ΟΣΙΟΣ ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ ο Αθωνίτης.

24/9 ΟΣΙΟΣ Σ Ι Λ Ο Υ Α Ν Ο Σ, ο Αθωνίτης.

Οι Όσιοι διαφεύγουν το «παρά φύσιν», διασώζουν το «κατά φύσιν» και διαφθάνουν το «υπέρ φύσιν». Είναι οι φορείς της Ορθοδόξου Παραδόσεως, τα δοχεία της Θείας Χάριτος, οι Χριστοποιημένες υπάρξεις. Είναι οι σκιαγραφίες του Χριστού, οι εμπειρικοί Διδάσκαλοι των Αθλητών του Πνεύματος. Στους κόλπους της Εκκλησίας, πάντοτε, σε κάθε εποχή, βλαστάνουν εύοσμα άνθη του Παραδείσου. Και ο αιώνας μας έχει να παρουσιάσει το ακτινοβόλο οσιακό ανάστημα του Οσίου Σιλουανού.
ΣΙΛΟΥΑΝΟΣ! Το καύχημα του Άθωνα. Το εγκαλλώπισμα των Οσίων. Ο δείκτης της πνευματικής ζωής. Ο οδηγός των Μοναζόντων. Ο Διδάσκαλος της Οικουμένης. Η παραμυθία των πιστών.

Ας τον μελετήσουμε, λοιπόν, για να τον γνωρίσουμε και να τον αγαπήσουμε. Συμεών Τβάνοβιτς Αντόνωβ τ' όνομά του το κοσμικό. Ρώσος την καταγωγή και χωρικός απλοϊκός την ιδιότητα.
Γεννιέται το 1886. Μεγαλώνει σε πολυμελή οικογένεια. Πέντε γυιοί και δυό θυγατέρες την απαρτίζουν. Οι γονείς απλοϊκοί, εργατικοί, ευσεβείς, φροντίζουν, για τη μεταλαμπάδευση του πιστεύω τους. Ο Συμεών δέχεται τα χριστιανικά μηνύματα καλοπροαίρετα. Ποθεί τη ζωή των Μοναχών. Διέρχεται τη νεανική περίοδο της ζωής του απολαυστικά. Η νεότητα, η ωραιότητα, η ευρωστία, η ευποιΐα, συντελούν σ' αυτό. Οι μοναστικοί πόθοι καταστέλλονται. Αλλ' ο Θεός παρακολουθεί άγρυπνα την πορεία του.
Και η Θεοτόκος επεμβαίνει σε όραμα, καθοδηγητικά, συμβουλευτικά, καθοριστικά. Συγκλονίζεται και νιώθει βαθειά συντριβή για τα χαμένα χρόνια. Βιώνει ειλικρινή μετάνοια, για το παρελθόν. Η απόφαση, για τη μοναχική πολιτεία, εδραιώνεται αμετάκλητα. Εκπληρώνει, τη στρατιωτική του θητεία με φρόνημα τελωνικό, με το νου στο Θεό, με τη σκέψη στη μέλλουσα Κρίση, με τον πόθο του Άθωνα. Ήσυχος και πρόθυμος, ευχάριστος και υποδειγματικός, δίνει τη μαρτυρία Χριστού. Και όταν απολύεται από το γήϊνο στρατό αναχωρεί για το Άγιο Όρος και εντάσσεται στο ισάγγελο στράτευμα.
Φθινόπωρο του 1892 και η Ι. Μ. Αγ. Παντελεήμονα τον δέχεται στους κόλπους της. Κατατάσσεται στους Δοκίμους, μετά από λεπτομερειακή Εξομολόγηση. Ο στίβος για πνευματικούς αγώνες ανοίγει. Μία νέα ζωή αγωνιστική αρχίζει. Κυκλώνεται, υποχωρεί, εξομολογείται και μυείται στην τεχνική κατά του διαβόλου. Άγρυπνος τώρα στο κάστρο της ψυχής του, μεταμελημένος βαθιά, νιώθει κυκλωμένος από τις φλόγες του Άδη. «Κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι», τον προτρέπει ο Κύριος. Παραδίδεται σε μια αδιάλειπτη ικετευτική κραυγή μετανοίας. Βιώνει το αδαμιαίο πένθος. Αναζητεί επίμονα το Θεό κι επιζητεί τη σωτηρία. Υπομονετικός και άκακος, υπάκουος και εργατικός διακρίνεται στη Μονή. Το 1896 κείρεται Μοναχός και το 1911 Μεγαλόσχημος.
Οι δαιμονικές επιθέσεις συνεχίζονται ακάθεκτες και οι αντιφατικές υποβολές αμείωτες. Το πανίσχυρο όμως πολυβόλο της προσευχής τις εξουδετερώνει.
Η εμφάνιση του Κυρίου τον ενισχύει και τον χαριτώνει. Η φωτιά του Αγίου Πνεύματος τον περιλούει. Η γλυκύτητα της αγάπης του Θεού τον ευφραίνει. Το άκτιστο Φως τον φωτίζει. Και ο αγώνας της νηστείας, της αγρυπνίας, της προσευχής συνεχίζεται εντατικός. Η μνήμη του Θεού ακατάπαυστη. Η αγάπη, για το Θεό διάπυρη. Η αγάπη, για τον κόσμο διάχυτη. Η ταπείνωση ευδιάκριτη, Η ευγένεια πασιφανής. Η θέληση δυνατή. Η απλότητα εμφανής. Η πραότητα επιβλητική. Μηδενίζει την ανθρωπαρέσκεια και αποκτά την Θεαρέσκεια.
Ειρηνικός και ελεύθερος εμπνέει εμπιστοσύνη. Προσιτός και μειλίχιος υποβάλλει σεβασμό. Τον αμαρτωλό παρηγορεί. Τον Αθλητή της μοναχικής αρένας κατευθύνει. Τον κάθε άνθρωπο καθοδηγεί συμμαχικά. Ο λόγος του, λόγος Θεού, ευφραίνει και οδηγεί διεξοδικά. Η αγωνία του για σωτηρία πανανθρώπινη θρηνώδης κραυγή. «Να προσεύχεσαι για τους ανθρώπους, σημαίνει να χύνεις αίμα», δηλώνει εμπειρικά ο Όσιος.
46 χρόνια μοναχικής πολιτείας, διαρκούς πάλης, ανένδοτου αγώνα. Η κάθαρση, ο φωτισμός, η θέωση επιτεύγματα της Θείας ενέργειας και της προσωπικής του συνέργειας.
24 Σεπτεμβρίου 1938. Ο Όσιος Σιλουανός πλησιάζει στο τέρμα του στίβου. Ήρεμος, ζώντας τη μνήμη του Θεού, με την «ευχή του Ιησού» στα χείλη παραδίδει την ψυχή του πανέτοιμη στον Πλάστη του για μία άληκτη αγαλλίαση.
Η επίγεια πορεία του σηματοδοτεί τον αιώνα μας. Η ουράνια παρουσία του ενθαρρύνει τους πιστούς. Η αγάπη του για τον κόσμο εκφράζεται με συνεχείς πρεσβείες.-

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ. Ήχος γ (Θείας πίστεως).
Κήρυξ δέδοσαι τη οικουμένη, συ γλυκύτατος εν Θεολόγοις, της του Χριστού αγάπης τρισόλβιε• τον ταπεινόν γαρ και πράον εώρακας, και την Εκείνου καρδίαν κατέμαθες. Όθεν άπαντες, ΣΙΛΟΥΑΝΕ, ελλαμπόμενοι τοις σοις θεογλώσσοις ρήμασι, δοξάζομεν το Πνεύμα το δόξασάν σε.-
ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ.
Του Αγίου Όρους τον Αθλητήν,τον εν τη ασκήσει διαλάμψαντα αρεταίς. Τον καταυγασθέντα, φωτί τω ανεσπέρω, Σ Ι Λ Ο Υ Α Ν Ο Ν Πατέρα, πάντες τιμήσωμεν.-

Ορθόδοξη Παρεμβολή Ιουλ.- Αυγ.2011 Α.α Φ. 44

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΑΡΕΜΒΟΛΗ
ΔΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΑΡ.Φ. 44 ΙΟΥΛΙΟΣ - ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2011 / Διανέμεται δωρεάν.
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΥΡΣΟΣ.Γράφει & επιμελείται (ΔυνάμειΘεού) ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Α. ΚΛΕΙΔΩΝΙΑΡΗ Εκπ/κος
ΤΗΛ.-FAX: 22210-29549 Κ.Τ. 6936773200
e-mail: eklidoniari@hotmail. com και elklidon@otenet.gr
Ἡ ἱστοσελίδα μου : www.antilaloiorthodoxias.blogspot.com

ΖΩΗΦΟΡΑ ΡΗΜΑΤΑ

ΚΥΡ. Δ.΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ.(Τοῦ ἑκατόνταρχου)(Ματθ. η΄ 5 – 13)
ΤΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ.

΄΄Κύριε, ουκ ειμί ικανός ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης` αλλά μόνον ειπέ λόγω, και ιαθήσεται ο παις μου». (Ματθ. η΄ , 8).
«Κύριε, ουκ ειμί ικανός ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης», δηλώνει ο εκατόνταρχος στον Ιησού. Αναγνωρίζει τη μηδαμινότητά του, αφού βιώνει την αμαρτωλότητά του.
Γνωρίζει τον Θεό και προχωρεί στη γνωριμία με τον εαυτό του. Από τη Θεογνωσία φθάνει στην αυτογνωσία.
Η γνωριμία με τον Θεό, μέσα από το λόγο και την πράξη, τον ωδήγησε στην ταπείνωση. Η ταπείνωση εδραίωσε την πίστη στον Θεό, την εξάρτηση από Εκείνον.
Η εμπιστοσύνη στον Χριστό είναι πλέον δεδομένη. Το λόγο Του επιζητεί, για να ενεργήσει ιαματικά. Ο λόγος του Χριστού είναι Θεία ενέργεια και εμπεριέχει δύναμη. Η πράξη του Χριστού είναι το επισφράγισμα της Θεανθρωπικότητάς Του.
Ο λόγος του Λόγου ενεργεί δημιουργικά, αναπλαστικά, θεραπευτικά.
Η τήρηση των εντολών του Χριστού καθιστά Αγιοτριαδικό Κατοικητήριο τον άνθρωπο και εφελκύει τις Θείες ενέργειες.
Η ταπείνωση και η πίστη του εκατόνταρχου προκάλεσε το έλεος του Θεού και ο λόγος Του έδρασε άμεσα και θεραπευτικά.
Η ίαση του δούλου ήταν επιστέγασμα του προσωπικού του αγώνα, της Θεογνωσίας, που απέκτησε και της αυτογνωσίας, που πέτυχε.
Η διάβαση από το κανάλι της πίστεως στον Λυτρωτή Χριστό, παρέχει, αφειδώλευτα, πολύτιμα δώρα. Ας το επιχειρήσουμε, χωρίς δισταγμό.-

ΠΟΡΤΡΑΙΤΑ ΑΓΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΠΙΝΑΚΟΘΗΚΗΣ

ΑΓΙΟΣ ΥΑΚΙΝΘΟΣ ὁ θαλαμηπόλος.
«…εάν τε γαρ ζώμεν, τω Κυρίω ζώμεν, εάν τε αποθνήσκωμεν, τω Κυρίω αποθνήσκωμεν, εάν τε ουν ζώμεν εάν τε αποθνήσκωμεν, του Κυρίου εσμέν». (Ρωμ. ιδ΄ 8) μας κηρύσσει διαπρύσια ο Πυρφόρος Απ. Παύλος.Οι Χριστιανοί ανήκουν στον Κύριο, είτε ζουν στη γη, είτε απέρχονται στον Ουρανό. Ναι, στην κυριότητα του Κυρίου είμαστε, γιατί μας αγόρασε με το πολύτιμο Αίμα Του. «Εξηγόρασας ημάς εκ της κατάρας του νόμου, τω Τιμίω Σου Αίματι…», ψάλλει το υμνωδός.
Αυτό συνειδητοποιούν οι πιστοί, αυτό βιώνουν οι Μάρτυρες, αυτό διακηρύσσουν οι Ουρανοπολίτες. Αυτό το ελπιδοφόρο μήνυμα ζει και ο Άγιος ΥΑΚΙΝΘΟΣ, ο θαλαμηπόλος. Ας τον γνωρίσουμε.
Ζει στα χρόνια του Τραϊανού, τον 1ο μ.Χ. αιώνα. Πατρίδα του η Καισάρεια της Καππαδοκίας. Εκεί γεννιέται κι ανατρέφεται. Εκεί δέχεται τα χριστιανικά μηνύματα και σκιρτά η καρδιά του, αγάλλεται η ψυχή του. Ο Υάκινθος δέσμιος για πάντα της αγάπης του Χριστού. Τη φλόγα της πίστεως διατηρεί άσβεστη μέχρι τέλους. Οι βιοτικές ανάγκες τον αναγκάζουν να βρεθεί στη Ρώμη. Η εργατικότητα, η ευσυνειδησία τον διακρίνουν και σύντομα προσλαμβάνεται θαλαμηπόλος στα βασιλικά ανάκτορα. Υπηρέτης του γήϊνου βασιλιά ο Υάκινθος, αλλά και δούλος του Ουράνιου Βασιλιά πρωταρχικά. Εργάζεται και κινείται μέσα σ’ ένα αυστηρά ειδωλολατρικό τόπο, αλλά συγχρόνως ζει στον δικό του χριστιανικό κόσμο. Η ψυχή του αδιάκοπα υμνολογεί τον Κύριο. Η αγάπη του στο Χριστό παραμένει αδιάπτωτη. Η πίστη του στον Τριαδικό Θεό αδιάσειστη. Η συμπεριφορά του άμεμπτη. Η προθυμία του ευδιάκριτη. Κι ο βασιλιάς το γνωρίζει και το αναγνωρίζει. Το μόνο, που αγνοεί είναι η χριστιανική ταυτότητα του Υάκινθου. Κι αυτό σύντομα το πληροφορείται κι εξοργίζεται. Προστάζει αμέσως να παρακαθίσει σε επίσημο γεύμα με κρέας από ειδωλόθυτα. Η ώρα της ομολογίας έφτασε. Ο Υάκινθος αρνείται κατηγορηματικά να γευθεί και διαδηλώνει απροκάλυπτα την πίστη του στον Χριστό.
Ο φοβερός διώκτης των Χριστιανών εξαγριώνεται. Διατάσσει να μαστιγωθεί, να φυλακισθεί και να του προσφερθεί σα μοναδικό φαγητό ειδωλόθυτο. Οι δεσμοφύλακες τηρούν απαρέγκλιτα την εντολή. Ο γενναίος Αθλητής του Χριστού υπομένει καρτερικά την πείνα σαράντα μέρες. Το στόμα του δεν γεύεται απολύτως τίποτε.
Η ψυχή του ωπλισμένη με το όπλο της προσευχής υπερνικά τη σωματική ανάγκη, αντιπαρέρχεται τα προκλητικά εδέσματα και προσηλώνεται στην Ουράνια απόλαυση. Ο Κύριος τον ενισχύει και παραμένει ακλόνητος.
Με τη συμπλήρωση της τεσσαρακοστής μέρας το σώμα αποχωρίζεται την ψυχή. Ελεύθερη και νικηφόρα η ψυχή του Μάρτυρα, παρουσία Αγγέλων λαμπαδηφόρων, ανέρχεται στο Θρόνο του Θεού.
Οι δεσμοφύλακες αυτόπτες μάρτυρες του γεγονότος καταπλήσσονται και το καταγγέλλουν στον Τραϊανό. Αμέσως διατάσσεται η μεταφορά του σώματος του Αγίου στο δάσος, για τροφή των σαρκοφάγων ζώων. Αλλά κι εκεί το μαρτυρικό σώμα του Αγίου διαφυλάσσεται από Αγγέλους και μένει απρόσβλητο από τα θηρία. Άγγελος οδηγεί στον τόπο του λειψάνου τον ιερέα Τιμόθεο και παραλαμβάνει ευλαβικά τον πολύτιμο θησαυρό. Ο Θεός τιμά τον Μάρτυρα στον Ουρανό με τις αιώνιες χαρές του Παραδείσου, στη γη με την πλούσια θαυματουργική Χάρη.
Χαρακτηριστικό το θαύμα, που σημειώνεται στις πρώτες κιόλας μέρες της εκδημίας του. Κάποιος συγκλητικός τυφλώνεται και θεραπεύεται από τον Άγιο, αφού καθοδηγείται από τον ίδιο στο μυροβόλο λείψανό του. Μοναδική επιθυμία του Αγίου η μεταφορά του σκηνώματός του στην Πατρίδα του. Αυτό εκφράζει στον άρχοντα. Η χαρά όμως του θεραπευθέντα τυφλού φέρνει τη λησμονιά της υπόσχεσης. Αλλ’ ο Άγιος επεμβαίνει, αφαιρεί και πάλι το φως του αγνώμονα συγκλητικού και του υπενθυμίζει την υποχρέωσή του. Ο άρχοντας συνέρχεται, προστρέχει στο λείψανο του Αγίου, θεραπεύεται και το μεταφέρει στην Καισάρεια. Εκεί στη μαρμάρινη λάρνακα το λείψανο του Αγίου Μάρτυρα αναβλύζει μύρο και θαυματουργεί.
Υάκινθος! Ένας ακόμη Άγιος στον επίλεκτο Χορό των Μαρτύρων.
Υάκινθος! Ένας δυναμικός πρέσβυς των ανθρώπων στον Ουρανό.
Υάκινθος! Ένας θαυματουργός Άγιος στη γη.
Κι εμείς τον τιμάμε στις 3 Ιουλίου.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ
Πίστεως εδείχθης ο Μαχητής, ΥΑΚΙΝΘΕ μάκαρ και Κυρίου ο Αθλητής. Απέσχες των τροφών τε, προθύμως, παντελώς τε, εισήλθες τροπαιούχος εις τον Παράδεισον.

Ν Υ Ξ Ε Ι Σ
"Πιστός δε ο Θεός ος ουκ εάσει υμάς πειρασθήναι υπέρ ο δύνασθε, αλλά ποιήσει συν τω πειρασμώ και την έκβασιν του δύνασθαι υμάς υπενεγκείν."( Α΄ Κορ. ι΄ 13 ).

Οι πειρασμοί εισχωρούν στην πνευματική αρένα από σατανική πρωτοβουλία, αλλά και από παραχωρητική, Θεϊκή διάθεση.
Η πειρασμική παρουσία απαρτίζει το αγωνιστικό πλαίσιο και στοχεύεται αντιστοιχιακά ή ήττα ή νίκη.
Η Θεϊκή παρέμβαση δυναμική, υπαρκτή, προδιαγράφει και διασφαλίζει τη νικηφόρα έκβαση.
Η υπόσχεση ρητή. Η απελπισία αδικαιολόγητη.-
* * *
"Του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής." ( Α΄ Κορ. ι΄ 26 )

Ο Κύριος Δημιουργός του Συμπαντος. Η γη καρπός μιας μονόλογης εντολής Του. Και ο άνθρωπος, κορυφαίο δημιούργημα του Θεού, απολαμβάνει απεριόριστα, επικαρπώνεται αδιάκριτα, ενεργεί κυριαρχικά στον αμπελώνα του Κυρίου Του.
Κινείται ο άνθρωπος ως διαφεντευτής της γης. Είναι όμως στην πραγματικότητα ο διαχειριστής της. Είναι ο οικονόμος της πατρικής ουσίας.
Ο Θεός ο αφέντης και ο άνθρωπος ο δούλος. Δούλος, αλλά ελεύθερος. Δούλος, αλλά οφειλέτης. Οφειλέτης με διαχρονική και λεπτομερειακή λογοδοσία. Και αυτό ας το θυμάμαι.
Η γη , λοιπόν, και το πλήρωμά της ανήκει στον Κύριο και Θεό μου.-

Ε Ν Α Υ Σ Μ Α Τ Α
 Ε ξ ω τ ε ρ ι κ ά παρουσιαζόμαστε Ά γ ι ο ι. Ε σ ω τ ε ρ ι κ ά είμαστε ά γ ρ ι ο ι.

Τι τραγική υ π ο κ ρ ι σ ί α.-
 Είσαι ε υ τ υ χ ή ς , όταν είσαι ε σ ω τ ε ρ ι κ ά ε λ ε ύ θ ε ρ ο ς.-
 Η α λ λ ο τ ρ ί ω σ ή μας εξαρτάται από τα ε σ ω τ ε ρ ι κ ά σ τ ε γ α ν ά, που διαθέτουμε.-
 Η α λ λ η λ ο κ α τ α ν ό η σ η των γ ε ν ε ώ ν εξασφαλίζεται με την κ ε ν ω τ ι κ ή κίνηση της α υ θ υ π έ ρ β α σ η ς του ΄΄ε γ ώ΄΄ .
 Επιγνωτική τ α π ε ί ν ω σ η του σ ώ μ α τ ο ς συνεπάγεται α λ η θ ι ν ή τ α π ε ί ν ω- σ η της ψ υ χ ή ς.-

ΦΙΛΟΚΑΛΙΚΕΣ ΡΗΣΕΙΣ

ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ : Για το δώρο της πίστεως.
Ο Χριστός ζει και ενεργεί μέσα μας σύμφωνα με το βαθμό της δικής μας πίστης και της ελπίδας, εφόσον προσπαθούμε να φυλάμε τον εαυτό μας από κάθε αμαρτία. Η δύναμη του Χριστού φανερώνεται σε μας, όταν συνειδητοποιούμε την αδυναμία μας και με θερμή πίστη κρατάμε τον Κύριο στην καρδιά.
Η πίστη σου είναι η πίστη όλων των Αγίων, οι οποίοι μ' αυτήν έχουν σωθεί. Ομολογούσαν την Αγία Τριάδα, κοινωνούσαν των Αχράντων Μυστηρίων, σέβονταν και ακολουθούσαν τις παραδόσεις και τους κανονισμούς της Εκκλησίας. Ζούσαν με την πίστη, την ελπίδα και την αγάπη, με τις οποίες ζεις και εσύ.
Πρέπει οι σωτήριες αλήθειες της πίστης να ζουν στην καρδιά και το νου μας, πρέπει να τελείται στην καρδιά και το νου αυτή η σωτήρια διεργασία της ζύμωσης αυτού του ευώδους οίνου του πνεύματος, που χαροποιεί και ζωοποιεί τις καρδιές μας αντίθετα με τη θανατηφόρα και δύσοσμη ζύμωση των παθών.

Δεν υπάρχει άλλη επιλογή. ΄Η θα είσαι με τη θερμή πίστη ενωμένος με το Θεό και θα χαίρεσαι ή, αν η καρδιά σου είναι μακριά απ' Αυτόν και δεν είσαι ενωμένος μαζί Του, θα τρομάζεις και θα πονάς. Αυτός είναι ο Νόμος του Θεού. Το έχουμε δοκιμάσει πολλές φορές.
Πνεύμα Άγιο! Παράκλητε και Χαρά μας! Μη μας αφήνεις....
Φαίνεται, πως μόνο η ζωντανή πίστη και η ελπίδα στο Θεό μας κάνουν να είμαστε σταθεροί και γενναίοι, όπως το βλέπουμε στους Αγίους Ιεράρχες, τους Μάρτυρες, τους Οσίους και τους Δικαίους του Θεού.
Αν σε όλα εμπιστευτείς το Θεό, ο οποίος είναι παντοδύναμος βοηθός, τότε, ακόμη και την ώρα του θανάτου, δε θα φοβάσαι. Γιατί είναι σίγουρο, ότι ο Κύριος, που είναι σαν τον πατέρα, που αγαπάει τα δικά Του παιδιά, θα σε προετοιμάσει, για αναχώρηση και θα σου δώσει τέλη χριστιανικά, ανώδυνα, ανεπαίσχυντα και ειρηνικά. Αυτός είναι πάνσοφος και πανάγαθος• γνωρίζει πώς να οργανώσει καλύτερα τις περιστάσεις της ζωής σου και θέλει να το κάνει με τον καλύτερο τρόπο, για να μπορέσεις εσύ να Τον ευαρεστήσεις καλύτερα.-

Αγιοι : Αδριανός καί Ναταλία.

26/8 ΑΓΙΟΙ: Α Δ Ρ Ι Α Ν Ο Σ και Ν Α Τ Α Λ Ι Α.
- Στα δεσμά της αγάπης. –

Η Στρατευόμενη Εκκλησία του Θεού καθημερινά προβάλλει πορτραίτα από τη Θριαμβεύουσα Εκκλησία. Μία ατέλειωτη σειρά αγίων μορφών παρελαύνει ενώπιόν μας. Εκτυλίσσεται η ζωή του κάθε Αγωνιστή της Αλήθειας. Αποκαλύπτονται τα σωτήρια μέσα, που έκανε χρήση στη γήϊνη κονίστρα και πέτυχε την κατάκτηση τ' Ουρανού.Ο κάθε Άγιος στέλνει ένα μήνυμα ελπίδας και θάρρους, αισιοδοξίας και νίκης στον οδίτη της πρόσκαιρης ζωής. Νέοι και γέροι, άνδρες και γυναίκες, Μοναχοί και σύζυγοι, όλοι μας έχουμε ένα παράδειγμα να μιμηθούμε, ένα δίδαγμα ν' αντλήσουμε.
Στις 26 Αυγούστου προβάλλεται στους δέκτες της Εκκλησίας μας ένα αρμονικό ζευγάρι: Ο ΑΔΡΙΑΝΟΣ και η ΝΑΤΑΛΙΑ.Ένα υπόδειγμα συζυγικής αφοσίωσης και κατανόησης, αλληλοστήριξης και βοήθειας. Ζουν το 298 μ.Χ. στους χρόνους του βασιλιά Μαξιμιανού, στη Νικομήδεια. Είναι η περίοδος, που οι Χριστιανοί δίδουν τη μάχη της πίστεως και της ομολογίας. Τα χρόνια των διωγμών των Χριστιανών σφυγμομετρείται η πίστη, θερμομετρείται η αγάπη στο Χριστό. Και πραγματικά το θερμόμετρο ανεβαίνει στο ζενίθ. Απόδειξη η εκούσια προσφορά ζωής, ο σφοδρός πόθος του μαρτυρίου, η ατέλειωτη σειρά των Μαρτύρων.
Και να, τώρα συλλαμβάνονται 23 Χριστιανοί και τιμωρούνται παραδειγματικά. Αυτόπτης μάρτυρας των φρικτών βασανιστηρίων και ο Αδριανός. Επισημαίνει το θάρρος και την παρρησία, τη φλόγα και τον ενθουσιασμό των Μαρτύρων. Κατάπληκτος επιζητεί να πληροφορηθεί το μυστικό από τα χείλη τους. -«Για την αγάπη του Χριστού πεθαίνουμε. Θυσιάζουμε τα πρόσκαιρα για να κερδίσουμε τα αιώνια!», δηλώνουν με πειστικότητα. Οι λέξεις αντηχούν στα βάθη της ύπαρξης του Αδριανού, τον συνταράσσουν. Η θεία Χάρη τον επισκιάζει και αυτόκλητα δηλώνει συμμετοχή στο μαρτύριο. Πάραυτα δένεται και φυλακίζεται. Η Ναταλία αδημονεί, ενώ ο Αδριανός αργεί. Πληροφορείται τη φυλάκισή του και θρηνεί. Μαθαίνει το λόγο της κράτησης και αγάλλεται. Αμέσως τρέχει στη φυλακή προς συνάντηση του δεσμώτη συζύγου της. Καταφιλεί τα δεσμά, επαινεί την προθυμία, συμβουλεύει και στηρίζει τον Αδριανό, συγχαίρονται κι αποχωρίζονται. Ο Αδριανός μετέπειτα παίρνει άδεια από τους δεσμοφύλακες και προστρέχει στη Ναταλία, για να της ανακοινώσει την ημέρα του μαρτυρίου. Εκείνη στο άκουσμα της φωνής του υποθέτει λιποταξία και τον απωθεί. Οδύρεται για την απώλεια του μαρτυρικού στεφάνου. Γρήγορα όμως ενημερώνεται, για το σκοπό της αφίξεώς του και πανηγυρίζει. Τον συνοδεύει στην ανάκριση. Τον παρακολουθεί στην αρένα. Προσεύχεται, για τη νικηφόρα έκβαση του μαρτυρίου. Τον ενθαρρύνει, ενώ μαστιγώνεται. Τον εμψυχώνει, ενώ κόβονται χέρια και πόδια. Αδημονεί να τον ιδεί ακλόνητο στην πίστη μέχρι τέλους. Η αγάπη στο Χριστό πρυτανεύει. Δέχεται ηρωϊκά την προσωρινή στέρηση του 28χρονου συζύγου, για την αιώνια συναπόλαυση του Παραδείσου.
Ο Αδριανός νικητής παραδίδει την ψυχή του στον Κύριο. Η πιστή σύζυγος συλλέγει τα εναπομείναντα πυρίκαυστα λείψανα και ενταφιάζει στην Αργυρούπολη.Εκεί παραδίδει και η ίδια την ψυχή της στον Ιησού.
Αδριανός και Ναταλία! Ένα ζευγάρι δεμένο άρρηκτα με τα δεσμά της αγάπης, απολαμβάνει αιώνια την τρυφή του Παραδείσου.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ
Των Μαρτύρων Μάρτυς πανακριβής, ζηλωτής εδείχθης και Μαρτύρων συνόμιλος. Α Δ Ρ Ι Α Ν Ε παμμάκαρ, μετά της Ν Α Τ Α Λ Ι Α Σ, συζύγου συμπασχούσης, χαίρετε Άγιοι.-

Η ΚΟΙΜΗΣΗ της ΘΕΟΤΟΚΟΥ.

15/8 Η Κοίμηση της ΘΕΟΤΟΚΟΥ.
ΜΑΡΙΑ! Η Μητέρα του Θεού. Η Τροφός της ζωής. Η Βασίλισσα των Ουρανών.
Η Θεοτόκος ζει 59 χρόνια στη γη.Συνεργεί στο έργο αναδημιουργίας του ανθρωπίνου γένους, διά του Ενανθρωπήσαντος Λόγου.
Συνοδοιπορεί στην τριετή δράση του Ιησού.
Βιώνει τη διέλευση της ρομφαίας του Πάθους του Σταυρού του Υιού της.
Αγάλλεται μπροστά στην Ανάστασή Του.
Τον παρακολουθεί να ανέρχεται στους Ουρανούς, κατά την Ανάληψή Του.
Ζει, κοντά στον Απόστολο Ιωάννη τον θεολόγο, 10 συναπτά έτη.
Δέχεται την Θεϊκή Υιϊκή ευλογία και προγνωρίζει την αναχώρησή της από τη γη, πριν τρεις μέρες, διά μέσου Αγγέλου. Η Θεομήτωρ, ζει, τώρα, τον πόθο της συνάντησης με τον Υιό και Θεό της, στην πλέον έντονη διάσταση. Βρίσκεται, βέβαια, στα Ιεροσόλυμα και προστρέχει στο όρος των Ελαιών, για μία άμεση, ένθερμη προσευχητική επικοινωνία με το Θεό.
Η ικεσία άκρως δοξολογική. Η αγαλλίαση άφατη.
Επιστρέφει στην κατοικία της και επιδίδεται στη διαδικασία της προετοιμασίας : Καθαριότητα, τακτοποίηση, ειδοποίηση συγγενών και φίλων. Όλοι έρχονται και θλίβονται, για τον αποχωρισμό. Όλοι ενθαρρύνονται, από την υπόσχεση της διαρκούς σκέπης και εποπτείας και προστασίας και μεσιτείας, για κάθε άνθρωπο προσωπικά.
Κι όταν όλα αυτά έχουν τελειώσει, ένας ήχος βροντής συγκλονίζει το σπίτι της Παναγίας. Η αποστολική ομήγυρη, από τα πέρατα της γης, καταφθάνει. Η Χάρη του Αγίου Πνεύματος τους συγκεντρώνει με θαυματουργικό τρόπο, τη μεγάλη αυτή στιγμή. Ανάμεσά τους ο Διονύσιος Αρεοπαγίτης, ο Ιερόθεος, ο Τιμόθεος και λοιποί.
Η Παναγία υψώνει τα πανάχραντα χέρια της στον Ουρανό και προσεύχεται, για την ειρήνη του κόσμου και ευλογεί το αποστολικό επιτελείο. Αφήνει δε στην Εκκλησία, δώρα πολύτιμα, τη Ζώνη της και την Εσθήτα της (το φόρεμά της).
Κατόπιν ξαπλώνει στο κρεββάτι και παραδίδει την παναγία ψυχή της στα χέρια του Υιού και Θεού της, προσωπικά.
Οι Απόστολοι κηδεύουν ευλαβικά, υμνολογικά, το ζωαρχικό της Σώμα, στη Γεθσημανή.
Μετά τρεις ημέρες ο Τάφος βρίσκεται κενός. Σημειώνεται η μοναδική μετάσταση της Θεοτόκου. Δηλαδή, το μεταβληθέν, σε πνευματικό, σώμα της Θεομήτορος, δε γνωρίζει την φθορά του Τάφου και μεταφέρεται ενωμένο με την ψυχή, ΄΄εκ του κόσμου του γίγνεσθαι ΄΄, της Εκκλησίας, προς την Αιωνιότητα ΄΄της όγδοης ημέρας, της Βασιλείας των Ουρανών΄΄. Διά τούτο και δεν υπάρχει θάνατος στην Θεοτόκο, αλλά κοίμηση.
Στο πρόσωπο της Θεοτόκου έχομε το θάνατο στις πραγματικές του διαστάσεις, ως εχέγγυο και της δικής μας λειτουργίας ζωής, ΄΄ἐκ του θανάτου προς την ζωή και εκ γης προς Ουρανόν΄΄.
Η μετάσταση της Θεοτόκου στον Ουρανό και η τοποθέτησή της, από τον Υιόν της, τιμητικά εκ δεξιών Του, δηλαδή υψηλότερα από τις θέσεις των αϋλων και επουρανίων Αγγελικών Δυνάμεων, προκαλεί αιφνιδιασμό και κατάπληξη στον αγγελικό κόσμο. Η Θεομήτωρ αναδεικνύεται ΄΄τιμιωτέρα των Χερουβίμ και ενδοξοτέρα ασυγκρίτως των Σεραφείμ!΄΄ , δηλαδή αποκτά ΄΄δόξα παγκόσμιο, αλλά και πανουράνιο΄΄.
Έκτοτε η Θεοτόκος γίνεται:
Διαρκής πρέσβειρα των ανθρώπων προς τον Υιόν της.
Η γέφυρα, που μας οδηγεί από τη γη στον Ουρανό.
Η Σκέπη και καταφυγή μας.
Η κραταιά Προστασία μας.
Η Μάνα όλων μας.
ΠΑΝΑΓΙΑ!
Η Κυρία των Αγγέλων!
Η Κυρία Θεοτόκος!
Η Υπέρμαχος Στρατηγός!
΄΄Υ Π Ε Ρ Α Γ Ι Α Θ Ε Ο Τ Ο Κ Ε πρέσβευε υπέρ ημών΄΄ , ας είναι η διαρκής επίκλησή μας, παράλληλα με την τιμητική προσκύνησή μας.-

Πρόβλημα εσωτερικής δομής.

ΚΥΡ. Θ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ.( Επί των κυμάτων. )( Ματθ. ιδ΄, 22 – 34 ).

Πρόβλημα ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΔΟΜΗΣ.
΄΄Θαρσείτε,εγώ ειμί`μη φοβείσθε…ολιγόπιστε!εις τι εδίστασας ;΄΄(Ματθ.ιδ,27,31).
«Θαρσείτε εγώ ειμί`μη φοβείσθε».(Ματθ. ιδ΄,27). Η τρικυμία καταπαύει. Η θάλασσα ειρηνεύει. Το θαύμα εμφανώς επιτελείται.
«…ολιγόπιστε ! εις τι εδίστασας ; » (Ματθ. ιδ΄ , 31 ). Απευθύνεται ο Κύριος στον Απ. Πέτρο και προτείνοντας το χέρι Του καταπαύει την τρικυμία της ολιγοπιστίας του.
Πίστη, η απόλυτη εμπιστοσύνη στην παντοδύναμη, προνοητική και αγαπητική Παρουσία του Θεού.
Απιστία, η απόλυτη απόρριψη της υπάρξεως του Θεού.
Ολιγοπιστία, η αμφιβολία, ως προς τη Θεϊκή βοήθεια και φροντίδα.
Ολιγοπιστία, η ανάθεση των υποθέσεών μας στον Θεό, αλλά υπό όρους.
Ολιγοπιστία, η προσπάθεια ερμηνείας των πάντων με τη λογική.
Όσο χρόνο ο Πέτρος ατένιζε τον Χριστό επέπλεε. Η απόσυρση του βλέμματός του από τον Κύριο επέφερε και την ολιγοπιστία, την εξασθένιση της πίστεως, το φόβο , τη δειλία, το δισταγμό.
Το λογιστικό, το θυμικό και επιθυμητικό της ψυχής ερεθίζονται από σατανικές επιθέσεις και προκαλούν βλάσφημους, εκδικητικούς και αισχρούς λογισμούς, αντίστοιχα, αναφέρουν οι Άγιοι Πατέρες. Οι απλοί λογισμοί, αν αγνοηθούν αρχικά, γίνονται χρονίζοντες εμπαθείς και τελικά συγκατάθεση και πράξη.
Μια ανειρήνευτη, λοιπόν, καρδιά συνεπάγεται την ολιγοπιστία.
Η αντιμετώπιση των λογισμών είναι επιτευκτή με τη διαρκή νήψη και εγρήγορση, την αδιάλειπτη προσευχή και την εργασιακή απασχόληση, την καταφρόνηση και αποφυγή των αιτίων και αφορμών και την καταφυγή στις πρεσβείες των Αγίων.
Η κατάπαυση της τρικυμίας της σάρκας και η ειρήνευση της καρδιάς επιτυγχάνονται περίτρανα με την προσευχή και τη νηστεία, την έλευση της Θείας Χάριτος και την ενοίκηση του Αγίου Πνεύματος.
Το ειρηνικό πρόσωπο – άνθρωπος - εγγυάται και μια ειρηνική κοινωνία.

Ας το επιδιώξουμε.-

Η Μεταμόρφωση του Χριστού.

6/8 Η Μεταμόρφωση του ΧΡΙΣΤΟΥ.

Ὁ Κύριος, 40 ημέρες προ του Πάθους Του πραγματοποιεί μία ανάβαση στην κορυφή του όρους Θαβώρ. Ανεβαίνει με μία επίλεκτη συνοδεία Μαθητών Του: Τον Πέτρο, διά ΄΄τοῦ σφόδρα φιλείν τον Χριστόν και δια την θερμότητα της πίστεως΄΄, τον Ιωάννην διά΄΄τοῦ σφόδρα φιλείσθαι υπό του Χριστού και δι’ υπερβολήν αρετών΄΄ και τον Ιάκωβον διά ΄΄τοῦ σφόδρα βαρύς είναι και ενοχλητικός τοίς Ιουδαίοις ΄΄, κατά τους Αγίους Πατέρες.
Ανέρχεται, λοιπόν, ο Χριστός εις το Θαβώριον όρος, για ενίσχυση του φρονήματος των Μαθητών, για εμπέδωση της πίστεως στην Θεότητά Του, εν όψει του επερχομένου Πάθους Του.
Τότε, εκτυλίσσεται ένα εξαίσιο θέαμα. Σημειώνεται Μεταμόρφωση του Χριστού, όπου το Πρόσωπό Του διαλάμπει ως ήλιος, τα δε ιμάτιά Του γίνονται πάλλευκα ως το φως.
Ο Ιησούς αφήνει να φανεί ένα μέρος της Θεϊκής δόξας Του, μία έλλαμψη του ακτίστου Φωτός Του, η υπέρφωτη λαμπρότητα του αρχέτυπου κάλλους.
Μία δε νεφέλη φωτεινή, η παρουσία και ενέργεια του Αγίου Πνεύματος, επισκιάζει τους Μαθητές, τους αγκαλιάζει και τους θέτει υπό την προστασία της.
Η παράσταση, ακόμη, του Μωϋσή, ως εκπροσώπου της Π. Διαθήκης, που προείπε για το έργο του Μεσσία, καθώς και του Προφήτη Ηλία, που προεφήτευσε τη ζωή και τον θάνατο του Χριστού, υποβοηθούν σημαντικά τους Μαθητές, για την αληθινότητα του Μεσσία και το εκούσιο Πάθος Του.
Εδώ, τώρα, ενεργεί το Άγιο Πνεύμα και πληροί αγάπης Θεού τους Μαθητές, ώστε να σημειώσουν μία ηρωϊκή έξοδο από το κέλυφος του εγωκεντρισμού τους. Και όντως επιδεικνύουν ενδιαφέρον για την κατασκευή τριών σκηνών: Διά τον Ιησού, τον Μωϋσή και τον Προφήτη Ηλία.
Η υπέρβαση αυτή του εγώ εναυσματοδοτεί την αποκάλυψη του Μυστηρίου της Αγίας Τριάδος, της σωτηριώδους πηγής, για τον άνθρωπο. ΄΄Ούτός εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός εν ω ευδόκησα • αυτού ακούετε.΄΄ , βεβαιώνει ο Θεός Πατέρας, για τον Υιό Λόγο.
Τοιουτοτρόπως, κατά την Θαβώριο Μεταμόρφωση του Χριστού εμφαίνονται, ΄΄διά της φωνής, ο Θεός Πατέρας, διά της παρουσίας, ο Θεός Υιός και διά της νεφέλης, ο Θεός, Άγιο Πνεύμα.΄΄
Οι Μαθητές βιώνουν προκαταβολικά το μυστήριο της όγδοης ημέρας, της Βασιλείας του Θεού, γεύονται της εμπειρίας της δόξας του Χριστού και διδάσκονται την προπόρευση του μυστηρίου της άρσεως του σταυρού.
Η αγάπη του Ιησού βεβαιώνει τον κάθε άνθρωπο, για τη δυνατότητα μέθεξης του αϊδίου, ακτίστου, Θείου Φωτός Του, αρκεί να ομολογεί την αμαρτωλότητά του και να σημειώνει κίνηση υπέρβασής της, με την καθημερινή βίωση της μετανοίας.-

Οι επτά Μακκαβαίοι.

1/8 ΟΙ ΕΠΤΑ ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΙ. -ΜΙΑ ΖΗΛΕΥΤΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ-

Όταν βρεθούμε σ' ένα στάδιο, που διεξάγονται αγώνες, παρακολουθούμε μ' ενδιαφέρον την έκβαση του αγώνα. Θαυμάζουμε τη σωματική δύναμη κι αντοχή των αθλητών.
Βρισκόμενοι μπροστά στο στάδιο της αρετής δεν έχομε παρά ν' ατενίσουμε άναυδοι το μεγαλείο των αγωνιστών. Υποκλινόμαστε βαθειά μπροστά στο θάρρος των γερόντων, στην αυτοθυσία των νέων, στην ψυχική αντοχή των γυναικών, στην ορμητικότητα των παιδιών.
Άνθρωποι κάθε ηλικίας απαρτίζουν τη φάλαγγα των Μαρτύρων και Ομολογητών της Ορθοδόξου πίστεώς μας. Εκλεκτές, γενναίες ψυχές, προσφέρουν τον εαυτό τους ολοκαύτωμα στο βωμό της Μοναδικής Αγάπης.
Στη στρατιά αυτή των ηρώων ξεχωρίζει μια διαλεκτή οικογένεια, που όλα τα μέλη της ομολογούν με θάρρος την πίστη τους στο Θεό. Είναι οι ΕΠΤΑ ΜΑΚΚΑΒΑΙΟΙ, με τη μητέρα τους ΣΟΛΟΜΟΝΗ και τον πνευματικό τους Πατέρα ΕΛΕΑΖΑΡΟ.
Βρισκόμαστε στο 160 π.Χ. Στο Ισραήλ επικρατεί ειδωλολατρεία. Έχουν λησμονήσει τον αληθινό Θεό και προσκυνούν τα είδωλα. Τότε βρίσκονται γενναίοι άνδρες, οι Μακκαβαίοι, που αψηφούν τον κίνδυνο και διακηρύττουν την επιστροφή στο Θεό. Πλήθος πολύ λαού ακούει το προσκλητήριο σάλπισμα και δίνει το ΄΄παρών΄΄ στο συναγερμό. Επαναστατικό ρεύμα διαχύνεται εναντίον του τυραννικού καθεστώτος. Θαρραλέα εκφράζουν την αμετάκλητη απόφαση, να λατρεύουν ελεύθερα τον αληθινό Θεό. Αυτή την εξέγερση έρχεται να καταστείλει ο ειδωλολάτρης Βασιλιάς Αντίοχος, ο Επιφανής. Καταφθάνει ορμητικός, με πολύ στρατό, για να πάρει εκδίκηση για το ξεσηκωμό, για την πρωτοφανή διαμαρτυρία της λαϊκής μάζας. Είναι αποφασισμένος να επιβάλλει την τάξη στο λαό, έστω και με τη βία. Πιστεύει στη δύναμή του κι ελπίζει, ότι η τρομακτική στρατιωτική παρουσία του, θα σκορπίσει πανικό και πολλοί θα θυσιάσουν στα είδωλα.
Αλλά και οι πιστοί άνθρωποι του Θεού είναι αποφασισμένοι για όλα. Τη ζωή τους, το ακριβότερο τίμημα, είναι έτοιμοι να το δώσουν. Κι είναι θαυμαστός ο αριθμός των ηρωϊκών Ομολογητών. 80.000 Ιουδαίοι ποτίζουν με το αίμα τους το δένδρο της πίστεως. Θρίαμβος του αληθινού Θεού και καταισχύνη των ειδώλων.
Ανάμεσα σ' αυτή τη Χορεία των Μαρτύρων ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί η ολοπρόθυμη προσφορά της μητέρας Σολομονής. Επτά βλαστάρια, επτά λουλούδια προσφέρει στον Πλάστη. Επτά δώρα, απ' τα δώρα Του, χαρίζει σ' Εκείνον. Τα επτά σπλάχνα της, τα επτά λατρευτά της παιδιά ατενίζει περήφανα να πεθαίνουν.
Προπορεύεται ο πνευματικός τους Πατέρας, ο γέροντας Ιερέας Ελεάζαρος. Κατάλευκος, με κυρτωμένους τους ώμους από το βάρος των 90 χρόνων, αλλά αλύγιστη την ψυχή, ανακρίνεται πρώτος. Ομολογεί με θάρρος την πίστη του κι αρνείται να θυσιάσει στα είδωλα. Το μαστίγιο διαπερνά το γέρικο κορμί του, αλλά η ψυχή του αδούλωτη, ενθαρρύνει τα νειάτα. Το παράδειγμά του, η ηρωϊκή στάση του, δίνει θάρρος στη μητέρα με τα επτά παιδιά.
Όλοι στέκονταν θαρραλέα μπροστά στον τύρρανο κι η στάση κι η λεβεντιά τους προκάλεσε το θαυμασμό του. Με δελεαστικά λόγια ο Αντίοχος προσπαθεί να παρασύρει τους νέους. Βρίσκει όμως την ομόφωνη και σταθερή άρνησή τους. Χρησιμοποιεί κάθε μέσο για να κερδίσει έστω και έναν.
Αρχίζει το μαρτύριο από το μεγαλύτερο προς το μικρότερο, για να εκφοβίσει και να επηρεάσει την παιδική ψυχή. Καθένας όμως που πεθαίνει, με το παράδειγμά του, τονώνει τους άλλους, ανοίγει το δρόμο του μαρτυρίου, το δρόμο τ’ Ουρανού. Προσθέτει θάρρος στο θάρρος τους, δύναμη στη δύναμή τους.
Κι έτσι ο τελευταίος αδελφός, ο μικρότερος, που περιμένει κανείς πιο εύκολα να δειλιάσει, έχει οπλισθεί με τόση ορμή, που περιφρονεί εντελώς τον τύραννο, ομολογεί την πίστη του και μόνος ορμά στη φωτιά και γίνεται ολοκαύτωμα.
Σ' όλες αυτές τις ηρωϊκές, μαρτυρικές σκηνές, θεατής η ηρωΐδα μάνα Σολομονή. Κι όχι απλός θεατής, αλλά και εμψυχωτής των παιδιών της. Τα ενθαρρύνει και τα παροτρύνει στο μαρτύριο. Δεν θέλει ν' αντικρίσει, ούτε ένα παιδί της λιποτάκτη του Θεού. Αντλεί δύναμη από την Πηγή της Δυνάμεως, το Θεό και με υψηλό φρόνημα, αφού προσφέρει τα παιδιά της σ' Εκείνον, θυσιάζει και τον εαυτό της. Υπογράφει με το αίμα της το δωρητήριο συμβόλαιο. Χαρίζει ολόκληρη την οικογένειά της στο Θεό. Οι Άγγελοι πανηγυρίζουν και καταγράφουν στους καταλόγους τ' Ουρανού την Αγία αυτή οικογένεια. Οι άνθρωποι στη γη έχουν ένα φωτεινό υπόδειγμα μιας ηρωϊκής οικογενείας.
Όλοι, μητέρες, νέοι, παιδιά, γέροντες, έχουν πρόσκληση για να μιμηθούν τη θαρραλέα ομολογία τους. Να θέσουν το Θεό πάνω από κάθε προσφιλές πρόσωπο.
Η Εκκλησία μας προβάλλει τα γενναία τέκνα της και τα τιμά την 1η Αυγούστου.-

Οσία Ειρήνη, η της Ι.Μ.Χρυσοβαλάντου Ηγουμένη.

28/7 ΟΣΙΑ Ε Ι Ρ Η Ν Η, η της Μονής Χρυσοβαλάντου Ηγουμένη.

Τον πανίερο Χορό των Οσίων απαρτίζουν θεοειδείς μορφές, θεοστεφείς Αγωνιστές, Φωτόμορφα πρόσωπα, πιστά αντίγραφα του Ιησού. Είναι οι πυρακτωμένες εκείνες καρδιές, που γνωρίζουν και αγαπούν πολύ το Χριστό και για την αγάπη του Χριστού μηδενοποιούν το παν για να κερδίσουν το παν. Βιώνουν πολυδιάστατα την αγάπη και αναλίσκονται στο βωμό της Μοναδικής Αγάπης.
Ανάμεσά τους ευδιάκριτη και η Οσία ΕΙΡΗΝΗ. Πατρίδα της η Καππαδοκία. Γεννιέται από ευγενείς γονείς. Μεγαλώνει μορφώνεται και διακρίνεται για την περίσσια ομορφιά και την πολλή αρετή. Ο πλούσιος ψυχικός της κόσμος ακτινοβολεί και ελκύει. Και το πριγκηπόπουλο Μιχαήλ, γυιός της βασίλισσας Θεοδώρας, υποψήφιος σύζυγος.
Η Ειρήνη τώρα συνοδευομένη από βασιλική φρουρά κατευθύνεται προς το Βυζάντιο. Το πέρασμα όμως από τον Όλυμπο σηματοδοτεί την πορεία της. Η αγάπη του Θεού ενεδρεύει και αποκαλύπτεται προαγγελικά. Η φήμη του θεόσοφου Γέροντα Ιωαννικίου πρόκληση για την Ειρήνη. Και η επίσκεψή της ανάπαυλα επιτακτική.
— «Καλώς ήλθες, δούλη του Θεού Ειρήνη. Ύπαγε εις την Βασιλεύουσαν χαρίεσσα. Η Μονή Χρυσοβαλάντου σε χρειάζεται να ποιμάνεις τας παρθένους όπου διαβιούν εκεί», είναι τα προορατικά λόγια του Αγίου Γέροντα. Η Ειρήνη κατάπληκτη δέχεται τις ευλογίες του και συνεχίζει το ταξίδι.
Στο Βυζάντιο ο Κύριος αποφαίνεται θαυμαστά. Ο επίγειος νυμφίος Μιχαήλ ήδη έχει παντρευτεί. Ο Ουράνιος Νυμφίος Ιησούς την προσκαλεί στην Ουράνια παστάδα. Τα προφητικά λόγια του θεοχαρίτωτου Ασκητή αντηχούν επίμονα. Η Ειρήνη ζει τη μεγάλη στιγμή της μεγάλης απόφασης. Η καρδιά της ανήκει πλέον σ' Εκείνον. Κι ενεργεί πάραυτα. Στέλνει ανθρώπους για την αναζήτηση της Μονής. Η ανεύρεσή της τη χαροποιεί. Διαμοιράζει πλούσια ρούχα και πολύτιμα κοσμήματα στους πτωχούς κι αναχωρεί για τη Μονή. Εισέρχεται στην ισάγγελη πολιτεία με αποφασιστικότητα. Αποστατεί από την κοσμική ματαιότητα και πρωτοστατεί για την Ουράνια μακαριότητα.
Επιδίδεται ενδιάθετα στα ασκητικά αθλήματα. Διακρίνεται για την ταπείνωση. Προσφέρει ευτελείς υπηρεσίες πρόσχαρα. Δέχεται εξουθενώσεις ποικίλες υπομονετικά. Βοηθεί παρηγορητικά. Ενισχύει θετικά. Συμπαραστέκεται πασίχαρα. Εντρυφά στις αγιολογικές βιογραφίες, εμψυχώνεται, αγωνίζεται πρακτικά, παρακινεί δυναμικά.
Οι προσευχητικές επιδόσεις του Μ. Αρσενίου, που μελετά παροτρύνουν, για υψηλές ενασχολήσεις, για αδιάλειπτες επικοινωνίες.
Επιζητεί τις ευλογίες της Ηγουμένης και αρχίζει το επίπονο άθλημα. Βομβαρδίζει νυχθημερόν το Θρόνο του Θεού με τα πύρινα βέλη της προσευχής. Δέχεται όμως καταιγισμό σατανικών πυρών. Μάχεται ανυποχώρητα. Ενισχύεται με νηστεία. Θωρακίζεται με τη θεϊκή δύναμη. Κατατροπώνει τον εχθρό. Πολεμείται πολύ, αλλά και δοξάζεται πολύ. Ο Κύριος τη χαριτώνει αφειδώλευτα.
Και η κοίμηση της Ηγουμένης τη φέρνει στον ηγουμενικό θρόνο, παρά τις μετριοφρονικές της αντιρρήσεις. Είναι η επιλογή της Ηγουμένης, πρόκριση του Αρχιεπισκόπου Μεθοδίου του Ομολογητού και ομόφωνη επιθυμία της Αδελφότητας.
Και διαποιμαίνει θεάρεστα. Χειραγωγεί άριστα. Διοικεί με σύνεση. Διδάσκει με ταπείνωση. Στηρίζει με αγάπη. Νουθετεί με σοφία. Καθοδηγεί με επιδεξιότητα. Κατευθύνει με το αλάθητο του προορατικού χαρίσματος, που αξιώνεται και της διαρκούς συμβουλευτικής παρουσίας Αγγέλου. Η αγιότητά της ακτινοβολεί. Οι άνθρωποι χαίρονται και προστρέχουν για εκζήτηση συμβουλών. Οι δαίμονες παροργίζονται και επιζητούν την καταστροφή της. Και η πυροδότησή της την ώρα της προσευχής είναι δικό τους έργο. Η άμεση όμως επέμβαση αδελφής τη διασώζει μεν, αλλά της αποστερεί το μαρτυρικό στεφάνι.
Η βαθειά ταπείνωση καθιστά την προσευχή της παρρησιακή. Οι κορυφές δύο κυπαρισσιών συγκλίνουν και η ίδια απογειώνεται, ενώ συνομιλεί πύρινα με το Νυμφίο της ψυχής της. Η θαυματουργός Χάρη της επιδίδεται, αλλά στο Θεό αποδίδεται. Αυτοασφαλίζεται και παραμένει στο χώρο της Θείας Χάριτος.
Και ο Κύριος τη φιλοδωρεί μοναδικά. Τρία μήλα από τον Παράδεισο της στέλνει με τον Άγιο Ιωάννη θεολόγο από την Πάτμο και μεταφορέα έναν ναυτικό, για παραδεισένια πρόγευση, για φάρμακο, για παρηγοριά και ενίσχυση.
Κι όταν πλησιάζει η ώρα της εκδημίας το πληροφορείται πρόωρα και με επακρίβεια. Νουθετεί επιλογικά, προσεύχεται δοξολογικά και στις 28 Ιουλίου κοιμάται οσιακά.
Μετά από 103 χρόνια γήϊνης πορείας και ενάρετης μοναχικής πολιτείας, ζει και γεύεται ατέρμονα την αγάπη του Θεού, μέσα στο ανέσπερο Φως της Παρουσίας Του.
Οσία του Θεού, Ειρήνη, πρέσβευε τώρα αδιάλειπτα και για τη δική μας σωτηρία.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ
Μοναχών εντρύφημα ιερόν, Χρυσοβαλάντου Μήτερ και αλάθητε οδηγέ. Πρότυπον αγάπης, προς τον Θεόν Πατέρα, Ε Ι Ρ Η Ν Η ανεδείχθης, Θεομακάριστος.-

Οσία Μακρίνα.

19/7 ΟΣ. Μ Α Κ Ρ Ι Ν Α, η καλλιπάρθενος.

«Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου εξ όλης της καρδίας σου και εξ όλης της ψυχής σου και εξ όλης της διανοίας σου και εξ όλης της ισχύος σου... αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν» (Μαρκ. ιβ΄ , 30-31) είναι οι προτρεπτικοί λόγοι του Κυρίου μας. Σ' αυτό το διπολικό άξονα περιστρέφεται ο αγώνας των γνησίων οπαδών του Χριστού. Αυτό το μήνυμα εγκολπώνονται και υλοποιούν οι Αγωνιστές της πίστεως, οι σημερινοί Οικήτορες του Παραδείσου.
Αυτή την Κυριακή εντολή βιώνει ισόβια και τέλεια και η Οσία ΜΑΚΡΙΝΑ. Ας γνωρίσουμε, λοιπόν, τις επιδόσεις της, όπως τις αποδίδει η αυθεντική σκιαγράφηση του αδελφού της, Γρηγορίου του Νύσσης.
Πρωτότοκη κόρη του Βασιλείου και της Εμμελείας η Μακρίνα, αποτελεί ένα από τα 10 θεοχαρίτωτα παιδιά τους. Γεννιέται προικισμένη με σωματική ομορφιά, εύστροφο νου, επιδεκτική ψυχή. Δέχεται παιδεία και νουθεσία Κυρίου και αναδεικνύεται ψυχή χαριτωμένη, εξαίσια. Η προσωπική της συμβολή είναι καθοριστική. Η εντρύφησή της στη σοφία Σολομώντα και το Ψαλτήρι καθημερινή της ενασχόληση. Η μύηση στο Αγιογραφικό πνεύμα εδραιωτική για την πίστη της. Η φιλακολουθητική της διάθεση, με τη ζωντανή επικοινωνία της με το Θεό καλλιεργούν τέλεια το περιβόλι της ψυχής της.
Παράλληλα διεκπεραιώνει άριστα και τις οικιακές εργασίες. Η Μακρίνα είναι μία νέα με ολοκληρωμένη προσωπικότητα, θαυμαστή πνευματικότητα, ξέχωρη ομορφιά, οικιακή δεξιοτεχνία, άρτια μόρφωση. Οι εμφανίσεις μνηστήρων πυκνές κι οι προτάσεις δελεαστικές. Οι γονείς της όμως προτιμούν να νυμφεύσουν την κόρη τους με νέο, που διαθέτει χριστιανικές αρχές, υψηλό ήθος, κοινωνική ευαισθησία, σύνεση και σωφροσύνη. Και είναι αυτός με τον οποίο τη μνηστεύουν. Οι προοπτικές είναι ευοίωνες, αλλά οι βουλές του Θεού ανεξερεύνητες. Μετά από μικρό χρονικό διάστημα ο μνηστήρας προσέρχεται στον Κύριο. Η θλίψη των γονέων μεγάλη. Ο πόνος της Μακρίνας πολύς. Και η απόφασή της για παρθενική ζωή αμετάκλητη. Οι γονείς σέβονται τον ιερό της πόθο και δεν την ενοχλούν.
Έκτοτε η Μακρίνα καλλιεργείται βαθύτερα, πνευματικότερα. Η ωριμότητα είναι ευδιάκριτη και οι μεταφυσικές αναζητήσεις έκδηλες. Η αφοσίωσή της στον Κύριο ανοίγει πλατείς ορίζοντες δράσεως. Η πολυμελής οικογένειά της, αλλά και οι αναρίθμητοι αδελφοί του Χριστού και οι δικοί της αδελφοί χρειάζονται την παρουσία της. Και η Μακρίνα αυτοπροσφέρεται διακονικά, ανακουφιστικά, δυναμικά. Οι πτωχοί ενισχύονται. Οι θλιμμένοι παρηγορούνται. Οι αδύνατοι στηρίζονται. Και όταν ο πατέρας της αναχωρεί για τον Ουρανό η Μακρίνα γίνεται βακτηρία της μητέρας της. Η δυναμική της παρουσία αμβλύνει τη θλίψη, σκορπίζει την παρηγοριά, δίνει τη συμπαράσταση στην πληγωμένη μητρική καρδιά. Η φροντίδα της επεκτείνεται σ' όλη την οικογένεια. Καλύπτει σωματικές ανάγκες, κατευθύνει αδελφικές ψυχές, αυτοπροσφέρεται στο βωμό της αγάπης. Είναι για όλους η απαράμιλλη παιδαγωγός και χειραγωγός. Ο Μ. Βασίλειος δέχεται την ευεργετική της επίδραση, τη συνετή της επιρροή. Στις παροτρύνσεις της Μακρίνας, στις σοφές συμβουλές της, στις θεοκεντρικές κατευθύνσεις της, οφείλει την ιερατική του σταδιοδρόμηση. Η διορατικότητα της θεοσεβούς κόρης διαβλέπει την εύσημη προσφορά του Βασιλείου στο χώρο της Στρατευομένης Εκκλησίας, σαν ηγετική μορφή.
Αλλά και ο δεύτερος αδελφός, Ναυκράτιος, υποβοηθείται στη μοναχική του κλήση και επιλογή. Αναδεικνύεται ένας ταπεινός, συνειδητός, φιλεύσπλαχνος και καλοκάγαθος Μοναχός. Η πρόωρη κι απροσδόκητη εκδημία του συγκλονίζει σφοδρά τη μητέρα του. Η Μακρίνα και πάλι τη στηρίζει στοργικά, συνετά, σημαντικά και αποτελεσματικά. Η νέα δοκιμασία την προσκολλά στον Κύριο.
Η Μακρίνα κυρίαρχη των αισθημάτων της, εδραία στην αφιερωτική της απόφαση, προτείνει στη μητέρα της ν' αποσυρθούν σε κτήμα τους στον Πόντο. Εκεί συγκροτείται Αδελφότητα από ευσεβείς γυναίκες, αφιερωμένες στη λατρεία του Θεού.
Η θερμότητα της πίστεως, η φιλαδελφία, η ισχυρή θέληση και η ταπεινοφροσύνη την αναδεικνύουν άριστη χειραγωγό.
Στο Ησυχαστήριο καταφεύγουν οι θλιμμένοι, για παρηγοριά, οι δοκιμαζόμενοι, για ενίσχυση, οι πτωχοί, για βοήθεια, οι πεινασμένοι, για τροφή, οι γυμνοί, για ρούχα. Όλοι προστρέχουν με εμπιστοσύνη και αναχωρούν με ευχαρίστηση.
Συμπαραστάτης στο θεάρεστο έργο κι ο μικρότερος γυιός της οικογένειας, Πέτρος. Γαλουχημένος από τη Μακρίνα με τα νάματα της πίστεως αναδεικνύεται ένθερμος ακόλουθος του Χριστού, σπλάχνα οικτιρμών για τον πλησίον, ο μελλοντικός Επίσκοπος Σεβαστείας.
Μπροστά στην πρωτότοκη Μακρίνα και στον υστερότοκο Πέτρο, μετά από αρκετά χρόνια, παραδίδει την ψυχή της η ηρωΐδα μητέρα Εμμέλεια και δίνει την ευλογία της.
Η Μακρίνα και πάλι παίζει τον παρηγορητικό της ρόλο. Ζει την Αιωνιότητα και προσδοκεί τη μεγάλη συνάντηση με το Θεό και τους δικούς της.
Αλλά και η μετέπειτα πρόωρη εκδημία του Μ. Βασιλείου τη βρίσκει όρθια με ακράδαντη την πίστη στο Θεό και δηλωτική τη χαρά, για την αγιότητα των μελών της οικογενείας της.
Συνεχίζει τους ασκητικούς της αγώνες με αμείωτη ένταση. Η θέωση είναι ο στόχος της κι αυτόν επιδιώκει.
Εννέα μήνες αργότερα βρίσκεται στην επιθανάτια κλίνη. Εκεί τη συναντά ο αδελφός της Γρηγόριος, Επίσκοπος Νύσσης, μετά από Σύνοδο στην Αντιόχεια. Η χαρά της είναι έκδηλη και η συζήτηση, παρ' όλη την εμπύρετη κατάστασή της, ψυχωφελεστάτη. Με το νου διαυγέστατο, φιλοσοφεί και εμβαθύνει σε θέματα μεταφυσικά. Η ψυχή διατηρεί το σφρίγος της, κεκαθαρμένη, λουσμένη στο Φως του Παναγίου Πνεύματος, ενώ το σώμα καταναλίσκεται στη δοκιμασία του πυρετού. Η επικοινωνία με τον Ουρανό συνεχίζεται αδιάπτωτα και κορυφώνεται με μία δοξολογική, ικετευτική προσευχή, που ψελλίζει.
Και η σφράγισή της με το αήττητο όπλο του Σταυρού είναι η τελευταία κινητική της εκδήλωση, πριν παραδώσει το πνεύμα στο Στεφοδότη Κύριο.
Ο Γρηγόριος, η Αδελφότητα σύσσωμη, θρηνούν τη φιλόστοργη αδελφή και μητέρα, την άριστη χειραγωγό, την ακούραστη εργάτρια του καλού.
Ο λαός περίλυπος συνοδεύει το ιερό της λείψανο, που ενταφιάζεται κοντά στης μητέρας της. Η της θαυματουργίας Χάρη εκδηλώνεται αφειδώλευτα. Η παρρησία της στον Κύριο είναι δεδομένη.
19 Ιουλίου! Μία ακόμη Οσία προστίθεται στον οσιακό Χορό.-

Η Αγία Μαρίνα.

17/ 7 ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ.

Ανάμεσα στην αναρίθμητη στρατιά των ενδόξων Μαρτύρων της ορθοδόξου πίστεώς μας διακριτική θέση κατέχει η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ.
Ο νεανικός της παλμός, ο φλογερός της πόθος, η αδιασάλευτη πίστη της, η θαυμαστή παρρησία της, την αναδεικνύουν θαρραλέα Ομολογήτρια, ενθουσιώδη Κήρυκα, καλλίνικο Μάρτυρα του Χριστού.
Πατρίδα της η Αντιόχεια της Πισιδίας. Πατέρας της ο ειδωλολάτρης ιερέας Αιδέσιος. Η μητέρα της πεθαίνει νωρίς. Ο Αιδέσιος εμπιστεύεται τη μονάκριβη κόρη του, Μαρίνα, βρέφος ακόμη, σε κάποια γυναίκα. Απ' αυτήν ανατρέφεται και διαποτίζεται με τα νάματα της πίστεως. Η εύπλαστη και καλοπροαίρετη παιδική της ψυχή γίνεται ανθόσπαρτο περιβόλι αρετών, εστία θεϊκής αγάπης. Τροφή της, η προσευχή και η μελέτη. Έργο της, η διακήρυξη του λόγου του Θεού, η ομολογία της πίστεώς της. Ο πατέρας της το πληροφορείται και την αποκληρώνει. Αλλ' ο Ουράνιος Πατέρας την υιοθετεί.
Η φλόγα της πίστεως άσβεστη. Η αγάπη της για το Χριστό πύρινη. Ο πόθος της για μαρτύριο διακαής.
Πανέμορφη, εσωτερικά και εξωτερικά η 15χρονη Μαρίνα, σαγηνεύει τον Έπαρχο Όλυβριο. Καλείται να δηλώσει ενώπιον του τα ατομικά της στοιχεία και το πιστεύω της. Η Μαρίνα αποκρίνεται εύτολμα. Ομολογεί άφοβα την πίστη της στον αληθινό Θεό. Κηρύττει με ευφράδεια τον Ένα Θεό. Περιφρονεί υποσχέσεις και κολακείες. Επιζητεί το μαρτύριο.
Ο θηριώδης τύραννος διατάζει το ραβδισμό της. Οι σάρκες κατασχίζονται. Η αιμορραγία ακατάσχετη. Η σωματική ασχήμια ολοφάνερη. Η ψυχική ομορφιά έκδηλη. Το φρόνημα ανδρείο. Η επικοινωνία με τον Ουρανό συνεχής.
Η φυλακή τη φιλοξενεί. Εκεί δέχεται τις επιθέσεις του Διαβόλου. Με μορφή δράκοντα καταπίνει το μισό της σώμα, αλλά ελευθερώνεται με την αήττητη δύναμη του Σταυρού. Με μορφή κατάμαυρου σκύλου ο διάβολος την αρπάζει και απειλεί να την θανατώσει. Η προσευχή της πανίσχυρο αλεξιτήριο, κατά του Σατανά. Η νίκη της πάνσεμνης περιφανής. Η θεϊκή Παρουσία την επιβραβεύει, την ενισχύει και την θεραπεύει παντελώς. Ευχαριστήριοι ύμνοι δονούν το υγρό κελλί της φυλακής. Η Αγία διαλαλεί τη θαυμαστή θεϊκή επέμβαση. Φρικτά βασανιστήρια ακολουθούν. Οι πλευρές της κατακαίονται. Αλυσοδένεται και ρίχνεται η κεφαλή της σε λέβητα με νερό, για να πνιγεί. Η Αγία στέλνει το S.O.S. στο Νυμφίο της. Η επέμβαση άμεση. Σφοδρός σεισμός ελευθερώνει τη γενναία Αθλήτρια, ενώ περιστέρι τη στεφανώνει και την προσκαλεί στις Μονές του Παραδείσου.
Περισσότεροι από δεκαπέντε χιλιάδες άνθρωποι, αυτόπτες μάρτυρες του θαύματος, δηλώνουν πίστη στο Χριστό, βαπτίζονται στο μαρτυρικό τους αίμα και πολιτογραφούνται στην Ουράνια Βασιλεία.
Ο Ολύβριος έντρομος διατάζει τον δια ξίφους θάνατο της Μαρίνας.

Η Αγία ομολογεί για ύστατη φορά τον αληθινό Θεό και την Τριαδική Του υπόσταση. Προσεύχεται για κάθε αγωνιζόμενη χριστιανική ψυχή. Δοξολογεί τον Κύριο για τη μαρτυρική της θυσία.
Σεισμός συνταράσσει τη γη, ενώ προτείνει την κεφαλή της. Ο Κύριος, με πλήθος Αγγέλων, στις 17 Ιουλίου αναμένει να παραλάβει την πάλλευκη ψυχή της, για να της χαρίσει την ατέρμονη Ουράνια ευφροσύνη.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ

Χαίροις παιδομάρτυς του Ιησού, ΜΑΡΙΝΑ θεόφρον, και Μαρτύρων η εκλεκτή. Εβίωσας αγάπην , δια του μαρτυριου, και χαίρεις ανεκφράστως, Μάρτυς πανεύφημε.-

Το υπόβαθρο της πίστεως.

ΚΥΡ. Δ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
( Του εκατόνταρχου ) ( Ματθ. η΄ 5 – 13 )

ΤΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ.

«Κύριε, ουκ ειμί ικανός ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης` αλλά μόνον ειπέ λόγω, και ιαθήσεται ο παις μου». (Ματθ. η΄ , 8).
«Κύριε, ουκ ειμί ικανός ίνα μου υπό την στέγην εισέλθης», δηλώνει ο εκατόνταρχος στον Ιησού.
Αναγνωρίζει τη μηδαμινότητά του, αφού βιώνει την αμαρτωλότητά του.
Γνωρίζει τον Θεό και προχωρεί στη γνωριμία με τον εαυτό του. Από τη Θεογνωσία φθάνει στην αυτογνωσία.
Η γνωριμία με τον Θεό, μέσα από το λόγο και την πράξη, τον ωδήγησε στην ταπείνωση.
Η ταπείνωση εδραίωσε την πίστη στον Θεό, την εξάρτηση από Εκείνον.
Η εμπιστοσύνη στον Χριστό είναι πλέον δεδομένη. Το λόγο Του επιζητεί, για να ενεργήσει ιαματικά.
Ο λόγος του Χριστού είναι Θεία ενέργεια και εμπεριέχει δύναμη.
Η πράξη του Χριστού είναι το επισφράγισμα της Θεανθρωπικότητάς Του.
Ο λόγος του Λόγου ενεργεί δημιουργικά, αναπλαστικά, θεραπευτικά.
Η τήρηση των εντολών του Χριστού καθιστά Αγιοτριαδικό Κατοικητήριο τον άνθρωπο και εφελκύει τις Θείες ενέργειες.
Η ταπείνωση και η πίστη του εκατόνταρχου προκάλεσε το έλεος του Θεού και ο λόγος Του έδρασε άμεσα και θεραπευτικά.
Η ίαση του δούλου ήταν επιστέγασμα του προσωπικού του αγώνα, της Θεογνωσίας, που απέκτησε και της αυτογνωσίας, που πέτυχε.
Η διάβαση από το κανάλι της πίστεως στον Λυτρωτή Χριστό, παρέχει, αφειδώλευτα, πολύτιμα δώρα. Ας το επιχειρήσουμε, χωρίς δισταγμό.-

Αγία Κ υ ρ ι α κ ή, Μεγαλομάρτυς.

7/7 ΑΓ. Κ Υ Ρ Ι Α Κ Η, η Μεγαλομάρτυς.

Μονάκριβο τέκνο, πολύτιμο δώρο του Θεού στους άτεκνους πανευσεβείς γονείς, τον Δωρόθεο και την Ευσεβία.Το χαριτωμένο κοριτσάκι, καρπός επίμονων προσευχών, γεννιέται ημέρα Κυριακή, γι’ αυτό και επονομάζεται Κυριακή.Το όνομα του Κυρίου λαμβάνει και τον Κύριο γνωρίζει και υπεραγαπά. Οι ευλαβείς γονείς της μεταλαμπαδεύουν τη ζέουσα πίστη στο Θεό, τη διάπυρη αγάπη σ’ Εκείνον.
Κατά το διωγμό του Διοκλητιανού, οι γονείς συλλαμβάνονται, ανακρίνονται, βασανίζονται και αποκεφαλίζονται, από το δούκα Ιούστο.

Η Κυριακή παραπέμπεται στον καίσαρα Μαξιμιανό και στη συνέχεια στον άρχοντα της Βιθυνίας Ιλαριανό.Οι κολακείες πολλές.Οι υποσχέσεις πάμπολλες.Ο θαυμασμός της σωματικής ομορφιάς προκλητικός. Η Κυριακή σκυβαλοποιεί το φθαρτό πρόσκαιρο κάλλος, έχοντας προσηλωμένο το πνεύμα στην ατέρμονη ομορφιά του Παραδείσου. Δηλώνει κατηγορηματικά την αφοσίωσή της στον Ουράνιο Νυμφίο της ψυχής της, τον Ιησού.

Ο Ιλαριανός εξαγριώνεται. Προστάζει τον σκληρό βασανισμό της και στη συνέχεια τον αποκεφαλισμό της.

Με την προσευχητική δοξολογία στα χείλη, δέχεται το κτύπημα της σπάθης και νικήτρια παραδίδεται στα χέρια του Πλάστη.
Είναι πλέον Μεγαλομάρτυς Κ υ ρ ι α κ ή.-

Αγιος Υ ά κ ι ν θ ο ς, ο θαλαμηπόλος.

3/7 Α Γ. Υ Α Κ Ι Ν Θ Ο Σ, ο θαλαμηπόλος.

«…εάν τε γαρ ζώμεν, τω Κυρίω ζώμεν, εάν τε αποθνήσκωμεν, τω Κυρίω αποθνήσκωμεν, εάν τε ουν ζώμεν εάν τε αποθνήσκωμεν, του Κυρίου εσμέν». (Ρωμ. ιδ΄ ,8) μας κηρύσσει διαπρύσια ο πυρφόρος Απ. Παύλος.
Οι Χριστιανοί ανήκουν στον Κύριο, είτε ζουν στη γη, είτε απέρχονται στον Ουρανό.
Ναι, στην κυριότητα του Κυρίου είμαστε, γιατί μας αγόρασε με το πολύτιμο Αίμα Του. «Εξηγόρασας ημάς εκ της κατάρας του νόμου, τω Τιμίω Σου Αίματι…», ψάλλει ο υμνωδός.
Αυτό συνειδητοποιούν οι πιστοί, αυτό βιώνουν οι Μάρτυρες, αυτό διακηρύσσουν οι Ουρανοπολίτες. Αυτό το ελπιδοφόρο μήνυμα ζει και ο Άγιος ΥΑΚΙΝΘΟΣ, ο θαλαμηπόλος. Ας τον γνωρίσουμε.
Ζει στα χρόνια του Τραϊανού, τον 1ο μ.Χ. αιώνα. Πατρίδα του η Καισάρεια της Καππαδοκίας. Εκεί γεννιέται κι ανατρέφεται. Εκεί δέχεται τα χριστιανικά μηνύματα και σκιρτά η καρδιά του, αγάλλεται η ψυχή του. Ο Υάκινθος δέσμιος, για πάντα, της αγάπης του Χριστού. Τη φλόγα της πίστεως διατηρεί άσβεστη μέχρι τέλους. Οι βιοτικές ανάγκες τον αναγκάζουν να βρεθεί στη Ρώμη. Η εργατικότητα, η ευσυνειδησία τον διακρίνουν και σύντομα προσλαμ-βάνεται θαλαμηπόλος στα βασιλικά ανάκτορα. Υπηρέτης του γήϊνου βασιλιά ο Υάκινθος, αλλά και δούλος του Ουράνιου Βασιλιά πρωταρχικά. Εργάζεται και κινείται μέσα σ’ ένα αυστηρά ειδωλολατρικό τόπο, αλλά συγχρόνως ζει στο δικό του χριστιανικό κόσμο. Η ψυχή του αδιάκοπα υμνολογεί τον Κύριο. Η αγάπη του στο Χριστό παραμένει αδιάπτωτη. Η πίστη του στον Τριαδικό Θεό αδιάσειστη. Η συμπεριφορά του άμεμπτη. Η προθυμία του ευδιάκριτη. Κι ο βασιλιάς το γνωρίζει και το αναγνωρίζει. Το μόνο, που αγνοεί είναι η χριστιανική ταυτότητα του Υακίνθου. Κι αυτό σύντομα το πληροφορείται κι εξοργίζεται. Προστάζει αμέσως να παρακαθίσει σε επίσημο γεύμα με κρέας από ειδωλόθυτα.Η ώρα της ομολογίας έφτασε. Ο Υάκινθος αρνείται κατηγορηματικά να γευθεί και διαδηλώνει απροκάλυπτα την πίστη του στο Χριστό.
Ο φοβερός διώκτης των Χριστιανών εξαγριώνεται. Διατάσσει να μαστιγωθεί, να φυλακισθεί και να του προσφερθεί σα μοναδικό φαγητό ειδωλόθυτο. Οι δεσμοφύλακες τηρούν απαρέγκλιτα την εντολή. Ο γενναίος Αθλητής του Χριστού υπομένει καρτερικά την πείνα σαράντα μέρες. Το στόμα του δεν γεύεται απολύτως τίποτε.
Η ψυχή του ωπλισμένη με το όπλο της προσευχής υπερνικά τη σωματική ανάγκη, αντιπαρέρχεται τα προκλητικά εδέσματα και προσηλώνεται στην Ουράνια απόλαυση. Ο Κύριος τον ενισχύει και παραμένει ακλόνητος.
Με τη συμπλήρωση της τεσσαρακοστής μέρας το σώμα αποχωρίζεται την ψυχή. Ελεύθερη και νικηφόρα η ψυχή του Μάρτυρα, παρουσία Αγγέλων λαμπαδηφόρων, ανέρχεται στο Θρόνο του Θεού.
Οι δεσμοφύλακες αυτόπτες μάρτυρες του γεγονότος καταπλήσσονται και το καταγγέλλουν στον Τραϊανό. Αμέσως διατάσσεται η μεταφορά του σώματος του Αγίου στο δάσος, για τροφή των σαρκοφάγων ζώων. Αλλά κι εκεί το μαρτυρικό σώμα του Αγίου διαφυλάσσεται από Αγγέλους και μένει απρόσβλητο από τα θηρία. Άγγελος οδηγεί στον τόπο του λειψάνου τον Ιερέα Τιμόθεο και παραλαμβάνει ευλαβικά τον πολύτιμο θησαυρό. Ο Θεός τιμά τον Μάρτυρα στον Ουρανό, με τις αιώνιες χαρές του Παραδείσου, στη γη, με την πλούσια της θαυματουργίας Χάρη.
Χαρακτηριστικό το θαύμα, που σημειώνεται στις πρώτες ακόμη μέρες της εκδημίας του. Κάποιος συγκλητικός τυφλώνεται και θεραπεύεται από τον Άγιο, αφού καθοδηγείται από τον ίδιο στο μυροβόλο λείψανό του. Μοναδική επιθυμία του Αγίου η μεταφορά του σκηνώματός του στην πατρίδα του. Αυτό εκφράζει στον άρχοντα. Η χαρά όμως του θεραπευθέντα τυφλού φέρνει τη λησμονιά της υπόσχεσης. Αλλ’ ο Άγιος επεμβαίνει, αφαιρεί και πάλι το φως του αγνώμονα συγκλητικού και του υπενθυμίζει την υποχρέωσή του. Ο άρχοντας συνέρχεται, προστρέχει στο λείψανο του Αγίου, θεραπεύεται και το μεταφέρει στην Καισάρεια. Εκεί στη μαρμάρινη λάρνακα το λείψανο του Αγίου Μάρτυρα αναβλύζει μύρο και θαυματουργεί.
Υάκινθος! Ένας ακόμη Άγιος στον επίλεκτο Χορό των Μαρτύρων.
Υάκινθος! Ένας δυναμικός πρέσβυς των ανθρώπων στον Ουρανό.
Υάκινθος! Ένας θαυματουργός Άγιος στη γη.-

Σύναξη δώδεκα Αποστόλων.

30/6 Σύναξη ΔΩΔΕΚΑ ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ.

ΠΕΤΡΟΣ και ΑΝΔΡΕΑΣ, ΙΑΚΩΒΟΣ και ΙΩΑΝΝΗΣ, ΦΙΛΙΠΠΟΣ και ΘΩΜΑΣ, ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ και ΜΑΤΘΑΙΟΣ, ΙΑΚΩΒΟΣ του Αλφαίου και ΣΙΜΩΝΑΣ ο Ζηλωτής, ΙΟΥΔΑΣ ο Ιακώβου και ΜΑΤΘΙΑΣ, απαρτίζουν το πρώτο επιτελείο του Χριστού.
Είναι η εκλεκτή ομάδα εκείνων, που απαρνήθηκαν τα πάντα και βρήκαν το παν.
Είναι οι πιστοί ακόλουθοι του Ιησοῦ.
Είναι τα φερέφωνα του Λόγου, ανά την Οικουμένη.
Είναι οι θεοχαρίτωτοι Απόστολοι και Μάρτυρες Χριστού.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ ΑΓ. ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ.

Χαίροις ΑΠΟΣΤΟΛΩΝ δήμος σεπτός, ολόφωτη λυχνία, των ανθρώπων ο οδηγός. Την ίασιν αιτούμεν, ψυχών τε και σωμάτων, ακοίμητον πρεσβείαν, σκέπην, ενίσχυσιν.-

Αγιοι :ΠΕΤΡΟΣ και ΠΑΥΛΟΣ.Κορυφαίοι Απόστολοι.

29/6 ΑΓΙΟΙ : Π Ε Τ Ρ Ο Σ και Π Α Υ Λ Ο Σ,
οι κορυφαίοι Απόστολοι.

Ταπεινός και άσημος ψαράς της Βηθσαϊδά της Γαλιλαίας ο ΠΕΤΡΟΣ, πρόθυμα εκαταλείπει τα δίχτυα και ακολουθεί πιστά τον Ιησοῦ. Είναι ο αυθόρμητος και ορμητικός μαθητής Του, ο ευαίσθητος και δυναμικός, ΄΄πέτρα της πίστεως΄΄ τόν ονομάζει ο Κύριος.
Βλαστός της Ταρσού ο ΠΑΥΛΟΣ, μορφωμένος πλατιά, ζηλωτής του μωσαϊκού Νόμου, διώκτης απηνής του χριστιανισμού.
Η αγάπη του Θεού τον αρπάζει, τον μεταστρέφει και τον αναδεικνύει Πυρφόρο Απόστολο Χριστού. Είναι ο «Πρώτος μετά τον ΄Εναν.» Είναι το «σκεύος εκλογής του Θεού » .
Π Ε Τ Ρ Ο Σ και Π Α Υ Λ Ο Σ ! Δύο δοχεία του Αγ. Πνεύματος. Δύο κρουνοί της Θείας Χάριτος.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ ΑΓ. ΑΠ. ΠΑΥΛΟΥ.
Σκεύος τε εδείχθης της εκλογής, ΠΑΥΛΕ ουρανοβάμων του Κυρίου ο εκλεκτός. Απόστολος Εθνών τε, φωστήρ ο προεξάρχων, εις Θρόνον του Θεού μου, μη διαλίπης με.-

ΜΕΓΑΛΥΝΑΡΙΟΝ ΑΓ. ΑΠ. ΠΕΤΡΟΥ.
Χαίροις Αποστόλων η κορυφή, Π Ε Τ Ρ Ε Κορυφαίε και προέξαρχε Μαθητών. ΄Αρνησιν Κυρίου, διέγραψας ευθέως, μετάνοιαν προσφέρων, ομολογίαν τε.-