Κυρ.Δ΄Νηστ.Αγ.Ι.Κλιμακος.Ορθόδοξη Ασκητική.

ΚΥΡ. Δ΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ.Αγ. Ιωαν. Κλίμακος.(Μαρκ. θ΄, 17–31)

ΟΡΘΟΔΟΞΗ  ΑΣΚΗΤΙΚΗ.

«τούτο  το  γένος εν ουδενί δύναται εξελθείν ει μη εν προσευχή και νηστεία.»   ( Μαρκ. θ΄, 29 ).

Η Ορθοδοξία διαθέτει τη δυνατότητα στον άνθρωπο να θεωθεί και τον εξοπλίζει με ακαταμάχητα όπλα, που είναι η νηστεία και η προσευχή.

Με τη νηστεία χαλιναγωγείται το σώμα και σημειώνεται καταστολή των επαναστατικών έξεγέρσεων.

Με τη νηστεία βιώνουμε την προπτωτική κατάσταση και το δράμα της πτώσεως των Πρωτοπλάστων, αλλά και καταστάσεις εσχατολογικές.

Με την προσευχή κατευνάζονται οι λογισμοί, που διεγείρουν τα πάθη.

Με την προσευχή έχουμε άμεση κοινωνία με τον Χριστό.

Με την προσευχή  ζούμε την αγάπη του Θεού.

Και τα δυό αυτά μέσα απαραίτητα για τη θέωσή μας.

Και η νηστεία και η προσευχή κατορθωτά από όλους τους Αθλητές της πίστεως.

Και τα δυό εντάσσονται στην ασκητική ζωή και φανερώνουν ορθόδοξο ήθος.

Με την, «εν χάριτι» Θεού, άσκηση αποκτάται και διατηρείται η ελευθερία.

Με την άσκηση σημειώνεται μεταστροφή του ανθρώπου και υπέρβαση του «εγώ».

Τοιουτοτρόπως ο αγωνιστής χριστιανός, ελεύθερος από τη φιλαυτία ζει την αδελφότητα με τους αδελφούς και για τους αδελφούς.

Και η συνάντηση όλων κορυφώνεται  στο Μυστήριο  της Θ. Ευχαριστίας.

Εκεί, όλοι γίνονται σύσσωμοι και σύναιμοι Χριστού, αλλά και με κοινή ζωή, κοινή χαρά, κοινή λύπη, κοινή πίστη, κοινή ελπίδα, ασύνορη αγάπη, σε μια κοινωνία αγάπης.

Η ορθόδοξη κίνηση επιτελείται γύρω από τον Θεάνθρωπο.

Το ορθόδοξο πνεύμα, λοιπόν, ασκητικό, κοινοτικό, Θεανθρωποκεντρικό. Αυτό το πνεύμα καλούμαστε όλοι να εγκολπωθούμε, να το κάνουμε πράξη ζωής, ζωής αγάπης.-

Χαίρε, η στήλη της παρθενίας· Χαίρε, η πύλη της σωτηρίας».Στάσις Δ΄Τ1.

«Χαίρε, η στήλη της παρθενίας·

Χαίρε, η πύλη της σωτηρίας».

( Στάσις Δ΄Τ1 )

Η Μαριάμ, πάναγνη Κόρη, διατήρησε την αγνότητα, ψυχής και σώματος, καθ’όλη τη γήϊνη πορεία της.

Άγρυπνη στο κάστρο της ψυχής της, κράτησε πάλλευκο το χώρο της διανοίας, από ακάθαρτους λογισμούς και σκέψεις, καθώς και την καρδιά της από παντοειδή πάθη.

Αλλά και στο σώμα έμεινε παρθένος:΄΄Προ του Τόκου, εν τω Τόκω και μετά Τόκον΄΄. Αμόλυντη, λοιπόν, η Θεοτόκος αποτελεί στήλη της παρθενίας, αλλά και καταφυγή και προστασία των παρθένων.

Καύχημα και αγαλλίαμα  η Παρθένος, για κάθε παρθενεύουσα, αγωνιζομένη  ύπαρξη.

Υπόδειγμα εγκρατείας και ταπείνωσης, η Παναγία, προσκαλεί  κάθε  Αθλητή  να επιδοθεί σ’αυτό το άθλημα και τον θέτει υπό την κραταιά προστασία της.

Η Θεομήτωρ, είναι, τοιουτοτρόπως, η πύλη της σωτηρίας.

Οι επιποθούντες την σωτηρία και στοχεύοντες εμπόνως σ’αυτήν, το επιτυγχάνουν, όταν εμπιστευθούν την Παναγία και δι’αυτής εισέλθουν στην σωστική τροχιά.

Η Θεοτόκος, έμπειρη Αγωνίστρια στην πνευματική αρένα, παρέχει οδηγίες βιωματικές, πρεσβείες αδιάλειπτες, κανόνες ζωής σωστικούς.

΄΄Χαίρε, λοιπόν, συ, η οποία είσαι η στήλη της παρθενίας· χαίρε, συ, η οποία είσαι η πύλη, διά μέσου της οποίας εισερχόμαστε στην σωτηρία΄΄ .-

Ο Μέγας Αρχιερεύς.

ΚΥΡ.  ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ. ( Εβρ.  δ΄ , 14 – ε΄ , 6 )

Ο ΜΕΓΑΣ  ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ.

«Έχοντες  ουν  αρχιερέα  μέγαν  διεληλυθότα τους ουρανούς» (Εβρ. δ΄ ,14).

Ο Χριστός είναι ο Μέγας Αρχιερεύς. Είναι«Αρχιερεύς κατά την ανθρωπότητα  και  όχι  κατά  την  Θεότητα».

Ο Αρχιερεύς Χριστός προσέφερε τον εαυτό του υπέρ της ανθρωπότητας και αναδείχθηκε «Αρχιερεύς ως προσαγωγεύς της ανθρωπότητας προς τον  Πατέρα», κατά τον Αγ. Γρηγόριο Θεολόγο.

Με την Θυσία του Αρχιερέως Χριστού  θεραπεύονται τα πάθη μας,  επιστρέφουμε στον Πατέρα μας, επέρχεται η καταλλαγή του ασώτου γιου με τον Πατέρα και απολαμβάνουμε την υιοθεσία.

Η θυσία του Αρχιερέως Χριστού αρχίζει από τη Γέννησή Του και φθάνει ως την ΣταύρωσήΤου. Όλη η ζωή Του ήταν μια θυσία, ένας πόνος, μια συμμετοχή στην πτώση του ανθρώπου, με αποκορύφωμα το Πάθος. Στον κήπο της Γεθσημανή κινήθηκε προσευχητικά για όλο τον κόσμο. Στον Γολγοθά βίωσε τη δική μας  προηγούμενη  εγκατάλειψη.

Και η αναίμακτη θυσία Του επαναλαμβάνεται σε κάθε Θ. Λειτουργία. Σ’ εκείνη την πανδαισία μετέχοντες αναδεικνυόμαστε σύσσωμοι και σύναιμοι Χριστού.

Ο Αδάμ απέτυχε να γίνει ιερέας του κόσμου. Ο νέος Αδάμ, ο Χριστός, αναδείχθηκε Μέγας Αρχιερεύς, ο οποίος ιερούργησε την ανάπλαση του  ανθρώπου.

Ιερεύς και εκείνος, που λαμβάνει το ειδικό χάρισμα της ιερωσύνης και επιτελεί το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

Ιερεύς και ο κάθε Χριστιανός, που είναι μέλος του Σώματος του Χριστού και προσεύχεται για όλο τον κόσμο και σταυρώνεται στον προσωπικό του  Γολγοθά, προσφέροντας ευεργεσία σ’ όλη την ανθρωπότητα.

Ο Χριστιανός εσταυρωμένος συναντά τον Εσταυρωμένο Ιησού και  επάνω στον σταυρό του ιερουργεί την προσωπική σωτηρία, αλλά και την σωτηρία των άλλων.

Η βίωση του Σταυρού είναι οδυνηρή, αλλά λυτρωτική.

Σταυρός είναι η ενδοσκόπηση, η θέα της αμαρτίας, το αντίκρισμα των παθών.

Σταυρός είναι η βίωση των εντολών του Θεού.

Σταυρός είναι και η διαπίστωση της απομάκρυνσης του ανθρώπου από τον Θεό, της αυτοθέωσης, της λήθης του Θεού.

Σταυρός η προσευχή για όλη την ανθρωπότητα.

Σταυρός με αναφορά την Ανάσταση.

Τότε βιώνεται η χαρμολύπη.

Τότε ο Σταυρός εμπεριέχει ελπίδα και παράκληση και ασφάλεια.

Τότε είναι δόξα του Χριστού, αλλά και δική μας.-

           

" Χαίρε, κυοφορούσα οδηγόν πλανωμένοις·..."( Στάσις Γ΄ Ν4 )

« Χαίρε, κυοφορούσα οδηγόν πλανωμένοις·

χαίρε, απογεννώσα Λυτρωτήν αιχμαλώτοις».

( Στάσις Γ΄ Ν4 )

Η ταπεινή Κόρη της Ναζαρέτ, Μαριάμ, με την παραμονή της στα Άγια των Αγίων και τον προσωπικό της αγώνα, πέτυχε, δυνάμει Θεού, να εξαγιασθεί, μετά την κάθαρση της καρδιάς, να θεοχαριτωθεί και να αναδειχθεί Κεχαριτωμένη.

Σκεύος εκλογής, λοιπόν, του Θεού, είναι η εκλελεγμένη πασών των γενεών, Εκείνη, που θα αναδειχθεί Μητέρα του Θεού.

Όντως η Μαριάμ αποδέχεται το θέλημα του Θεού και συνεργεί στο σωστικό Του σχέδιο και κυοφορεί τον Υιό Του, του Οποίου η σύλληψη έγινε ΄΄εκ Πνεύματος Αγίου΄΄.

Η Μαριάμ αναδεικνύεται Θεοτόκος, εφ’ όσον τίκτει τον Θεάνθρωπο Ιησού. Εκείνη, λοιπόν, προσφέρει στην ανθρωπότητα, η οποία είναι βυθισμένη στο έρεβος, στο σκοτάδι της αμαρτίας, στην πολυποίκιλη  πλάνη, τον αλάθητο Οδηγό, τον Χριστό. Εκείνος, θα οδηγήσει μεθοδικά τον άνθρωπο, ο οποίος βρίσκεται σε αδιέξοδο στο ξέφωτο, στην έξοδο, στη λύτρωση, στην ελευθερία.

Ελευθερωτής ο Κύριος, χαρίζει την αληθινή ελευθερία στους δέσμιους της ζοφερής αμαρτίας, της δεινής αιχμαλωσίας, στον δυνάστη τύραννο, Διάβολο.

Εκείνη, η Θεοτόκος, τίκτει τον Μοναδικό Λυτρωτή του ανθρώπου, τον Κύριο των πάντων, τον Χορηγό της ζωής. Η προσφορά της  στον άνθρωπο πολυσήμαντη. Οι ενέργειές της πολυδιάστατες. Οι κινήσεις της διαχρονικές.

΄΄Χαίρε, λοιπόν, συ, γιατί κυοφορείς Οδηγό, για τους πλανωμένους στα σκότη της αμαρτίας· χαίρε, συ, γιατί γεννάς Απελευθερωτή, για τους αιχμαλώτους στον Διάβολο΄΄.-