Αγιος Χαράλαμπος.

Ο ΑΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ

Το δένδρο της Ορθοδοξίας είναι ποτισμένο με άφθονο αίμα. Αίμα ηρώων και Μαρτύρων. Αίμα ανθρώπων, που έπαιξαν τη ζωή τους «κορώνα γράμματα», αψήφησαν κινδύνους, αντίκρισαν αλύγιστοι βασανιστήρια κι έγραψαν τα ονόματά τους με ανεξίτηλα γράμματα στην Επουράνιο Βίβλο.

Μια τέτοια φλογερή ύπαρξη ζει τον 2ο αιώνα, στα γραφικά παράλια της Μ. Ασίας, στη Μαγνησία. Είναι ο κατάλευκος γέροντας ιερέας, Χαράλαμπος. Σηκώνει στους κυρτωμένους ώμους του, μια ζωή 113 χρόνων. Μια ζωή γεμάτη δράση. Μάχεται με ακατάβλητη δύναμη. Δίνει το «παρών» σε κάθε δυσκολία. Ανακουφίζει τους πονεμένους, βοηθά τους φτωχούς, προστατεύει τα ορφανά, ενισχύει τους ολιγόπιστους, ενθαρρύνει τους απογοητευμένους, διδάσκει τους πλανεμένους. Γίνεται ο προστάτης των πάντων, το καύχημα των χριστιανών και ειδωλολατρών. Η φήμη του απλώνεται παντού. Πολλοί τον θαυμάζουν, αλλά και αρκετοί τον φθονούν.

Πρώτος ο έπαρχος τηςΜαγνησίας, Λουκιανός.Δεν αντέχει ν' ακούει επαινετικά λόγια για τον άξιο ιερέα του Θεού, Χαράλαμπο. Και παίρνει την απόφαση να τον τιμωρήσει παραδειγματικά. Ο Άγιος συλλαμβάνεται κι οδηγείται μπροστά του.Το ύφος του θαρραλέο,το βλέμμα του γαλήνιο.Ατενίζει το αιμοβόρο θηρίο, τον έπαρχο. Ομολογεί με παρρησία τον Ένα και Μόνο αληθινό Θεό και ετοιμάζεται να δώσει την μαρτυρία του Χριστού. Απτόητος μπροστά στις απειλές του Λουκιανού, είναι έτοιμος να θυσιαστεί για τον Χριστό.

Τα βασανιστήρια αρχίζουν. Οι στρατιώτες γδέρνουν το σώμα του. Ο Άγιος στέλνει θερμή ικεσία στον Κύριο, να τον ενισχύσει στο μαρτύριο. Τα χείλη του ψελλίζουν ακατάπαυστα ύμνους σ' Εκείνον. Οι κάτοικοι μαθαίνουν την άτιμη ενέργεια του έπαρχου και διαμαρτύρονται έντονα. Οι δήμιοι, Πορφύριος και Βάπτος, που ζουν και παρακολουθούν το δράμα, θαυμάζουν την αντοχή και την πίστη του γέροντα λευΐτη. Σταματούν το άχαρο έργο τους και ομολογούν την πίστη τους στον Χριστό. Ο έπαρχος αφρίζει από το κακό του. Ρίχνει τους λιποτάκτες των ψεύτικων θεών, αλλά ήρωες του αληθινού Θεού, στη φυλακή και τους θανατώνει, τον δε γέροντα Χαράλαμπο, διατάζει και τον σέρνουν στους δρόμους της πόλεως. Οι πολίτες όμως ξεσηκώνονται, ζητούν τον στοργικό τους πατέρα. Κι ο έπαρχος, νικημένος, τους τον παραδίδει. Ο Άγιος σώζεται και συνεχίζει το έργο του:

Το τέλος του, όμως, δεν αργεί να φθάσει. Όταν έρχεται ο Αυτοκράτορας Σεπτίμιος Σεβήρος στη Μαγνησία, με την κόρη του Γαλήνη, συναντά τον Άγιο, προσπαθεί να τον μεταπείσει, αλλ' αδυνατεί και δίδει εντολή να τον αποκεφαλίσουν, ενώ η ίδια η κόρη του ομολογεί την πίστη της στον Χριστό.

Ο Κύριος παραλαμβάνει την αγία ψυχή του, προτού τον εγγίσει το ξίφος του δημίου. Εκεί, στη μακαρία χώρα του Αιωνίου Φωτός, ζει και απολαμβάνει άρρητες ομορφιές. Το πέρασμά του από τη γη αποτέλεσε φωτεινό παράδειγμα για μίμηση. Η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του στις 10 Φεβρουαρίου.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

Τον Ιερομάρτυρα του Χριστοῦ, Μέγαν Χαραλάμπην τον πολύαθλον Αθλητήν, τον σεμνόν πρεσβύτην, και προσφιλή Πατέρα, τον φίλον του Κυρίου, πάντες τιμήσωμεν.-

         

Τα τάλαντα.

ΚΥΡ.  ΙΣΤ΄  ΜΑΤΘΑΙΟΥ.( Ματθ. κε΄, 14 – 30 )

Τα  ΤΑΛΑΝΤΑ.

«Και  ω  μεν έδωκε  πέντε τάλαντα, ω δε  δύο, ω δε  εν, εκάστω κατά  την ιδίαν δύναμιν.»       ( Ματθ. κε΄,15).Οι άνθρωποι, εικόνες Θεού, πλασμένοι ένσοφα, διακοσμημένοι ένστοργα, με ποικιλία χαρισμάτων, απαρτίζουν το κοινωνικό σύνολο.

Όλοι οι άνθρωποι, ανεξαίρετα, παραλήπτες ταλάντων. Όλοι οι άνθρωποι καθολικά, αλλά και προσωπικά, ταλαντούχοι. Ναι, ταλαντούχοι αναλογικά  των δυνατοτήτων τους.

Ένσοφος καταμερισμός των ταλάντων, με δυναμική προοπτική της αξιοποίησής τους.

Ένστοργος απονομή χαρισμάτων, για απόρριψη κάθε διαμαρτυρικής φωνής.  Τοιουτοτρόπως, η  φαινομενική ανισότητα κατανομής ταλάντων ανατρέπεται άρδην. Η αναλογική αυτή κατανομή αποτελεί πράξη δικαιοσύνης και έχει αναφορά εξισορροπίας και αισθητικής.

Τα τάλαντα δόθηκαν ως μέσα σωστικά, με σκοπό την αξιοποίησή τους και στόχο τη σωτηρία του ανθρώπου.

Η απόκρυψη των ταλάντων αποτελεί πράξη καταδικαστέα. Η κακή χρήση τους κίνηση κατακριτέα. Η ορθή χρήση τους πράξη επιδοκιμαστέα.

Κάθε άνθρωπος οφείλει το τάλαντο, που του δόθηκε, ως δώρο από τον Θεό Πατέρα, να το αξιοποιήσει δεόντως. Έχει χρέος το τάλαντο να το θέσει στη διάθεση της αγάπης των συνανθρώπων, να το προσφέρει αντίδωρο στην αγάπη του Θεού.

Κάθε άνθρωπος, στα όρια των δυνατοτήτων του, μπορεί να πολλαπλασιάσει το τάλαντο, που του δόθηκε.

Κάθε άνθρωπος έχει υποχρέωση με τα τάλαντα, που του δόθηκαν να εργασθεί για τη δόξα του Θεού.

Αλλίμονο! Υπάρχουν άνθρωποι, επιλήσμονες του προορισμού τους, που κατεργάζονται την απώλειά τους. Δυστυχώς χρησιμοποιούν τα τάλαντά τους, ως βέλη εχθρικά κατά του Θεού, ως όπλα φονικά, κατά του «πλησίον». Αυτή  η   τακτική αποβαίνει ολέθρια και για τις ψυχές,  που σκανδαλίζονται ή παραπλανώνται, αλλά και για τον ταλαντούχο άνθρωπο, που παρεκτρέπεται πρακτικά.

Αδελφοί μου ! Τα τάλαντα, που όλοι έχομε είναι όργανα σωστικά. Ας τα αξιοποιήσουμε, για τη δόξα του Θεού, για τη σωτηρία των συνανθρώπων μας, αλλά και τη δική μας.-

ΑΓ. ΠΑΡΘΕΝΙΟΣ Επίσκοπος Λαμψάκου στην Ι.Μ.Μακρυμάλλης Εύβοιας.

Αγάπη στον πλησίον.

ΚΥΡ. ΙΕ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ. (Ματθ.κβ΄,35–46)

ΑΓΑΠΗ  στον  ΠΛΗΣΙΟΝ.

 «Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν.»( Ματθ. κβ΄, 39 ).

Αγάπη  είναι ο Θεός. Αγάπη εκδηλώνει παντοιοτρόπως. Αγάπη επιζητεί και από τον άνθρωπο.

Μια αγάπη καθολική, με όλη την καρδιά και την ψυχή και τη διάνοια του ανθρώπου, προς Εκείνον.

Μια αγάπη, ταυτόχρονα, του ανθρώπου προς τον άνθρωπο. Μια αγάπη προς τον πλησίον, του μέτρου της αγάπης προς τον εαυτό μας.

«Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν.» Να αγαπήσεις τον κάθε  συνάνθρωπό σου, όπως τον εαυτό σου. Ένα μήνυμα διαχρονικό και παντοτινά επίκαιρο.

Η  φιλαλληλία  να είναι πιστό αντίγραφο της φιλαυτίας.

Μια αγάπη έμπρακτη, θυσιαστική, ολόθυμη.

Μια αγάπη χωρίς όρια.

Μια αγάπη παρούσα στον πόνο και στη θλίψη, στην επιτυχία και στην ευτυχία.

Μια αγάπη, που θα οικειοποιείται το κάθε πρόβλημα του άλλου και θα συμβάλλει  θετικά και αποτελεσματικά στη λύση του.

Μια αγάπη ένθερμη, αδιάκριτη, που θα απευθύνεται σ’ όλους, αλλά και στον καθένα χωριστά.

Μια αγάπη  ανιδιοτελή και ανυστερόβουλη, ανεπίδεκτη και πρότυπη, ανυπόκριτη  και  ειλικρινή.

Μια αγάπη αδελφική, σύμμετρη της αγάπης του Θεού της αγάπης.

Ο Απ.Παύλος απευθύνεται προτρεπτικά :«Διώκετε την αγάπην ».(Α΄Κορ. ιδ΄1) και τόνιζει εμφαντικά : «μηδενί  μηδέν οφείλετε  ει μη το αγαπάν αλλήλους.» (Ρωμ ιγ΄8).

Η αγάπη μας προς τον πλησίον είναι χρεωστική. Την οφείλομε προς τους φίλους, αλλά και  προς  τους εχθρούς, στους μικρούς,αλλά και στους μεγάλους, στους λευκούς, αλλά και στους μαύρους, στους πλούσιους, αλλά και  στους πτωχούς, στους ενάρετους, αλλά και στους αμαρτωλούς.

Η αγάπη μας πύρινη, εξερχομένη από μια καρδιά πυρακτωμένη από αγάπη στον Χριστό.

Η αγάπη μας αντίδωρο της αγάπης του Θεού και ανταύγεια της αγάπης Του.

Μια τέτοια αγάπη ζητά η κάθε εικόνα του Θεού από τον συνάνθρωπό της. Αυτή οφείλομε να διαθέσουμε όλοι μας σε όλους.

Καλούμαστε από τον Θεό να επιδείξομε αυτοδιάθεση και αυτοπροσφορά.

Προσκαλούμαστε από τον Κύριο να τεθούμε στη διάθεση  του « πλησίον » μας. Να ενδιαφερθούμε αληθινά και ζωηρά για τον διπλανό  μας. Η σωτηρία μας περνάει αναπόφευκτα από το κατώφλι του « πλησίον » μας. Η ποιότητα και ποσότητα άγάπης, που θα διαθέσουμε για τους άλλους, θα μας σώσει η θα μας καταδικάσει.  

Εμπρός, λοιπόν, για μια εκστρατεία αγάπης, για μια απαρέγκλιτη εφαρμογή της Θεϊκής αυτής εντολής.-

Υπαπαντή του Κυρίου.

2/2  ΥΠΑΠΑΝΤΗ  του  ΚΥΡΙΟΥ

Ακριβής  τηρητής του Νόμου ο  Ιησούς, 40ημερο  Βρέφος, εισέρχεται  στο Ναό. Προσφέρεται, ως  άνθρωπος, αφιερωτικά στο Θεό και ταυτόχρονα εκπληρώνει το  διακαή  πόθο  του γέροντα Συμεών να δεχθεί αγαπητικά τον Θεάνθρωπο.

Ο Χριστός παντοτινός επιζητητής της καρδιάς μας. Του   ανοίγομε την   θύρα   εγκάρδια ; Τον αναμένομε εναγώνια ;

Αν  Τον ποθήσουμε, αναμφίβολα  θα  γευθούμε  την άρρητη χαρά  της Υψηλῆς επίσκεψης.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΑ:

ΥΠΑΠΑΝΤΗΣ  ΚΥΡΙΟΥ

ΜΑΡΙΑΜ  εισήγαγε  εν Ναώ, Ιησοῦν το Βρέφος, εις τας χείρας του ΣΥΜΕΩΝ. Θεοδόχος όντως, Θεόν τε ομολογήσας, Υιέ  Θεού και ΛΟΓΕ, καμέ στερέωσον.-

ΑΓ. ΣΥΜΕΩΝ ΘΕΟΔΟΧΟΥ

Τον σεπτόν λευϊτην τον του Θεού, τον αναδεχθέντα εν αγκάλαις τον Ιησούν. Τον απολυθέντα, ειρήνῃ εν Κυρίῳ, τον ΣΥΜΕΩΝ τον Θείον, ανευφημήσωμεν.-