλήθεια, εγώ ποθώ να συναντήσω τον Κύριό μου ;
* * * * * * *
" Ος δ' αν ποιήση και διδάξη, ούτος μέγας κληθήσεται εν τη βασιλεία των ουρανών." (Ματθ. ε΄,19).
Έμπρακτη διδαχή των εντολών του Θεού η προϋπόθεση για τη θεϊκή αναγνώριση της προσφοράς.
Κι εγώ διδάσκω μόνο, ασύστολα. Κύριε, συγχώρεσέ με! -
***********************

Ε Υ Γ Ν Ω Μ Ο Σ Υ Ν Η .

ΚΥΡ. ΙΒ΄ ΛΟΥΚΑ.( Λουκ. ιζ΄ , 12 – 19 )
ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ.

΄΄Και έπεσεν επί πρόσωπον παρά τους πόδας αυτού ευχαριστών αυτώ.» (Λουκ.ιζ΄16). Δέκα οι λεπροί, της Ευαγγελικής περικοπής, που δέχτηκαν την αγαπητική εκδήλωση ίασης του Ιησού.
Ένας, αλλοεθνής Σαμαρείτης, επιστρέφει υγιής πλέον, να υποβάλλει τις ένθερμες ευχαριστίες του στον Ευεργέτη του.
Οι εννέα δηλώνουν αγνώμονες και πράττουν αχάριστα.
Κι εμείς γινόμαστε καθημερινά δέκτες μιας ανείπωτης αγάπης και αναρίθμητων ευεργεσιών του Θεού, σε πανανθρώπινο επίπεδο, αλλά και σε προσωπικό :
Η μεταφορά μας από την ανυπαρξία στην ύπαρξη.
Η αφειδώλευτη παροχή χαρισμάτων και δωρεών.«Τι έχεις, ό ουκ έλαβες,άνθρωπε;» διερωτάται ο Απ. Παύλος.
Η λεπτομερής πρόνοια και διαρκής φροντίδα, για τον κάθε άνθρωπο ιδιαίτερα.
Η Σταυρική Του Θυσία για τη σωτηρία του ανθρώπου.
Η συνεχής τροφοδοσία μας με το Σώμα και Αίμα Του.
Η υγεία, δώρο πολύτιμο.
Η περιφρούρησή μας από φύλακα Άγγελο, για την ψυχική μας σωτηρία.
Για όλες τις εμφανείς και αφανείς δωρεές Του ποία η στάση μας ; Πόσες ευχαριστη-ριακές δοξολογίες και ικεσίες αναπέμπομε ;
Δυστυχώς, η υλιστική απληστία μας, η υπέρμετρη φιλαυτία μας, υποβιβάζει την φιλοθεϊα και μηδενίζει την ευχαριστία. Η αγνωμοσύνη κυριαρχεί. Η άρνηση εδραιώνεται. Η βλασφημία εκτοξεύεται προκλητικά. Η αχαριστία επικρατεί αναλογικά και στους συνανθρώπους.
Η ευχαριστία και δοξολογία προς τον Θεό είναι αναγκαία χρεωστική κίνηση, η οποία μας οικειοποιεί με τον Δωρεοδότη Κύριο.
«Η ευχαριστία εκείνω μεν ( τω Θεώ ) ουδέν προστίθησιν, ημάς δε οικειοτέρους αυτώ κατασκευάζει .»,τονίζει ο Αγ. Ιωαν. Χρυσόστομος.
«εν παντί ευχαριστείτε..» (Α΄Θεσσ.ε΄,18) και τον Θεό και τους συνανθρώπους, προτρέπει ο Απ. Παύλος.Θα το κάνουμε πράξη στην καθημερινότητά μας ;-

ΟΣΙΟΣ ΗΛΙΑΣ ο θαυματουργός.

12/1 ΟΣΙΟΣ ΗΛΙΑΣ ὁ θαυματουργός.

Ο στίβος των Οσίων απαρτίζεται από τους πύκτες της ισάγγελης πολιτείας.
Η Μοναχική αρένα με τους ακάματους αγώνες των Αθλητών της ανέδειξε στρατιές Οσίων.
Η Ορθόδοξη οσιακή βιοτή οδηγεί στη θέωση.
Ανάμεσα στον πανευκλεή οσιακό Χορό και ο Όσιος Ηλίας ο θαυματουργός.
Το καύχημα των Οσίων.
Το υπόδειγμα των Αθλητών.
Η πίστη του στό Χριστό αταλάντευτη.
Η αγάπη του στον Κύριο φλογερή.
Ο πόθος του για τη θέωση διακαής.
Εισέρχεται στο Μοναχικό στίβο και επιδίδεται ένζηλα στα επίπονα αθλήματα.
Ασκείται στην αδιάλειπτη προσευχή και επικοινωνεί ακατάπαυστα με τον Θεό.
Επιδίδεται στην αυτογνωσία, οδηγείται στην αδελφογνωσία και καταλήγει στη Θεογνωσία.
Η απάρνηση των φθαρτών αγαθών, με την υπέρβαση της πείνας και της δίψας, του ψύχους και των ποικίλων δυσκολιών, τον ωδήγησαν στην κατάκτηση των αφθάρτων αιωνίων αγαθών.
Η εκκοπή του ιδίου θελήματος και η εγκόλπωση του Θεϊκού θελήματος του εδραίωσε την ταπείνωση.
Η ταπείνωση του εξασφάλισε τη μετάνοια, ως καθημερινή στάση ζωής.
Η αγάπη του στο Θεό εκφραζόταν με μία αδιάπτωτη αγάπη στον άνθρωπο.
Η θαυματουργική Χάρη του επιδίδεται και την σκορπίζει αφειδώλευτα.
Η πίστη του στο Χριστό τον πυροδοτούσε προς μία παρρησιακή ομολογία.
Βίωνε έντονα τη μνήμη του θανάτου και βρισκόταν σε συνεχή εγρήγορση.
Η ζωή του οσιακή και η εκδημία του ειρηνική.
Συναριθμείται στη Χορεία των Οσίων, απολαμβάνοντας αιώνια το ανέσπερο Φως της αγάπης του Τριαδικού Θεού.-

Τα Χ Α Ρ Ι Σ Μ Α Τ Α.

ΚΥΡ. Μετά τα ΦΩΤΑ.( Εφεσ. δ΄, 7 –13 )
ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ.

΄΄ενί δε εκάστω ημών εδόθη η Χάρις κατά το μέτρον της δωρεάς του Χριστού.΄΄ ( Εφεσ. δ΄,7 ).
Ο Θεός, Δημιουργός του σύμπαντος, αλλά και Πλάστης του ανθρώπου.
Πλασμένος « κατ’ εικόνα Του » ο άνθρωπος, με προοπτική το «καθ’ ομοίωσιν», συνεπάγεται την εξάρτηση από Εκείνον.
΄΄Ενί εκάστω ημών εδόθη η Χάρις, κατά το μέτρον της δωρεάς του Χριστού.΄΄, τονίζει εμφαντικά ο Απ. Παύλος.
Κάθε άνθρωπος αποδέκτης και φορέας χαρισμάτων, δωρεών αναλογικών, τα οποία ο Θεός από τον ωκεανό της αγάπης Του έδωκε.
Ο άνθρωπος, ως δημιούργημα, του Θεού, μετέχει της δημιουργικής και προνοητικής ενέργειας του Θεού.
Δώρα του Θεού τα ποικίλα χαρίσματα αποβαίνουν σωστικά, αν επιδοθούν ως αντιπροσφορά στον Θεό και εξαγιασθούν.
Υπάρχουν, βέβαια, και τα χαρίσματα, που επιδίδονται με το Άγιο Βάπτισμα στα μέλη του Σώματος του Χριστού.
Τα τέκνα της Εκκλησίας καλύπτονται στην πορεία τους προς την θέωση από την προσωπική, δυναμική μετοχή και παρέμβαση της Θείας Χάριτος.
Η Θεία Χάρις ενεργεί πάντα σωστικά και στην προτροπή, αλλά και στην αποτροπή, και στην καθοδήγηση, αλλά και στην κατανόηση.
Η Θεία Χάρις επισκιάζει τον αγωνιστή της πίστεως και οδηγείται στην αυτογνωσία και προχωρεί στην αυτομεμψία και βιώνει τη μετάνοια. Τότε πορεύεται επιστροφικά προς τον Θεό, αλλά ανεπίστροφα προς τον ζόφο της αμαρτίας.
Όλοι είμαστε χαρισματούχοι από τη δημιουργία μας, αλλά και έχομε την επεκτατική δυνατότητα των χαρισμάτων.
Η ακράδαντη πίστη στον Τριαδικό Θεό και η απαρέγκλιτη τήρηση των Θεϊκών εντολών, μας καθιστούν δεκτικά μέλη της Εκκλησίας στην Θεοποιό ενέργεια του Θεού. Ο ανένδοτος αγώνας και η μετοχή στην ασκητική και λατρευτική ζωή της Εκκλησίας, συντελεστές καθοριστικοί στην κάθαρση της καρδιάς. Διότι, κατά τον Αγ. Γρηγόριο Νύσσης «η Βάπτισις δεν δρα, εάν ο άνθρωπος δεν καθαρίζη εαυτόν εκ των παθών.»
Τα χαρίσματα συνεπώς καρποί της ενέργειας της Θείας Χάριτος και της συνέργειας του ανθρώπου.
Τα χαρίσματα, λοιπόν, δώρα του Θεού προς τον άνθρωπο, γι’ αυτό και η αυτονομία τους κίνηση ανεπίτρεπτη.
Τα χαρίσματα, δώρα του Θεού, αλλά και αντίδωρα αγάπης, προς τον Θεό και προς τον άνθρωπο, στα πλαίσια της φιλοθεϊας και φιλανθρωπίας.
Κάθε Αθλητής Χριστού προσφέρει τον εαυτό του και τα χαρίσματα, που η Θεία Χάρις προσέδωκε, αγαπητικά και διακονικά στους αδελφούς και κατ’ επέκταση στον Θεό.
Τα χαρίσματα, λοιπόν, με την προσφορά εξαγιάζονται και δρουν συντελεστικά στην υπαρξιακή μεταμόρφωσή μας, στην Χριστοποίησή μας.-

Θ Ε Ο Φ Α Ν Ε Ι Α.

ΚΥΡ. ΤΩΝ ΦΩΤΩΝ.( Τιτ. β΄ , 11 –14, γ΄ , 4 –7 )
ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ.

΄΄Επεφάνη γαρ η Χάρις του Θεού η σωτήριος πάσιν ανθρώποις.΄΄( Τιτ. β΄ , 11).
Ο άνθρωπος πλασμένος « κατ’ εικόνα » του Αρχέτυπου Λόγου με δυνατότητα να φθάσει στο « καθ’ ομοίωσιν ».
Προορισμός του ανθρώπου η θέωση. Πόθος του Θεού η σωτηρία πανανθρώπινα. Η Χάρη του Θεού, λοιπόν, είναι σωτήριος. Η σωτηρία του ανθρώπου κοινή Αγιοτριαδική ενέργεια.
Η Τριαδική Θεότητα συναπαρτίζεται από τον Πατέρα, τον Υιόν και το Άγιο Πνεύμα. Τρία Πρόσωπα, που συνδέονται μεταξύ τους ομοουσίως, αδιαιρέτως, ασυγχύτως. Τρεις υποστάσεις με κοινή φύση, ουσία, ενέργεια και δόξα.
Ο Πατήρ γεννά προαιωνίως τον Υιό και εκπορεύει το Πανάγιο Πνεύμα.

Νους , Λόγος, Πνεύμα, ο Τριαδικός Θεός των ορθοδόξων Χριστιανών.
Η ενανθρώπηση του Λόγου « κατ’ ευδοκία » θέλημα του Τριαδικού Θεού, ανεξάρτητα από την πτώση του ανθρώπου.
Μοναδικός τρόπος σωτηρίας του ανθρώπου, του κτιστού, η ένωση του κτιστού και του ακτίστου στην υπόσταση του Λόγου.
Κατά την Βάπτιση του Χριστού έχομε μία Θεοφάνεια, εφ’ όσον μαρτυρεί ο Πατήρ το ομοούσιον του Υιού και επιβεβαιώνει την αγάπη Του προς τον Υιό και το Άγιο Πνεύμα παρίσταται «ωσεί περιστερά» και δηλοποιεί τη λύση του κατακλυσμού της αμαρτίας.
Το μυστήριο της Τριαδικής Θεότητας και η άκτιστη ζωοποιός, σωτηριοποιός και Θεοποιός Θεία Χάρη παραμένει ακατανόητη και απρόσιτη από τον άνθρωπο, που βιώνει την υπαρξιακή αλλοτρίωση.
Η αυθυπέρβαση, η έξοδος από την εγωκεντρική εσωστρέφεια και η αγαπητική περιχώρηση στο είναι των άλλων, σηματοδοτούν τη γνώση της Αγιοτριαδικής υποστάσεως.
Η φιλαυτία προξενεί εμπειρίες Κόλασης,ενώ η φιλοθεϊα και φιλαλληλία δημιουργούν βιώματα Παραδείσου.
Η μετάνοια επιφέρει την απαλλαγή από τα πάθη και δημιουργεί κατοικητήρια Τριαδικού Θεού.
Η μεταστροφική πορεία εξασφαλίζει τη γνώση του υπέρλογου μυστηρίου και την ανάδειξη Ουρανοπολιτών « σεσωσμένων ».-

ΧΡΟΝΟΣ και ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ.

Χ Ρ Ο Ν Ο Σ και Α Ι Ω Ν Ι Ο Τ Η Τ Α.

"Ποία γαρ η ζωη υμών; ατμίς γαρ έσται η προς ολίγον φαινομένη, έπειτα δε και αφανιζομένη."(Ιακ. δ΄, 14), τονίζει ο Απ. Ιάκωβος.
Η ζωή του ανθρώπου στη γη παροδική, αλλά σημαντική. Η αξιοποίησή της σηματοδοτεί την αιωνοποίησή της πανευφρόσυνα.
Η εκμετάλλευση του χρόνου εξασφαλίζει την Αιωνιότητα.
Η κατεργασία της προσωπικής σωτηρίας, έμφοβα και επίμονα, προδιαγράφει το πλαίσιο της αγωνιστικής πορείας μέσα στον χρόνο. Η εντρύφηση στον λόγο του Θεού και η βίωση των εντολών Του, με πρωταρχικό στόχο την απόκτηση εμπειρικής αγάπης προς τον Θεό και τον άνθρωπο, απαρχή και κορύφωμα του αιωνοποιημένου χρόνου.
Η βίωση της αδιάκριτης, ανιδιοτελούς, διάπλατης αγάπης προς τον άνθρωπο, ανταύγεια της ολόψυχης αγάπης προς τον Θεό. Η θυσιαστική αγάπη, που ξεκινάει από τον Θεὀ και καταλήγει στον άνθρωπο, νοηματοδοτείται και αιωνοποιείται.
Η ενεργός συμμετοχή στην Λατρευτική και Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, με τη διαρκή βίωση της μετάνοιας, με την αυτογνωσία και την αυτομεμψία, είναι ενέργειες, που αντανακλούν στην Αιωνιότητα.
Η συνειδητή επικοινωνία με τον Θεό, με την προσευχητική έκφρασή της, αξιοποιεί τον χρόνο.
Η βίωση της Ορθοδοξης Ασκητικής, ως καθημερινού τρόπου ζωής, μόνο υπό το πρίσμα της Αιωνιότητας νοείται.
Κάθε λεπτό της ώρας ζυγίζει Αιωνιότητα. Η αναζήτηση ευκαιριών για την ψυχωφελή κάλυψη του χρόνου επιτακτική ανάγκη. Η λογοδοσία στον Θεό για κάθε ανεκμετάλλευτη ώρα είναι αναπόφευκτη.
"Ιδού νυν καιρός ευπρόσδεκτος, ιδού νυν ημέρα σωτηρίας."( Β΄, Κορ.στ΄,2)
Τώρα, που βρισκόμαστε στο κατώφλι του νέου έτους ας γίνει το ξεκίνημα.
Ούτε ένα λεπτό του χρόνου να μην χαθεί.
Στόχος η σωτηρία. Η εξαγορά του χρόνου αναγκαία είναι. Η προσπάθεια συνεχής απαιτείται. Ο αγώνας ανένδοτος επιβάλλεται. Η προσφορά διαρκής ας είναι. Η αυταπάρνηση αληθινή χρειάζεται. Η μετάνοια καθημερινή πρέπει να είναι. Κάθε ενέργεια να πραγματοποιείται κάτω από το βλέμμα του Θεού για να παίρνει χαρακτήρα αιώνιο.
Η κάθαρση του νου μέλημα συνεχές να είναι. Η υπομονή στις δοκιμασίες άθλημα σταθερό.
Ο χρόνος της επίγειας ζωής ευκαιρία για επενδύσεις ουράνιες. Το παρόν συνεχίζεται στην Αιωνιότητα. Η στάση ζωής στη γη καθορίζει το μέλλον στον Ουρανό. Κέρδος ή απώλεια. Η επιλογή προσωπική. Η Θεϊκή συμπαράσταση βέβαιη. Η δυνατότητα για θέωση δεδομένη.
Η Ενανθρώπηση του Θεού σηματοδότησε την θέωση του ανθρώπου. Ο Θεός έγινε άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος "κατά χάριν" Θεός. Ο ερχομός του Θεανθρώπου στη γη εξασφάλισε τη λύτρωση του ανθρώπου από την φθαρτότητα και θνητότητα και την απελευθέρωση από την καταδυναστεία του Διαβόλου.
Η αλληλοπεριχώρηση Θεού και ανθρώπου δικαίωμα, αλλά και επίτευγμα του ανθρώπου του Θεού.
Ο ερχομός του Θεού στη γη, με την πρόσληψη της ανθρώπινης υπόστασης, οριοθέτησε την ιστορία, αιωνοποίησε τον χρόνο. Εμείς θα τον αξιοποιήσουμε;
Η ανάγκη επείγουσα. Η αναβολή ολέθρια. Προσοχή και εγρήγορση, λοιπόν.-

ΕΞΑΓΟΡΑ του ΧΡΟΝΟΥ.

Ετέχθη ΣΩΤΗΡ !

ΘΕΑΝΘΡΩΠΗΣΗ και ΑΝΘΡΩΠΟΘΕΩΣΗ.

Θ Ε Α Ν Θ Ρ Ω Π Η Σ Η και Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Θ Ε Ω Σ Η.

Η παρακοή των Πρωτοπλάστων, έκφραση επαναστατική κατά του Θεού και φιλαυτίας απόρροια, σηματοδότησε την απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό.
Η αγάπη όμως του Θεού προς τον άνθρωπο διαφαίνεται αμέσως μετά την πτώση, με την αναγγελία της λύτρωσης.
Και όταν ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και ανευρέθηκε το σκεύος της εκλογής, η Παναγία μας, δόθηκε ελεύθερα η συγκατάθεσή της στην υλοποίηση του λυτρωτικού Θεϊκού σχεδίου.
Από την στιγμή εκείνη τίθεται σε εφαρμογή ό,τι η αγάπη του Θεού για την σωτηρία του ανθρώπου έχει επινοήσει.
Και έγινε ο Υιός του Θεού υιός του ανθρώπου, αφού προσέλαβε εκείνο, που δεν ήταν και δε μετέβαλλε αυτό, που ήταν. ΄Ενωσε στο Πρόσωπό Του την Θεία φύση αμετάτρεπτη και την ανθρώπινη φύση θνητή, χωρίς την αμαρτία. ΄Εγινε ο Θεός άνθρωπος για να γίνει ο άνθρωπος Θεός.
΄Ετσι ο ερχομός του Θεού στη γη έδωσε τη δυνατότητα στον άνθρωπο να θεωθεί, να εξομοιωθεί μαζί Του. Ο Θεάνθρωπος οριοθέτησε την ιστορία του ανθρώπου.
Ο Θεός ταπεινώθηκε για να υψώσει τον άνθρωπο. Ο Ιησούς βίωσε την κένωση για να χαρίσει στον άνθρωπο τον πλούτο της δόξας Του. Ο Κυριος έγινε δούλος για να γίνει ο δούλος ελεύθερος. Ο Χριστός έπαθε για να ελευθερώσει τον άνθρωπο από τα πάθη. Ο Θεάνθρωπος δέχτηκε την Σταύρωση για να προσφέρει την Ανάσταση.
Ο Χριστός ενανθρωπίζει και δίνει το δικαίωμα στον άνθρωπο να Τον δεχθεί στην καρδιά του.
Η Γέννηση του Κυρίου μας απαρχή της δικής μας αναγέννησης, της γέννησης του Θεανθρώπου μέσα μας. Και η επίτευξη αυτού του στόχου καρπός μιας ειλικρινούς ταπείνωσης, μιας θυσιαστικής και ανιδιοτελούς αγάπης, μιας συνειδητής συμμετοχής στη λατρευτική, Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, μιας αδιάλειπτης προσευχητικής στάσης ζωής.
Η θέωση προϊόν μιας υπαρξιακής κένωσης, μιας αυστηρής αυτομεμψίας, μιας πλήρους αυτοσυνειδησίας, μιας πορείας προς στην κάθαρση της καρδιάς, στον φωτισμό του νου, στη μέθεξη της θεοποιού ενέργειας του Θεού.
Η ανθρωποθέωση δώρο της Θεανθρώπησης και επίτευγμα της θεϊκής ενέργειας και της ανθρώπινης συνέργειας.
Ας την επιδιώξουμε και ας την ευχηθούμε σ’ όλους μας. ΑΜΗΝ.-

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ.

ΚΥΡ. Προ Γεννήσεως Χριστού.
( Εβρ. ια΄ , 9 – 10 και 32 – 40 )

ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ.

<<…άλλοι δε ετυμπανίσθησαν, ου προσδεξάμενοι την απολύτρωσιν, ίνα κρείττονος αναστάσεως τύχωσιν.»( Εβρ. ια΄ , 35 ).
Η πτώση των Πρωτοπλάστων επέφερε την αποξένωση από τον Θεό, την αλλοτρίωση της ανθρωπίνης φύσεως. Εν τούτοις ο Μεσσίας αποτελούσε την προσδοκία των εθνών.
Ο Υιός Λόγος δρούσε σωστικά εσαεί και οι εκλεκτοί της Π. Διαθήκης, Προφήτες και Δίκαιοι, βίωσαν το μυστήριο του Σταυρού.
Κατά την αναμονή του Λυτρωτή Μεσσία φρόντισαν για την κάθαρση της καρδιάς, δέχτηκαν τον φωτισμό του νου και γεύθηκαν την θέωση.
Οι Θεοπάτορες, Ιωακείμ και Άννα, καθώς και η Θεόπαις Μαριάμ, εισήλθαν στον στίβο, αγωνίστηκαν ελεύθερα, έζησαν ασκητικά, δέχτηκαν την Αγιοπνευματική ενέργεια και πέτυχαν «το άμεμπτον» ενώπιον του Θεού.
Η Παναγία αμόλυντη, μία προσφορά μοναδική και ανεπανάληπτη της ανθρωπότητας στο Θεϊκό, λυτρωτικό σχέδιο.
Η προετοιμασία για τη Γέννηση του Χριστού επιτελέστηκε με τον επίμονο αγώνα των Προπατόρων.
Εφεξής κάθε Χριστιανός οφείλει να επιτελεί μια προετοιμαστική διαδικασία για τον επάξιο εορτασμό της Γεννήσεως του Θεανθρώπου. Η διεργασία αυτή συνίσταται στην εδραία πίστη στο Πρόσωπο του Κυρίου, ως Μοναδικού Σωτήρα και στην εσωτερική ανακαίνιση του ανθρώπου.
Η αναγέννηση του ανθρώπου συντελείται με τη βίωση της μετανοίας. Η εσωτερική επανάσταση επιφέρει τη μεταστροφή στον τρόπο σκέψεως και ζωής, ανακαινίζει τον άνθρωπο, δρα ριζοσπαστικά στο είναι του, καθαρτικά στην καρδιά του και εξασφαλίζει την κοινωνία με τον Θεό, την θέα του Θεού.
Η μετάνοια, στην αληθινή της έκφραση, συνίσταται στην απέκδυση των δερματίνων χιτώνων, στην απέχθεια των παθών, στην ισοπέδωση του αυτοειδώλου, στην πλήρη αυτοσυνειδησία και αυτογνωσία, στην επισήμανση της προσωπικής, βαθιάς αμαρτωλότητας, με την αυτομεμψία, στην κατάνυξη και συντριβή, στην απόρριψη του μονολόγου και στην αποδοχή και έναρξη του διαλόγου με τον Θεό.
Αυτή η μεταστροφική κίνηση του Χριστιανού νοηματοδοτεί την εορτή των εορτών και Μητρόπολη αυτών, την Ενανθρώπηση του Κυρίου μας.-

Μπορείς να έχεις ΕΛΠΙΔΑ.

ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΑΠΙΟΣ.

8/12 ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΑΠΙΟΣ ο φωταυγής αστέρας.
«Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης», είναι τα σοφά λόγια του σοφού Σολομώντα κι ο αντίλαλός τους διατρέχει τους αιώνες. Αναρίθμητες ψυχές καταλήγουν σ' αυτή τη διαπίστωση και προβαίνουν σε σωτήριες αποφάσεις. Απάρνηση της δόξας, απόρριψη του πλούτου, εγκατάλειψη της τερπνότητας του κόσμου, είναι η απάντηση στις προκλήσεις των εποχών από τους γνήσιους οπαδούς του Ιησού.
Η αναζήτηση του Θεού και η συνάντηση μαζί Του είναι ο πόθος των εραστών Του. Κι η μοναχική πολιτεία προσφέρεται για τη μέθεξη Θεού. Οι πνευματικές αναβάσεις προϋποθέτουν υψιπετείς αετούς. Ανένδοτοι αγωνιστές οι Μοναχοί στοχεύουν στις κορφές. Ανάμεσά τους και ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΑΠΙΟΣ.
Η καλλονή των Ασκητών, ο συνοδίτης των Οσίων, ο πολύφωτος αστέρας, ο μυρίπνοος λειμώνας, ο παμφαής λύχνος, το υπέρτιμο δοχείο, ο συνόμιλος των Αγγέλων.
Βλαστός της Αιγύπτου ο Πατάπιος, γεννιέται στη Θήβα από γονείς θεοσεβείς. Η κατά Χριστόν παιδεία το κύριο μέλημά τους. Η αρχοντική καταγωγή του επιβάλλει και μία πλατύτερη μόρφωση. Η φιλοσοφία γίνεται κτήμα του. Η σκέψη εμβαθύνει. Οι συλλογισμοί αλλεπάλληλοι. Οι συγκρίσεις αναπόφευκτες. Ο Κλήμης, ο Ωριγένης τον συγκινούν. Ο Μ. Αθανάσιος, ο Μ. Αντώνιος τον εμπνέουν. Οι αγώνες τους τον κατανύσσουν. Το οξυδερκές πνεύμα του αντιδιαστέλλει την προσκαιρότητα των εγκοσμίων με τη μονιμότητα των Ουρανίων. Κι αναδεικνύεται απ' τους σοφούς σοφώτερος. Καταφρονεί τα πλούτη, απαρνείται την πατρίδα, αφήνει συγγενείς και παροικεί στην έρημο. Εγκαταλείπει τα πάντα και εγκαταλείπεται στην αγκαλιά του Θεού. Εκεί διεξάγει επίμονες μάχες, υποβάλλεται σε επίπονες ασκήσεις και χαριτώνεται θεϊκά. Η προσευχή ακατάπαυστη. Η νηστεία αυστηρή. Η αγρυπνία συνεχής. Η εγκράτεια καθολική. Η επαγρύπνηση διαρκής. Τα πάθη καταφλέγονται. Οι Δαίμονες καταισχύνονται. Η Θεογνωσία επέρχεται. Θείες ελλάμψεις δέχεται. Η αγιότητά του ακτινοβολεί. Οι πιστοί τον επισκέπτονται. Οι ανθρώπινοι έπαινοι τον κυκλώνουν. Ο Όσιος τους αποφεύγει. Ο Θεός τον προβάλλει. Η φυγή του μόνη λύση.
Αναχωρεί για την Κων/λη. Εγκαθίσταται στις Βλαχέρνες και βιώνει την ξενιτεία. Οι ασκήσεις αυξάνονται. Η σκληραγωγία πολλαπλασιάζεται. Ο νους αποκαθαίρεται. Η ψυχή μεταρσιώνεται. Το πνεύμα απολαμβάνει άρρητες ουράνιες ομορφιές, θεσπέσιες αγγελικές μελωδίες.Μιμητής Ηλία του Θεσβίτη αδιαφορεί για τροφή και ενδυμασία. Ιχνηλάτης Ιωάννη του Προδρόμου βιώνει την ταπεινοφροσύνη, ασκεί την αγάπη, προτρέπει σε μετάνοια. Η βιοτή του οσιακή. Η πολιτεία του άμεμπτη. Η υπομονή του υπόδειγμα. Η πραότητα εμφανής. Οι αρετές φωταυγείς.
Ο θεοφόρος Όσιος Πατάπιος δοξάζει τον Θεό και αντιδοξάζεται. Η θαυματουργία έκφραση της ευαρέσκειας του Θεού. Πλήθη ασθενών προσέρχονται με πίστη στον ταπεινό δούλο του Θεού και δέχονται την ίαση. Οι δοξολογίες ένθερμες φθάνουν στο θρόνο του Πλάστη. «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις αυτού».
Και ο καιρός της μετάθεσης του Οσίου στα Ουράνια Σκηνώματα πλησιάζει. Οι Ασκητές θρηνούν για την αναχώρησή του, οδύρονται για την απώλεια του καθοδηγητή. Ο Όσιος τους καθησυχάζει, τους νουθετεί, τους προβάλλει την αιώνια μακαριότητα, τους πυρπολεί με ένθεους λόγους, με ουράνιους πόθους.
Την επίγεια πορεία του επισφραγίζει με μία πύρινη προσευχή και παραδίδει το πνεύμα στον Κύριο και Θεό του για ν' απολαμβάνει ατελεύτητα την Παρουσία Του. 8 Δεκεμβρίου! Η προσέγγιση στα κράσπεδα του Παραδείσου γεγονός. Το ιερό του λείψανο ενταφιάζεται στο Ναό του Τιμίου Προδρόμου. Σήμερα βρίσκεται στο φερώνυμο Μοναστήρι στο Λουτράκι και σκορπίζει πλοὐσια τη θαυματουργική του Χάρη. Οι πρεσβείες του αδιάλειπτες προς τον Θεό για τη σωτηρία μας.-

ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ο Σιναΐτης, ο Ευβοέας.

7/12 ΟΣΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ ο Σιναΐτης, ο Ευβοέας

Βασικός σκοπός της παρουσίας του ανθρώπου στη γη είναι η θέωση. Ο αγώνας για την επίτευξή της αποτελεί τη φυσική πορεία του ανθρώπου. Βαδίζοντας εκτός αυτής της πορείας ο άνθρωπος βιώνει την «παρά φύση» ζωή. Γι’ αυτό και η πατερική, εμπειρική προτροπή είναι η γήινη πορεία μας να στοχεύει στο «καθ’ ομοίωσιν».
Οι ίδιοι οι Πατέρες το βίωσαν καθημερινά και το πέτυχαν καθολικά. Στη δράση και στην αφάνεια, στο λόγο και στη σιωπή, στην οικογένεια και στον Μοναχισμό αναζητούσαν κι επιποθούσαν την ποθεινή πατρίδα. Νοσταλγοί του Παραδείσου ζούσαν στη γη, αλλά πολιτεύονταν στον Ουρανό. Συντονισμένοι στην Ουράνια Πολιτεία αντιμετώπιζαν τη γήινη ζωή με την προοπτική της Αιωνιότητας.
Αξιοποιούσαν θεάρεστα το χρόνο της παροικίας στη γη, για ν’ αποκτήσουν τη μόνιμη κατοικία στον Ουρανό. Η Αιωνιότητα ενέπνεε την προσωρινότητα της παρούσας ζωής και την αξιοποιούσε.
Οι Άγιοί μας, «οικείοι του Θεού» έφτασαν στη μέθεξη της Χάρης του Θεού, ουράνωσαν τη γη, πέτυχαν τη θέωση, αφού πέρασαν επίπονα από την κάθαρση των παθών και έφτασαν στο φωτισμό του νου.
Από τη γη ένιωθαν συμπολίτες των Αγίων κι επιμοχθούσαν και λαχταρούσαν το μεγάλο ραντεβού στην πάμφωτη χώρα τ’ Ουρανού.
Και ο Όσιος ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ είχε την κλίση την έμφυτη και αποδέχτηκε την κλήση την θεϊκή και συνεργάστηκε αρμονικά με τον Θεό για τη θετική έκβαση του σχεδίου της σωτηρίας του.
Αποδείχθηκε ακούραστος σκαπανέας στο γεώργιο της ψυχής του, βαθύς εντρυφητής Πατερικών εμπειριών, ακριβής τηρητής των εντολών του Θεού, γνήσιος ιχνηλάτης Οσίων Πατέρων.
Αναδείχθηκε «λαμπηδών της Ευβοίας», υπογραμμός Μοναστών, δείκτης πορείας Ασκητών, χαρμονή των Αγγέλων, αγαλλίαμα των Οσίων.
Βλαστός της Εύβοιας ευκλεής, γεννιέται στο τέλος της ΙΓ΄ ἑκατονταετηρίδας από ευγενή και πλούσια οικογένεια. Η συγγένειά του με τον Ρήγα, εξουσιαστή του νησιού, καταδεικνύει την περιφανή καταγωγή του. Όμως η δόξα κι ο πλούτος αφήνουν ασυγκίνητο τον Γεράσιμο, αφού ήδη γνώρισε τον Χριστό, ένιωσε έντονα σκιρτήματα αγάπης για Εκείνον και είναι έτοιμος για το μεγάλο άλμα της ζωής του.
Σκυβαλοποιεί τα πάντα για να κερδίσει τον Έναν, που είναι το Παν. Εγκαταλείπει τα πάντα και εγκαταλείπεται στην αγάπη του Θεού. Καταφρονεί τα γήινα κι εγκολπώνεται τα ουράνια.
Αναχωρεί πάραυτα κι ανεπίστροφα για το Θεοβάδιστο όρος Σινά, εκεί όπου εξαϋλωμένες υπάρξεις είναι συντονισμένες στο ρυθμό του Ουρανού. Ανεπιφύλακτα πέφτει στην αγκαλιά του Θεού και δέχεται πλούσια την ευλογία Του.
Η γνωριμία του με τον ανένδοτο Μαχητή του αόρατου πολέμου, τον άσαρκο άνθρωπο και ισάγγελο Αθλητή, τον Όσιο Γρηγόριο τον Σιναΐτη, είναι μία εκδήλωση Θεϊκή ευαρέσκειας για την αφειδώλευτη αυτοπροσφορά του.
Μαθητεύει, λοιπόν, κοντά στον θεόσοφο Διδάσκαλο και πληροφορείται τις μεθόδους του Διαβόλου και μαθαίνει την τεχνική του πολέμου και παρακολουθεί τις μεθόδους άσκησης.
Γίνεται γνώστης, αλλά και ακριβής τηρητής του Μοναχικού τυπικού. Διακρίνεται για την ταπείνωση και την υπακοή, την αγάπη και την πραότητα. Ζει στη σιωπή και κινείται στην αφάνεια. Προσεύχεται ακατάπαυστα και διακονεί πρόθυμα. Οι αρετές του εμφανείς διαλάμπουν. Το μέλλον του λαμπρό προδιαγράφεται. Ένας Όσιος προχωρεί ολοταχώς προς την θέωση.
Ο Γέροντάς του Γρηγόριος παρακολουθεί τα βήματά του κι επισημαίνει τις επιδόσεις του. Έτσι, όταν απαιτείται να εγκαταλείψει το Σινά, τον παίρνει μαζί του. Ο Γεράσιμος έκτοτε συμβαδίζει σ’ όλη του τη ζωή με τον επίγειο Άγγελο. Αναδεικνύεται γνήσιος μαθητής του, πιστός ακόλουθός του, ακριβές αντίγραφό του.
Επισκέπτονται προσκυνηματικά τους Αγίους Τόπους κι έρχονται στους Καλούς Λιμένες της Κρήτης. Αναζητούν τόπο ησυχίας για προσευχή και περισυλλογή. Ανευρίσκουν δυό σπήλαια κι εκεί παραμένουν. Επιδίδονται σε εντατικούς αγώνες κι εργώδη παλαίσματα. Γονυπετείς σε ολονύκτιες αγρυπνίες στέλνουν πύρινες ικετευτικές κραυγές και εκπορθούν τα Ουράνια παραπετάσματα και φθάνουν στο θρόνο του Θεού και λαμβάνουν δαψιλείς ευλογίες. Ζουν ανεκλάλητες στιγμές κι ακτινοβολούν αγιοπνευματικές ελλάμψεις.
Εκεί γνωρίζουν τον Αναχωρητή Αρσένιο και διδάσκονται αναλυτικά τη νήψη και τη νοερή προσευχή, τη φύλαξη του νου και την κάθαρση της καρδιάς.
Από την Κρήτη μεταβαίνουν στο Άγιο Όρος. Αφού περιέρχονται όλες τις Μονές και Σκήτες φθάνουν κοντά στην Ι. Μ. Φιλοθέου. Εκεί σε μια Σκήτη ζουν οι Μοναχοί: Ησαΐας, Κορνήλιος, Μάρκος, που διακρίνονται για τη μοναχική τους συνείδηση. Παραμένουν μαζί τους κι ασκούνται επίμονα και φωταγωγούν πλατιά. Πλήθος Μοναχών κατατάσσεται στην Αδελφότητα και συνασκείται.
Η θαλερή πνευματική κίνηση προκαλεί το φθόνο των Μοναχών κι εξαναγκάζονται να καταφύγουν σε έρημο της Ι. Μ. Σίμωνος Πέτρας. Κι εδώ όμως οι τουρκικές επιδρομές τους απειλούν.
Αναχωρούν για Θεσσαλονίκη, Χίο, Μυτιλήνη και Κωνσταντινούπολη. Αποφεύγοντας και πάλι αυτοκρατορικές τιμές φεύγουν για τη Σωζόπολη του Πόντου. Παντού και πάντοτε, χέρι με χέρι βαδίζουν με τον Όσιο Γρηγόριο στο δύσβατο ασκητικό δρόμο.
Επανέρχονται στο Άγιο Όρος, στην Ι. Μ. Λαύρας κι αργότερα περιέρχονται τη Μακεδονία και Θράκη ιδρύοντας Μοναστήρια.
Κι όταν σε βαθύ γήρας ο Γρηγόριος εκδημεί, αφήνει αντάξιο διάδοχό του τον Γεράσιμο, αυτόν που διετέλεσε πρώτος μαθητής του και συνασκητής του.
Ο Γεράσιμος ήδη βρίσκεται σε ύψη αγιότητας. Συνώνυμός του Οσίου Γερασίμου του Ιορδανίτη, αναδεικνύεται και μιμητής του. Μαθητεύει αξιέπαινα και κοντά στον Οικουμενικό Πατριάρχη Ισίδωρο Α΄ .
Σκεύος εκλογής της Θείας Χάρης πλέον μεταφέρει το μήνυμα της ελπίδας, το άγγελμα της σωτηρίας, το σύνθημα της μετανοίας σ’ ολόκληρη την Ελλάδα. Η φωτοφάνεια της ζωής του οδηγεί αλάθητα τους ανθρώπους στο δρόμο της θέωσης.
Οι εμφανείς αρετές του κηρύττουν σιωπηλά.Οι βιωματικές του εμπειρίες διδάσκουν καθοδηγητικά. Αμαρτωλοί μετανοούν και σώζονται. Ολιγόπιστοι στηρίζονται. Θλιμμένοι ενισχύονται. Όλοι διαφωτίζονται. Πολλοί επιζητούν τη χειραγωγία του και τη μύησή τους στην ισάγγελη πολιτεία. Συγκροτείται έτσι Μοναστική Αδελφότητα, όπου διδάσκει και παρακινεί σε επίμοχθους και νικηφόρους αγώνες.
Ο Όσιος Γεράσιμος, αφού έζησε στην ησυχία και πέτυχε το «καθ’ ομοίωσιν» κι έδρασε στην ιεραποστολή, αλιεύοντας πολλές ψυχές για τον Χριστό, εξεδήμησε ειρηνικά.
Ο Αθλοθέτης Κύριος του απένειμε τον άφθαρτο στέφανο της δόξας και τον κατέταξε στο Χορό των Οσίων, για να ευφραίνεται άληκτα την αγάπη του Θεού, στη θέα της παρουσίας Του.
Η Ι. Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους τον τιμά πανηγυρικά στην κτητορική γιορτή στις 7 Δεκεμβρίου. Και οι Ευβοείς σεμνύνονται για την οσιακή του παρουσία και επικαλούνται την παρρησία του στον Τριαδικό Θεό της αγάπης.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

Εδείχθης της Ευβοίας κλεινός βλαστός, ΓΕΡΑΣΙΜΕ μάκαρ, και εν Άθω κτήτωρ λαμπρός. Των Ασκητών ο δείκτης, των αρετών ταμείον, δοχείον των χαρίτων, του Παντοκράτορος.-

Α Γ Ι Ο Σ Ν Ι Κ Ο Λ Α Ο Σ

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
3ος μ.Χ. αιώνας καί στά Πάταρα της Λυκίας γεννιέται ό ΝΙΚΟΛΑΟΣ.
Οι γονείς του θεοσεβείς μεταλαμπαδεύουν την πίστη στο Χριστό στο νεαρό βλαστό τους. Η καρδιά του Νικολάου πυρακτώνεται από αγάπη γιά τόν Θεό. Η ψυχή του αρδεύεται από τό ροδόσταγμα της πίστεως. Ο δεσμός του με τόν Ιησού εδραιώνεται ακατάλυτα.
Η πρόωρη εκδημία των γονέων του αφήνουν τόν Νικόλαο κάτοχο ιερής παρακαταθήκης θεϊκών ναμάτων, αλλά και κληρονόμο μιας τεράστιας περιουσίας. Οι λόγοι του Κυρίου στην επί του Όρους ομιλία Του: «Γίνεσθε οικτίρμονες, καθώς και ο Πατήρ υμών Οικτίρμων εστί»(Λουκά στ', 36) αντηχούν και αποτελούν εγερτήριο σάλπισμα για το φλογερό παλληκάρι. Υλοποιεί άμεσα το θεϊκό ένταλμα, αφού αποφασίζει νά καλύπτει φιλεύσπλαχνα τις ανάγκες πτωχών και ορφανών και αναδεικνύεται τοιουτοτρόπως άριστος διαχειριστής των θεϊκών δώρων. Χαρακτηριστική είναι η αγαπητική του κίνηση προς τρεις πτωχές κοπέλλες, που οδεύουν προς τη διαφθορά και τις διασώζει με την προικοδότηση τους από 100 χρυσά φλουριά.
Η αρετή του διαλάμπει. Η χειροτονία του σε Ιερέα των Πατάρων επιβράβευση. Και η έκδημία του Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας τον αναβιβάζει στον θρόνο, κατόπιν θεϊκής παρέμβασης.
Θεοπρόβλητος Ιεράρχης ο Νικόλαος αναδεικνύεται και λαοφιλής Πνευματικός Πατέρας. Η ποιμαντική του διακονία αποφαίνεται άριστη. Η πατρική του στοργή αμέριστη. Η αγάπη του αφειδώλευτη. Η θαυματουργική του επέμβαση εμφανής και διαρκής. Η προσευχητική του επικοινωνία με τον Θεό αδιάλειπτη και η παρρησία του πασιφανής. Προσφέρει την καρδιά του και κερδίζει τις καρδιές όλων.
Αλλά και η συμμετοχή του στην Α' Οικουμενική Σύνοδο αξιόλογη, ώστε να αποτελεί το κλέος των Ιεραρχών.
Η γήινη πορεία του λήγει ειρηνικά το 330 μ.Χ., αφήνοντας παρακαταθήκη ένα αληθινό ορθόδοξο πρότυπο ζωής. Είναι ο κανόνας της πίστεως, της αγάπης, της πραότητας, της ταπεινοφροσύνης.-

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ
Κανόνα πίστεως, και εικόνα πραότητος, εγκράτειας διδάσκαλον, ανέδειξέ σε τη ποίμνη σου, η των πραγμάτων αλήθεια· διά τούτο εκτήσω τη ταπεινώσει τα υψηλά, τη πτώχεια τα πλούσια. Πάτερ Ιεράρχα ΝΙΚΟΛΑΕ, πρέβευε Χριστώ τω Θεώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.-

ΙΚΕΤΕΥΤΙΚΗ ΚΡΑΥΓΗ

Α Γ Ι Ε Ν Ι Κ Ο Λ Α Ε!
Ίασε τους ασθενείς, που υποφέρουν.
Παρηγόρησε τους θλιμμένους, που λυγίζουν.
Ελευθέρωσε τους αιχμαλώτους, που βασανίζονται.
Φ Ι Λ Α Ν Θ Ρ Ω Π Ε Α Γ Ι Ε!
Θυμήσου τους πεινασμένους, που λιμοκτονούν.
Ενίσχυσε τους πτωχούς, που βρίσκονται σε απόγνωση.

Διάσωσε τους κινδυνεύοντας, πανταχόθεν.
Α Γ Ι Ε του λαού του ΘΕΟΥ!
Ενθάρρυνε τους απελπισμένους, που κάμπτονται.
Στήριξε τίς οικογένειες, πού διαβρώνονται.
Δυνάμωσε τη νεολαία, που αμφιταλαντεύεται.
Κ Υ Μ Α Τ Ο Β Ρ Ε Χ Τ Ε Α Γ Ι Ε!
Μην ξεχνάς :
Τους ναυτικούς, πού θαλασσοδέρνονται.
Τους Ψαράδες, πού μοχθούν.
Τους νησιώτες, πού ζουν σε μόνωση.
Α Γ Ι Ε Π Ρ Ο Σ Φ Ι Λ Ε Σ Τ Α Τ Ε!
Πρέσβευε αδιάλειπτα προς τον ΚΥΡΙΟ:
Γιά τήν Ε Κ Κ Λ Η Σ Ι Α.
Για τήν Ε Λ Λ Α Δ Α.
Γιά το Περιβάλλον,πού αλόγιστα καταστρέφουμε.
Ί λ ε ω ς γενού Α Γ Ι Ε μας!