ΟΣΙΑ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ.

25/9 Η ΟΣΙΑ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ.

Ιησούς! Ο Μοναδικός Νυμφίος αναρίθμητων εκλεκτών ψυχών.
Ιησούς! Πόλος έλξεως εκατομμυρίων ανθρωπίνων υπάρξεων.
Τα βέλη της αγάπης Του στοχεύουν διαλεκτά θηράματα. Καρδιές, λαβωμένες από Θείο έρωτα, γίνονται ολοκαυτώματα στο βωμό της Αγάπης. Καθιστούν τον Ιησού απόλυτο Μονάρχη στον θρόνο της καρδίας τους. Θυσιάζουν πλούτη και δόξα, για να κερδίσουν τον πολύτιμο Μαργαρίτη. Απαρνούνται γονείς και συγγενείς, για να προσκολληθούν στον Κύριο. Απαρτίζουν το εκλεκτό Του ποίμνιο. Ανάμεσά τους, διακρίνεται η ΟΣΙΑ ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ.
Βρισκόμαστε στην Αλεξάνδρεια, τον 5ο μ. Χ. αιώνα. Εκεί ζει ένα ευσεβέστατο, πλούσιο ζευγάρι. Διακαής πόθος τους η απόκτηση ενός παιδιού. Πύρινο αίτημα των αδιάλειπτων προσευχών τους. Θερμός μεσολαβητής προς τον Κύριο ο Άγιος Γέροντας του Μοναστηρίου. Καρπός ικεσίας, νηστείας, αγρυπνίας κι ελεημοσύνης, ένα ωραιότατο κοριτσάκι, η Ευφροσύνη. Η παρουσία της διαλύει τη λύπη και σκορπίζει χαρά και άγαλλίαση.
Παράλληλα με τη σωματική διατροφή, της ενσταλάζουν την πίστη και την αγάπη στον Χριστό.
Η Ευφροσύνη, δωδεκαετής, χάνει τη μητρική προστασία. Πόθος της άσβεστος ο Ουράνιος Νυμφίος. Ο πατέρας της όμως, Παφνούτιος, φροντίζει να τη νυμφεύσει με γήινο Νυμφίο. Δεκαοκτάχρονη η Ευφροσύνη οδηγείται στο Μοναστήρι, για να δεχθεί τις νουθεσίες και ευλογίες του Αγίου Γέροντα. Η διορατικότητά του διαβλέπει τον ενδόμυχο πόθο της. Πυρακτώνεται από σφοδρό θεϊκό έρωτα κι αναζητεί ευκαιρία, για να εκπληρώσει τον πόθο της.
Ο Παφνούτιος επισκέπτεται το Μοναστήρι και παραμένει εκεί τρεις μέρες. Η Ευφροσύνη συναντά ασκητή στην πόλη, εξομολογείται τη λαχτάρα της και ζητεί την άμεση κουρά της. Ενδύεται το αγγελικό σχήμα και νιώθει τρισευτυχισμένη. Συλλογισμός της η αναζήτηση κρυσφύγετου. Απόφασή της, η περιβολή με ανδρική ενδυμασία και η καταφυγή της στο γνωστό Μοναστήρι.
Στον Γέροντα συστήνεται σαν Σμάραγδος, ευνούχος του Βασιλιά Θεοδοσίου. Εισέρχεται στήν αρένα των πνευματικών αγώνων, με την καθοδήγηση του σοφού Γέροντα Αγαπίου. Δίνει μάχες και κερδίζει περιφανείς νίκες. Ο Σατανάς την φθονεί. Οι αδελφοί, συναθλητές της, σκανδαλίζονται από την ομορφιά της και απομονώνεται σε κελλί. Οι αγώνες της είναι εντατικώτεροι.
Ο πατέρας της, επιστρέφοντας σπίτι, την αναζητά. Οι κόποι μάταιοι. Θρηνεί απαρηγόρητα. Επισκέπτεται το Γέροντα της Μονής και ζητεί τις προσευχές του. Ο Χριστός καλύπτει τη Νύμφη Του. Οδηγείται στον αδελφό Σμάραγδο, για ηθική ενίσχυση. Η Ευφροσύνη στο αντίκρυσμα του πατέρα της συγκινείται. Η ίδια είναι αγνώριστη από την κακοπάθεια. Τον παρηγορεί, τον ενθαρρύνει και ηρεμεί ο περίλυπος πατέρας.
Τριάντα οκτώ χρόνια ζει η Ευφροσύνη στο Μοναστήρι και φθάνει σε ύψη τελειότητας. Αρρωσταίνει και κατά θεία Πρόνοια συναντά τον πατέρα της, αποκαλύπτει την ταυτότητά της και παραδίδει την ψυχή της στα χέρια του Θεού, στις 25 Σεπτεμβρίου. Στον Ουρανό τον συναντά μετά από δεκάχρονη Μοναχική πολιτεία, όπου συνευφραίνονται την ομορφιά του Παραδείσου.-

Η ΑΓ. ΘΕΚΛΑ.

24/9 Η ΑΓΙΑ ΘΕΚΛΑ

Ανάμεσα στη χορεία των Μαρτύρων γυναικών, πρώτη θέση κατέχει η ΑΓΙΑ ΘΕΚΛΑ. Πρωτοπόρος και πολύαθλος, καρτερική κι ακλόνητη. Η στάση της ηρωική. Η πίστη της ακράδαντη. Η αγάπη της στο Χριστό δίχως όρια. Ανταλλάσσει τα πρόσκαιρα με τα αιώνια. Θυσιάζει τα φθαρτά και κερδίζει τ' άφθαρτα.
Γεννιέται, ζει και μεγαλώνει στο Ικόνιο της Μ. Ασίας, μέσα σ' ένα πλούσιο, ειδωλολατρικό, οικογενειακό περιβάλλον. Η ομορφιά της εξαιρετική. Η λεβεντιά της θαυμαστή. Οι γονείς της την αρραβωνιάζουν με εκλεκτό νέο, τον Θάμυρι. Εκείνες τις μέρες φθάνει στο Ικόνιο ο Πυρφόρος Απ. Παύλος και φιλοξενείται στο σπίτι του ευσεβούς Ονησίφορου. Η Θέκλα γίνεται κρυφή ακροάτρια των κηρυγμάτων του.
Η ψυχή της σκιρτάει. Τα βέλη του Ιησού πληγώνουν καίρια την ευαίσθητη καρδιά της. Ανάβει μέσα της ο θείος έρωτας και κατακαίει κάθε ανθρώπινο δεσμό. Μπροστά στη λάμψη του Ουρανίου Νυμφίου, εκμηδενίζεται κάθε ανθρώπινη ομορφιά. Και η Θέκλα παίρνει την ηρωϊκή απόφαση να εγκατάλειψει τον επίγειο νυμφίο και να παραμείνει Νύμφη του Ιησού. Στο προσκλητήριο κάλεσμά Του απαντά καταφατικά. Μένει για πάντα δέσμια της αγάπης του Χριστού, αφοσιωμένη μαθήτρια του Παύλου.
Ο Θάμυρις την αναζητεί. Μαθαίνει την αιτία της μεταστροφής της και φουντώνει το μίσος του για τον Παύλο. Τον καταγγέλλει στη τοπική εξουσία και τον φυλακίζουν. Η Θέκλα πουλάει ό,τι χρυσαφικά έχει, δωροδοκεί τους φύλακες και βρίσκεται κοντά στον Παύλο. Εκεί, σαν διψασμένο ελάφι, ρουφάει τα θεία λόγια του και η πίστη της γιγαντώνεται. Το διάβημά της γνωστοποιείται και τον μεν Απόστολο φραγγελώνουν και διώχνουν, την ίδια δε ρίχνουν στη φωτιά. Όμως οι πύρινες ικεσίες του Παύλου την κρατούν ανέγγιχτη.
Κι όταν ο Παύλος αναχωρεί για την Αντιόχεια, τον ακολουθεί πιστά. Εκεί αναπτύσσει αξιόλογη ιεραποστολική δράση. Κηρύττει δυναμικά και κερδίζει ψυχές στον Χριστό. Κάνει θαύματα και δοξάζεται το όνομα του Θεού.
Συκοφαντείται και βασανίζεται ανελέητα. Την ρίχνουν ανάμεσα σε άγρια θηρία, αλλά μόλις την πλησιάζουν, ημερεύουν.
Τη βάζουν σε λίμνη με φώκιες κι αμέσως νεκρώνονται.
Η πίστη νικά. Ο Θεός θριαμβεύει.
Επιστρέφει στο Ικόνιο και, με οδηγό φωτεινό σύννεφο, φθάνει στο όρος Καλαμών της Σελεύκειας. Σ' ένα σπήλαιο λατρεύει μόνη το Νυμφίο της ψυχής της. Αλλά κι εκεί καταφθάνουν άνθρωποι για ν' ακούσουν τις θείες διδαχές της. Ο Θεός δια της Αγίας σκορπίζει τη θαυματουργική Του χάρη. Οι γιατροί την μισούν και στέλνουν ανθρώπους να την ατιμάσουν. Ο Κύριος όμως δεν την εγκαταλείπει. Ανοίγει μια πέτρα και καλύπτει όλο το σώμα της, πάναγνο, ενώ η ψυχή της παραδίδεται στα χέρια Του.
Σε ηλικία 90 χρόνων, μετά από μια έντονη ιεραποστολική και μαρτυρική ζωή 72 χρόνων, απολαμβάνει αιώνια την ομορφιά του Παραδείσου.-

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ μετά της οικογενείας του.

20/9 Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ μετά της οικογενείας του.

Ο χριστιανός, από τη στιγμή που βαπτίζεται, πολιτογραφείται στα Μητρώα τ' Ουρανού. Τίθεται στην κυριότητα του Χριστού. Δοκιμάζεται για ν' ασκηθεί στην υπομονή και στην καρτερία, για ν' αποδειχθεί η σταθερότητα, για να φανεί η πίστη, για να επιτευχθεί η σωτηρία. Όλα μέσα στα αλάνθαστα σχέδια του Θεού.
Μία πρωταθλήτρια οικογένεια στον στίβο των δοκιμασιών, έχει να επιδείξει η Εκκλησία μας, στις 20 Σεπτεμβρίου. Είναι ο Άγιος ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ, με τη γυναίκα του ΘΕΟΠΙΣΤΗ και τα παιδιά του ΑΓΑΠΙΟ και ΘΕΟΠΙΣΤΟ.
Βρισκόμαστε στην κοσμοκράτειρα Ρώμη, στους χρόνους του Τραϊανού. Το Ρωμαϊκό στρατό λαμπρύνει η παρουσία του στρατηλάτη Πλακίδα. Πρώτος στις μάχες. Πρώτος στην αρετή, στην καλωσύνη, στις αγαθοεργίες, στη σωφροσύνη. Πρώτος σ' όλα, αλλά ειδωλολάτρης.
Το άγρυπνο μάτι του Χριστού τον επισημαίνει. Έτσι, μία μέρα, ενώ κυνηγά με ορμητικότητα και πάθος ένα ελάφι, συλλαμβάνεται στα δίχτυα της φιλανθρωπίας του Θεού. Αντικρίζει με θαυμασμό ανάμεσα στα κέρατα του ελαφιού, τον Τίμιο Σταυρό. Ατενίζει τον Εσταυρωμένο και ακούει τη φωνή Του: «Πλακίδα, τι με διώκεις; Εγώ είμαι ο Χριστός». Έντρομος πληροφορείται την ταυτότητα του Χριστού και του έργου Του, ομολογεί την πίστη του σ' Εκείνον και επιστρέφει σπίτι του. Εκεί ενημερώνει τη γυναίκα του Τατιανή και τα δύο παιδιά τους για το θαυμαστό όραμα, για το θείο κάλεσμα. Όλοι μαζί, βαπτίζονται χριστιανοί και η ευλογημένη οικογένεια μετονομάζεται: ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ - ΘΕΟΠΙΣΤΗ - ΑΓΑΠΙΟΣ - ΘΕΟΠΙΣΤΟΣ.
Μία οικογένεια φλογερή και ζηλευτή, γενναία και πιστή. Θα δώσει τιτάνιους αγώνες, θα κονταροχτυπηθεί με τον Σατανά, θα δοκιμαστεί σκληρά, αλλά θα εξέλθει νικήτρια. Αυτά προειδοποιεί και υπόσχεται ο Κύριος στον εκλεκτό του Ευστάθιο.
Κι ο αγώνας αρχίζει αδυσώπητος. Μέσα σε λίγες μέρες χάνουν τα πάντα. Πάμφτωχοι αναχωρούν για την Αίγυπτο, με προορισμό τα Ιεροσόλυμα. Στο λιμάνι ο πλοίαρχος αρπάζει άγρια την ωραία Θεοπίστη κι ανοίγεται στο πέλαγος. Περίλυπος ο Άγιος Ευστάθιος, περιφέρεται σ' έρημους δρόμους και θηρία αρπάζουν τα δύο παιδιά του. Κλαίει και οδύρεται και σπαράζει η πατρική του καρδιά. Υπομένει όμως με γεναιότητα και η χάρη του Θεού τον επισκιάζει. Τα δύο του παιδιά σώζονται, η δε γυναίκα του ελευθερώνεται. Ο Άγιος μόνος, ξένος, θλιμμένος, αντιμετωπίζει καρτερικά τα κτυπήματα. Οι προσευχές του πύρινες ανεβαίνουν στον Θρόνο του Πλάστη. Επικαλείται την θεϊκή προστασία και δέχεται τη βοήθεια.
Ο Αυτοκράτορας Τραϊανός έχει άμεση ανάγκη της παρουσίας του γενναίου στρατηλάτη Πλακίδα. Τον χρειάζεται, για ν' αποκρούσει εχθρό. Τον αναζητεί επίμονα και τελικά τον βρίσκει. Τον τιμά μεγαλόπρεπα και με το αξίωμα του στρατηλάτη κατατροπώνει τον εχθρό. Μετά τη λαμπρή νίκη, βρίσκει τη γυναίκα και τα παιδιά του.
Ο Χριστός, που του στέρησε τα πάντα,του χαρίζει πάλι αξιώματα, οικογένεια.
Επιστρέφοντας στη Ρώμη, βασιλιάς είναι ο Αδριανός. Τον τιμά και του προτείνει να θυσιάσει στους θεούς. Τώρα ο Άγιος καλείται να ομολογήσει την πίστη του. Αρνούνται όλοι θαρραλέα και ομολογούν με θαυμαστή παρρησία την πίστη τους στον Χριστό. Αμέσως ρίχνονται στα λιοντάρια, αλλά παραμένουν αβλαβείς. Κλείνονται σε χάλκινο βόδι πυρακτωμένο, αλλά οι μεν ψυχές τους προσέρχονται στον Αθλοθέτη Ιησού, για να πάρουν το αμάραντο στεφάνι της νίκης, τα δε σώματά τους μένουν ανέγγιχτα.
Η ζωή τους υπήρξε μαρτυρική. Η αμοιβή τους πλουσιοπάροχη. Απολαμβάνουν αιώνια την ευφροσύνη του Παραδείσου.-

ΠΟΘΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ.

ΚΥΡ. ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ. ( Μαρκ. η΄ , 34 – θ΄ , 1 )
ΠΟΘΟΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ.

΄΄Ος γαρ αν θέλη την ψυχήν αυτού σώσαι, απολέσει αυτήν` ος δ’ αν απολέση την εαυτού ψυχήν ένεκεν εμού και του ευαγγελίου, ούτος σώσαι αυτήν.΄΄(Μαρκ. η΄ , 35 ).

Άπειρα «θέλω» αντηχούν καθημερινά στις ανθρώπινες κοινωνίες. Εκφράσεις επιθυμίας, απαίτησης, δικαιώματος. Όλα τα «θέλω» απηχούν το «ίδιον θέλημα», είναι εγωπαθητικές κινήσεις και αφορούν καλύψεις υλικές.

Εξαίρεση σε όλη την αλυσίδα των «θέλω» ένα «θέλω» σωστικό. Είναι αυτό, που αφορά την σωτηρία της ψυχής.

Η ψυχή, δώρο ανεκτίμητο του Θεού, με προορισμό αθανασίας, αξίζει ενός πανίσχυρου, δυναμικού « θέλω ».

Η σωτηρία της ψυχής πρωταρχικός και κυρίαρχος στόχος του χριστιανού. Για την επίτευξη αυτού του στόχου αξίζει κάθε θυσία. Απαιτείται να χάσει ο άνθρωπος τη ζωή αυτή, τη γήϊνη, για να κερδίσει την ουράνια, αιώνια ζωή. Είναι μία ζωή ατελεύτητη, πανευφρόσυνη, μέσα στο Φως της αγάπης και παρουσίας του Θεού.

Αν ο άνθρωπος προσκολληθεί στα γήϊνα, πνιγεί στις βιοτικές μέριμνες της καθημερινότητας, στις ποικίλες απολαύσεις, αποξενωθεί από τον Θεό, οδηγείται αναμφίβολα στο αδυσώπητο μαρτύριο της συνειδήσεως, εδώ στη γη, αλλά και στο διηνεκές μαρτύριο της κολάσεως. Μία κόλαση αιώνια, που θα γεύεται ο άνθρωπος την αγάπη του Θεού, όχι όμως ως Φως, αλλά ως φωτιά, που θα τον κατακαίει.

Για την αποφυγή αυτής της τραγικής και ανεπανόρθωτης κατάληξης απαιτούνται θυσίες. Μία Θυσία άνοιξε την αυλαία των θυσιών και είναι μοναδική. Είναι η Θυσία, που διαδραματίστηκε πάνω στο λόφο του Γολγοθά. Είναι η σταυρική Θυσία του Θεανθρώπου, που διά του θανάτου Του νίκησε τον θάνατο, κατατρόπωσε τον Διάβολο, αφώπλισε την αμαρτία και έδωσε τη δυνατότητα και πάλι στον μεταπτωτικό άνθρωπο να φθάνει, με τη συνέργειά του στην ενέργεια του Θεού, στην θέωση.

Μία αναίμακτη Θυσία του Κυρίου διαδραματίζεται και κάθε φορά, που τελείται η Θ. Ευχαριστία και καλούνται οι πιστοί να μετέχουν στο Δείπνο. Ο Ιησούς προσφέρεται Θυσιαζόμενος αδιάκοπα, ποθώντας διακαώς την προσωπική σωτηρία κάθε ανθρώπου.

Θυσίες απαιτούνται και από τον ίδιο τον άνθρωπο.

Η θυσία της αυταπάρνησης, της απάρνησης δηλαδή του εαυτού μας, μαζί με ό,τι προσφέρει απόλαυση και άνεση, κάθε σαρκικό φρόνημα.

Η σταυρική πορεία ζωής, ως στάση ζωής και με αναφορά στον Πρώτο Σταυροφόρο Κύριό μας, είναι μία καθημερινή θυσία, εφ’ όσον σηκώνεις τον προσωπικό σου σταυρό, είτε με τη μορφή της θλίψεως, είτε του πόνου, είτε της ασθενείας, είτε της πολύμορφης δοκιμασίας.

Η αποταγή του Σατανά, με όλες τις θελκτικές και παραπλανητικές προκλήσεις, είναι θυσία.

Η απάρνηση του «κόσμου», που στρέφεται ενάντια στην πνευματική, αγωνιστική πορεία, είναι μορφή θυσίας.

Όλες οι θυσιαστικές, αγαπητικές κινήσεις για την αγάπη του Χριστού και για την σωτηρία του ανθρώπου, είναι ευπρόσδεκτες από τον Κύριο και απαραίτητες για μία νικηφόρα έκβαση του αγώνα και αίσιο τερματισμό στο υπήνεμο λιμάνι της Βασιλείας του Θεού.-

Η Α Γ Ι Α ΣΟΦΙΑ και τα τέκνα της:ΠΙΣΤΗ, ΕΛΠΙΔΑ, ΑΓΑΠΗ.

17.9 Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ και τα τέκνα της:
ΠΙΣΤΗ - ΕΛΠΙΔΑ - ΑΓΑΠΗ.
-ΜΙΑ ΙΔΑΝΙΚΗ ΜΗΤΕΡΑ –

Στην πάνσεπτη χορεία των Αγίων του Θεού διακρίνονται και μητέρες. Γυναίκες, που ανταποκρίνονται θετικά και επάξια στη μητρική τους αποστολή. Μητέρες, που θωρακίζουν τα παιδιά, που ο Θεός τους εμπιστεύεται, με ζωντανή πίστη και φλογερή αγάπη στον Χριστό. Μητέρες, που ετοιμάζουν Ουρανοπολίτες.
Τέτοια υποδειγματική μητέρα είναι και η Αγία ΣΟΦΙΑ με τις τρεις θυγατέρες της: ΠΙΣΤΗ, ΕΛΠΙΔΑ, ΑΓΑΠΗ.
Πατρίδα τους η Ιταλία. Η καταγωγή τους περίλαμπρη. Ζουν στα χρόνια του Βασιλιά Αδριανού 222 μ.Χ. και πολιτεύονται θεάρεστα. Η ενάρετη Σοφία διδάσκει τα παιδιά της με τα φλογερά της λόγια και εμπεδώνει με το ζωντανό της παράδειγμα.
Βρίσκονται στη Ρώμη, διαβάλλονται στο βασιλιά και οδηγούνται μπροστά του. Στην θέα τους εκθαμβώνεται. Συνομιλεί αρχικά με τη μητέρα και διαπιστώνει την αφοβία της. Επιχειρεί κολακευτική συζήτηση με τις θυγατέρες, αλλά απογοητεύεται. Δοκιμάζει ιδιαίτερο προσωπικό διάλογο.
Πρώτη η 12χρονη ΠΙΣΤΗ ομολογεί θαρραλέα το πιστεύω της και ελέγχει δριμύτατα. Αμέσως δένεται και ραβδίζεται ανελέητα. Αποκόπτονται οι μαστοί και αντί αίμα ρέει γάλα. Απλώνεται το σώμα της σε φλογισμένη εσχάρα, αλλά παραμένει αβλαβής. Ρίχνεται σε αναμμένο τηγάνι με πίσσα και άσφαλτο, αλλά διαφυλάσσεται ανέγγιχτη. Ο Θεός την προασπίζει. Απηυδισμένος ο τύραννος διατάζει την θανάτωσή της με ξίφος. Η μητέρα παρακολουθεί την καταδίκη με αγαλλίαση και εμψυχώνει την κόρη της.
Η Πίστη αποκεφαλίζεται και κερδίζει το μαρτυρικό στεφάνι.
Δεύτερη παρουσιάζεται στον τύραννο η 10χρονη ΕΛΠΙΔΑ. Γενναιόφρων και αγέρωχη ομολογεί με παρρησία και σθένος την πίστη της στον Θεό. Ραβδίζεται, ρίχνεται σε αναμμένο καμίνι, αλλά ο Θεός το αδρανοποιεί. Κρεμάται σε ξύλο και ξέεται το σώμα της με σιδερένια νύχια. Ρίχνεται σε αναμμένο λέβητα γεμάτο πίσσα και ρητίνη. Η μεν Αγία παραμένει αβλαβής, οι δε γύρω της άπιστοι θανατώνονται από την πίσσα, που εκσφενδονίζεται. Τελικά η Πίστη αποκεφαλίζεται και συναριθμείται στο χορό των Μαρτύρων.
Τρίτη εμφανίζεται στον τύραννο η 9χρονη ΑΓΑΠΗ. Με ακμαίο το φρόνημα και αμετάθετη την πίστη δίδει τη μαρτυρία του Χριστού. Ο τύραννος κατάπληκτος εξοργίζεται και διατάζει το δαρμό της. Κρεμάται και δέχεται τόσους ραβδισμούς, ώστε παραμορφώνεται. Υμνεί τον Θεό και θεραπεύεται. Ρίχνεται σε πυρίκαυστο καμίνι, αλλά διατηρείται ακέραιη, ενώ οι φλόγες εξέρχονται και κατακαίνε τον τύραννο και τους απίστους. Διατάζεται η διάτρηση με περόνη του σώματος της Αγάπης και ο αποκεφαλισμός της.
Ο Ουρανός πανηγυρίζει και της τρίτης Μάρτυρος τον ερχομό.
Η μητέρα Σοφία αγάλλεται για τα εκλεκτά της τέκνα και ευχαριστεί θερμά τον Κύριο. Ενταφιάζει τα μαρτυρικά λείψανα των θυγατέρων της και ικετεύει τον Θεό να τη δεχθεί κοντά Του. Κι ο Κύριος αμείβει τη θεοφιλή μητέρα για τη γενναιόδωρη και εγκάρδια προσφορά της και την τρίτη ημέρα, ενώ βρίσκεται στους τάφους των παιδιών της, παραδίδει την ψυχή της στα χέρια Του και παίρνει το έπαθλο της νίκης.-

Η ΑΓΙΑ ΕΥΦΗΜΙΑ.

16/9 Η ΑΓΙΑ ΕΥΦΗΜΙΑ.

Οι χριστιανοί, των πρώτων χρόνων του Χριστιανισμού, γεμάτοι φλόγα και ζήλο, αντιμετωπίζουν θαρραλέα κάθε διωγμό. Οι δήμιοι χρησιμοποιούν τα πιο σκληρά βασανιστήρια, για να δαμάσουν τις ανυπότακτες χριστιανικές ψυχές, αλλά συναντούν ατσάλινες καρδιές, πύρινα στήθη, αγέρωχα κορμιά.
Η ιστορία της χριστιανοσύνης έχει να επίδειξη αναρίθμητα πλήθη Μαρτύρων, που θυσιάζονται για την πίστη και την αγάπη του Χριστού.
Και τ’ αγιασμένα χώματα της μαρτυρικής Μ. Ασίας, είναι ποτισμένα με το αίμα πολλών Μαρτύρων.
Μία, από τις πολλές μαρτυρικές μορφές, είναι η χριστιανή ηρωίδα, Α Γ Ι Α Ε Υ Φ Η Μ Ι Α.
Γεννιέται, ζει και μαρτυρεί τον 3ο μ.Χ. αιώνα, στη Χαλκηδόνα της Μ. Ασίας. Ζει και δρα τότε, που ο Αυτοκράτορας Διοκλητιανός έχει εξαπολύσει άγριο διωγμό κατά των χριστιανών. Ο σκληρός αυτός Αυτοκράτορας θέλει κι αποφασίζει να χτυπήσει ανελέητα το δένδρο του χριστιανισμού, που απλώνεται επικίνδυνα. Καταστρώνει σατανικά σχέδια και χρησιμοποιεί φοβερά μέσα, προκειμένου να πετύχει το σκοπό του.
Εκεί, στη Χαλκηδόνα, στη φωτεινή εστία του Χριστιανισμού, φθάνει ο ίδιος ο Αυτοκράτορας και δίνει αυστηρή διαταγή όλοι να προσκυνήσουν το άγαλμα το Θεού Άρη και να θυσιάσουν στα είδωλα. Για όσους αρνούνται, θα επιβάλλει φρικτά βασανιστήρια.
Οι χριστιανοί είναι προετοιμασμένοι. Η καλλιέργεια έχει γίνει συστηματικά. Έχουν χωρισθεί σε ομάδες. Πηγαίνουν κρυφά σε σπίτια κι εκεί μελετούν την Αγ. Γραφή. Προσεύχονται θερμά, από κοινού στον Κύριο, κοινωνούν Σώμα και Αίμα Χριστού κι ανάβει η φλόγα της πίστεως στην καρδιά τους.
Εκεί εκπαιδεύονται οι στρατιώτες του Χριστού. Εκεί ανάβουν οι φωτιές στις ψυχές και δίνουν νικηφόρες μάχες κατά των ειδωλολατρών.
Μία απ' αυτές τις ομάδες, που ξεχωρίζουν, η πιο εκλεκτή, είναι η ομάδα της Αγίας Ευφημίας. Η Αγία, φλογερή κι ενθουσιώδης, έχει μεταλαμπαδεύσει το ζήλο της και στα μέλη της ομάδας της. Όλοι, στενά συνδεδεμένοι μεταξύ τους και με τον Κύριο, έχουν λάβει τη γενναία απόφαση να μαρτυρήσουν για τον Χριστό.
Και η ώρα δεν αργεί να έρθει. Τα γεράκια του αιμοβόρου τυράννου βρίσκουν την κρύπτη της ομάδας της Αγίας Ευφημίας. Όλοι, 49 λεβέντες συλλαμβάνονται και οδηγούνται μπροστά στον διοικητή της Χαλκηδόνας. Προχωρούν με θάρρος καθώς βλέπουν την αρχηγό τους να προπορεύεται ηρωϊκά. Η άρνησή τους να θυσιάσουν στα είδωλα είναι κεραυνοβόλα. Ο κριτής μένει εμβρόντητος από την αγέρωχη στάση τους. Κανένας δεν υποχωρεί, κανένας δεν δειλιάζει, όταν το μαστίγιο κατασχίζει τα κορμιά τους. Υμνούν τον Θεό και παίρνουν θάρρος και δύναμη. Η φυλακή, που παραμένουν 20 μέρες, γίνεται τόπος δοξολογίας κι ανασυγκροτήσεως των δυνάμεων. Όταν διατάζει ο τύραννος να τους αποφυλακίσουν, το θαύμα φαίνεται. Τα πληγωμένα κορμιά όλων έχουν τελείως θεραπευθεί. Ο τύραννος εξοργίζεται και απειλεί να κάψει την αρχηγό. Η Αγία διακηρύττει με θάρρος και παρρησία την αφοβία της στην πρόσκαιρη φωτιά και τον τρόμο της στη φωτιά της Κολάσεως, αν προδώσει τον Κύριο. Ο τύραννος, αμέσως, διατάζει ν' ανάψουν φωτιά και να ρίξουν πάνω την Αγία. Ήρθε η στιγμή, που ποθεί η ηρωίδα αρχηγός. Θα διδάξει έμπρακτα τους μαθητές της. Αλλ' Άγγελος Κυρίου απομακρύνει τις φλόγες από το σώμα της και κερδίζει τους δύο ειδωλολάτρες στρατιώτες, τον Σωσθένη και τον Βίκτωρα, οι οποίοι βλέπουν το θέαμα, θαυμάζουν και ομολογούν την πίστη τους.
Το συνεχιζόμενο μαρτύριο της Αγίας, γίνεται πόλος έλξεως κι άλλων ειδωλολατρών. Η αγάπη και η πίστη της στον Χριστό διαλάμπει. Η υπομονή της ακτινοβολεί. Νέοι Ομολογητές γράφονται στην ομάδα της. Τα μέλη της αυξάνονται. Ο Ιησούς νικά. Τα είδωλα κατατροπώνονται. Η ομάδα, αντί να διαλύεται, μεγαλώνει. Ο τύραννος αφρίζει από την οργή του. Το σχέδιο αποτυγχάνει κι ένα καινούργιο μπαίνει σ' εφαρμογή. Το μαρτυρικό τέλος της Αγίας πλησιάζει. Την ρίχνουν σε μία ομάδα πεινασμένων θηρίων. Στο πρώτο δάγκωμα μιάς αρκούδας η ψυχή της Αγίας Ευφημίας εγκαταλείπει το σώμα και φτερουγίζει στην Ουράνια Πολιτεία, κοντά στο Λατρευτό της καρδιάς της, τον Ιησού.
Δρα αναλίσκοντας τον εαυτό της στη γη και κερδίζει πολλές ψυχές για τον Χριστό. Οδηγεί μία ομάδα πολλών μελών στην ποθητή Πατρίδα. Αναδεικνύεται άξια και ιδανική αρχηγός. Τώρα χαίρεται μαζί τους την πανευφρόσυνη χαρά του Παραδείσου. -

Η ΑΓΑΠΗ του ΘΕΟΥ.

ΚΥΡ. ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ.( Ιωαν. γ΄ , 13 – 17)

Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

''Ούτως ηγάπησεν ο Θεός τον κόσμον, ώστε τον Υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστεύων εις αυτόν μη απόληται, αλλ’ έχη ζωήν αιώνιον.΄΄( Ιωαν. γ΄ , 16). Η αγάπη του Θεού μοναδική και ανεπανάληπτη. Μία αγάπη δυνατή και ασύνορη. Μία αγάπη ποικιλότροπα εκφρασμένη.
Η αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο ασύλληπτη.
Ο άνθρωπος βρίσκεται στη σκέψη του Θεού προ της δημιουργίας του σύμπαντος. Το σύμπαν δημιουργείται ένσοφα για τον άνθρωπο.
Ο άνθρωπος πλάθεται πάνσοφα, διακριτικά, με αθάνατη ψυχή, εφ’ όσον εμφυσείται η Θεία Πνοή, δημιουργείται με τη συνέργεια της Τριαδικής Θεότητας, «κατ’ εικόνα»του Θεού Λόγου, με θεϊκά χαρίσματα, που το Άγιο Πνεύμα χορηγεί και τη δυνατότητα του «καθ’ ομοίωσιν».
Ο άνθρωπος κυρίαρχος της κτίσεως και απόλυτος διαφεντευτής της.
Ο άνθρωπος ζει και κινείται στην ελευθερία, που ο Θεός του χάρισε.
Ο Θεός συνεχίζει τις αγαπητικές Του εκδηλώσεις εσαεί. Ο Θεός αγαπάει τον ενάρετο άνθρωπο, αλλά και τον αμαρτωλό, τον αγωνιστή, αλλά και τον αδιάφορο, τον πιστό, αλλά και τον άπιστο.
Ο Θεός θέλει τη σωτηρία όλων των ανθρώπων και αυτήν επιδιώκει παντοιότροπα.
Στα πλαίσια του σωτηριώδους σχεδίου Του εντάσσεται και η αποστολή του Υιού Του στη γη.
Ο Λόγος ενανθρωπίζει για να θεώσει τον άνθρωπο.
Ο Χριστός ενσαρκώνεται για να πετύχει την καταλλαγή του ανθρώπου με τον Θεό.
Η εκούσια σταυρική Θυσία του Θεανθρώπου υπέρτατο δείγμα αυτοπροσφοράς και αγάπης.
Με τον θάνατό Του νικάει τον θάνατο, επιφέρει καίριο πλήγμα στον αντίδικο, εξέρχεται του Ζωοδόχου Τάφου Αναστημένος Νικητής και δίνει τη δυνατότητα και πάλι στον άνθρωπο να γίνει «κατά χάριν» Θεός, με την ενέργεια του Θεού και τη συνέργεια του ανθρώπου.
Ο μεταπτωτικός άνθρωπος απολαμβάνει τα προπτωτικά δικαιώματα του ανθρώπου. Γεύεται την αγάπη του Θεού, μέσα στην αγκαλιά του Θεού και σ’ όλο της το μεγαλείο.
Εφ’ εξής ο άνθρωπος, πιστεύοντας στον Σταυρωθέντα και Αναστάντα Κύριο, βιώνοντας την κάθετη και οριζόντια αγάπη στον Θεό και στον συνάνθρωπο, ζώντας καθημερινά την ορθόδοξη ασκητική, μετέχοντας στη Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, εξασφαλίζει τη διαρκή κοινωνία με τον Θεό, Χριστοποιείται.
Συμμετέχοντας στο Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ο άνθρωπος αναδεικνύεται σύσσωμος και σύναιμος Χριστού, κοινωνός Ιησού και συγκληρονόμος της Βασιλείας Του.
Η παρουσία του Θεού στην επίγεια πορεία του ανθρώπου είναι αδιάλειπτη. Το έλεός Του καταδιώκει τον κάθε άνθρωπο σωστικά. Είναι στη διάθεσή μας ο Κύριος παντοτινά. Η τηλεφωνική γραμμή του Θεού είναι πάντα ανοικτή, για επίκληση και δοξολογία, για ευχαριστία και βοήθεια.
Ο Τριαδικός Θεός, λοιπόν, είναι η υπερτέλεια αγάπη, το άκρον άωτον της αγάπης, η ΑΓΑΠΗ !
Ο «αγαπήσας ημάς» Ιησούς προσφέρεται και ζητά την εκούσια προσφορά της καρδιάς μας. για να την πυρακτώσει.
Ζητιάνος της αγάπης μας γίνεται, αφού δίνει τα πάντα για να μας σώσει. Δεν αξίζει την ένθερμη αγάπη μας ;-

Ο αμπελώνας του ΘΕΟΥ.

ΚΥΡ. ΙΓ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ.
( Ματθ. κα΄ , 33 - 42)

Ο ΑΜΠΕΛΩΝΑΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ.

<<΄Ανθρωπός τις ήν οικοδεσπότης,όστις εφύτευσεν αμπελώνα και φραγμόν αυτώ περιέθηκε.» (Ματθ. κα΄ ,33). Από τον γεωργικό χώρο η εικόνα αυτής της παραβολής. Ο Κύριος για τον αμπελώνα ομιλεί, τον πνευματικό όμως αμπελώνα εννοεί. Πρωταρχικά τον Ισραηλιτικό λαό υπονοεί και φραγμό τον Παλαιοδιαθηκικό Νόμο, τον οποίο συχνά πυκνά παρέβαινε, διέστρεφε και παραποιούσε.
Αλλά και το σύμπαν ολόκληρο αμπέλι του Θεού είναι. Φραγμός οι φυσικοἰ νόμοι, οι οποίοι εναρμονίζουν τη λειτουργία του ζωϊκού, φυτικού κόσμου και των λοιπών δημιουργημάτων. Μία λειτουργία αέναη, ρυθμική, αλάθητη, οριακή.
Η Εκκλησία του Χριστού αμπέλι δικό Του. Αμπέλι ποτισμένο με το Τίμιο και Πανάγιο Αίμα του Υιού του Θεού.
Φραγμός το Ιερό Ευαγγέλιο και οι Ιεροί Κανόνες των Πατέρων. Είναι ο κώδικας λειτουργίας της χριστιανικής ζωής. Είναι το πηδάλιο πορείας των μελών της Εκκλησίας.
Αμπελώνας σε σμικρογραφία και η οικογένεια, το φυτώριο της κοινωνίας.
Φραγμός τα ήθη και έθιμα, οΕυαγγελικός Νόμος.
Η υπέρβαση των φραγμών καταλύει τις οικογενειακές φωλιές, διαλύει τις εστίες και οι συντελεστές πολυποίκιλοι.
Αλλά και η κάθε ανθρώπινη ψυχή Θεϊκό αμπέλι είναι. Εικόνα του Αρχέτυπου Λόγου πλάσθηκε, με δυνατότητα ομοίωσης. Αθάνατη προορίσθηκε και ουρανοφόρα είναι. Η υπέρτατη Θυσία του Θεανθρώπου, εξασφάλισε και εγγυήθηκε την είσοδο του ανθρώπου στη Βασιλεία Του, με την ενέργεια του Θεού και συνέργεια του ανθρώπου.
Φραγμός για κάθε άνθρωπο τα Ευαγγελικά προστάγματα και ο συνειδησιακός, έμφυτος Νόμος.
Κάθε παράβαση συνεπάγεται παρασιτικές επικοινωνιακές παρεμβολές στην κοινωνία ανθρώπου – Θεού. Κάθε παρακοή ισοδυναμεί με θάνατο.
Η τήρηση των εντολών του Θεού, η βίωση της ασκητικής ορθόδοξης ζωής, η συμμετοχή στη λατρευτική και Μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας, ο ισόβιος ανένδοτος αγώνας στον αόρατο πόλεμο, εξασφαλίζουν την κάθαρση της καρδιάς, τον φωτισμό του νου, την θέωση.
Η καρποφορία του αμπελώνα πλούσια. Σε αντίθετη περίπτωση θα είμαστε υπόλογοι και αναπολόγητοι.
Και πάλι υπάρχει η μετάνοια, η μεταστροφή. Ας αξιοποιήσουμε κάθε ευκαιρία.-

ΑΓΙΟΣ ΒΑΒΥΛΑΣ, ο Δάσκαλος,

4/9 ΑΓΙΟΣ ΒΑΒΥΛΑΣ, ο Δάσκαλος.

«Σμίλεψε πάλι δάσκαλε ψυχές. Κι ό,τι σ’ απόμεινε ακόμη στη ζωή σου μην τ’ αρνηθείς, θυσίαστο ως τη στερνή πνοή σου», γράφει προτρεπτικά ο ποιητής.
Ο δάσκαλος, ψυχή της παιδείας, αναμορφωτής της κοινωνίας. Ο δάσκαλος, σμιλευτής χαρακτήρων, διαμορφωτής προσωπικοτήτων, διαφεντευτής καρδιών.
Ο δάσκαλος, κατευθυντήριος οδηγός, τηλαυγής φάρος, ισχυρός φωτοδότης.
Ο δάσκαλος, πανίσχυρο υπόδειγμα, ακτινοβόλο παράδειγμα. Ο δάσκαλος, ακούραστος σκαπανέας, προετοιμαστής ιδανικών ατόμων της κοινωνίας, Αγίων πολιτών της Αιωνιότητας. Ο δάσκαλος, που συνδυάζει επιστημονική γνώση και ζέουσα πίστη, θησαυρός πολύτιμος. Η προσφορά του ανεκτίμητη, η αποστολή του μεγαλειώδης.
Μία ματιά στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας, συναντάμε μία ηρωική μορφή δασκάλου. Είναι ο Άγιος Βαβύλας, που τιμάει το πλήρωμα της Εκκλησίας του Χριστού στις 4 Σεπτεμβρίου.
Ένας δάσκαλος άξιος της υψηλής αποστολής του, του ιερού λειτουργήματος, που ασκεί. Ένας δάσκαλος αληθινός πυρπολητής ψυχών, φλογερός μπουρλοτιέρης καρδιών. Ένας δάσκαλος, που ζει τον Χριστό, μεταλαμπαδεύει την πίστη στον Χριστό, εμπνέει την αγάπη προς τον Χριστό κι οδηγεί στον Χριστό ογδόντα τέσσερα (84) παιδιά. Ναι, 84 παιδιά μαθητεύουν στον σεβάσμιο δάσκαλο Βαβύλα, φλογίζονται απ’ τη φλόγα του και κατευθύνονται στον Ουρανό.
84 παιδομάρτυρες, ιερά ολοκαυτώματα στο βωμό της αγάπης του Ιησού.
«Σφραγίς της εμής αποστολής υμείς έστε εν Κυρίω», (Α΄ Κορ. θ΄ , 2) δικαιούται ν’ αναφωνήσει ο Βαβύλας, όπως ο Θείος Παύλος.
Ζει το 208 μ.Χ. και διδάσκει στη Νικομήδεια. Ο βασιλιάς Μαξιμιανός κηρύσσει απηνή διωγμό κατά των χριστιανών. Η συκοφαντία οργιάζει. Η προδοσία επικρατεί. Κι ο γέροντας δάσκαλος Βαβύλας στόχος των ειδωλολατρών.
- «Κάποιος Βαβύλας κάθεται σε μία κρυφή γέφυρα και διδάσκει παιδιά για τον Εσταυρωμένο», είναι η καταγγελία. Η επέμβαση άμεση. Η σύλληψη βίαιη. Δάσκαλος και 84 μαθητές οδηγούνται μπροστά στον βασιλιά. Είναι η μεγάλη στιγμή της μαρτυρίας. Η πίστη δοκιμάζεται. Πρώτος ο δάσκαλος απολογείται τη δράση του. Η διδασκαλία του χλευάζεται. Η συμπεριφορά του επικρίνεται. Αλλά ο Βαβύλας ομολογεί τη σταθερότητα της πίστεώς του, την τελειότητα του Τριαδικού Θεού. Ο βασιλιάς εξάπτεται και προστάζει τον αλύπητο λιθοβολισμό. Το αίμα περιλούει τον κατάλευκο γέροντα. Οι αρθρώσεις διαλύονται. Η σάρκα πληγώνεται. Οι ευχαριστίες προς τον Κύριο ολόθερμες. Δένεται με βαρειές αλυσίδες και φυλακίζεται. Από εκεί επικοινωνεί αδιάλειπτα με τον Ουρανό και ζητεί ενίσχυση για τα πνευματικά του παιδιά.
Ο βασιλιάς ελπίζει και κολακεύει τα 84 παιδιά. Τα παρακινεί προκλητικά να θυσιάσουν στους θεούς. Τα παιδιά αλληλοκοιτάζονται, αλληλοστηρίζονται κι απαντούν με τη σιωπή τους. Τα δέκα μεγαλύτερα απομονώνονται και δέχονται δελεαστικές προτάσεις. Ο Αμμώνιος και ο Δονάτος όμως εκπροσωπούν επάξια τους συναθλητές τους. «Εμείς είμαστε χριστιανοί και δεν θα θυσιάσουμε ποτέ σε ψεύτικους θεούς», δηλώνουν κατηγορηματικά. Αλλεπάλληλα κτυπήματα εισπράττουν για τη θαρραλέα ομολογία τους, αλλ’ ανδρειότερα γίνονται και βροντοφωνούν επίμονα την αμετάκλητη απόφασή τους: -«Χριστιανοί είμαστε και δεν θυσιάζουμε».
Ο βασιλιάς εμβρόντητος από το θάρρος των δέκα παιδιών στρέφεται στα υπόλοιπα και τα απειλεί. Η απάντηση επαναλαμβάνεται ομόφωνα. Ο τύραννος εξοργίζεται και διατάζει το άγριο κτύπημα και τη φυλάκιση. Παράλληλα τους αποστερεί παντελώς το ψωμί και το νερό. Τα παιδιά για την αγάπη του Χριστού δέχονται κάθε βασανιστήριο. Υμνολογούν τον Χριστό, διαδηλώνουν την άδολη αγάπη τους και ενισχύονται πλούσια.
Ο βασιλιάς αισθάνεται ντροπή για την αποτυχία του και προστάζει ο δάσκαλος Βαβύλας να κρεμαστεί και να μαστιγωθεί ενώπιον των μαθητών του.
Μία ακόμη απόπειρα εκφοβισμού πέφτει στο κενό και προκαλεί την αγανάκτηση του βασιλιά. Διατάζει τότε τελεσίδικα τον θάνατο όλων, με ξίφος.
Η σκηνή είναι συγκινητική. Η πομπή μεγαλειώδης. Ο δάσκαλος με τους μαθητές του πορεύονται προς την Αιωνιότητα με τον ύμνο στα χείλη.
Με βαθιά ικανοποίηση ψιθυρίζει: «Ιδού εγώ και τα παιδία ά μοι έδωκεν ο Θεός» (Ησαΐα η΄ ,Ι8).
Πρώτος προτείνει την κεφαλή του κι ακολουθούν οι μαθητές του. Όλοι μαζί αποκεφαλίζονται κι ανέρχονται στεφηφόροι στον Ουρανό. Τα τίμια και άγια λείψανά τους συγκεντρώνονται από τους χριστιανούς και μεταφέρονται με πλοίο στην Κων/πόλη. Εκεί τοποθετούνται ευλαβικά σε τρία κιβώτια κι ενταφιάζονται έξω από τα τείχη της Πόλης σε Μοναστήρι.
Δάσκαλος και μαθητές! Μια εκλεκτή συνοδεία εισέρχεται νικηφόρα στον περίλαμπρο χορό των Μαρτύρων. Εκεί υμνολογούν ακατάπαυστα τον Θεό κι ευφραίνονται ατελεύτητα τη χαρά της αγάπης του Θεού.
Δάσκαλος και μαθητές! Μία μυρίπνοη ανθοδέσμη στο λειμώνα του Παραδείσου.
Δάσκαλος και μαθητές ! Τέλεια υποδείγματα για εκπαιδευτικούς και
μαθητιώσα νεολαία κάθε εποχής. Η μίμησή τους απροσμέτρητη τιμή τους.-


ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

ΒΑΒΥΛΑ διδάσκαλον τον σεμνόν, σμιλευτήν ψυχών τε και ακάματον οδηγόν. Μαθητικήν χορείαν, προς Κύριον προσφέρει, και στέφεται αξίως, και συναγάλλεται.-

ΑΓΙΟΣ ΑΓΓΕΛΗΣ ο χρυσοχόος.

1/9. ΑΓΙΟΣ ΑΓΓΕΛΗΣ,ο χρυσοχόος.

Οι Άγιοι έφθασαν στην θέωση από υπέρλογη λατρεία στον Θεό. Οι Μάρτυρες αντιμετωπίζουν θαρραλέα τα μαρτύρια από υπέρμετρη αγάπη στον Κύριο.
Προτίμηση έμφρονη η παράδοση της καρδιάς τους στον Ιησού. Πρώτα απ’ όλα και πάνω απ’ όλα Εκείνος.
Κι ο Άγιος Αγγελής ο Νεομάρτυρας προβάλλει τις εμπειρίες του υποδειγματικά.

Ας συνοδοιπορήσουμε και θα ωφεληθούμε.
Πατρίδα του η Κων/πόλη. Στο επάγγελμα χρυσοχόος. Πατέρας έξι παιδιών. Οικογενειάρχης ευσεβής, έντιμος, εργατικός. Συμμετέχει στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας. Δεν παραλείπει να παρευρίσκεται σε πανηγύρια και γειτονικών χωριών. Είναι η Απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου. Ο Αγγελής προσέρχεται στον έξω της πόλεως Ναό. Συνεορτάζει με χριστιανούς και διασκεδάζει στο τέλος. Ο Διάβολος εδώ στήνει την παγίδα. Στο χορό συμμετέχουν και εξωμότες χριστιανοί. Αυτοί αρπάζουν και φορούν τα καλύμματα των χριστιανών και τ’ άσπρα σαρίκια τους φορούν στους χριστιανούς. Οι αστεϊσμοί τελειώνουν κι επιστρέφουν όλοι στα σπίτια τους. Το πρωί η επίσκεψη των εξωμοτών στο σπίτι του Αγγελή προγραμματισμένη. Η παρατήρηση για το χριστιανικό κάλυμμα, που τώρα φορεί έντονη. Ο χαρακτηρισμός του Μωαμεθανού εκτοξεύεται. Ο Αγγελής κατάπληκτος διαμαρτύρεται με αγανάκτηση. Η προσαγωγή του στο κριτήριο αναπόφευκτη. Η καταμαρτυρία των Τούρκων υστερική. Η απολογία του Αγγελή αναλυτική. Η ανάκριση συνεχίζεται στο Βεζύρη. Η άρνηση του Αγγελή κατηγορηματική. Οι κολακείες κι οι υποσχέσεις αρχίζουν. Η ομολογία της πίστεως θαρρετή. Η έκφραση της αγάπης στον Χριστό θερμή. Η απόρριψη κάθε δόξας και πλούτου τελεσίδικη. Ο θυμός του Βεζύρη έκδηλος. Οι απειλές ακολουθούν. Οι εκφοβισμοί εξαπολύονται.
Κι ο Αγγελής με αμετάθετη γνώμη τα αντιμετωπίζει. Με στεντορεία τη φωνή διακηρύσσει: «Εγώ τον Χριστό δεν Τον αρνούμαι. Τούρκος δε γίνομαι.» Η φυλάκιση άμεση. Οι βασανισμοί ανήλεοι. Οι τιμωρίες δεινές.
Η επίσκεψη στη φυλακή γείτονα Τούρκου και οι προτρεπτικοί του λόγοι για άρνηση επιφανειακή απορρίπτεται. Ο Μάρτυρας παραμένει εδραίος. «Ο Χριστός μου απέθανε για μένα και τι μεγάλο πράγμα είναι αν αποθάνω κι ἐγὼ γιὰ τὴν ἀγάπη Ἐκείνου; » δηλώνει εὐθαρσώς.
Τελευταία ελπίδα των Τούρκων ο ανθρώπινος συναισθηματισμός. Κι η επίσκεψη της γυναίκας του γεγονός. Οι παρακλητικοὶ λόγοι και τα δάκρυα αφήνουν ασυγκίνητο τον Μάρτυρα. Η καρδιὰ του ἀνήκει στον Χριστό. Το άκαμπτο του φρονήματος εκφράζεται με μία εύγλωττη προτροπὴ για καθολικὴ στροφὴ προς τον Κύριο, για τη ματαιότητα των εγκοσμίων, για τον πόθο της Βασιλείας των Ουρανών, για υπομονὴ στην προσωρινὴ στέρησή Του.
Πόθος Χριστού ένθερμος, διδασκαλία υποδειγματικὴ άριστη. Η σύζυγος απέρχεται θετικὰ επηρεασμένη. Επανεξετάζεται, διαπιστώνεται η αδιαλλαξία του και αποφασίζεται η θανάτωσή του.
Ο Μάρτυρας πανηγυρίζει. Δρομέας εύχαρις φθάνει στον τόπο της εκτέλεσης.
1 Σεπτεμβρίου 1680: «Κύριε, Σ’ ευχαριστώ!» αναφωνεί κι αποκεφαλίζεται.
Η ψυχή λουσμένη στο μαρτυρικό του αίμα φθάνει στον μισθαποδότη Κύριο και παίρνει αμάραντο έπαθλο. Ο χορός των Μαρτύρων αγάλλεται. Ένας ακόμη Νεομάρτυρας στη χορεία τους.
Το ιερό του λείψανο σηματοδοτείται με φωτεινό ουράνιο στύλο. Οι Τούρκοι τρομοκρατούνται και διατάσσεται η ρίψη του λειψάνου στη θάλασσα. Γουναράδες όμως χριστιανοί εξαγοράζουν το τίμιο σώμα του και το ενταφιάζουν τιμητικά. Η θαυματουργική του Χάρη αυτοστιγμεί φαίνεται. Δοξάζεται από τον Θεό σαν αντίδωρο της προσφοράς του σ’ Εκείνον.
Άγιε του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

Απαύγασμα Μαρτύρων νεοφανές, και των χρυσοχόων, ο προστάτης και αρωγός. Υπόδειγμα θάρρους, και θερμουργού αγάπης, προς Κύριον εδείχθης, ΑΓΓΕΛΗ μακάριε.

ΑΓΙΟΙ : ΑΔΡΙΑΝΟΣ και ΝΑΤΑΛΙΑ.

26/8 ΑΓΙΟΙ:
ΑΔΡΙΑΝΟΣ και ΝΑΤΑΛΙΑ.
- ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ –

Η Στρατευόμενη Εκκλησία του Θεού καθημερινά προβάλλει πορτραίτα από τη Θριαμβεύουσα Εκκλησία. Μία ατέλειωτη σειρά Αγίων μορφών παρελαύνει ενώπιόν μας. Εκτυλίσσεται η ζωή του κάθε αγωνιστή της Αλήθειας. Αποκαλύπτονται τα σωτήρια μέσα, που έκανε χρήση στη γήινη κονίστρα και πέτυχε την κατάκτηση τ' Ουρανού. Ο κάθε Άγιος στέλνει ένα μήνυμα ελπίδας και θάρρους, αισιοδοξίας και νίκης στον οδίτη της πρόσκαιρης ζωής. Νέοι και γέροι, άνδρες και γυναίκες, μοναχοί και σύζυγοι, όλοι μας έχουμε ένα παράδειγμα να μιμηθούμε, ένα δίδαγμα ν' αντλήσουμε.
Στις 26 Αυγούστου προβάλλεται στους δέκτες της Εκκλησίας μας ένα αρμονικό ζευγάρι: Ο ΑΔΡΙΑΝΟΣ και η ΝΑΤΑΛΙΑ.
Ένα υπόδειγμα συζυγικής αφοσίωσης και κατανόησης, αλληλοστήριξης και βοήθειας. Ζουν το 298 μ.Χ. στους χρόνους του Βασιλιά Μαξιμιανού στη Νικομήδεια. Είναι η περίοδος, που οι Χριστιανοί δίδουν τη μάχη της πίστεως και της ομολογίας. Τα χρόνια των διωγμών των Χριστιανών σφυγμομετρείται η πίστη, θερμομετρείται η αγάπη στο Χριστό. Και πραγματικά το θερμόμετρο ανεβαίνει στο ζενίθ. Απόδειξη η εκούσια προσφορά ζωής, ο σφοδρός πόθος του μαρτυρίου, η ατέλειωτη σειρά των Μαρτύρων.
Και να, τώρα συλλαμβάνονται 23 Χριστιανοί και τιμωρούνται παραδειγματικά. Αυτόπτης μάρτυρας των φρικτών βασανιστηρίων και ο Αδριανός. Επισημαίνει το θάρρος και την παρρησία, τη φλόγα και τον ενθουσιασμό των Μαρτύρων. Κατάπληκτος επιζητεί να πληροφορηθεί το μυστικό από τα χείλη τους. «Για την αγάπη του Χριστού πεθαίνουμε. Θυσιάζουμε τα πρόσκαιρα για να κερδίσουμε τα αιώνια», δηλώνουν με πειστικότητα. Οι λέξεις αντηχούν στα βάθη της ύπαρξης του Αδριανού, τον συνταράσσουν. Η Θεία Χάρη τον επισκιάζει κι αυτόκλητα δηλώνει συμμετοχή στο μαρτύριο. Πάραυτα δένεται και φυλακίζεται. Η Ναταλία αδημονεί, ενώ ο Αδριανός αργεί. Πληροφορείται τη φυλάκισή του και θρηνεί. Μαθαίνει το λόγο της κράτησης και αγάλλεται. Αμέσως τρέχει στη φυλακή προς συνάντηση του δεσμώτη συζύγου της. Καταφιλεί τα δεσμά, επαινεί την προθυμία, συμβουλεύει και στηρίζει τον Αδριανό, συγχαίρονται κι αποχωρίζονται. Ο Αδριανός μετέπειτα παίρνει άδεια από τους δεσμοφύλακες και προστρέχει στη Ναταλία, για να της ανακοινώσει την ημέρα του μαρτυρίου. Εκείνη στο άκουσμα της φωνής του υποθέτει λιποταξία και τον απωθεί. Οδύρεται για την απώλεια του μαρτυρικού στεφάνου. Γρήγορα όμως ενημερώνεται για το σκοπό της άφιξεώς του και πανηγυρίζει. Τον συνοδεύει στην ανάκριση. Τον παρακολουθεί στην αρένα. Προσεύχεται για τη νικηφόρα έκβαση του μαρτυρίου. Τον ενθαρρύνει, ενώ μαστιγώνεται. Τον εμψυχώνει, ενώ κόβονται χέρια και πόδια. Αδημονεί να τον ιδεί ακλόνητο στην πίστη μέχρι τέλους. Η αγάπη στο Χριστό πρυτανεύει. Δέχεται ηρωικά την προσωρινή στέρηση του εικοσιοκτάχρονου συζύγου, για την αιώνια συναπόλαυση του Παραδείσου.
Ο Αδριανός νικητής παραδίδει την ψυχή του στον Κύριο. Η πιστή σύζυγος συλλέγει τα εναπομείναντα πυρίκαυστα λείψανα και ενταφιάζει στην Αργυρούπολη.
Εκεί παραδίδει και η ίδια την ψυχή της στον Ιησού.
Αδριανός και Ναταλία! Ένα ζευγάρι δεμένο άρρηκτα με τα δεσμά της αγάπης, απολαμβάνει αιώνια την τρυφή του Παραδείσου.-

ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ ο Αιτωλός.

24/8 Ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ


Η Θριαμβεύουσα Εκκλησία του Χριστού έχει να επιδείξει πλήθος Μαρτύρων, από κάθε εποχή. Στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, οι Τούρκοι δουλεύουν μεθοδευμένα και πιέζουν
το λαό του Θεού, ν' αλλαξοπιστήσει. Πολλοί υποκύπτουν. Χωριά ολόκληρα αρνούνται το Χριστό και προσκυνούν τον Μωάμεθ. Εκείνη τη δύσκολη την ώρα, στέκεται φλογερός εμψυχωτής, άγρυπνος συμπαραστάτης, αληθινός στυλοβάτης, ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ, Ο ΑΙΤΩΛΟΣ.
Μια μορφή φωτοφόρα και ηρωϊκή, γεμάτη φλόγα και ιεραποστολικό ζήλο, εμπνέει και καθοδηγεί, φωτίζει και μεταστρέφει. Πατρίδα του είναι ένα απλοϊκό χωριό της Ακαρνανίας. Εκεί παίρνει τις νουθεσίες απ' τους ευσεβείς γονείς του και μαθαίνει τα πρώτα γράμματα. Εικοσάχρονο παλληκάρι, φεύγει για σπουδές στο Άγιον Όρος, όπου μαθητεύει, κοντά στον περίφημο Διδάσκαλο, Ευγένιο Βούλγαρι. Η ψυχή του πυρακτώνεται από ένθεο ζήλο. Γίνεται μοναχός και ζει με συνέπεια και ενθουσιασμό τη μοναχική πολιτεία. Νηστεύει και προσεύχεται, μελετά κι απολαμβάνει υψηλές πτήσεις.
Όμως, η καρδιά του Αγίου Κοσμά δεν είναι πλασμένη μόνο για το Θαβώρ. Φλέγεται από την επιθυμία να δώσει το παρόν στο προσκλητήριο του σκλαβωμένου Γένους. Υποφέρει στη σκέψη, ότι χάνονται ψυχές, εξαγορασμένες με το Τίμιο Αίμα του Χριστού. Θέλει, ποθεί, να βρεθεί δίπλα τους, να κρατήσει το σταυρό τους, να ενισύυσει την πίστη τους, να στηρίξει την ελπίδα τους, να ενθαρρύνει τον πατριωτισμό τους, να γίνει συμπορευτής, συμπαραστάτης και συμπολεμιστής στο πεδίο της μάχης. Αισθάνεται έντονα τη μηδαμινότητά του, αλλά αναχωρεί από το Άγιον Όρος. Παίρνει την ευλογία του Πατριάρχη Κων/λεως κι αρχίζει τα ιεραποστολικά του ταξίδια. Οργώνει κυριολεκτικά ολόκληρη την Ελλάδα, με τέσσερες ιεραποστολικές περιοδείες και επεκτείνεται στα Βαλκάνια. Κηρύττει ακούραστα, με φλόγα κι ενθουσιασμό, κάτω από τη σκιά του Σταυρού, που σε κάθε τόπο υψώνει.Τα κηρύγματα του στηρίζουν τους κλονισμένους, επαναφέρουν τους πλανεμένους, οδηγούν σε μετάνοια τους αμαρτωλούς. Ληστές ημερεύει, ασεβείς φρονηματίζει, ελεήμονες αναδεικνύει, αμαρτωλούς σώζει, αγροίκους διορθώνει, σε λιτότητα προτρέπει τον λαό. Ανασυγκροτεί την παιδεία και ιδρύει ελληνικά σχολεία. Γίνεται εθνεγέρτης και μεταλαμπαδευτής της ιδέας της λευτεριάς. Η δράση του πολυδιάστατη και πολύπλευρη. Η καρποφορία του έργου του εμφανής και πλούσια. Γι' αυτό και δημιουργεί εχθρούς πολυποίκιλους.
Συκοφαντείται στον πασά Βεράτιο. Η διαταγή είναι καταδικαστική κι αμετάκλητη. Ο Άγιος Κοσμάς, τη δέχεται με θερμές ευχαριστίες στο Θεό, που τον αξιώνει να σφραγίσει το έργο του με το μαρτύριο.Στις 24 Αυγούστου, 1779, τον κρεμούν σ' ένα δένδρο, κοντά στον Αώο ποταμό. Η αγία ψυχή του, φτερουγίζει μπροστά στο θρόνο του Θεού, για να δεχθεί το στεφάνι του ισαποστόλου και ιερομάρτυρος.
Η Ορθοδοξία τον ανακήρυξε Άγιο, για την πολύτιμη ιεραποστολική του δράση και το μαρτύριο.
Η Πατρίδα μας τον κατατάσσει στους εθνεγέρτες, για την ανεκτίμητη προσφορά του στο σκλαβωμένο Γένος.-

Η Κ Ο Ι Μ Η Σ Η της Θ Ε Ο Τ Ο Κ Ο Υ.

15/8. Η ΚΟΙΜΗΣΗ της ΘΕΟΤΟΚΟΥ.

Μ Α Ρ Ι Α !
Η Μητέρα του Θεού.
Η τροφός της ζωής.
Η Βασίλισσα των Ουρανών.
Η Θεοτόκος ζει 59 χρόνια στη γη.
Συνεργεί στο έργο αναδημιουργίας του ανθρωπίνου γένους,δια του ενανθρωπήσαντος
Λόγου.
Συνοδοιπορεί στην τριετή δράση του Ιησού.
Βιώνει τη διέλευση της ρομφαίας του Πάθους του Σταυρού του Υιού της.
Αγάλλεται μπροστά στην Ανάστασή Του.
Τον παρακολουθεί να ανέρχεται στους Ουρανούς, κατά την Ανάληψή Του.
Ζει, κοντά στον Απόστολο Ιωάννη τον Θεολόγο, 10 συναπτά έτη.
Δέχεται την Θεϊκή Υιϊκή ευλογία και προγνωρίζει την αναχώρησή της από τη γη, πριν τρεις μέρες, δια μέσου Αγγέλου.
Η Θεομήτωρ, ζει, τώρα, τον πόθο της συνάντησης με τον Υιό και Θεό της, στην πλέον έντονη διάσταση.
Βρίσκεται, βέβαια, στα Ιεροσόλυμα και προστρέχει στο όρος των Ελαιών, για μία άμεση, ένθερμη προσευχητική επικοινωνία με τον Θεό.
Η ικεσία άκρως δοξολογική.
Η αγαλλίαση άφατη.
Επιστρέφει στην κατοικία της και επιδίδεται στη διαδικασία της προετοιμασίας: Καθαριότητα, τακτοποίηση, ειδοποίηση συγγενών και φίλων.
Όλοι έρχονται και θλίβονται, για τον αποχωρισμό.
Όλοι ενθαρρύνονται, από την υπόσχεση της διαρκούς σκέπης και εποπτείας και προστασίας και μεσιτείας, για κάθε άνθρωπο προσωπικά.
Κι όταν όλα αυτά έχουν τελειώσει, ένας ήχος βροντής συγκλονίζει το σπίτι της Παναγίας.
Η Αποστολική ομήγυρη, από τα πέρατα της γης, καταφθάνει. Η Χάρη του Αγίου Πνεύματος τους συγκεντρώνει θαυματουργικά, τη μεγάλη αυτή στιγμή.
Ανάμεσά τους ο Διονύσιος Αρεοπαγίτης, ο Ιερόθεος, ο Τιμόθεος και λοιποί.
Η Παναγία υψώνει τα πανάχραντα χέρια της στον Ουρανό και προσεύχεται, για την
ειρήνη του κόσμου και ευλογεί το Αποστολικό επιτελείο.
Αφήνει δε στην Εκκλησία,δώρα πολύτιμα,τη Ζώνη της και την Εσθήτα της (το φόρεμά της).
Κατόπιν ξαπλώνει στο κρεββάτι και παραδίδει την παναγία ψυχή της στα χέρια του Υιού και Θεού της, προσωπικά.
Οι Απόστολοι κηδεύουν ευλαβικά, υμνολογικά, το ζωαρχικό της Σώμα, στη Γεθσημανή.
Μετά τρεις ημέρες ο Τάφος βρίσκεται κενός.Σημειώνεται η μοναδική μετάσταση της Θεοτόκου. Δηλαδή, το μεταβληθέν, σε πνευματικό, Σώμα της Θεομήτορος, δε γνωρίζει την φθορά του Τάφου και μεταφέρεται ενωμένο με την ψυχή, εκ του κόσμου του γίγνεσθαι , της Εκκλησίας, προς την Αιωνιότητα της 8ης ημέρας, της Βασιλείας των Ουρανών.
Δια τούτο και δεν υπάρχει θάνατος στην Θεοτόκο, αλλά κοίμηση.
Στο πρόσωπο της Θεοτόκου έχομε τον θάνατο στις πραγματικές του διαστάσεις, ως εχέγγυο και της δικής μας λειτουργίας ζωής, εκ του θανάτου προς την ζωή και εκ γης προς Ουρανόν.
Η μετάσταση της Θεοτόκου στον Ουρανό και η τοποθέτησή της, από τον Υιόν της, τιμητικά εκ δεξιών Του, δηλαδή υψηλότερα από τις θέσεις των αϋλων και επουρανίων Αγγελικών Δυνάμεων, προκαλεί αιφνιδιασμό και κατάπληξη στον Αγγελικό κόσμο. Η Θεομήτωρ αναδεικνύεται τιμιωτέρα των Χερουβίμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ! , δηλαδή αποκτά δόξα παγκόσμιο, αλλά και παν-ουράνιο.
Έκτοτε η Θεοτόκος γίνεται:
Διαρκής πρέσβειρα των ανθρώπων προς τον Υιόν της.
Η γέφυρα, που μας οδηγεί από τη γη στον Ουρανό.
Η σκέπη και καταφυγή μας.
Η κραταιά προστασία μας.
Η Μάνα όλων μας.
ΠΑΝΑΓΙΑ!
Η Κυρία των Αγγέλων!
Η Κυρία Θεοτόκος!
Η Υπέρμαχος Στρατηγός!
Υ Π Ε Ρ Α Γ Ι Α Θ Ε Ο Τ Ο Κ Ε πρέσβευε υπέρ ημών , ας είναι η διαρκής επίκλησή μας, παράλληλα με την τιμητική προσκύνησή μας.-

Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΤΡΟΦΗ.

ΚΥΡ. Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ.( Χορτασμού πεντακισχιλίων).( Ματθ. ιδ΄ 14 – 22 ).

Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΤΡΟΦΗ.

«Και έφαγον πάντες και εχορτάσθησαν».( Ματθ. ιδ΄, 20 ).Πέντε ψωμιά και δυό ψάρια κάλυψαν τη διατροφική ανάγκη πέντε χιλιάδων ανθρώπων και πλέον.
Μπροστά σ’ αυτό το θαύμα η λογική αντιτάσσεται στην πίστη.
Η λογική δηλώνει αδυναμία χορτασμού τόσων ανθρώπων με τόσο λίγη τροφή.
Η πίστη προσφέρει την επίτευξη. Η πίστη είναι στον Παντοδύναμο Θεό και δεν επιδέχεται ερευνητικές αμφισβητήσεις, παρά ολόθυμες αποδοχές.
Το θαύμα του πολλαπλασιασμού των άρτων και ιχθύων αποτελεί προτύπωση του Μυστηρίου της Θ.Ευχαριστίας.
Εκεί, δόθηκε υλική τροφή, αλλά αργότερα επήλθε ο θάνατος.
Στο Μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας τρέφεται η ψυχή του ανθρώπου, με το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου, αθανατοποιείται ο άνθρωπος, ενώ ταυτόχρονα διοχετεύεται η Θεία Χάρη και στο σώμα.
Η ουράνια αυτή τροφή προσφέρεται αφειδώλευτα, παραμένει αδαπάνητη και καθαγιάζει τα μέλη της Εκκλησίας εσαεί.
Η Θ. Κοινωνία δώρο πολύτιμο του Θεανθρώπου στον άνθρωπο, ο οποίος, αν και ανάξιος καταξιώνεται από την αγάπη και φιλανθρωπία του Τριαδικού Θεού.
Ο Χριστός, «ο άρτος της Ζωής», είναι η Μοναδική Τροφή του πιστού μέλους της Εκκλησίας. Η Θ. Κοινωνία τροφοδοτεί ζωογόνα τον άνθρωπο και συνεπάγεται την κοινωνία του με τον Θεό.
Το Μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας είναι το Μυστήριο της Ζωής.
Το Βάπτισμα επιφέρει την κάθαρση του «κατ’ εικόνα».
Το Μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας απεργάζεται την επίτευξη του «καθ’ ομοίωσιν».
Η Θ. Κοινωνία ενώνει τον άνθρωπο με τον Χριστό, τον Χριστοποιεί, εφ’ όσον αποτελεί μέλος της Εκκλησίας.
Με κέντρο την Θ. Ευχαριστία όλες οι δραστηριοποιήσεις του ανθρώπου στην περιφέρεια αξιοποιούνται, νοηματοδοτούνται και δεν αυτονομούνται διασπαστικά.
Ζούμε κοινωνικά, ενωτικά, αν ζούμε Ευχαριστιακά. Αυτό, λοιπόν, ας επιτελούμε
συνειδητά.-

Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ του ΚΥΡΙΟΥ.

6/8. Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ του ΧΡΙΣΤΟΥ.

Ὁ Κύριος, 40 ημέρες προ του Πάθους Του πραγματοποιεί μία ανάβαση στην κορυφή του όρους Θαβώρ. Ανεβαίνει με μία επίλεκτη συνοδεία Μαθητών Του: Τον Πέτρο, δια το σφόδρα φιλείν τον Χριστόν και δια την θερμότητα της πίστεως , τον Ιωάννην δια του σφόδρα φιλείσθαι υπό του Χριστού και δι’ υπερβολήν αρετών. και τον Ιάκωβον δια του σφόδρα βαρύς είναι και ενοχλητικός τοις Ιουδαίοις , κατά τους Αγίους Πατέρες.
Ανέρχεται, λοιπόν, ο Χριστός εις το Θαβώριον όρος, για ενίσχυση του φρονήματος των Μαθητών, για εμπέδωση της πίστεως στην Θεότητά Του, εν όψει του επερχόμενου Πάθους Του.
Τότε, εκτυλίσσεται ένα εξαίσιο θέαμα. Σημειώνεται Μεταμόρφωση του Χριστού, όπου το Πρόσωπό Του διαλάμπει ως ήλιος, τα δε ιμάτιά Του γίνονται πάλλευκα, ως το φως.
Ο Ιησούς αφήνει να φανεί ένα μέρος της Θεϊκής δόξας Του, μία έλλαμψη του άκτιστου Φωτός Του, η υπέρφωτη λαμπρότητα του αρχέτυπου κάλλους.
Μία δε νεφέλη φωτεινή , η παρουσία και ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, επισκιάζει τους Μαθητές, τους αγκαλιάζει και τους θέτει υπό την προστασία της.
Η παράσταση, ακόμη, του Μωϋσή, ως εκπροσώπου της Π. Διαθήκης, που προείπε για το έργο του Μεσσία, καθώς και του Προφήτη Ηλία, που προεφήτευσε τη ζωή και τον θάνατο του Χριστού, υποβοηθούν σημαντικά τους Μαθητές, για την αληθινότητα του Μεσσία και το εκούσιο Πάθος Του.
Εδώ, τώρα, ενεργεί το Άγιο Πνεύμα και πληροί αγάπης Θεού τους Μαθητές, ώστε να σημειώσουν μία ηρωϊκή έξοδο από το κέλυφος του εγωκεντρισμού τους. Και όντως επιδεικνύουν ενδιαφέρον για την κατασκευή τριών σκηνών: Δια τον Ιησού, τον Μωϋσή και τον Προφήτη Ηλία.
Η υπέρβαση αυτή του εγώ εναυσματοδοτεί την αποκάλυψη του Μυστηρίου της Αγίας Τριάδος, της σωτηριώδους πηγής, για τον άνθρωπο. ΄΄Ούτός εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός εν ω ευδόκησα` αυτού ακούετε.΄΄ , βεβαιώνει ο Θεός Πατέρας, για τον Υιό Λόγο.
Τοιουτοτρόπως, κατά την Θαβώριο Μεταμόρφωση του Χριστού εμφαίνονται, δια της φωνής, ο Θεός Πατέρας, δια της παρουσίας, ο Θεός Υιός και δια της νεφέλης, ο Θεός, Άγιο Πνεύμα.
Οι Μαθητές βιώνουν προκαταβολικά το μυστήριο της όγδοης ημέρας, της Βασιλείας του Θεού, γεύονται της εμπειρίας της δόξας του Χριστού και διδάσκονται την προπόρευση του μυστηρίου της άρσεως του σταυρού.
Η αγάπη του Ιησού βεβαιώνει τον κάθε άνθρωπο, για τη δυνατότητα μέθεξης του αϊδίου , ακτίστου, Θείου Φωτός Του, αρκεί να ομολογεί την αμαρτωλότητά του και να σημειώνει κίνηση υπέρβασής της, με την καθημερινή βίωση της μετανοίας.-