ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ Αρ.Φ.48 3-4/2012

ΟΡΘΟΔΟΞΗ   ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ

ΔΙΜΗΝΙΑΙΑ   ΕΚΔΟΣΗ   ΑΡ.Φ.  48 ΜΑΡΤ.  – ΑΠΡ.  2012 /  Διανέμεται  δωρεάν.

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΥΡΣΟΣ.  Γράφει και  επιμελείται (Δυνάμει Θεού) ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Α. ΚΛΕΙΔΩΝΙΑΡΗ   Εκπ/κός 

ΤΗΛ.-FAX: 22210-29549  Κ.Τ. 6936773200

e-mail:  eklidoniari@hotmail. com    και    elklidon@otenet.gr

Η  ιστοσελίδα μου: www.antilaloiorthodoxias.blogspot.com

                                  «ΔΙΨΩ»

Λέξη μικρή, αλλά τόσο συγκινητική! Μια κραυγή πόνου και οδύνης, που ακούστηκε επάνω στου Γολγοθά το θλιβερό λοφίσκο, την ώρα του μεγάλου δράματος. Μια τελευταία επιθυμία εκφράζει και μια ύστατη χάρη ζητά από τους ανθρώπους, ο εκουσίως κρεμάμενος επί του Σταυρού Υιός της Παρθένου.

«Διψώ»...Αλλά η δίψα του Εσταυρωμένου δεν είναι μόνο σωματική, που προήλθε από τις αναρίθμητες πληγές του φρικτού φραγγελώματος. Είναι πάνω απ' όλα και περισσότερο απ' όλα δίψα πνευματική.

Διψά ο Ιησούς να εκπληρωθεί ολοκληρωτικά το θέλημα του Ουρανίου Πατρός.

Διψά τη σωτηρία ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Διψά την ψυχή κάθε αμαρτωλού, κάθε σταυρωτή Του.

Διψά τους νεκρούς, που βρίσκονται στον άδη και ζουν κάτω από το πυκνό σκοτάδι της κολάσεως.

Διψά να διασαλπίσει σ' αυτούς το χαρμόσυνο μήνυμα, το χαρούμενο άγγελμα της σωτηρίας.

Διψά να τους επαναφέρει στον Παράδεισο, τη χαμένη πατρίδα τους.

Διψά την κάθε ψυχή, που περιφρονεί το Σταυρό Του και απομακρύνεται.

«Διψώ» φωνάζει σ' όλους μας ικετευτικά. «Διψώ τη λύτρωσή σας».

Διψά ο Λυτρωτής μας κάθε πιστό οπαδό Του, που φέρει τη σφραγίδα του Ονόματός Του.

Διψά να τον ιδεί να ζει με συνέπεια την αγάπη, με όλες της τις λεπτομέρειες και σε  όλες της τις εκδηλώσεις.

Διψά αυτούς, που πλανήθηκαν στα ύποπτα μονοπάτια των αιρέσεων και ποθεί να τους επαναφέρει στην ποίμνη Του.

Διψά να ιδεί όλους να αγωνίζονται για την επέκταση της Βασιλείας του Θεού, να μοχθούν για την εγκαθίδρυση του κράτους του Θεού  επί της γης.

«Διψώ την αγάπη σας»,  μας ψιθυρίζει,καθώς μας ατενίζει από τον Σταυρό.

Ω Γλυκύτατε Εσταυρωμένε, μοναδικέ κι ανεπανάληπτε Λυτρωτή! Αξίωσέ μας να είμαστε οι εκλεκτοί Σου, που θα απαλύνουμε τη δίψα Σου, προσφέροντάς Σου την σταθερή πίστη μας, την ολόθερμη και ειλικρινή αγάπη μας, τη βαθειά και άπειρη ευγνωμοσύνη μας μπροστά στο διαρκή Γολγοθά Σου, τη μεγάλη απαίτηση της αγάπης Σου.-       

                                 

  «ΑΓΑΠΑΣ  ΜΕ;»

Ένα εναγώνιο,  ευσπλαχνικό και φιλόστοργο τριπλούν ερώτημα έθεσε ο Νικητής και Θριαμβευτής του θανάτου σ' αυτόν, που προ ολίγων ημερών Τον αρνήθηκε κατηγορηματικά και επίσημα, τον Πέτρο. «Αγαπάς με;» τον ερωτά παρακλητικά και επίμονα επί τρεις φορές ο Ιησούς. Η σχεδία ρίφθηκε, η  σανίδα  ανευρέθηκε. Δόθηκε  η  ευκαιρία, που περίμενε ο Πέτρος για ν' αγκιστρωθεί και να μην βυθισθεί στο πέλαγος της μελαγχολίας,  στο τέλμα της αμφιβολίας και του άγχους. «Ναι, Κύριε, Συ οίδας, ότι φιλώ σε» απαντά πρόθυμα. Και η απάντηση αυτή απεκατέστησε τις σχέσεις  Ιησού και Πέτρου. Η τριπλή Του ομολογία έσβησε την τριπλή του  άρνηση.  Ένα  βλέμμα του Κυρίου την ασέληνη εκείνη νύχτα στην αυλή του Καϊάφα έκανε τον ενθουσιώδη και ριψοκίνδυνο μαθητή να κλάψει πικρά. Μια ερώτηση του Ιησού τώρα επαναφέρει τον Πέτρο στην πρώτη του θέση, άξιο ν' αναδειχθεί σε λίγο ένας πυρφόρος και φλογερός κήρυκας του Ευαγγελίου, ένας ακούραστος και ζηλωτής εργάτης της Αλήθειας.

«Αγαπάς με;» Την ίδια ερώτηση απευθύνει προς όλους μας και τον καθένα χωριστά ο Ιησούς. Μας ερωτά με στοργή και λαχτάρα, με ανησυχία και αγωνία. «Παιδί μου, με αγαπάς;». Γιατί ο Κύριος μας αγαπά βαθειά, με μια αγάπη μοναδική, που την εκδηλώνει με κάθε τρόπο και σε κάθε περίσταση της ζωής μας.

Όταν το σκάφος της ζωής μας κλυδωνίζεται και παλαίει με τα μανιασμένα κύματα· όταν απλώνεται γύρω μας η καταχνιά των σκληρών δοκιμασιών· όταν πλανιόμαστε στα ύποπτα μονοπάτια του σκότους, στα θολά νερά της αμαρτίας· όταν μας πολιορκεί κυριολεκτικά η αμαρτία και ζητεί και προσπαθεί να εκπορθήσει το φρούριο της ψυχής μας και τότε ακόμη η άπειρη αγαθότητα του Θεού δε μας κεραυνοβολεί, δε μας καθηλώνει μ' ένα βλέμμα οργής. Μας αφοπλίζει με τη γεμάτη απέραντη αγάπη και καλοσύνη ερώτηση: «Αγαπάς με;»

Ω! Θεία φιλοστοργία και συγκατάβαση, ω άφθαστη ανοχή! Δε βλέπει ο Ιησούς τα τραύματά μας, δε μετρά τις πτώσεις μας, δεν εξετάζει τον κηλιδωμένο χιτώνα μας. Μας ερωτά μόνο για ένα πράγμα: Εάν Τον αγαπούμε. «Αγαπάς με;», μας λέγει κάθε κρίσιμη στιγμή, κάθε δύσκολη ώρα, σε περίοδο κλονισμού και αρνήσεως. Θέλει να ζυγίσει την αγάπη μας. Αν Τον αγαπούμε θα είναι για πάντα μαζί μας, αχώριστος και αναπόσπαστος βοηθός μας, συμπαραστάτης μας στον αγώνα για την κατάκτηση της Αιωνιότητας.

Η αγάπη προς τον Θεό, άλλως τε, πρώτη και μεγάλη εντολή του Θεού είναι.

Ο Κύριος διεκδικεί τα πρωτεία στην αγάπη, γιατί επέδειξε μοναδική αγάπη.

Ο Χριστός απαιτεί κυριαρχικά δικαιώματα στη ζωή μας, γιατί μας εξαγόρασε με το τίμιο Αίμα Του.

        Ο Χριστός επιζητητής της αγάπης. Ζητεί ό,τι Του ανήκει. Οι κτύποι της καρδιάς μας ποθεί  να  είναι συντονισμένοι στο ρυθμό της δικής Του αγάπης.  Ζητιάνος της αγάπης μας γίνεται. Τα κλειδιά της καρδιάς μας ζητεί, για να την πυρακτώσει, να την εξαγνίσει, να την ευαισθητοποιήσει, να την οδηγήσει στην      σωτήρια μετάνοια.

        Αγωνίζεται ο Ιησούς να μας καταστήσει και διατηρήσει πρόσωπα ελεύθερα, κινούμενα στην τροχιά της Αιωνιότητας.Ο Ιησούς κάνει τα πάντα για μας, γι’ αυτό και απαιτείται να είναι το παν για τον καθένα μας.

        Με πρώτη αγάπη τον Ιησού, η ζωή μας νοηματοδοτείται, έχει προοπτική. Οι πράξεις  μας  αιωνοποιούνται.

 Η καρδιά μας, αν καταστεί ηφαίστειο αγάπης Χριστού, οι άνθρωποι αδελφοποιούνται, τα πρόσωπα αγιοποιούνται. Αυτό, ας είναι ο στόχος μας. Τότε έχομε απαντήσει καταφατικά και έμπρακτα στην ερώτηση του Ιησού: «Αγαπάς με πλείον τούτων ; -«Ναι, Κύριε, Συ οίδας, ότι φιλώ Σε».- Ναι, Κύριε Συ γνωρίζεις, ότι Σε αγαπώ.-    

      ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ  ΑΓΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗΣ   

ΑΓΙΟΣ   ΑΚΑΚΙΟΣ   Καυσοκαλυβίτης.

 Στην αγιόλεκτη χορεία των εκλεκτών του Θεού συναριθμείται και ο γόνος της Καρδίτσας ΑΚΑΚΙΟΣ.

Το 1630 βλέπει το φως του ήλιου στο χωριό Γόλιτζα. Οι γονείς θεοσεβείς ενστάλαξαν το μύρο της πίστεως στην καθάρια καρδιά του.

23χρονο παλληκάρι και ο πόθος της βίωσης της ισάγγελης πολιτείας είναι εμφανής. Η Ι. Μ. Αγ. Τριάδος Σουρβιάς Μακρυνίτσας Πηλίου, είναι η καταφυγή του και εκεί κείρεται Μοναχός.

Το αγιώνυμο, όμως, όρος  τον προσελκύει και στα Καυσοκαλύβια εγκαθίσταται. Εκεί δίνει μάχες και κερδίζει νίκες. Νικηφόρος του αόρατου πολέμου θεοχάριτώνεται. Πλήθος ανθρώπων δέχεται την αύρα των λόγων του. Μοναχοί αναπαύονται στην χειραγωγία  των συμβουλών του και πορεύονται σωστικά.

Τρεις από τους υποτακτικούς του, ο Ρωμανός( 5 Ιανουαρίου1694), ο Νικόδημος(10 Ιουλίου 1722) και ο Παχώμιος( 7 Μαΐου 1730), αναδεικνύονται άνθη εύοσμα, Οσιομάρτυρες.

Ο Ακάκιος, πλήρης ημερών (100 ετών) και αγιότητας εκδημεί στις 12 Απριλίου 1730, για ατέρμονη ευφροσύνη, στη χώρα του ανέσπερου Φωτός.-

                  

                          Ε Ν Α Υ Σ Μ Α Τ Α

                                                

Ø    Α Γ Α Π Η - Μ Ε Τ Α Ν Ο Ι Α !

Δυο όψεις του ίδιου νομίσματος.

Είναι αυτό, που εξαγοράζει τον Π α ρ ά δ ε ι σ ο.-

ΤΑ Π Ε Ι Ν Ω Σ Η !

Προϋπόθεση της μετάνοιας,

αλλά και β ά θ ρ ο   των   α ρ ε τ ώ ν.

Πώς να μην την επιδιώκω ;

                                                                                                        Όσο κι αν στοιχίζει.-

 Η  α ν θ ρ ω π ο κ ε ν τ ρ ι κ ή   θεώρηση  της  ζωής 

οδηγεί  σε  α δ ι έ ξ ο δ α.

Η  Α γ ι ο π α τ ε ρ ι κ ή   πρόταση

κατευθύνει  δ ι ε ξ ο δ ι κ α.-

            Κ λ ά μ α !

Το προανάκρουσμα  της  α ρ χ ή ς 

       και η επωδός του  τ έ λ ο υ ς  της γ ή ϊ ν η ς   π ο ρ ε ί α ς.

                        Η κοιλάδα του κλαυθμώνα στον αντικατοπτρισμό της .-

Ø    Επιδιώκοντας την   α σ η μ ό τ η τ α,

αποκτάς τη  δ ι α σ η μ ό τ η τ α .

Σε αποκαλύπτει ο Θεός.-

                                 Τ α π ε ι ν ο λ ο γ ώ

                                                                    όχι  όμως  και  τ α π ε ι ν ο φ ρ ο ν ώ.

                           Είναι κατάφωρη  υ π ο κ ρ ι σ ί α.-

                               

         ΦΙΛΟΚΑΛΙΚΕΣ  ΡΗΣΕΙΣ

Ø  Όπως εκείνος που κρατάει αρώματα προδίδεται και χωρίς να το θέλει από την ευωδία, έτσι κι όποιος έχει μέσα του το Άγιο Πνεύμα προδίδεται από τα λόγια και την ταπείνωσή του.     (ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ   της  ΚΛΙΜΑΚΟΣ).

Ø  Όπως ο φτωχός, βλέποντας τους βασιλικούς θησαυρούς, νιώθει περισσότερο τη φτώχειά του, έτσι κι εκείνος που μελετάει τις αρετές των μεγάλων Οσίων, αποκτάει πιο ταπεινό φρόνημα.  (ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ  της ΚΛΙΜΑΚΟΣ).

Ø  Σε όποιον έχει ταπεινοφροσύνη, δεν θα βρεις οργή, αντιλογία, μίσος .  
     ( ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ της ΚΛΙΜΑΚΟΣ).

                               

Ø  Ο Χριστιανός χρειάζεται δύο φτερούγες για να πετάξει και να πάει στον Παράδεισο: την ταπείνωση και την αγάπη.  (ΑΓ. ΚΟΣΜΑΣ ο ΑΙΤΩΛΟΣ).

Ø  Όπως απ’ όλες τις κακίες και τα πάθη μεγαλύτερη είναι η υπερηφάνεια που μπόρεσε και αγγέλους ακόμη του Θεού να γκρεμίσει απ’ τον ουρανό, έτσι, από την άλλη μεριά, μεγαλύτερη απ’ όλες τις αρετές είναι η ταπεινοφροσύνη.  (ΑΒΒΑΣ   ΛΟΓΓΙΝΟΣ).

Ø  Σκέφτομαι ότι, καθώς η χειρότερη απ’ όλες τις αμαρτίες είναι η υπερηφάνεια, αφού έριξε κάποιους από τον ουρανό, έτσι και η ταπεινοφροσύνη έχει τη δύναμη και απ’ αυτά τα απύθμενα να ανεβάσει πάνω τον άνθρωπο, έστω κι αν έχει αμαρτήσει όσο και ο διάβολος. Γι’ αυτό και ο Κύριος μακαρίζει αυτούς που έχουν ταπεινό φρόνημα. (ΑΓΙΟΣ   ΛΟΓΓΙΝΟΣ).

Ø  Ο Διάβολος παρουσιάστηκε κάποτε στον Άγιο Μακάριο και του είπε: Ό,τι κάνεις, το κάνω. Νηστεύεις; Και εγώ δεν τρώω ποτέ. Κάνεις αγρυπνίες; Κι εγώ δεν κοιμάμαι ποτέ. Μόνο ένα πράγμα, που κάνεις δεν μπορώ να το κάνω. –Ποιό είναι αυτό; ερωτά με απορία ο Άγιος. –Να ταπεινωθώ, απαντά ο Διάβολος .

Ø  Ο ταπεινός δεν πέφτει ποτέ, διότι από που να πέσει, αφού είναι πιο κάτω απ’ όλους;       
       (ΑΓ.  ΜΑΚΑΡΙΟΣ  ο ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ). 

Ø  Βάση τοῦ πλούτου εἶναι ὁ χρυσός (το χρῆμα), ἐνῷ τῆς ἀρετῆς ἡ ταπείνωση. Ὅπως λοιπὸν ὅποιος δὲν ἔχει χρυσάφι (χρῆμα) εἶναι φτωχός, ἔστω καὶ ἂν δὲν φαίνεται στοὺς ἔξω, ἔτσι καὶ χωρὶς ταπείνωση ὁ ἀγωνιστὴς δὲν εἶναι ἐνάρετος. (ΟΣ.  ΜΑΞΙΜΟΣ  ὁ  ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ).

                                

ΟΣΙΑ Μ Α Ρ Ι Α, η Αιγυπτία.

1/4 ΟΣΙΑ Μ Α Ρ Ι Α, η Αιγυπτία.

«Ο Θεός αγάπη εστί» (Α Ιωάν. 4, 16). Στον ωκεανό της άμετρης ευσπλαγχνίας του Θεού πλέουν ναυαγοί κι αποπλέουν σεσωσμένοι. Στους κόλπους της θεϊκής αγάπης προσέρχονται αμαρτωλοί και απέρχονται Άγιοι.

Ο Θεός αγαπά παράφορα τον άνθρωπο κι επιδιώκει τη σωτηρία του. Τον αναζητά και τον ανασύρει και τον παρασύρει στο σωστικό του δίχτυ. Η φιλανθρωπία του Θεού σ' όλο της το μεγαλείο! Τον επισημαίνει, του προσφέρει συγκλονιστικές ευκαιρίες και η αρχή της μετανοίας επιτελείται. Ο δρόμος προς την σωτηρία ανοίγεται διάπλατα.

Χαρακτηριστικό υπόδειγμα μετανοίας, αλλά και παράδειγμα θεϊκής αγάπης η μορφή της Οσίας ΜΑΡΙΑΣ της Αιγύπτιας.

Μία μορφή, που ζει έντονα την αμαρτία, αλλά και βιώνει βαθιά τη μετάνοια. Μία ύπαρξη,που συμφύρεται κυριαρχικά στην ακολασία της πόλεως,αλλά και πολιτεύεται ισαγγελικά στο χώρο της ερήμου.

Ένα αγκάθι στο βόρβορο της ακολασίας, αλλά και ένα λουλούδι στο περιβόλι της μετανοίας.

Ας ιχνηλατήσουμε όμως την πολυκύμαντη ζωή της, αντλώντας σωστικά μηνύματα.

6ος αιώνας μ.Χ. και αυτοκράτορας του Βυζαντίου είναι ο Ιουστινιανός. Τότε γεννιέται στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, στην πολυθόρυβη και διεφθαρμένη αυτή πόλη, η Μαρία.

12χρονο αγνό λουλούδι είναι και ο διαφθορικός καύσωνας κατακαίει τα πέταλά του. Το πρώτο ολίσθημα σηματοδοτεί τη ζωή της. Αλλεπάλληλες πτώσεις ακολουθούν και γρήγορα φθάνει στο ναδίρ της ηθικής καταπτώσεως. Πιασμένη στον ιστό της ακολασίας υπηρετεί το διάβολο πιστά. Γίνεται πειθήνιο όργανό του, γνήσιο φερέφωνο της ανηθικότητας. Το όνομα της γνωστοποιείται κακόφημα. Η ζωή της ακόλαστη, παγιδεύει, προκαλεί και παρασύρει ολέθρια. Κι η δράση της στοχεύει επεκτατικά. Ιεροσόλυμα ο σταθμός της. Επιβιβάζεται σε καράβι με προσκυνητές των Αγίων Θεοβάδιστων Τόπων. Ο διάβολος δολιοπλοκεί. Ο Ιησούς αγρυπνεί. Η Μαρία πολύτιμο θήραμα βρίσκεται στο στόχο Του. Και η επέμβαση θα είναι καίρια.

14 Σεπτεμβρίου και η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού γιορτάζεται πανηγυρικά στα Ιεροσόλυμα. Πλήθος ευλαβών προσκυνητών πορεύονται προς το Ναό. Ανάμεσά τους κι η Μαρία προσπαθεί μάταια να εισέλθει. Μία δύναμη αόρατη την παρεμοδίζει αποτελεσματικά, την κινητοποιεί σωτήρια. Προσκρούει στην πέτρα του εμποδίου και το είναι της συγκλονίζεται. Αναζητεί την αιτία του εμποδίου και τη διαπιστώνει άμεσα. Ενδοσκοπεί και ανακαλύπτει σίγουρα. Η αμαρτία, η προσωπική της αμαρτία την απωθεί από το Ναό. Το συνειδητοποιεί βαθιά. Μετανοεί ειλικρινά. Κλαίει μεταμελητικά. Ζητεί ικετευτικά από την Παναγία εκτενή μεσιτεία στο Γυιό της, για άφεση αμαρτιών.

Παρακαλεί θερμά τη Θεοτόκο για τη σωτηρία της κι επιζητεί την εγγύηση της. Υπόσχεται οριστικά κι αμετάκλητα ριζική αλλαγή ζωής.

Και το θαύμα συντελείται. Οι ικεσίες εισακούονται. Η φιλανθρωπία του Θεού καταφαίνεται. Τα εμπόδια αποβάλλονται και η είσοδος απελευθερώνεται. Η Μαρία προστρέχει και κατασπάζεται και καταφιλεί και καταβρέχει το Τίμιο Ξύλο με τα ζωογόνα δάκρυα της μετανοίας. Τα ταπεινά ψελλίσματα μιας μετανοημένης καρδιάς θυμίαμα εύοσμο στο Θρόνο του Θεού. Η συντριβή της καρδιάς σηματοδοτεί την αγαλλίαση της ψυχής, την αληθινή μεταστροφή. Η Θεία Χάρη την επισκιάζει και εξέρχεται από το Ναό αναγεννημένη. Προστρέχει στον Ιορδάνη, εξομολογείται λεπτομερειακά, μετανοεί ειλικρινά, συγχωρείται οριστικά, καθολικά. Τα βήματά της οδηγούνται τώρα στην έρημο. Ω, δύναμη της μετανοίας! Και θαυματοποιείς.

Στην ερημική απομόνωση η Μαρία ζει 47 χρόνια. Δέχεται θυελλώδεις επιθέσεις από το σατανά. Δίνει σκληρές μάχες με τις σκοτεινές δυνάμεις. Σημειώνει λαμπρές νίκες, με τη Χάρη του Θεού. Δουλαγωγεί τη σάρκα και την υποτάσσει στο πνεύμα. Ελευθερώνει την ψυχή και ζει αγγελικά. Η προσευχή και η νηστεία, η κακοπάθεια και η αγρυπνία, εξαϋλώνουν την Αθλήτρια της ερήμου. Μετεωρίζεται μεταξύ Ουρανού και γης, όταν προσεύχεται. Βαδίζει πάνω στα Ιορδάνεια νερά ελεύθερα. Η αγάπη του Θεού εκδηλώνεται έντονα στη ζωή της.

Συναντά τον αββά Ζωσιμά και αξιώνεται να λάβει Σώμα και Αίμα Χριστού. Πανέτοιμη πλέον, την 1η Απριλίου, παραδίδει την ψυχή της πάλλευκη στα χέρια του Θεού, για να λάβει τον αμάραντο στέφανο της άρρητης δόξας.

ΟΣΙΑ ΜΑΡΙΑ! Ένα υπόδειγμα ειλικρινούς μετανοίας και άπειρης Θεϊκής αγάπης.

Ένα ελπιδοφόρο μήνυμα για κάθε αμαρτωλό, που ποθεί τη λύτρωση.-

Ευαγγελισμός της Θεοτόκου. Ανάσταση του Γένους.

25/3 Ε Υ Α Γ Γ Ε Λ Ι Σ Μ Ο Σ της Θ Ε Ο Τ Ο Κ Ο Υ.

ΑΝΑΣΤΑΣΗ του ΓΕΝΟΥΣ.

***********************************************

25 Μαρτίου ! «Χαίρε, κεχαριτωμένη· ο Κύριος μετά σου· ευλογημένη συ εν γυναιξίν» (Λουκά α΄,28-29), προσφωνεί εμφαντικά την Κόρη της Ναζαρέτ ο απεσταλμένος του Θεού Αρχάγγελος Γαβριήλ. Το προαιώνιο Θεϊκό σχέδιο της σωτηρίας του ανθρώπου αρχίζει να εφαρμόζεται. Η ευαγγελία ανακοινώνεται σ΄ Εκείνη, που είχε τη θεοποιό Χάρη κατά μετοχή, την Παναγία.

Και η καταφατική της απάντηση στο άγγελμα του Αρχαγγέλου «Ιδού η δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά το ρήμά σου»(Λουκά α΄,38) αποκαλύπτει την υπακοή της στο Θεό, μέσα από μια ελεύθερη επιλογή, την απάρνηση του ιδίου θελήματος και την αποδοχή του θελήματος του Θεού. Περνάει από την κάθαρση και το φωτισμό, με την ησυχαστική Θεοκοινωνία και φθάνει στη θέωση, κατά τον Ευαγγελισμό.

Τοιουτοτρόπως με την επίτευξη της Ενανθρώπησης του Λόγου εξασφαλίζεται η δυνατότητα της θέωσης κάθε ανθρώπου και πραγματοποιείται ο σκοπός της δημιουργίας.

25^η Μαρτίου 1821 ! Η γιορτή της ανάστασης του Γένους , η χαρά της ελευθερίας, το τραγούδι της λύτρωσης.

Γιορτάζομε σήμερα το μεγάλο, το αθάνατο, το μοναδικό ’21. Τρανή γιορτή, θύμιση υπέροχου μεγαλείου, υπέρλογης τόλμης, υποδειγματικού θάρρους.

Γιορτάζομε ένα θαύμα, ένα μεγαλούργημα, διότι το ’21 είναι πάνω από τη λογική, είναι ενθουσιασμός, είναι φωτιά και καταιγίδα.

400 χρόνια σκλαβιάς η αδούλωτη ελληνική ψυχή παρέμεινε ευλαβικά προσηλωμένη στην πίστη του Χριστού και στην Ιδέα της Πατρίδας. Η σκέψη του ηρωϊκού λαού μας πετούσε στην τρισένδοξη ιστορία του κι από τα θαυμαστά κατορθώματα των προγόνων του αντλούσε θάρρος και δύναμη.

Οι ραγιάδες των τετρακοσίων χρόνων έλαβαν τη μεγάλη απόφαση : ΄΄ Ε λ ε υ θ ε ρ ί α ή θ ά ν α τ ο ς. ΄΄

΄΄Καλύτερα μ ι α ς ώ ρ α ς

ε λ ε ύ θ ε ρ η ζ ω ή

παρά σ α ρ ά ν τ α χρόνια

σ κ λ α β ι ά και φ υ λ α κ ή. ΄΄

τραγουδεί ο Ρήγας Φεραίος. Και πέρασε το τραγούδι από σε στόμα και έγινε το Ευαγγέλιο και το ΄΄Πιστεύω΄΄ του ραγιά. Και το πήραν οι κάμποι, τα βουνά και οι ραχούλες, το τραγούδησαν οι βρυσούλες και οι βελανιδιές και αντιλάλησε στη Ρούμελη και στο Μωριά και έγινε αεράκι γλυκό και δροσερό, το οποίο χάϊδεψε τις θάλασσες και τα πελάγη κι έφθασε στα όμορφα δαντελλωτά ακρογιάλια κι έφερε το μήνυμα της επανάστασης στα ανδρειωμένα ελληνικά νησιά.

Σείσθηκε η σκλαβωμένη Πατρίδα.΄΄Ε λ ε υ θ ε ρ ί α ή θ ά ν α τ ο ς΄΄.

Αυτή, λοιπόν, την άγια μέρα ο Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε στην Αγία Λαύρα τη Σημαία της Επαναστάσεως. Παρεκάλεσαν τον Θεό και έδωκαν τη μεγάλη υπόσχεση. Ορκίσθηκαν στον Θεό και στην Πατρίδα : Να ελευθερωθούν ή να πεθάνουν. Η ψυχή του σκλάβου αντρειωμένη διαλαλεί :

΄΄Εγώ είμαι η ακατάλυτη ψυχή

των Σαλαμίνων,

στην Εφτάλοφη έφερα το σπαθί

των Ελλήνων,

δεν χάνομαι στα Τάρταρα,

μονάχα ξαποσταίνω,

στη ζωή ξαναφαίνομαι και λαούς

ανασταίνω.΄΄

Η ίδια ψυχή των Σαλαμινομάχων και των πολεμιστών του Λεωνίδα ήλθε και φώλιασε στην ψυχή των ραγιάδων κι έγιναν οι Διάκοι, οι Μιαούληδες, οι Κολοκοτρωναίοι κι οι Μπουμπουλίνες.

Η ίδια η ακατάλυτη ελληνική φλόγα έδωκε δύναμη στον Κανάρη να κρατήσει το δαυλό και στις Σουλιωτοπούλες να χορέψουν το χορό του Ζαλόγγου.

Κι έγιναν σύμβολα πανανθρώπινα οι υπεράνθρωποι του Μεσολογγίου, γιατί νίκησαν πειρασμούς, νίκησαν το σώμα τους και αντάλλαξαν τη ζωή τους με τη δόξα και την αθανασία.

Κι έγραψε η φουστανέλλα σελίδες ηρωισμού στη Ρούμελη και στο Μωρηά κι έγιναν τα Δερβενάκια η καταστροφή του Δράμαλη κι ο αφανισμός της στρατιάς του.

Κι έγινε η γέφυρα της Αλαμάνας Θερμοπύλες και μιμήθηκε ο Διάκος με τα παλλικάρια του τον Λεωνίδα με τους τριακοσίους του.

΄΄ Για ιδές καιρόν, που διάλεξε

ο Χάρος να με πάρει,

τώρα π’ ανθίζει το κλαρί και

βγάζει η γη χορτάρι.΄΄

Κι έμειναν το Αρκάδι και το Κούγκι, άστρα φωτεινά στο στερέωμα της οικουμένης, για να φωτίζουν και να οδηγούν σε πράξεις ηρωισμού και θυσίας.

Κι έγινε η λεβεντογέννα Κρήτη φωτιά, θηρίο ανήμερο και αγωνίσθηκε αιώνες, πληγώθηκε, αλλά δεν απέθανε κι έζησε και κατεσπάραξε τους τυράννους της κι έγινε θυγατέρα ζηλευτή στην αγκάλη της μητέρας Ελλάδας.

Κι έλαμψαν στη θάλασσα, πετράδια πολύτιμα, διαμάντια σπάνια, όλο λάμψη και φλόγα, τα δοξασμένα νησιά μας.

Κι έγιναν οι βάρκες της Χίου, των Ψαρών, της Ύδρας και των Σπετσών φωτιά, άνεμος και καταιγίδα, η οποία έκαψε κι έσπειρε τον τρόμο και τον πανικό στις τουρκικές αρμάδες.

Κι έγινε ο Παπαφλέσσας η δόξα και το καύχημα, η δάφνη και η μυρτιά της Πατρίδας μας.

Κι έγιναν το Μανιάκι και το Καρπενήσι, η Αραπίτσα και η Αλαμάνα, το Μεσολόγγι και το Χάνι της Γραβιάς, η πηγή της φωτιάς, η πηγή της λυτρώσεως, την οποία τόσο πόθησαν και αγάπησαν οι σκλαβωμένοι Έλληνες.

Η 25η Μαρτίου, ας είναι ημέρα εθνικής χαράς και εθνικής αγάπης, πανεθνικής ενότητας. Ο σημερινός πανηγυρισμός της, ας χρησιμεύσει, ως ένα πατριωτικό αναβάπτισμα και ας μας υπενθυμίσει την υποχρέωση, την οποία έχουμε, συσπει-ρωμένοι σε μία αδιάσπαστη φάλαγγα, να διαφυλάξουμε την τρισένδοξη Πατρίδα μας ελεύθερη.

Πανηγυρίζοντας δε σήμερα τα ελευθέρια, ας στρέψουμε το νου μας προς τους ήρωες, οι οποίοι εθυσίασαν τη ζωή τους στο βωμό της Πατρίδας μας, ας εκφράσουμε τον σεβασμό μας στους γιγαντομάχους του `21 και ας φροντίσουμε να είμαστε άξιοι συνεχιστές του ενδόξου παρελθόντος μας.

ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ της ΘΕΟΤΟΚΟΥ: Απαρχή τῆς σωτηρίας του ανθρώπου.

ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΑ του 1821 : Έναυσμα επανάστασης και επίτευξη απελευθέρωσης.

25^η Μαρτίου: Ορόσημο Χριστιανοσύνης και Ρωμιοσύνης.-

ΚΛΗΣΗ για ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ και ΣΤΑΥΡΟ.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ.( Μαρκ. η΄ , 34 – θ , 1 )

ΚΛΗΣΗ για ΑΥΤΑΠΑΡΝΗΣΗ και ΣΤΑΥΡΟ.

«΄Οστις θέλει οπίσω μου ελθείν απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι. »( Μαρκ. η΄ , 34 ).

Ο Ιησούς απευθύνει προσωπικές προσκλήσεις, για κατάταξη εκούσια στο στράτευμά Του.

Εθελοντές οι στρατιώτες του Χριστού. Ο Ίδιος Πρώτος Σταυροφόρος απαιτεί σταυροφόροι να είναι και οι ακόλουθοί Του, αφ’ ενός, αλλά και αφ’ ετέρου να επιδείξουν αυταπάρνηση.

Αυταπάρνηση σημαίνει να απαρνηθείς τον εαυτό σου. Η αυταπάρνηση συνεπάγεται την απάρνηση κάθε ηδονής, κάθε εφάμαρτης επιθυμίας, κάθε αμαρτωλής πράξεως, κάθε πάθους.

Η αυταπάρνηση σηματοδοτεί τον αγώνα για κάθαρση καρδιάς από τα πάθη, ώστε να επέλθει ο φωτισμός του νου και να επιτευχθεί η θέωση.

Η αυταπάρνηση απαιτεί την απάρνηση του ιδίου θελήματος και την αποδοχή του θελήματος του Θεού.

Η αυταπάρνηση πρώτος και βασικός όρος της εκούσιας στρατολόγησης στη συνοδεία του Ιησού.

Δεύτερος όρος η άρση του σταυρού. Ο Ιησούς Πρώτος σήκωσε τον Σταυρό, καρφώθηκε πάνω στον Σταυρό και η Σταυρική Του Θυσία ήταν λυτρωτική για τη δημιουργία καθολικά.

Η πτώση των Πρωτοπλάστων επέφερε τη διάσπαση του ανθρώπου από τον Θεό, των ανθρώπων μεταξύ τους, του ανθρώπου –προσώπου, εσωτερικά, του συνδέσμου ανθρώπου και φύσεως.

Η αμαρτία, ως «παρά φύσι» κίνηση της ψυχής προξένησε τη φθορά και τη θνητότητα.

Ο Εσταυρωμένος Χριστός ανέδειξε τον Σταυρό σε συνεκτικό σημείο αναφοράς όλης της κτίσεως.

Η δύναμη του Σταυρού αναδείχθηκε ενοποιός όλων των διασπάσεων.

Διά του Σταυρού ο άνθρωπος επιστρέφει στον Θεό και ενώνεται και κοινωνεί μαζί Του.

Διά του Σταυρού ο άνθρωπος ενοποιείται εσωτερικά και κατ’ επέκταση Χριστο-ποιείται.

Διά του Σταυρού ο άνθρωπος κυριαρχεί επί της φύσεως, η οποία και τον υπηρετεί.

Ο Σταυρός του Χριστού σύμβολο αγάπης και ειρήνης και ο σταυροφόρος χριστιανός ειρηνεύει, υπομένει, ελπίζει, αγαπά και σώζεται. Ο σταυρός του καθενός είναι στα μέτρα του και οπωσδήποτε σωστικός.

Απάρνηση εαυτού και άρση σταυρού, λοιπόν.

Να, οι δύο προϋποθέσεις για την κατάταξη στο εθελοντικό στράτευμα του Ιησού.

Ας τις εκπληρώσουμε.-

ΠΑΡΑΛΥΣΙΑ και ΥΓΕΙΑ.

ΚΥΡ. Β΄ΝΗΣΤΕΙΩΝ. (Μαρκ. β΄, 1-12). ΒΚΥΡ. Β΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ. ( Μαρκ. β΄, 1 – 12 )

ΠΑΡΑΛΥΣΙΑ και ΥΓΕΙΑ.ΠΑΡΑΛΥΣΙΘΑΠΑΡΑΛΥΣΙΑ και ΥΓΕΙΑ.

«Και έρχονται προς αυτόν παραλυτικόν φέροντες, αιρόμενον υπό τεσσάρων…» ( Μαρκ. β΄, 3 ).
Καπερναούμ! Ο Ιησούς βρίσκεται μέσα σ’ ένα σπίτι. Η άφιξη γνωστοποιείται αστραπιαία. Πάραυτα «συνήχθησαν πολλοί, ώστε μηκέτι χωρείν τα προς την θύραν και ελάλει αυτοίς τον λόγον.»
Ασφυκτιούν εσωτερικά και αποδρούν εξωτερικά.
Προστρέχουν στην «πηγή της ζωής » να ακούσουν, να ρουφήξουν τον λόγο του Κυρίου, για να κατασβήσουν τη δίψα τους.
Πολλοί οι ακροατές. Ολίγοι οι ποιητές. Πλείστοι οι φιλήκοοι, οι φιλοθεάμονες. Ελάχιστοι οι φιλάρετοι.
Η γνώση της αλήθειας, η ανεύρεση τρόπου σωτηρίας, απαιτούν την εφαρμογή.
Η απαρέγκλιτη τήρηση των θεϊκὠν εντολών είναι σωστική ενέργεια, αλλά συνεπάγεται ανένδοτο αγώνα, για την επίτευξή της.
Ο άνθρωπος, που κινείται ανάμεσα στη φιλοδοξία, στη φιλαργυρία, στη φιληδονία, διαθέτει παράλυτη ψυχή. Η φιλαυτία επιφέρει την παραλυσία, την καθήλωση της ψυχής σ’ένα σώμα, που υπηρετεί τις ηδονές, που ρέπει ακατάσχετα προς την αμαρτία.
Η παράλυτη, αμαυρωμένη ψυχή , ποθεί κάποτε τη σωτηρία της.
«...αιρόμενος υπό τεσσάρων» φθάνει ο παραλυτικός στο χώρο, που βρίσκεται ο Κύριος. Έρχεται εκεί, και επιζητεί τη θεραπεία του.
Ο Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς τονίζει χαρακτηριστικά τις τέσσερις προϋποθετικές κινήσεις για θεραπεία:Την αυτομεμψία, την εξομολόγηση, την υπόσχεση διόρθωσης και την προσευχή.
Όλα αυτά, βέβαια, αφού πρωταρχικά σημειωθεί απαλλαγή του λογισμού από γήϊνους περισπασμούς και κάθαρση της καρδιάς από τα πάθη.
Τότε επέρχεται η υψοποιός ταπείνωση και σηματοδοτείται η προσέγγιση τουΧριστού.
Ο νους υγιής πλέον διευθύνει το σώμα σε μεταστροφικές πράξεις και δεν διευθύνεται από αυτό καταστροφικά.
Η ψυχή, λουσμένη στο Φως της αναστάσεώς της, κοινωνεί με τον Χριστό, ζει για τον Χριστό και πορεύεται ακάθεκτα προς την ποθητή Συνάντηση με Εκείνον, στα δώματα της Βασιλείας των ουρανών.-

ΠΡΟΤΡΟΠΗ

Γνωριμία με τον Χ Ρ Ι Σ Τ Ο.

ΚΥΡ. ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ. ( Ιωαν. α΄, 44 – 52 )
Η ΓΝΩΡΙΜΙΑ με τον ΧΡΙΣΤΟ.
«ευρήκαμεν, Ιησούν…τον από Ναζαρέτ.» (Ιωαν. α΄, 45).
Ο άνθρωπος πλασμένος «κατ’ εικόνα» του Αρχέτυπου Λόγου επιποθεί τον Θεό.
Η αναζήτηση του Θεού είναι πανανθρώπινη διαδικασία.
Η εκζήτηση του Τριαδικού Θεού, για τον Χριστιανό, αποτελεί κυρίαρχο στοιχείο στην πνευματική του πορεία.
Η Γνωριμία μαζί Του σημείο ζωής.
Η Συνάντηση με Εκείνον υπόθεση προσωπική και ταυτόχρονα σωστική.
Πώς θα επιτευχθούν, λοιπόν, η Υψηλή Γνωριμία και Συνάντηση με τον Ιησού ;
Η εκούσια κατάταξη στο στράτευμά Του και η ένταξη στην Εκκλησία Του, αποτελεί το πρώτο σημαντικό βήμα. Με το Άγιο Βάπτισμα επιτελείται η πολιτογράφηση στη Βασιλεία του Θεού, απαραίτητη προϋπόθεση σωτηρίας.
Η συμμετοχή στη Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας εναγιοποιεί τον άνθρωπο.
Η Αγιογραφική και Αγιοπατερική μελέτη εξασφαλίζουν τη γνώση των εντολών του Θεού, ως θεωρία και πράξη και την αποτροπή των πτωτικών κινήσεων.
Η έμπρακτη, θυσιαστική αγάπη προς τον αδελφό μας, ως ανταύγεια της φλογερής αγάπης προς τον Θεό, εγγύηση σωτηρίας, αλλά και γνωριμίας με τον Κύριο.
Η βίωση της ασκητικής ζωής της Εκκλησίας, με τον ανένδοτο αγώνα της κάθαρσης της καρδιάς, συνεπάγεται τον φωτισμό του νου και κατ’ επέκταση την θέωση.
Θέωση σημαίνει θέα του Θεού, γνωριμία μαζί Του, κοινωνία με Εκείνον.
Οι Άγιοι, με την απελευθέρωση από τα δεσμά των παθών και τη μεταμόρφωσή τους, με την μη απολυτοποίηση της λογικής και την έντονη αίσθηση της Πρόνοιας του του Θεού,πέτυχαν την αληθινή γνωριμία με τον Χριστό και τη διαρκή κοινωνία μαζί Του.
Ήταν ένα επίτευγμα ισόβιου, αδυσώπητου αγώνα.
Αυτόν κι εμείς ας επιχειρήσουμε και θα τερματίσουμε νικηφόρα.-

Αγία ΦΩΤΕΙΝΗ η Ιεραπόστολος.

ΑΓ. Φ Ω Τ Ε Ι Ν Η. -Μία φλογερή Ιεραπόστολος.-

Ο Ιησούς ανά τους αιώνες μαγνητίζει ψυχές, ηλεκτρίζει καρδιές, πυρπολεί υπάρξεις, δημιουργεί μία ατέλειωτη σειρά αφοσιωμένων Φίλων Του.
Ανάμεσά τους διακρίνεται η Αγία Φ Ω Τ Ε Ι Ν Η, που τιμάμε στις 26 Φεβρουαρίου.
Η γυναίκα εκείνη, που έχει προσωπική γνωριμία κι αξιόλογη συνομιλία με τον Κύριο στο πηγάδι του Ιακώβ. Εκείνη η συνάντηση είναι η μεγάλη στιγμή της μεταστροφής της. Από εκείνη την ώρα, που οι κεραίες της ψυχής της συλλαμβάνουν το μήνυμα και το νόημα της Τριαδικής Θεότητας, από τότε αρχίζει με αμείωτο ζήλο το υψηλό έργο της ιεραποστολής.
Κερδίζει τις πέντε αδελφές της: Ανατολή, Φωτώ, Φωτίδα, Παρασκευή, Κυριακή και τους δυό γυιούς της: Βίκτωρα και Ιωσήφ. Με αυτούς, σαν επιτελείο, οργώνει πόλεις και χωριά και σπέρνει το σπόρο της Αλήθειας του Χριστού.
Το 66 μ.Χ. ο βασιλιάς Νέρωνας εξαπολύει απηνή διωγμό κατά των Χριστιανών. Η Αγία Φωτεινή με το γυιό της Ιωσήφ βρίσκονται στην Καρθαγένη της Αφρικής και κηρύττουν με παρρησία.
Ο μεγαλύτερος γυιός της Βίκτωρας προάγεται σε αρχιστράτηγο του Ρωμαϊκού στρατού. Ο βασιλιάς του αναθέτει ειδική αποστολή στην Ιταλία για να τιμωρήσει τους Χριστιανούς.Ο δούκας Ιταλίας Σεβαστιανός γνωρίζει τη χριστιανική ιδιότητα του Βίκτωρα και τον προτρέπει φιλικά να εφαρμόσει τη βασιλική εντολή. Ο θαρραλέος όμως αρχιστράτηγος δεν πτοείται. Είναι αποφασισμένος να θυσιάσει τα παράσημα και να παραμείνει κήρυκας Ιησού. Ο Σεβαστιανός τυφλώνεται και μένει άφωνος. Ομολογεί τη Θεότητα του Χριστού, αναβλέπει και Τον δοξολογεί. Το θαύμα προσελκύει πολλούς στο Χριστό.
Ο Νέρωνας πληροφορείται τη χριστιανική ταυτότητα του Βίκτωρα και του Σεβαστιανού και την οικογενειακή ιεραποστολική δράση της Αγίας Φωτεινής και τους καλεί στη Ρώμη.
Ο Κύριος εμψυχώνει το Βίκτωρα και τον μετονομάζει τιμητικά Φωτεινό. Η Αγία φθάνει στη Ρώμη. Πανθομολογούν αγάπη στον Ιησού. Διατάζεται η συντριβή των δακτύλων και η αποκοπή των χεριών, αλλά μένουν αβλαβή, ενώ τα χέρια των δημίων παραλύουν. Οι άνδρες φυλακίζονται, ενώ οι γυναίκες οδηγούνται στο παλάτι σε μια προκλητική επίδειξη χρυσού. Εκεί συναντούν την κόρη του Νέρωνα Δομνίνα. Κατηχείται μαζί με τις εκατό υπηρέτριές της, βαπτίζονται και μετονομάζεται Ανθούσα. Μοιράζει τα χρυσαφικά στους φτωχούς και ακολουθεί την Αγία.
Ο Νέρωνας οργίζεται και διατάζει να ριφθούν όλοι σε καμίνι, αλλά παραμένουν αβλαβείς. Τους προσφέρει να πιουν δηλητήριο από τον ξακουστό μάγο Λαμπάδιο. Πίνουν και μένουν απαθείς. Ο μάγος γίνεται Χριστιανός, βαπτίζεται Θεόκλητος και αποκεφαλίζεται.
Τα μαρτύρια συνεχίζονται σκληρότερα. Κόβονται τα νεύρα των Αγίων. Κατασχίζονται, κατακαίονται, ποτίζονται με στάχτη και ξύδι, μολύβι και θειάφι, αλλά αγάλλονται. Τυφλώνονται και ρίχνονται σε σκοτεινή φυλακή γεμάτη φαρμακερά φίδια. Ο Κύριος τους εμψυχώνει, τους θεραπεύει, νεκρώνει τα φίδια και ευωδιάζει το χώρο. Πολλοί τους επισκέπτονται και πιστεύουν στο Χριστό. Ο Νέρωνας καταπλήσσεται. Διατάζει να σταυρωθούν και να κτυπηθούν ανελέητα.Οι Άγιοι παραμένουν ζωντανοί, ψάλλουν, Άγγελος τους απελευθερώνει, ενώ οι δήμιοι τυφλώνονται. Με τις προσευχές της Αγίας επαναβλέπουν και βαπτίζονται. Ο Νέρωνας διατάζει την εκδορά του δέρματος των Αγίων και τον αποκεφαλισμὸ όλων, εκτός της Αγίας Φωτεινής. Η Αγία λυπείται, που μένει μόνη, ενώ οι συναθλητές της βρίσκονται στον Ουρανό πανευτυχείς.
Προσεύχεται θερμά κι ο Χριστός εμφανίζεται και την καθιστά υγιή. Στη φυλακή και ενώ υμνολογεί τον Κύριο παραδίδει την ψυχή της στα χέρια Του και απολαμβάνει αιώνια την ατέρμονη ευτυχία του Παραδείσου.-

ΟΣΙΑ ΦΙΛΟΘΕΗ η Αθηναία.

19/2 ΟΣΙΑ Φ Ι Λ Ο Θ Ε Η, η Αθηναία.

ΦΙΛΟΘΕΗ! Ένα αστέρι φωτεινό στο χώρο του Παραδείσου. Ένας φάρος τηλαυγής για τους οδίτες της γης.
ΦΙΛΟΘΕΗ! Το καύχημα των Αγγέλων. Το εγκαλλώπισμα των Οσίων. Η αρωγή των θλιμμένων. Η καταφυγή των διωκομένων. Η προστάτρια των Αθηναίων.
ΦΙΛΟΘΕΗ! Οσίων και Μαρτύρων η έκφραση.
1522 μ.Χ. Στην Αθήνα γεννιέται η αρχοντοπούλα Ρεγούλα Μπενιζέλου. Ένα δώρο Θεϊκό. Μία απάντηση θετική του Θεού στις ικετευτικές επικλήσεις της θεοσεβούς μητέρας της Συρίγας. Γαλουχείται με τα νάματα της πίστεως. Δέχεται την ευεργετική επίδραση της θεϊκής Γνωριμίας. Καλλιεργείται ψυχικά κι αντανακλά ευοίωνο μέλλον. Η καρδιά της δονείται από αγάπη για το Χριστό. Μεγαλώνει με προοπτική. Οι αναβάσεις είναι ο στόχος της. 12χρονη η Ρεγούλα γίνεται σύζυγος πλουσίου άνδρα. Η ζωή της γίνεται μαρτυρική από τη βάναυση συμπεριφορά του. Κι ο Κύριος τερματίζει την τρίχρονη δοκιμασία της. Καλεί στον Ουρανό τον αμετανόητο σύζυγο, απελευθερώνοντας τη δική Του Αθλήτρια. Η Ρεγούλα στοχεύει πλέον απαρέγκλιτα στη θέωση. Απαρνείται την αυταρέσκεια και επιδιώκει τη θεαρέσκεια. Αγωνίζεται για την απόκτηση ταπεινού φρονήματος,διακαούς αγάπης. Ενδοσκοπεί και αποσκοπεί στην αυτογνωσία, με προοπτική την αδελφογνωσία και στόχο τη Θεογνωσία. Με όπλα την προσευχή και τη νηστεία, την αγρυπνία και τη μελέτη αυτοκαλλιεργείται. Κι ύστερα από 10χρονη χηρεία και εκδημία των γονέων της, επιδίδεται απρόσκοπτα στη στοχική της επίτευξη. Διαθέτει την τεράστια περιουσία της στη διπολική αγάπη: Του Θεού και των ανθρώπων. Κτίζει Μονή, Παρθενώνα, για τη λατρεία του Θεού και για εστία προσφοράς αγάπης στον άνθρωπο. Κι η μεγάλη στιγμή της προσωπικής της αφιερώσεως στο Νυμφίο Χριστό στο προσκήνιο. «Κείρεται η δούλη του Θεού ΦΙΛΟΘΕΗ Μοναχή...». Είναι η τιμητική διάκριση του Θεού στην ανένδοτη Αγωνίστρια. -«Ναι, του Θεού συνεργούντος...», είναι η καταφατική απάντηση στο θεϊκό κάλεσμα. Και η αρένα της ισάγγελης πολιτείας ανοίγεται διάπλατα. Πλήθος νεανίδων εντάσσεται στη συνοδεία της. Κι αναδεικνύεται χειραγωγός άριστη, οδηγός θεοφώτιστη, μάνα φιλόστοργη, συναγωνίστρια πρότυπη. Διδάσκει βιωματικά, παιδαγωγεί μεθοδικά, φρονηματίζει υψηλά, μεταλαμπαδεύει πειστικά, στηρίζει δυναμικά, νουθετεί σωστικά. Η βαθειά πίστη της προσκαλεί. Ο φλογερός ζήλος της προκαλεί. Η ένθεη αγάπη της παρακινεί. Τα λόγια της μεταφράζονται σε έργα. Η ζωή της διδάσκει εύγλωττα. Προσιτή σε όλους η Ηγουμένη Φιλοθέη, γίνεται η καταφυγή όλων. Η Ρωμιοσύνη προσφεύγει κι αναπτερώνεται. Οι αιχμάλωτες καταφεύγουν και προστατεύονται. Οι ενδεείς προστρέχουν και καλύπτονται. Οι ασθενείς βρίσκουν τη θεραπεία στο Νοσοκομείο της. Οι ξένοι τη φιλοξενία στους Ξενώνες της. Τα ορφανά το στήριγμα στα ιδρύματά της. Στο Βασίλειο της Αγάπης η αγάπη βρίσκει τη μεγαλειώδη έκφρασή της. Αγωνία και αγώνας της ακούραστης φιλόθεης Γερόντισσας Φιλοθέης να κρατήσει υψηλό το φρόνημα των ραγιάδων, με φωτεινό το όραμα της λευτεριάς. Να διατηρήσει αδούλωτη την ψυχή των αδελφών του Χριστού από τις αλλόπιστες επιθέσεις. Και η αγαπητική της προσφορά σύντομα γίνεται στόχος των Τούρκων. Η προστατευτική της κάλυψη σε τέσσερις αιχμάλωτες γυναίκες γνωστοποιείται και η απολογία της είναι άμεση. Ομολογεί παρρησιακά και φυλακίζεται πάραυτα. Βασανίζεται σκληρά και καταδικάζεται σε θάνατο. Οι Χριστιανοί το πληροφορούνται και θλίβονται. Εξαγοράζουν τον Κριτή κι απελευθερώνουν την Οσία. Η ηρωϊκή θεάρεστη πορεία συνεχίζεται. Προσφέρει και προσφέρεται στο βωμό της αγάπης στο Θεό, στον άνθρωπο, στη σκλαβωμένη Πατρίδα. 1589 μ.Χ. Παραμονή της γιορτής του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου. Η Μονή τιμά τον Άγιο με ολονυκτία. Ο Ναός δονείται από τις ψαλμωδίες. Οι ψυχές σκιρτούν από κατάνυξη. Οι καρδιές πάλλονται από αγάπη για το Θεό της αγάπης. Κι εκείνο το βράδυ, που πύρινες ικεσίες φθάνουν στο Θρόνο του Θεού, μία ομάδα Τούρκων εισβάλλει στο Ναό, συλλαμβάνει βίαια την Οσία Φιλοθέη, τη μαστιγώνει αλύπητα, και την εγκαταλείπει ημιθανή. Είναι η αρχή του τέλους της γήινης πορείας της. Το σώμα φθίνει από τις διάσπαρτες πληγές. Η ψυχή εξαγνίζεται από τη μαρτυρική καρτερία. 19 Φεβρουαρίου 1589! Μία καρδιά, με πολλή αγάπη, παύει να χτυπά. Μία ψυχή πάλλευκη φθάνει στο Θρόνο του Πλάστη, Αγωνοθέτη Κυρίου της. Μία νικήτρια συναριθμείται στον όμιλο των Οσιομαρτύρων. Είναι η Οσία Φιλοθέη.Η απουσία της έντονη στην Αθήνα. Η παρουσία της εύλαλη στην Ελλάδα, στην Ορθοδοξία. Οι πρεσβείες της ακατάπαυστες για τους πιστούς. Ο Καθεδρικός Ναός της Αθήνας κρατεί πολύτιμο θησαυρό το ιερό θαυματουργό της λείψανο και την τιμά πανηγυρικά.-