Χαίρε, η στήλη της παρθενίας· Χαίρε, η πύλη της σωτηρίας».Στάσις Δ΄Τ1.

«Χαίρε, η στήλη της παρθενίας·

Χαίρε, η πύλη της σωτηρίας».

( Στάσις Δ΄Τ1 )

Η Μαριάμ, πάναγνη Κόρη, διατήρησε την αγνότητα, ψυχής και σώματος, καθ’όλη τη γήϊνη πορεία της.

Άγρυπνη στο κάστρο της ψυχής της, κράτησε πάλλευκο το χώρο της διανοίας, από ακάθαρτους λογισμούς και σκέψεις, καθώς και την καρδιά της από παντοειδή πάθη.

Αλλά και στο σώμα έμεινε παρθένος:΄΄Προ του Τόκου, εν τω Τόκω και μετά Τόκον΄΄. Αμόλυντη, λοιπόν, η Θεοτόκος αποτελεί στήλη της παρθενίας, αλλά και καταφυγή και προστασία των παρθένων.

Καύχημα και αγαλλίαμα  η Παρθένος, για κάθε παρθενεύουσα, αγωνιζομένη  ύπαρξη.

Υπόδειγμα εγκρατείας και ταπείνωσης, η Παναγία, προσκαλεί  κάθε  Αθλητή  να επιδοθεί σ’αυτό το άθλημα και τον θέτει υπό την κραταιά προστασία της.

Η Θεομήτωρ, είναι, τοιουτοτρόπως, η πύλη της σωτηρίας.

Οι επιποθούντες την σωτηρία και στοχεύοντες εμπόνως σ’αυτήν, το επιτυγχάνουν, όταν εμπιστευθούν την Παναγία και δι’αυτής εισέλθουν στην σωστική τροχιά.

Η Θεοτόκος, έμπειρη Αγωνίστρια στην πνευματική αρένα, παρέχει οδηγίες βιωματικές, πρεσβείες αδιάλειπτες, κανόνες ζωής σωστικούς.

΄΄Χαίρε, λοιπόν, συ, η οποία είσαι η στήλη της παρθενίας· χαίρε, συ, η οποία είσαι η πύλη, διά μέσου της οποίας εισερχόμαστε στην σωτηρία΄΄ .-

Ο Μέγας Αρχιερεύς.

ΚΥΡ.  ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ. ( Εβρ.  δ΄ , 14 – ε΄ , 6 )

Ο ΜΕΓΑΣ  ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ.

«Έχοντες  ουν  αρχιερέα  μέγαν  διεληλυθότα τους ουρανούς» (Εβρ. δ΄ ,14).

Ο Χριστός είναι ο Μέγας Αρχιερεύς. Είναι«Αρχιερεύς κατά την ανθρωπότητα  και  όχι  κατά  την  Θεότητα».

Ο Αρχιερεύς Χριστός προσέφερε τον εαυτό του υπέρ της ανθρωπότητας και αναδείχθηκε «Αρχιερεύς ως προσαγωγεύς της ανθρωπότητας προς τον  Πατέρα», κατά τον Αγ. Γρηγόριο Θεολόγο.

Με την Θυσία του Αρχιερέως Χριστού  θεραπεύονται τα πάθη μας,  επιστρέφουμε στον Πατέρα μας, επέρχεται η καταλλαγή του ασώτου γιου με τον Πατέρα και απολαμβάνουμε την υιοθεσία.

Η θυσία του Αρχιερέως Χριστού αρχίζει από τη Γέννησή Του και φθάνει ως την ΣταύρωσήΤου. Όλη η ζωή Του ήταν μια θυσία, ένας πόνος, μια συμμετοχή στην πτώση του ανθρώπου, με αποκορύφωμα το Πάθος. Στον κήπο της Γεθσημανή κινήθηκε προσευχητικά για όλο τον κόσμο. Στον Γολγοθά βίωσε τη δική μας  προηγούμενη  εγκατάλειψη.

Και η αναίμακτη θυσία Του επαναλαμβάνεται σε κάθε Θ. Λειτουργία. Σ’ εκείνη την πανδαισία μετέχοντες αναδεικνυόμαστε σύσσωμοι και σύναιμοι Χριστού.

Ο Αδάμ απέτυχε να γίνει ιερέας του κόσμου. Ο νέος Αδάμ, ο Χριστός, αναδείχθηκε Μέγας Αρχιερεύς, ο οποίος ιερούργησε την ανάπλαση του  ανθρώπου.

Ιερεύς και εκείνος, που λαμβάνει το ειδικό χάρισμα της ιερωσύνης και επιτελεί το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

Ιερεύς και ο κάθε Χριστιανός, που είναι μέλος του Σώματος του Χριστού και προσεύχεται για όλο τον κόσμο και σταυρώνεται στον προσωπικό του  Γολγοθά, προσφέροντας ευεργεσία σ’ όλη την ανθρωπότητα.

Ο Χριστιανός εσταυρωμένος συναντά τον Εσταυρωμένο Ιησού και  επάνω στον σταυρό του ιερουργεί την προσωπική σωτηρία, αλλά και την σωτηρία των άλλων.

Η βίωση του Σταυρού είναι οδυνηρή, αλλά λυτρωτική.

Σταυρός είναι η ενδοσκόπηση, η θέα της αμαρτίας, το αντίκρισμα των παθών.

Σταυρός είναι η βίωση των εντολών του Θεού.

Σταυρός είναι και η διαπίστωση της απομάκρυνσης του ανθρώπου από τον Θεό, της αυτοθέωσης, της λήθης του Θεού.

Σταυρός η προσευχή για όλη την ανθρωπότητα.

Σταυρός με αναφορά την Ανάσταση.

Τότε βιώνεται η χαρμολύπη.

Τότε ο Σταυρός εμπεριέχει ελπίδα και παράκληση και ασφάλεια.

Τότε είναι δόξα του Χριστού, αλλά και δική μας.-

           

" Χαίρε, κυοφορούσα οδηγόν πλανωμένοις·..."( Στάσις Γ΄ Ν4 )

« Χαίρε, κυοφορούσα οδηγόν πλανωμένοις·

χαίρε, απογεννώσα Λυτρωτήν αιχμαλώτοις».

( Στάσις Γ΄ Ν4 )

Η ταπεινή Κόρη της Ναζαρέτ, Μαριάμ, με την παραμονή της στα Άγια των Αγίων και τον προσωπικό της αγώνα, πέτυχε, δυνάμει Θεού, να εξαγιασθεί, μετά την κάθαρση της καρδιάς, να θεοχαριτωθεί και να αναδειχθεί Κεχαριτωμένη.

Σκεύος εκλογής, λοιπόν, του Θεού, είναι η εκλελεγμένη πασών των γενεών, Εκείνη, που θα αναδειχθεί Μητέρα του Θεού.

Όντως η Μαριάμ αποδέχεται το θέλημα του Θεού και συνεργεί στο σωστικό Του σχέδιο και κυοφορεί τον Υιό Του, του Οποίου η σύλληψη έγινε ΄΄εκ Πνεύματος Αγίου΄΄.

Η Μαριάμ αναδεικνύεται Θεοτόκος, εφ’ όσον τίκτει τον Θεάνθρωπο Ιησού. Εκείνη, λοιπόν, προσφέρει στην ανθρωπότητα, η οποία είναι βυθισμένη στο έρεβος, στο σκοτάδι της αμαρτίας, στην πολυποίκιλη  πλάνη, τον αλάθητο Οδηγό, τον Χριστό. Εκείνος, θα οδηγήσει μεθοδικά τον άνθρωπο, ο οποίος βρίσκεται σε αδιέξοδο στο ξέφωτο, στην έξοδο, στη λύτρωση, στην ελευθερία.

Ελευθερωτής ο Κύριος, χαρίζει την αληθινή ελευθερία στους δέσμιους της ζοφερής αμαρτίας, της δεινής αιχμαλωσίας, στον δυνάστη τύραννο, Διάβολο.

Εκείνη, η Θεοτόκος, τίκτει τον Μοναδικό Λυτρωτή του ανθρώπου, τον Κύριο των πάντων, τον Χορηγό της ζωής. Η προσφορά της  στον άνθρωπο πολυσήμαντη. Οι ενέργειές της πολυδιάστατες. Οι κινήσεις της διαχρονικές.

΄΄Χαίρε, λοιπόν, συ, γιατί κυοφορείς Οδηγό, για τους πλανωμένους στα σκότη της αμαρτίας· χαίρε, συ, γιατί γεννάς Απελευθερωτή, για τους αιχμαλώτους στον Διάβολο΄΄.-

Ο αναλλοίωτος ΘΕΟΣ και η αλλοίωση των πάντων.

ΚΥΡ. Β΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ. ΑΓ. ΓΡΗΓ. ΠΑΛΑΜΑ.

(Εβρ.α΄,10–β΄,3)

Ο  αναλλοίωτος  ΘΕΟΣ και  η αλλοίωση  των  πάντων.

«και  ωσεί περιβόλαιον ελίξεις αυτούς και αλλαγήσονται· συ  δε  ο αυτός  ει».

( Εβρ. α. , 12 ) .

Ο Τριαδικός Θεός Δημιουργός του κόσμου.

Ο κόσμος δημιούργημα του Θεού εκ του μηδενός.

Ο Θεός με την προνοητική Του ενέργεια κυβερνά τον κόσμο.

Ο κόσμος, ως δώρο, προσφορά και έκφραση της ανείπωτης αγάπης του Θεού και δεν  αυτονομείται, δεν θεοποιείται, δεν απορρίπτεται, αλλά αποτελεί χώρο συνεντεύξεων με τον Θεό και  τον άνθρωπο.

Οι Χριστοποιημένοι άνθρωποι, που  πέτυχαν  την  κάθαρση  της καρδιάς από τα πάθη, αναδείχθηκαν Αγιοτριαδικά Κατοικητήρια και δέχτηκαν τον φωτισμό του νου, έχουν σαφή και αληθινή γνώση των ενεργειών του Θεού στην καθολικότητα της κτίσεως.

Όλη η κτίση δημιουργήθηκε μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Η πρωτοπλαστική  πτώση, με την έκφρασή της, την αμαρτία, επέφερε και την παλαίωση της κτίσεως.

Ο Δημιουργός παραμένει εσαεί αναλλοίωτος, με υπέρβαση της ιστορίας και του χρόνου, αλλά με σωστικές διεργασίες μέσα στον χρόνο.

Ο Θεός δεν  υφίσταται αλλαγή, ενεργεί όμως διευθυντικά, με σκοπό την σωτηρία του ανθρώπου, την ανακαίνιση της κτίσεως.

Ο κόσμος θα υποστεί αλλαγή με την επενέργεια της άκτιστης ενέργειας του Χριστού.

Ο αναλλοίωτος Δημιουργός θα αλλοιώσει καθ’ ολοκληρία τη δημιουργία μέσα σε απειροελάχιστο χρόνο.

Η Ανάσταση του Χριστού σηματοδότησε την αλλαγή, η οποία συνίσταται στην  απαλλαγή από την φθορά και την θνητότητα και στην απόκτηση της αφθαρσίας και αθανασίας.

Ο ακόλουθος του Χριστού, ο οποίος βιώνει την ορθόδοξη ασκητική και μετέχει της Μυστηριακής ζωής και λατρείας και κινείται προσευχητικά, γεύεται ήδη την πνοή της αλλαγής, με την ανακαινιστική και μεταμορφωτική μορφή της, για να δεχθεί την ολοκλήρωσή της κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.

Οι Άγιοι και τα άφθαρτα και θαυματουργά λείψανά τους πιστοποιούν τη μοναδική αλλαγή, την οποία επιφέρει η Χάρη του Θεού.

Η αλλαγή, λοιπόν, ήδη άρχισε να  επιτελείται και θα τερματισθεί κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού, με μία κτίση καινή.-